Ook ik ben een kind van de rekening 2e WO en politioneleacties, de Bersiap tijd….
Volgens de Comissie Beoordeling enz.is mijn claim van tafel geveegd, bij gebrek aan bewijs en omdat ik het niet aan “den lijve” heb ondervonden.
Ik ben geboren 19-11-1946, te Soerabaja(Ned-Indie) zo`n 6 maanden na de bommen op Hiroshima en Nagasaki.
Wij zijn eind 1953 naar Nederland gegaan wegens bedreigingen door de Darul Islam, mijn papa zag het niet meer zitten.
Ik zal mijn dossier en claim weer heropenen, al was het maar om van repliek te kunnen dienen.
Wat een onzin is dat, ook een ongeboren kind kan schade ondervonden van spanningen buiten de veilige moederbuik !

“krijgen zij steun vanuit de Nederlandse regering…NEE” .

Dat is op niet zo verwonderlijk omdat Japan zo’n 10 miljoen dollar US heeft betaald aan Nederland in 1956 en de toenmalige regering de zaak als afgedaan heeft verklaard. JES moet daarom ook op het Binnenhof zijn en niet bij de Japanse ambassade.

Als zoon van een Pemuda vind ik het bezwaarlijk om alles over een kam te scheren , en zeker als je ook ooms heb die gediend hadden als officieren bij de TNI en de Kepolisian Negara.
In de meeste gevallen werden de wandaden gepleegd door rondtrekkende rampokkers en ongeregelde troepen.Zie ook de posting van Mas Rob over de machtsvacuum.
Over de morele verantwoordelijkheid van de R.I. (Republiek) kan men ook discussieren , het is ook bekend dat in sommige gebieden de Republiek geen gezag had.

Door het niet nakomen en opzeggen van de Linggardjati en de Renville overeenkomst door Nederland en het stichten van de deelstaten kon de Republiek ook geen gezag meer uitoefenen.
De machtsvacuum werd (mede)veroorzaakt door de Nederlandse regering , als gevolg van de verdeel en heers taktiek.

De Rawagede affaire werd wel gepleegd door Nederlandse troepen.

Ik ken de geschiedenis en ik begrijp je punt, maar aan de andere kant is het toch te gek voor woorden of niet….?!
Wanneer komt het excuus bv vanuit Nederland naar de Indische Gemeenschap, zoals mijn familie zijn er vele die hals over de kop alles hebben moeten achterlaten, en dan heb ik het nog niet eens over de koude ontvangst in NL, en het geld wat wij later terug moesten betalen.

Wat betreft JES, wij hebben daar met Darah Ketiga en N-I hyve 2x gestaan om de ouderen te steunen, omdat het niet echt veel zoden aan de dijk zette, deze ouderen staan r nl al jaren en krijgen zij steun vanuit de Nederlandse regering…NEE zo wij wilden deze keer met grote groep jongeren die kant opgaan met spandoeken,leuzen etc. echte demonstratie zeg maar en ff iets meer pit zeg maar, wij kregen hiervoor geen steun van stichting JES, zij wilden niet dat zij hierdoor in een kwaad daglicht gesteld werden, gek genoeg had de politie hier gehoor van gekregen en er was op die bewuste dag dus ook extra blauw op straat, mede door dat JES ons niet steunde hier in, hebben wij afgezegd…

De indische gemeenschap zou verder moeten kijken dan de eigen Indische neus lang is …MEMANG

slmt

De moorden na augustus 1945 (bersiap) zijn uitgevoerd door losse strijdgroepen die zowel formeel als in de praktijk niet onder bevel stonden van de Indonesische regering. De moorden vonden juist plaats omdat er sprake was van een machtsvacuüm. Mijns inziens is het daarom niet mogelijk om de staat Indonesië moreel verantwoordelijk te houden voor de gruweldaden die onder de bersiap plaatsvonden. Voor het Republikeinse bevel tot internering en de gebrekkige uitvoering ervan zou je wellicht wél Indonesië moreel verantwoordelijk kunnen houden.

Politieke verantwoordelijkheid van Indonesië als staat is helemaal niet aan de orde, omdat dit ingaat tegen de Nederlandse juridische opvatting dat Indonesië pas sinds eind 1949 een soevereine staat is.

Laten we de verhoudingen niet uit het oog verliezen. De koloniale oorlog was, wat later zo eufemistisch heette, een asymetrische oorlog. Aan Nederlandse zijde sneuvelde enkele duizenden militairen. De bersiap kostte verder enkele duizenden burgers, voor het grootste deel indo’s, het leven. Aan Indonesische kant vielen door gevechshandelingen meer dan honderdduizend doden, voornamelijk vrouwen en kinderen.

Er waren tientallen, vele tientallen rawagede’s gedurende de koloniale oorlog, aldus C. Fasseur, een historicus die het kan weten door zijn vroegere bemoeienis met de excessennota (1969). De moorden en andere oorlogsmisdaden zijn uitgevoerd onder Nederlands bevel. De Nederlandse staat is daarom verantwoordelijk. Het compenseren van slachtoffers en/of hun nabestaanden zou een Nederlandse ereschuld moeten zijn. Hoe grootmoedig kan Nederland zijn? De legalistische houding tegenover de Indische backpay en eerherstel kwesties doet het ergste vrezen.

Het verleden laten hoe het is, is misschien voor jou en mij een optie. Maar dat is het niet voor degenen die de last van het verleden met zich meedragen. Sommigen protesteren maandelijks in Den Haag bij de Japanse ambassade, anderen hebben nu de Nederlandse staat aangeklaagd. De indische gemeenschap zou verder moeten kijken dan de eigen Indische neus lang is (pun not intended). Het bagateliseren van Rawagede (“het was maar een exces”) stamt uit dezelfde koker als het weigeren van genoegdoening aan de Indische veteranen en ambtenaren.

“een gesprek van mijn oom schiet me te binnen, dat hij me ooit vertelde dat hij als Knil soldaat zijn woning in Bandung moest beschermen tegen de pemuda’s die de avond er voor in het kamp zijn schoonzus en kind hadden vermoord (waarschijnlijk dat opvangkamp) de dag er op was hij met zijn gezin maar vertrokken omdat hij vreesde voor het leven van zijn gezin, bij vertrek werden ze verlinkt door een Indonesier en afgevoerd, gelukkig voor mijn oom en zijn gezin zijn ze er nog goed afgekomen, mede omdat hun uiterlijk Indonesisch was, verder was het gezin alles afgenomen,huis,inboedel, geld,sieraden, etc. en vertrokken kort daarom met lege handen naar belanda, aan boord kregen ze boordgeld/scheepsgeld omdat ze niets hadden”

Goed ik dwaal weer af

Het meeste vreemde van dit onderwerp is dat dit tijdens de N-I herdenking tersprake is gekomen in de Media, juist op een dag wij herdenken en stilstaan, dit geeft ook weer is weer dat de Nederlandse Media een mooie timing heeft, dit nieuws was belangrijker dan de N-I herdenking.

Goed dat dit neer wordt gezet door Ed, maar vraag me af wat het belang hier bij is en soms is het beter om het verleden zo te laten hoe het is, ivm het open halen van oude wonden. of krijgen we nu een weerwoord van de Indische Gemeenschap….?!

slmt

Ik vraag af waarom dit niet voor Japan geldt.

Het claimen van excuses en geld vind ik altijd een moeilijke zaak. Ik heb ook begrip dat de Indonesische staat de Nederlandse staat niet gaan claimen. Want het mes snijdt natuurlijk aan twee kanten. Stel de Indonesische staat wil geld claimen voor bijv. bovenstaande tragedie. Daar staat dan tegenover dat Indonesische rebellen heel Bronbeek (niet in Arnhem maar die in Bandung). Indisch Bronbeek was een kleine woonwijk voor gepensioneerde KNIL-officieren; het lag in het noord-westelijk stadsdeel, aan de westzijde van de Pasir Kaliki-weg/Bronbeek-weg. Tijdens de Bersiap periode was dit een opvangkamp voor Indische en Nederlandse burgers. Ruim 100 vrouwen,kinderen en bejaarden zijn tijdens een overval door Indonesische plunderaars “nationalistische rebellen”, verkracht, opengesneden, in een massagraf geworpen en begraven. In het boek Allen Zwijgen van Dhr Siahaya (Molukse KNIL) wordt beschreven wat hij aantrof als een van de eerste aanwezige na dit incident. Babies die door het hoofd waren vastgespijkerd aan een tafel, bejaarde mannen die waren gekruisigd in de tuinen, vrouwen die bijna waren onthoofd en waarvan de darmen buitenhingen, een zwangere vrouw met doorgesneden keel en waar de foetus half uit de buik hing. Dit zijn akelige voorbeelden, en wat in het dorp is gebeurd is ook vreselijk. Ik wil hiermee niet zeggen dat wat Indonesische “rebellen” met vrouwen en kinderen deden beestachtiger was. Het is een wisselwerking; de een doet dat de ander dit.
Zowel de Nederlandse staat als de Indonesische staat zijn beiden schuldig aan het leed wat is ondergaan. Belangrijk is dat er nu begrip is voor elkaar in plaats van haat.
Verdriet gaat nooit helemaal weg want de gevolgen waren voor allen ingrijpend, maar dat is de bittere realiteit (Indische emmigratie naar Nederland, Indonesië als derde wereldland)