Wat leuk dat je de kans gegrepen hebt om aan het “Japanse project” deel te nemen. Ik was op de hoogte gebracht van het project door mijn vader, maar twijfelde en heb me daarom niet aangemeld. Toentertijd (jaar of tien geleden gok ik) voelde ik er weinig voor om een cultuurtrip van een paar weken te maken. Wat een gigantische spijt… Japan heeft immers een machtige kunst en cultuur, waar ik nog een hoop van wil weten en ervaren.

Ik wens je veel succes met je plannen!

Ennuh Brabant: ja, daar wonen (en woonden) echte Indo’s .

@ Renee, indodaad, waarom nog altijd geen Indisch museum in een land waar Indische Nederlanders sinds onze komst en tot op de dag van vandaag de grootste etnische minderheid zijn. Je slaat de spijker op z’n kop als je zegt dat ‘Indisch’ meer is dan het KNIL en de Tweede Wereldoorlog in Zuidoost Azië. Het Indisch Huis legde m.i. destijds ook teveel de nadruk op die periode uit onze geschiedenis. En ja, zoals Erik ook telkens terecht opmerkt is Indisch niet (alleen) iets uit het verleden. Zolang we het zo blijven benaderen is er inderdaad geen toekomst. Terwijl die toekomst gewoon voor het oprapen ligt. Maar als je er geen aandacht aan besteed loop je er net zo makkelijk overheen…

Tenslotte:
@ Phyllis, ik ken maar één iemand die zo heet, dus jij moet het wel zijn!
Wonen jullie nog steeds in Oss?
Hoe is het met Sylvain?
Nou, deze Indische Ossenaar (Edwin, je weet wel, zoon van Thea) is z’n geluk in de tropen gaan zoeken. En dat heeft indirect ook te maken met de vraag van Charlie:

In onze familie was oma (als je het aan mij vraagt) inderdaad de spil.
Misschien was opa het eerst, maar na zijn overlijden in 1981 was oma het enige middelpunt van de Indische kant van m’n familie.
Omwille van haar hebben haar kinderen het (na lange tijd) weer goed gemaakt met elkaar en zij was degene bij wie we samenkwamen. Of in ieder geval degene bij wie we één voor één langsgingen. Als oma er niet bij was, was een verjaardagsfeest niet compleet.
Nu oma er niet meer is, weet ik niet wat er precies veranderd is. Misschien wel niet zo veel als ik kijk naar hoe we met elkaar blijven omgaan. Dat zit nog wel goed, volgens mij, maar ik zie dat niet van dichtbij omdat ik niet meer in Oss woon.
Maar persoonlijk kan ik zeggen dat haar overlijden wel veel heeft veranderd voor mijn binding met mijn omgeving. Het afscheid nemen van oma in 2003, maakte (drie jaar later) het afscheid nemen van al het bekende en vertrouwde ook veel makkelijker.
Voor mij is oma ontzettend belangrijk.
Was oma er nog geweest, dan was ik niet gegaan.

over de stelling: ik was zelf nog niet geboren toen mijn opa en oma overleden, maar onze familieband is nog steeds erg sterk. ik weet wel dat mijn ooms en tantes, nichtjes en neefjes elkaar wel vaker zagen toen mijn oma nog leefde. geloof elke zondag bij oma thuis. toen mijn oma overleed heeft mijn oudste tante denk ik het meest gedaan om de familie bij elkaar te houden. sinds 11 jaar hebben we een jaarlijkse familiedag/ weekend. hierdoor is de familieband nog wat sterker geworden denk ik.

wat ik zo mooi vind aan het indische: iedereen is familie!

Succes met de site en de uitbreidingen!

linn

Indische cultuur is namelijk meer dan tempo doeloe; het is ook het heden en toekomst.
Er moet dus veel onderzoek moeten gedaan. Zoals elke organisatie moet er een inventarisatie plaatsvinden: wat,waar,waarom,hoe,wanneer,wie. Er is voor Indische jongeren nagenoeg niks te doen dus dat betekend een grote doelgroep (vraag) en een beperkt aanbod. Er liggen hier dus veel mogelijkheden en ik snap er echt niks van dat geen enkele Indische vereniging hier niks mee wil doen. Ja, het liefts willen ze dat de jongeren met bussen bij hun binnenvallen op hun maandelijkse avondjes. Dat is niet reeël; je kunt niet van Indische jongeren verwachten naar de huidige Indische avondjes te komen want deze zijn gebasseerd op een oudere doelgroep. Nederlandse tieners/twintigers gaan ook niet naar de bingo-avond bij hun oma’s damclub om daar naar muziek van makke Nelis te luisteren.

Er zal dus eerst geïnvesteerd moeten worden om de doelgroep te herkennen, daarna volgt er een proces van concreet plannen maken; wat en hoe trekken we Indische jongeren. En doelbepaling: wat willen we ermee bereiken, cultuuroverdracht,cultuurbehoud, cultuurontwikkeling? Hoe zetten we die doelen om in activiteiten die aansluiten bij de doelgroep?

Darah Ketiga staat open voor samenwerking met iedere organisatie die deze doelgroep serieus wil benaderen voor het belang van de Indische gemeenschap (niet voor eigen belang/winst). Darah Ketiga vormt al acht jaar een spreekbuis en belangenbehartiging voor de latere generaties, dus zij zullen een goede spil zijn in het proces.

Maargoed, weet je al wie je in Brabant wil interviewen. Laat anders maar weten als je iemand zoekt. Hier in Brabant woont namelijk volgens het CBS 25% van de Indische Nederlanders!

@Phyllis; ik kwam als voorzitter van vereniging Darah Ketiga sinds 2001 vaak bij Tokeh over de vloer. Voormalig bestuurslid van ons heet ook Quincy en zijn zus heeft ook een keer lemper gemaakt..maarre daar was Charlie niet bij..Heb trouwens Paul Warga en overige oud bestuur nog ontmoet bij onze Darah Ketiga stand op de Pasar Bagus in Arnhem. Leuk om hun nog eens een keer te spreken!

d.