Commentaar op mijn weblog:

http://blog.londoh.com/?itemid=1521

Dan Ukiyoe, in palazzo reale in Milaan in 2004.

Maar Parijs slaat de toon, een hele rij van tentoonstellingen (Paris-Tokyo) in het Centre Pompidou, een confrontatie tussen Prijs en andere steden.

En dan spreek ik niet over de indrukwekkende tentoonstellingen over het terracottaleger, ik heb eens wat gezien in het af te breken Volkspalast, vanwege de asbest, in Berlijn.

Het zijn allemaal gtentoonstellingen waarbij de koloniale blik niet te pas komt, maar waarin de Oosterse kunst in al haar grandeur wordt getoond, opmerkelijk van landen (China, Japan) die weinig tot niks met kolonien te maken hadden.

Ik heb wat tentoonstellingen over Oosterse kunst bezocht en maar weinig last gehad van koloniale kunst bezocht of het moeten de erotische Japanse prenten zijn geweest.

Hi Peter,

Ik haal Van Gogh er alleen maar bij omdat ik me afvroeg met welke blik hij naar zijn prenten keek. Een ieder die een beetje bekend is met deze overgewaardeerde klodderaar weet dat ie een leuke verzameling Japanse prenten bezat.

Dat van Gogh als voorbeeld naar voren gehaald lijkt mij niet op zijn plaats. Van Gogh werd beinvloed door Japanse schilders, o.a.Utamaro, Hiroshigue en we weten dat Japan een van de weinige Aziatische landen is die niet bezet noch een kolonie was van een Westerse mogendheid. Het is wel grappig en lachwekkend om Nederlanders die op Deshima zaten door Japanners worden afgebeeld.

Het is spannend moderne Chinese schilders bezig te zien, dit als gevolg van de opkomst van China als economische macht. Dit zal de koloniale optiek, Westerse dominantie zeker doen veranderen.

Wil je iets weten van de koloniale blik (een Indische moet daarvoor toch wel gevoelig zijn) , dan raad ik je het boek Indo van Johan Fabricius aan, of de Stille kracht waar gigantisch veel Indischen te zien zijn.

Met ons huidig referentie kader krijg je bij dat soort teksten al snel het schaamrood op de kaken van de kortzichtigheid en veronderstelde blanke superiorteit. Als je het probeert te zien in het referentiekader van die tijd verbaast het al weer wat minder. Dat deze referentiekaders ook van invloed geweest zijn op de kunst beleving verbaast me eigenlijk ook niet meer zo. Blijft wel iets waar we van kunnen leren omdat onze perceptie vanuit onze westerse invalshoek weliswaar erg veranderd is maar nog steeds neigt tot pijnlijke overwaardering van onze westerse inzichten en waarden.

Die manier van kijken en waarderen van ‘het andere’ is ons aangeleerd vanuit de cultuur waarin je opgroeit. Je zit daar echter niet in vast, je kunt daar boven uit stijgen.
———————-
.
Door ethnocentrisme gebeurt weleens dat men aan selectieve waarneming doet.
Ya , je kan daar boven uitstijgen
Het is wel noodzakelijk een open mind te hebben om de veranderingen te volgen en kunnen begrijpen .

Een belangrijk punt waar het in de tentoonstelling en in dit stuk inderdaad om draait is dat er een “manier van kijken” bestaat, die de beeldende kunst uit Indonesie en andere niet-westerse landen tekort doet. Alsof het westen kunst uitgevonden heeft en de eisen bepaalt waaraan (moderne) (beeldende) kunst zou moeten voldoen.

Die manier van kijken en waarderen van ‘het andere’ is ons aangeleerd vanuit de cultuur waarin je opgroeit. Je zit daar echter niet in vast, je kunt daar boven uit stijgen. Dat is wat deze tentoonstelling doet. De kijker wordt daarin geconfonteerd met de bepaalde blik die hij heeft en kan wat hij ziet opnieuw, en anders, gaan waarderen.

Later was hij een internationale society schilder geworden , een moderne uitgave van Raden Saleh Sjarief Boestaman , een zoon Adipati Sura Adi Menggala. Hoeveel en of hoe weinig zijn rol in de Indonesische revolutienaire bewging was in dit verhaal niet zo veel van belang. Het gaat namelijk om zijn plaats in de Indonesische schilderswereld. Hij was 1 van de grote Indonesische schilders.

Salam,
OmeSid

Maar over B.Abdoellah even stap terug loh! Zijn werk is wel niet revolutionair, maar wordt hier expliciet genoemd vanwege zijn vriend Soekarno die juist de Nederlandse invloed wilde verwerpen. Dat deze Basuki een jetset schilder was en popiejopie in de glamour wereld, heeft zijn einde (moord!) toch een domper gegeven, niet?

Ik mis wel het groepje van Bali wo. Walter Spies, Rudolf Bonnet, Jean Le Mayeur, Willem Hofker, Auke Sonnega, en daar er pas gelee een tentoonstelling was met de presentatie van een boek met zijn werk, ook W.O.J. Nieuwenkamp. Daarbij mag de nog in leven zijnde metarealist Frans Erkelens (Bandung) ook venoemd worden, tis maar om t rijtje aan te vullen, salam Roy