Hij is ongetwijfeld bepalend geweest voor de creatie van de Indische identiteit in Nederland als reactie op het paternalisme en het racisme waarmee de generatie van mijn ouders hier werden geconfronteerd. Dat gezegd hebbende ben ik van mening dat die Indische identiteit hier ontstaan/gemaakt zijn en niet een voortzetting is van iets wat in Indie/Indonesie bestond.

Bij assimilatie denk ik aan het opgeven van essentiele zaken zoals taal en gebruiken. Ik geloof niet dat dat algemeen gold voor de generatie van mijn ouders. Zij spraken Nederlands en hun referentie kader was Nederlands. Je kan van een Limburger die naar Amsterdam verhuist ook niet zeggen dat hij assimileert.

We kunnen beter over Tjalie ngobrollen dan over Wilders toh, Tjalie was tenminste een “echte” Indo. Jaren geleden heb ik eens voor veel geld (teveel) “Piekerans van een straatslijper” I + II aangeschaft. Ik wilde wel eens iets in het petjoh lezen. Er staan een aantal zeer goede verhalen in, zeker het verhaal “Kerstviering met pa en ma” vond ik geweldig, doch veel stukjes waren in mijn ogen echter gewoon journalistiek werk. Later nog eens “Tjies” van Vincent Mahieu gekocht, maar nooit uitgelezen, boeide me totaal niet. In een boekje samengesteld door Vilan van de Loo (Indië ongekuist) staat nog een erg mooi verhaaltje van Tjalie’s hand met de titel “Vivere Pericolos Amente”

Ik vraag me af hoeveel mensen zijn verhalen werkelijk hebben gelezen, want het meeste is nogal gedateerd. Iedere Indo schijnt zijn naam te kennen, maar zijn verhalen ? Nu is de man door Wim Willems geclaimd, die doet er zo lyrisch over. Toen ik hem laatst op de TV geïnterviewd zag worden keek ik naar iemand die duidelijk graag in de smaak wilde vallen. “Waduh lui, ik verlang te vomeren” dacht ik nog. Nee ik houd me liever bij die zure W. Somerset Maugham, de korte verhalen die zich in Z.O. Azië afspelen, daar krijg ik nooit genoeg van, zal wel aan de roots van me liggen, die leggen in England.

Jouw vraag kan ik nauwelijks beantwoorden want ik las pas zo’n 10 jaar geleden voor het eerst zijn naam. Het gekke is dat mijn vrouw wel een boekje van hem heeft gelezen, Ik en Bentiet , en dat vond ze heel grappig! Maar ik zal het tzt ok zeker doen, iets van hem lezen..
Ik zag zijn verzameld werk nog voor 90 euro staan op de tweede handse markt in Tilburg, maar dat vond ik wel te veel gevraagd

Daarom heb ik niet gereageerd op de discussie (?) over hem.
Hij zal zeker bepalend zijn voor het leven van indo’s in Nederland en het indo-zijn een plekje in de Nederlandse samenleving hebben gegeven. Daarover zal ik geen moment twijfelen. En assimileren, daarvan ben ik evenmin een voorstander.
.
Ik zou, terzijde, misschien wel jaloers kunnen zijn op zeg, de Molukkers, die hun gehele cultuur naar Nederland overbrachten. Maar wat die indo-cultuur betreft. Een beetje van dit, een beetje van dat? Ik ben ook geen liefhebber van indo-rock, muziek uit Hawai, oude krontjong.

Ik heb eerlijk gezegd daarmee geen affiniteit . Geef mij maar liever een goed stukje Indonesische muziek, emping gepuk uit Salatiga, Bandeng presto. Of een goed stukje psychedelische sixties-garage, post-punk, independent-muziek

Elke indo zijn eigen indo-voorkeur en liefhebberij toch?

Hij was tenslotte een van de heel weinigen die zijn Indozijn nóói verdoezelde, toen in die bizarre jaren die bruinen steeds in grotere getale naar Holland deed komen. Pindapoepchinezen, indolente mensen in pensions, naar knoflookstinkende bruinen … t kon niet op, doch pak Tjalie heeft door zijn activiteiten direct verzet geboden tegen de assimilatiedwang van de jaren vijftig. Hij was slechts de aanzet om het Indozijn een plek te geven en natuurlijk kennen niet alle Indoos hem …

Doch eenmaal die roots zoekende, en dat zijn er velen en het waarom blijft vooralsnog in nevelen gehuld, kom je vanzelf de naam Tjalie Robinson tegen, samen met Tong Tong (een Indisch tijdschrift, nu de Moesson), de Pasar Malam Besar en hun exotische evenementen. Weinigen kennen Ellen Derks, dé motor achter die gestadige groei van de PMB. Door haar organisatietalent is dat uitgegroeid tot het allergrootste Euraziatische festival van de wereld, dat onlangs de BBC wereldwijd haalde. Tjalie was “slechts” de aanzet daartoe.

Daar komen de meest uiteenlopende takken van de Indowereld, zonder enige schroom om die popiejopie trend voort te zetten. Natuurlijk zijn er anti-PMB groepen ontstaan en dat circus van commercie, geld binnenhalen en andere negatieve feiten een boze gedachte toedragen, maar dat neemt niet weg dat je die lui van de PMB en pak Tjalie niet meer kan wegschrappen van de Indolijst, niet in Europa, niet in Canada, de USA, Australië …
Al, slamat weekend, groet Roy

“Wij Indo’s hebben bij onze geboorte meegekregen waar westerlingen een leegte hebben en wat zij ‘het geheimzinnige oosten’ noemen. Als je nadenkt over wat de geheimzinnige oosterling zo geheimzinnig maakt dan ontmoet je een onontgonnen gebied in jezelf. De natuur in Indonesië heeft ons hoogte en diepte bijgebracht. Veelkleurigheid. ”

Dat absolute, is ook weer dat typische new-Age, “Dancing with wolves” denken: terug naar de natuur en de shamaan in plaats van naar de huisarts op de hoek

Is een interessant gezichtspunt en de moeite van het onderzoeken waard. Of in ieder geval in een onderzoek naar het ontstaan van de “Indische identiteit” in Nederland mee te nemen aspect. Ik denk echter niet dat dit de belangrijkste oorzaak of motivatie is, maar dat het eerder een soort van katalyserende werking heeft gehad.