2. Indonesiers zijn als gasten beleefde mensen. Zullen nooit opmerkingen maken over jouw kokerellen, en zeker niet wanneer je niet indonesisch – totok – bent.
Wat ze niet lusten laten ze gewoon staan en vooral wanneer er varkensvlees wordt gebruikt, maar dit geldt dan voor indonesische moslims.

Misschien zijn er anderen op dit forum die andere ervaringen hebben..

“Indische mensen” daarentegen laten je als totok gewoon merken dat je er niks van kunt, want weten alles beter

Ik als Totot Nederlander heb nooit begrepen dat Indisch en Indonesisch gedoe, zelf getrouwd jarelang met Indonesisch, wereld rondgezworfen, nu willen we terug naar Indonesie voor pensioen. Denk dat het verschil zit in de ” afscheiding ” wat zich terugvind in het eten ( indisch is gerechten bereid door Indos, indonesisch is eten bereid door Indonesische, maar denk dat door de ” afscheiding bewust ” en het ” Indo ” zijn, bepaalde richtingen in het eten verzeild is geraakt, mijn vrouw is een chef , indonesisch , en wij hebben vaak gekookt voor grote partijen, maar als je kookt voor ” Indischen ” is het altijd mis, dit kurang, dat kurang, te weinig van dit en dat, het is duidelijk ander eten geloof me maar, de smaak van Indischen is anders dan Indonesiers, alhoewel beiden zeikers zijn, en altijd commentaar hebben, ligt de smaak op een ander terrein. Ik wordt ook inderdaad kotsziek van die zgn Indonesische restauranten of Indo chinese restauraten, wat een verscrhikkelijk slecht vreten, ham, afval, dat moet nasi goreng voorstellen, ook ligt het veel aan de hand , maw wie kookt natuurlijk, echte indonesisch restauranten zijn er bijna niet en een must is dat het gerund wordt in de keuken door een indonesisch kokkie anders werkt het niet. Rijsttafel is iets uit de koloniale tijd inderdaad, maar het is ontstaan op sumatra, zoals nog steeds de huidige padang keuken hmm als ik er aan denk, daar komt het vandaag, en aangepast als rijsttafel voor de NL, als ik naar Jakarta ga is de eerste stop Padang restaurant , krijg dan 40 schotelstjes met allerlei gerechten op tafel, en mag kiezen wat ik eet, wat je ” aanraakt ” betaal je, rest gaat terug in de keuken
Die heerlijke sambal hijau, gestoomd, bij de rendang pfff.

ok leuk foreum good luck

Thuis bestel ik altijd bij Betawi in Amsterdam. Voor mij nog steeds de onbetwiste nummer een op mijn lijst. Een indonesische toko waar ook nog echt een indonesische familie de scepter over de keuken zwaait. Een groter verschil tussen authentiek en chinees indonesisch heb je niet.

Ik eet het liefst indonesisch thuis en ga lekker op mijn gemak de keuken in (soms met mijn partner) en begin dan met het voorbereiden van het eten. Ik denk wel dat de meeste mensen die zelf een indische achtergrond bezitten graag lekker eten en het eten ook belangrijk vinden. Ik weet dit nog van toen. Mijn moeder was een goede kokkin en ik had als meisje bewondering voor haar kooklust zo ook haar baklust. Ik was ook altijd in haar nabijheid als ik wist dat ze lekkere dingen ging maken. Ik kon dan bij haar letterlijk alles zien en ruiken wat ze deed al was het maar bijv. hoe ze semoor maakte of spekkoek etc. Vragen kon ik haar zoveel stellen ook tijdens het koken. Ik ben zo blij dat dat mijn moeder mij toen en later veel kneepjes van het koken heeft bijgebracht. Ik heb haast nooit geen tegenzin om te koken en ik ga weliswaar uit eten, maar zelden naar een ind./chin. restaurant, want de smaak is heel anders dan dat ik gewend ben. Koken valt te leren, maar de smaak en het resultaat van al die heerlijke maaltijden is mede afhankelijk door de liefde die je tijdens het bereiden schenkt. Vriendelijke groet, Jeanette.

Ook ik eet het allerliefst Indisch bij mijn moeder,
hoewel er hier en daar ook wel enigszins redelijke Indische restaurants te vinden zijn die een heel klein beetje in de schaduw van haar kookkunsten mogen durven staan.

Twee opmerkingen:

Voor zover ik kan zien gaan Chinezen alleen naar èchte Chinese eethuisjes
en restaurants (zoals in Den Haag de inmiddels obligate Fat Kee, maar ook Kee Lun Palace
en Harvest en in Amsterdam de eethuisjes op de Zeedijk).
In de “Chinees-Indische” restaurants (dat zijn restaurants waar ze “patat met appelmoes” als “kindermenu” op de kaart hebben) heb ik in mijn hele leven geen Chinees gezien, behalve als personeel, en zelfs dat verandert inmiddels: in het oosten des lands is het al vrij gebruikelijk om blonde seveersters met dat schattige Ilse de Lange-accent je “Foe Joeng Haaaii” te horen opnemen.

Hetgeen me bij mijn volgende opmerking brengt:
Zelf spreek ik niet over “Nederlanders” (net zo min over “autochtonen” overigens).
Ik zelf ben, voel en beschouw mezelf als “Nederlander” (misschien zelfs wel als “autochtoon” als dat woord niet zo lelijk zou zijn geweest en zo gruwelijk misbruikt). Als ik het over het blanke deel der bevolking heb zeg ik gewoon “blanke Nederlanders” of soms “Hollanders”.

Ben zeer benieuwd hoe dat bij de overige lezers/reageerders zit…

Ja hoor,… ik woon in Den Haag, dus ken wel plekjes waar t typische makanan lekker, traditioneel en goed is. Maar geef direct toe dat “Ibu’s makanan”, en ook van vaders en alle tantetjes en oompjes, daarmee niet te vergelijken valt !

Ga ook wel in restauranten eten, maar eerder omdat bv de tjendol van Istana gewoon super is, de timpe goreng bij Toko Toet, de ayam godok bij t Eethuisje met Kerst, de hete sambal bij t Markthof etc. ;o)

Weet je wanneer je echt merkt dat restauranten anders zijn ? Wanneer je terug komt van Indonesië en je gaat de direct ff “Indisch eten” om in de sfeer te blijven. NIET DOEN dus ! Salam Roy

Even off topic dese .
Grappig , de Indonesiers zeggen iets anders.
Ze zeggen Indo Belanda of Belanda Indo. Vaak afgekort met (Orang) Indo.
Voor de totoks (een “echte Bule” ) zeggen ze (orang) Belanda , Javanen zeggen Londho , Sundanezen zeggen Walanda.
Ik weet niet hoe de Batakkers , Minangkabauers en andere delen van Indonesia de Nederlanders en de Indische Nederlanders noemen.

Terug naar de topic , mijn eigen moeder kookt wel goed (voor ons , de kinderen maar niet beter dan onze p.r.t .

Zo lang er maar niet met begrippen wordt gesmeten die men niet volledig begrijpt, waar onderling geen overeenkomsten bestaan maar die wel leiden tot een ideologische (woorden)strijd.

Even terugkomen op dat Indische. Het begrip Indisch is naturlijk niet zo maar uit de lucht komen vallen. De schrijvers en wetenschappers van toen wilden met de benaming “Indisch”, de grote invloed van de Hindoes’, mijn part de Indiers (zo werd ook de autochtone bevolking van Ned.-Indie genoemd) benadrukken.

Voor de volledigheid. In mijn optiek en mijn belevingswereld gold de benaming Indische-Nederlander (later Indisch) ook voor totoks, die daar in Indie geboren en getogen waren.
Ik ben niet zo voor de colour-bar.
En misschien ook voor totoks die weliswaar niet Indie geboren waren, maar daar voor een zeer geruime tijd hebben gewoond.

Natuurlijk, wij konden die lui, waaronder ik, die vanuit Indonesie naar Nederland trokken toch moeilijk Indonesische-Nederlanders noemen? Zeg nou zelf.
Nederlanders, dat wel, en zo zie(zag) ik me zelf ook, en zo heb ik me toen ook moeten verdedigen tegen moeilijke vragen van Nederlanders cq. Hollanders

Wat mij betreft, laten wij het Indisch eten maar weer teruggeven aan de Indonesiers, die nu ook in groten getale om diverse redenen naar Nederland trekken. Wat verliezen wij ermee, Wij hebben hun hebben en houden toch gekoloniseerd?.

Dat er verschillen zijn in de smaak , de ene “kok-kokkie”doet iets meer sambel , trasi , gula jawa , santen , kunyit is duidelijk.
Een gado2 wordt ook pecel als je kencur erbij doet . Je hebt ook een andere variant , de lotek.
Een asinan kan ook verschillend zijn , je hebt asinan Bogor , asinan Jakarta .
Je kan ook bijna gelijk proeven of de kokkie een Sundanese of een Javaanse is .

Zelfs bij de Indonesische afhaal toko’s kan de fijnproever de verschillen vaak merken , afhankelijk waar de kokkie vandaan komt.

De bij iedereen bekende rijsttafel is een Nederlandse uitvinding uit de koloniale tijd .
Ondanks dat het bij sterrenhotels en thema restaurants weleens worden geserveerd , ken de meeste Indonesiers geen rijsttafel. Ik kende het pas einde jaren 60 in Amsterdam .
De meeste Indonesiers kennen de rijsttafel ook niet , wel kennen ze de variatie van een super mini rijstafel , de “nasi rames”.

Hoe je het verder gaat benoemen is ook niet zo belangrijk , als het maar lekker is .