Niet perse, ben ik achter gekomen. Het begint in de eerste plats met symantiek, zoiets als het verschil tussen nederigheid en onderdanigheid. Er wordt aan deze twee woorden nogal eens een zelfde betekenis toegekend, in mijn ogen zit er een groot verschil in. In onderdanig zit een sterke component ‘onderlegen ten opzichte van’ opgesloten in nederig naar mijn smaak meer de component ‘bescheiden’.

Terug naar het indirecte… Ik ben me hier steeds bewuster van geworden in de periode dat ik mijn eerste leidinggevende stappen ben gaan maken. Je wordt je steeds bewuster van de wijze waarop je met ondergeschikten communiceert en denkt na over de wijze waarop je de boodschap het meest effectief kan overbrengen. Sindsdien ben ik tot de conclusie gekomen dat indirect zijn of niet zeggen wat je werkelijk denkt geen probleem hoeft te zijn als je maar goed weet waarom en vooral wanneer je dat doet. Maar daarvoor dien je volgens mij wel te beseffen waar dit fenomeen vandaan komt. Kort door de bocht komt het er (volgens mij) op neer dat je in de Indische omgangsregels niet hoeft te confronteren als het je niet raakt of anders gezegd: niet confronteren om te confronteren, we hoeven het niet overal over eens te zijn. soedah, laat maar…

Dit impliceert ook dat er situaties zijn waarin je wel aanleiding ziet om te confronteren, dan dien je er ook naar te handelen. Je moet alleen in staat zijn de verschillende situaties van elkaar te onderscheiden en de hierbij passende keuze maken. Of de Hollander zo direct is en dus anders? Het lijkt mij een mythe. Ook de gemiddelde Hollander maakt nadrukkelijk zijn afweging onder welke omstandigheden hij/zij direct of indirect is. Net zoals bij ‘ons’ speelt bijvoorbeeld de hierarchische verhouding een bepalende rol en inderdaad bij ons van de 2e generatie was Nenek de baas!!!

Ik zit toevallig naar mijn broertje te zoeken op het internet en wat treft mijn verbazing ? Ik tref die doerian op jullie website Leuk stukje Kirsten en Ed. Ik vind me wel in Jeremy’s woorden, vooral wat betreft Oma’s uitgesproken meningen. Dat is inderdaad erg typerend voor de generatie-kloof waarin we nu als derde generatie in leven. We zijn gewoon een stuk vrijer en ver-nederlandst. Ik ben zelf ook blij dat ik beide culturen heb mogen leren kennen maar vandaag de dag is er maar weinig echt Indisch over behalve de lekkernijen van oma die me altijd zullen bijblijven. Ik kan me nog goed herinneren dat onze Opa vele dia-avonden op nahield met de hele familie. Dat was voor mij werkelijk een avontuur als hij ons zijn commentaar gaf op elke dia. Dat is voor mij persoonlijk het dichtsbij wat ik ooit zal komen in mijn gevoel naar Indonesie. Ik heb er gewoon niet veel “meer” mee. (helaas)

Groetjes,

Nicolai Geleijns vanuit DK.