Mij raakte naast natuurlijk ‘oma Em” de geweldige actrice Terence Schreurs, die de hoofdrol Barbie zo goed neerzette! Ze zingt fantastisch, en haar Amerikaans: subliem. De scenes in Amerika vond ik juist mooi, ze zette de toon en de sfeer van deze Barbie, deze lost soul, juist goed neer. De twee-en een half uur waren zonder problemen uit te zitten, geen moment gedacht dat het langdradig oid was. Vele lagen, deze film, als de smaken van indisch eten, duidelijk geregiseerd door een kunstenaar/schilder, het caleidoscopische karakter van Marion’s werk is herkenbaar.Ja de film draait nog in mijn hoofd na, heb er nog wel meer over tezeggen/delen, maar tot zover: een indrukwekkende film, Marion, complimenten.

Ik was bij de première in Vlissingen. Ik liet de film vrij onbevangen over mij heen komen. Wat zijn mijn indrukken?

Ten eerste, Anneke Grönloh is dé (aangename)verrassing van de film. Zij speelt Oma Em zo overtuigend dat ze in haar eentje de film draagt. Ik vergat dat die zieke mevrouw in dat bed een Indische icoon is; ik zag enkel Oma Em, een van de oma’s die, onder een andere naam weliswaar, mijn kinderwereld bevolkte.

De film laat een Indische familie zien. Eten en drukte, gitaren en pukulan vormen de getoonde uiterlijke ‘sunny side’. Maar er is ook een andere kant. Artwork en acteerspel brachten herinneringen naar boven waarvan ik niet zeker weet of ik ze wel wíl herinneren. De zware onderstroom van familiegeheimen, verstikkende verhoudingen en beladen verledens: ook dat is een Indische erfenis. Het maakte indruk en de film bleef de hele avond naspoken.

De film kent een groot minpunt. Film kent andere eisen dan een boek en voor een geslaagde boekverfilming moet een regisseur het boek op essentiële punten los kunnen laten. Dat is Marion niet gelukt met de verfilming van haar eigen roman. Dat de film tweeëneenhalf uur duurt, zegt eigenlijk al genoeg. Alles loopt te traag; teveel wat geen uitleg behoeft, wordt expliciet gemaakt. Een voorbeeld is Barbie’s zwangerschap. Een keer overgeven en een keer informatie vragen bij een abortuskliniek zou meer dan genoeg zijn geweest om dit over te brengen. De traagheid stoort vooral in het begin van de film. Het gros van de Amerikaanse scène’s met Barbie voegen weinig toe aan het verhaal.

De film zou mijns inziens aan kracht winnen als de duur ervan zou worden teruggebracht. Maar evengoed, komt zien de film. Al was het alleen maar om Oma Em.