Want met je roots “iets” doen, dat willen we allemaal. Zo claimen we immers allemaal fier en trots op de diverse forums, mails en weblogs, maar hoe zit het daarmee zodra die computer uitgaat. Gaan onze gedachtens dan ook op zwart zoals het scherm? Dat lijkt me sterk. Ieder van ons heeft zijn hersenspinsels. De Indo. Van wit koloniaal huis met een royale veranda en bediendes naar een met mensen volgepropt naar bakolie ruikende rommelige huiskamer in een hollandse rijtjeswoning naar uiteindelijk een modern en strak ingericht appartement waar alleen en paar wayangpoppen en een oude vergrijsde foto van opa als kind voor zijn ouderlijke witte koloniale woning herinneren aan het Indisch-zijn.

Zitten wij, Indo’s, niet opgesloten in een vicieuze cirkel van tegenstrijdigheden; we willen erkent worden als culturele groep, maar zijn anderzijds blij dat we niet worden herkent zoals alle andere overige culturele groepen in Nederland. We willen praten over cultuurbehoud, cultuurontwikkeling, oog op de toekomst, anderzijds vragen we ons af wat onze cultuur is, kijken we naar het verleden in plaats van het heden en bekijken sommigen van ons naar elkaars bloedlijnen om te bepalen wie er wel en niet Indisch is.

Indogewikkeld als we zijn blijven we bitter en klagend naar elkaar allemaal onze eigen weg gaan, wetenende dat dit nergens naar leidt behalve verdeling, stagnering, en uiteindelijk verdwijning van de Indische cultuur. Echter blijven er in mijn hersenspinsels sprankeltjes van hoop, van een doorbreking van deze klaagliederen, een vernieuwing als het ware een verlichting. Indo’s wordt een wakker, het is 2009 en we moeten zoden aan de dijk zetten!

Indische cultuur is namelijk meer dan tempo doeloe; het is ook het heden en toekomst.
Er moet dus veel onderzoek moeten gedaan. Zoals elke organisatie moet er een inventarisatie plaatsvinden: wat,waar,waarom,hoe,wanneer,wie. Er is voor Indische jongeren nagenoeg niks te doen dus dat betekend een grote doelgroep (vraag) en een beperkt aanbod. Er liggen hier dus veel mogelijkheden en ik snap er echt niks van dat geen enkele Indische vereniging hier niks mee wil doen. Ja, het liefts willen ze dat de jongeren met bussen bij hun binnenvallen op hun maandelijkse avondjes. Dat is niet reeël; je kunt niet van Indische jongeren verwachten naar de huidige Indische avondjes te komen want deze zijn gebasseerd op een oudere doelgroep. Nederlandse tieners/twintigers gaan ook niet naar de bingo-avond bij hun oma’s damclub om daar naar muziek van makke Nelis te luisteren.

Er zal dus eerst geïnvesteerd moeten worden om de doelgroep te herkennen, daarna volgt er een proces van concreet plannen maken; wat en hoe trekken we Indische jongeren. En doelbepaling: wat willen we ermee bereiken, cultuuroverdracht,cultuurbehoud, cultuurontwikkeling? Hoe zetten we die doelen om in activiteiten die aansluiten bij de doelgroep?

Darah Ketiga staat open voor samenwerking met iedere organisatie die deze doelgroep serieus wil benaderen voor het belang van de Indische gemeenschap (niet voor eigen belang/winst). Darah Ketiga vormt al acht jaar een spreekbuis en belangenbehartiging voor de latere generaties, dus zij zullen een goede spil zijn in het proces.

Indo’s, Indo’s toch, we maken het onszelf gewoon te moeilijk. Waardeer en respecteer elkaar. Praat en laat. Praat met elkaar, maar laat elkaar ook zichzelf zijn. We mogen gerust kritisch zijn en kritisch kijken naar ‘onze cultuur en maatschappij’ en onszelf er kritisch over uitlaten, maar laten we liever het positieve de boventoon voeren. Whatever that may be. Zoals je over alles wel kunt zeiken, kun je in alles net zo goed iets moois zien.
Overpeinzingen van een oudere jongere Indischman.

Kirsten en Ed, ga nog lekker lang zo door. Go with the Indo flow, ik ben benieuwd waar het jullie brengt!

Ik zie dat ik met de nachtschuit kom.
Bij deze wil ik jullie alsnog hartelijk feliciteren met jullie 1-jarig bestaan. Ga zo door!

Zelf bezoek ik julie website niet regelmatig, hoogstens 1 keer per 2 maanden. Niet dat de onderwerpen mij niet intersseren, maar ik hou me veel meer bezig met andere zaken.

Wat mij opvalt aan dit blog is:

1. De hoge kwaliteit. Kritisch, en vaak de vinger leggend op zwakke plekken.
Een voorbeeld is dat artikel over indo-rock met de opmerking: “Inmiddels is die muziek misschien niet meer zo populair als het ooit was, maar er zijn nog steeds veel jonge Indo’s die goede muziek spelen en ‘rocken’. Vaak geïnspireerd door de oude helden, maar op hun eigen manier…”.

Ben ik volkomen mee eens. Ik luister liever naar Indonesische bands als Slank, de Brandals, Superman is Dead en Navicula, beide laatsten uit Bali.
Het wordt tijd dat men in die conservatieve indorock-kring eens aan zelfreflectie doet, en nieuwe wegen inslaat. Maar daar zijn de jongeren toch voor, niet?

2. Taalgebruik. Ik val niet op een enkele spelfout e.d. maar hiermee bedoel ik dat jullie niet gebruik maken van dat quasi-petjok en inlassen van Indonesische woorden om maar te laten blijken dat jullie Indisch zijn.
Vroeger toen ik nog jong was, was dat leuk. Indo’s ondermekaar, lekker afgeven op Belanda’s weet je wel.
Maar dat was een andere tijd, en leuk. Nu is dat hooguit stierlijk vervelend, storend en would-be.

3. Over de vormgeving wil ik het niet hebben, dat is jullie zaak.
Maar wat ik sterk vind is dat jullie niet teruggrijpen naar wayang, gamelan, de borobodoer, balinese danseresjes e.d. om ook maar aan te geven dat julie indisch zijn.
Zeg nou zelf zijn indische mensen nou goede poppenmakers, gamelanspelers, ontwikkelaars van Balinese dansen?

OK, dat is in het kort wat ik nu te melden op.
Tot een volgende keer!

Als je goed kijkt en leest hoor je weinig van Indische Jongeren zijn meestal 40+ (hahaah daar gaan we weer) die constant reageren of zoals wat Erik al eerder aan heeft aangegeven:

“Ik heb zelfs een aantal maal gemerkt dat huidige generatiegenoten door oudere Indo’s werden bekritiseerd enkel op hun leeftijd: zo van “wat weet jij nou?”, “jij bent toch niet Indisch, je bent hier geboren” en meer van dat soort vreemde uitspraken”

..dit schrikt jongeren juist misschien wel af, ze denken vaak daar heb je weer zo’n oudere of hoogopgeleide indo die mij gaat vertellen over hoe en wat, Ayo jullie/wij moeten ze juist steunen wij zijn immers de steunpilaren voor de toekomst..

slmt

Waarom zou het ALLEEN voor indische jongeren moeten zijn? Is het niet genoeg dat het een fris geluid is VAN Indische jongeren? Een kembang baru die alle Indischen met nieuwe ogen naar Indische zaken laat kijken?

Of is dit weer een typische 40+ comment?

Denk trouwens niet dat er veel sites zijn waar veel Indische leeftijdsgenoten van me of jonger komen. Ligt ook deels aan de andere bezoekers..

Maar gek genoeg trekt het wel de aandacht van de oudere generatie ipv dat dit de jongere generatie moet zijn…de aandacht van DarahKetiga heeft het wel hoor !!!

slmt en keep da good thing going

Ed en Kirsten, misschien meer reclame maken voor Indisch3.0 op de sites waar veel jongeren komen ..?