Dat Indische (of Indonesische) is, zoals je wilt, dat je creatief omgaat met je omgeving en met wat je hebt. Of je nou torren eet, gebakken kakkerlak, de spin daarboven in je slaapkamer, kalong (vliegende hond), kodok (kikker), of trassie van mindere kwaliteit gebruikt, wat geeft dat.
Ve-tsin gebruiken wij niet eens, maar gewoon keukenzout.

Maak je eigen sambal (zoals mijn vrouw met haar oelek-oelek) of nasi goreng (zoals ik) en ga niet zitten te wachten dat anderen of ouderen, die van hun oude dag willen genieten, het voor je doen of je het aanreiken.
Wanneer de tijd daar is geven ze je wel advies.
Maar oei, dit was een andere discussie op een andere site )

Naast andere soorten vlees kan men ook gulai (gule) van kip of vis maken , zelfs van tahu.
Qua smaak heb je dag en nacht verschil in de gerechten die wij (ik ook) vroeger geproefd hebben bij een Chinees-Indisch restaurants of diverse ” Indonesische” specialiteiten restaurants .
Ik kende vroeger een paar van die Indonesische restaurants in Amsterdam .
” Tegenwoordig” heb je ook die SIR restaurants waar je redelijk goed Indonesisch kan eten.
Zeg men dan , heb nog nooit geproefd.
Meestal eet ik in Dapoer Omsid , al is het niet echt lekker , maar wel goedkoop.

Dat heb ik hieronder reeds vastgesteld toen ik de oude recepten van mijn vader (vluchtig) bekeek.
Het waren natuurlijk gerechten uit Nederlands-Indie, verkort Indie, en dus Indisch als bijvoeglijk naamwoord.
Hij maakte ook gulai, en dat is Arabisch van origine?. Dat was de koning van de gerechten. Daarbij gebruikte hij zowat 10-15 verschillende kruiden wanneer ik het goed heb. Mijn vrouw gebruikt denk ik nog niet eens 5. Mijn oom en hij waren daar vaak heel lang mee bezig.

Het verschil tussen de Indonesische en de “Indische” rijsttafel is dus dat er ook Europese (en andere) producten gebruikt en geserveerd worden. Denk maar aan magarine, varkensvlees, kool, aardappelen varkensvlees en noem maar op. In de loempia’s die mijn ouders maakten zat varkensvlees in, geraspte kool en wortelen. Loempia is van origine Chinees, en die zaten ook al in het oude Indie.

Dan was de “Indische” rijsttafel uitgebreider.

Tegenwoordig drinkt men er ook bier bij of cola.

Hoe je het ook noemt, als het maar lekker smaakt en “er op lijkt.” Er waren eens klachten van ouderen in een verzorgingshuis dat wat men daar serveerde nergens op leek. Misschien te veel aangepast aan de Hollandse smaak?

p.s. jongeren mogen ook best reageren hoor .

Denk niet dat ik dat geschreven heb.
Wel heb ik de opmerking gemaak dat de smaak anders is dan wat ik in Indonesia heb geproefd.Het hangt vaak wie de Indonesische partner is , uit welke streek ze kwamen.
En dat er geen verschil was tussen de Indisch eten van de 1ste generatie Indo’ s en de gerechten uit Indonesia. Ook heb ik dat geproefd bij hun kinderen .
Voor mij is het dezelfde gerechten , alleen de smaak is soms anders .

Wat de 3de generaties nu maken en hoe het smaakt kan ik niet oordelen , heb nog nooit bij hun gegeten .

Bij mijn Indonesische vrienden , Nederlandse vrienden en kennisen is “mijn “Ayam Goreng redelijk bekend.
Eigenlijk was het een “Javaanse” recept , afgekeken van een Indonesische (Javaans) uitwisselingstudent bij bij de Internatial Training Centre van de VN .
Thuis in Djakarta aten we ook goreng ayam , welke stijl weet ik niet meer , mss is het Betawi , of mss is het Sundanees.

Verder heb je de bekende Ayam Mbok Berek (Javaans) , Ayam Kalasan (Javaans) en Ayam Ibu Suharti (ook Javaans) .
Heb ik ook geproefd , nou het smaak wel lekker , lekkerder dan de gewone ayam goreng van de Javaanse vrouw van mijn Indische kostbaas.
De Ayam Ibu Suharti vind ik ook maar gewoontjes , durf zelf te beweren dat Ayam Goreng OmSid nog lekkerder is, tenminste als ik mijn dag heb.
Soms gebruik ik iets te veel of te weinig , ik bak mijn ayam goreng als er etentje is , dus ook niet elke week .

Mijn recept , honestly stolen van een Javaanse vriend , eerlijk is eerlijk van hem is echt lekkerder’.

1 Ayam in delen verdeeld.
2.En dan koken in voldoende water met toegevoegde bumbu´s.
3. Peper , zout , kunyit , kemiri , santen , en dan tot bijna droog koken .
4.Ik dacht een paar blaadjes daun salam of sereh of jeruk purut.
Ik gebruik vaak verse daun jeruk purut.
Tip± ik gebruik vaak Ayam cap Friki en vroeger vaak Santen blokjes , nu gebruik ik in kleine dunne plakjes santen van cap Kira .Zit in zo´n grotere pak.
De hoeveelheid bumbu kan je zelf naar smaak bepalen.
Weet niet of je een snufje knoflook erbij moet.
Dat doe ik niet .
En dan niet te lang bakken totdat je goudgeel ayam goreng met een beetje bruine korts krijgt , en niet te droog bakken .Moet nog zacht maar stevig zijn .

Ik denk dat veel lezers dit recept ook zal herkennen onder een andere naam.

Van een oud chinese studiegenoot heb ik gezien dat hij voor eieren bakken , nasi goreng maken of mie goreng en andere chinese gerechten vaak olie die afkomstig van speklappen .
Mss is dat de kattenspek uit de verhaal van Ed Vos.
Ik heb nog nooit zo lekker mie goreng gegeten , totdat ik hem `betrapte`tijdens het koken.
Haalde hij uit een nescafepot een schepje harde vet .
daarom is het zo sedap dan gurih.
En ik heb als Moslim al een paar keren zijn lekkere miegoreng gegeten.