Uiteraard is dit geen exacte wetenschap, maar de mening(en) van social marketingguru’s. Ieder blog/medium moet een eigen formule hebben. Zelf vind ik het altijd wel prettig als bloggers reageren op berichten, wanneer dat een zinvolle toevoeging aan de discussie is.

Dat gezegd hebbende: De site is een stuk verbeterd, ga zo door.

Groeten van Dyan (3e generatie indo)

Proficiat met jullie nieuwe website en tot mijn genoegen lijkt de lay-out (design) op die van mijn salatiga-site.:-)

Ik wilde even reageren op deze alinea:

Wij schrijven inderdaad niet primair voor een bepaalde generatie, maar voor dat deel van de Indische groep
dat met een mengelmoes van nuchter verstand, humor, relativering én liefde naar zijn eigen afkomst kijkt.
In die zin kunnen we zeggen dat Indisch 3.0 niet alleen verwijst naar de derde generatie Indo’s, maar ook naar de evolutie van het Indische zelfbewustzijn.

Evolutie van het indische zelfbewustzijn. .

Ik zou ook graag van de bezoekers van de site willen vernemen hoe die evolutie bij hen wel is verlopen.

Hoe is het bij mij verlopen?

Toen ik in Nederland kwam was ik verindischt, dwz. ik had veel gebruiken van de indonesiers (natuurlijk ook door mijn ouders) overgenomen. Ik sprak zelfs bahasa Indonesia.
Vervolgens verhollandste ik, hetgeen een logisch proces is, want ik woonde in Holland.
Nu, omdat ik met een Indonesische ben getrouwd, neem ik de gebruiken van Indonesiers weer over, maar die kende ik min of meer al door mijn “indische” achtergrond.

Ben ik nu dan opeens aan het verindonesischen, in Nederland?

Verindischen – verhollandsen – verindonesischen en de cirkel is rond.

Zou het niet zo zijn dat wat velen indisch noemen eigenlijk de zeden en gewoonten (de cultuur) is van de Indonesiers, de inlanders in Nederlands-Indie?

Ik heb mijzelf de stempel indisch niet opgeplakt, dat deden mijn buren, vriendjes in de eerste jaren van mijn verblijf in Nederland.
Voor hen waren indisch en Indonesisch hetzelfde.
Het was alleen dat indisch geen nationaliteit is (was), maar Indonesisch wel.

Waar sta ik nu?
In dezelfde schoenen als mijn ouders: Nederlands met een bruin indisch (uit Nederlands-indie)/indonesisch tintje.
In Nederland nog steeds als “uit den vreemde” gezien, en in Indonesie als buitenlander (Bule – Europeaan).

Ik heb daar geen moeite mee.
Ik plak op mijzelf geen stempel, want dan zou ik me gedragen als een fanatieke voetbalsupporter die alleen die bepaalde kleur mag dragen of dat embleem, met die bepaalde vlag mag zwaaien, en alleen zijn clubliedje mag zingen.

Ik ben die ik ben (ik ben dat) en ik doe iets omdat ik dat leuk vind (of in bepaalde omstandigheden noodzakelijk).

Misschien is dat wel het gevolg van globalisatie.