Identiteitscrisis kan iedereen overkomen, zeer zeker bij geadopteerde Koreanen, zoals ik ^_-. Mijn adoptie-ouders roepen dat ik NL ben (Nederlands opgevoed e.d.), mijn moederland roept dat ik als eerste Koreaan ben en mijn biologische familie in Korea vindt ook zonder twijfel dat ik Koreaan ben, weleenswaar een geadopteerde, maar toch bovenal een Koreaan. 1 ding weet ik zeker, ik ben geen Nederlander, hooguit een geadopteerde Nederlander , en ik ben geen geen Koreaan, zoals jij dat stelt, daarvoor ben ik ook iets te trots op mijn achtergrond . Wat ik wel ben? Een geadopteerde Koreaan, daar is iig geen spelt tussen te krijgen.

Ik wil even terug komen op op de titel. De schrijver heeft een identiteitscrisis. Hij voelt zich namelijk niet Indisch. Nederlands trouwens ook niet. Maar hij WEET dat hij Nederlander is met Indische roots, maar daar houdt het op. Vaak vraagt hij zich zelfs af of zo’n gevoel überhaupt bestaat of dat het een door de gemeenschap gecreëerd geloof is. Als je er flink in gelooft, gaat het bestaan. Of nog belangrijker: Het krijgt volgens de schrijver betekenis.

De schrijver WEET dat hij Nederlander met Indische roots is,” ik weet dus ik besta”, maar voelt zich toch geen Nederlander noch Indo, dat is zijn identiteitscrisis.. Hij vraagt zich af of dat gevoel bestaat, als je er flink in geloof, gaat het bestaan,” ik geloof dus ik ben” . Hij WEET dat het bestaat, je hecht er waarde aan, het wordt bijna een soort godsdienst, Indisch-zijn als Godsdienst . toe maar. En hij gaat verder

Het logisch dat ik me niet Indisch voel. Ik zit in percentages als volgt in elkaar: 50% Nederlands, 25% Chinees, 25% Indisch
Slechts een kwart Indisch zijn is wellicht te weinig om je Indo te voelen

Dus als maar 25% Indisch (indischen zijn goed in rekenen wat hun afkomst aangaat vooral als het gaat om het berekenen van het minderheidspercentage Indisch, een klein-koloniaal erfgoed) ben dan is het logisch dat je je niet Indisch voel, itoe apa Mas, eerst vraag je ja af of het gevoel ueberhaupt bestaat en of het niet gecreert is en dan kom je met die mathematische zekerheid die dan overheen komt met je gevoel. Welk % is dan wel voldoende om je Indisch te voelen.

Kijk, als je Descartes en Pascal aan- en door elkaar haalt, dan zou ik zelfs een identiteitscrisis krijgen. .

Deze bijdrage aan de Nederlandse wederopbouw is uit het collectieve Nederlandse geheugen verdwenen. Uit schaamte misschien?

‘Schappelijk weten’ overtuigt door een beroep te doen op bewijs, door argumenten gebaseerd op logisch en mathematisch redeneren, of door gegevens zo goed mogelijk te interpreteren. Als nieuw bewijs in tegenspraak is met bestaande opvattingen dan worden de oude verlaten.
———
Je vergat ‘goed lezen’.

Gevolg van Kameracties, reeds aangevangen in 1949, van parlementsleden zoals J. Hoogcarspel (CPN) was dat ze aanleiding gaven tot de instelling van “een speciale commissie die de afwikkeling van diverse betalingsverplichtingen, waaronder vergoeding voor oorlogsschade, nog eens grondig onder de loep zou nemen. Dit zou de door de Nederlandse regering ingestelde Commissie Achterstallige Betalingen (CAB) worden. (P. Keppy. p. 85).
Verwarring zou kunnen ontstaan door dat de naoorlogse zogenaamde commissie Hens het materiële vraagstuk (verplichtingen) niet los had kunnen zien van de zogenaamde betaling (‘backpay’,P. Keppy) van achterstallige salarissen en pensioenen over de periode van de Japanse bezetting.(57)
De Nederlands-Indische regering sloot de backpay-kwestie als zaak voor het rechtsherstel uit door op de rehabilitatieregeling te hameren. Die regeling zou zowel de oorlogsschade- als de salariskwestie op moeten lossen. (194) De CAB koos in 1951 eveneens voor de rehabilitatieregeling boven vergoeding. (233)

´Sja, ons ben suunig… “ (Harry)

Volgens dr Peter Keppy zijn niet alleen ‘ons ben suunig…’maar verstoorden verschillende oorzaken het evenwicht: “[…] de Indische revolutie, de hand-op-de-kniphouding van de Nederlandse, Nederlands-Indische en Indonesische regeringen en ten slotte de Amerikaanse bescherming van Japan (en de Japanse afwijzing) tegen geallieerde aanspraken op schadevergoeding. [… ….] Zo kon het gebeuren dat de voormalige vijandige staten, Nederland, Japan en Indonesië om verschillende redenen een en hetzelfde standpunt huldigden: materiële oorlogsschade wordt niet vergoed.” (Peter Keppy. Sporen van vernieling. 2006. p. 241)

‘Dat was en is de redenering.’(Harry)?
‘Schappelijk weten’ overtuigt door een beroep te doen op bewijs, door argumenten gebaseerd op logisch en mathematisch redeneren, of door gegevens zo goed mogelijk te interpreteren. Als nieuw bewijs in tegenspraak is met bestaande opvattingen dan worden de oude verlaten.