een substantieel verschil bestaat tussen “Erkennen (Recognize) ” en “Aanvaarden (Accept) ” en dat misplaatst gebruik der termen hachelijke situaties creeert.
……………………………………………………………………….
Zijn toenmalige collega Dhr Hasan Wirayudha kreeg ook op zijn kop van (ik dacht) Indonesishe studenten in Nederland toen hij in 1996 tijdens zijn Nederlandse bezoek perongeluk Mengakui (Erkennen) zegt terwijl het Menerima ( aanvaarden) moet zijn .

De probleem was dat het niet niemand interesseerde , de meeste Indonesiers hebben andere prioriteiten .
Sommige oudere jongeren zeggen ook , ah gut , wat leuk .
Die menir (B.B) was toch ook anak Tjideng geweest ?
En later kreeg B.B een medaille , een Bintang Maha Putera voor zijn bewezen diensten.

Als er ergens volkenrechtelijke juristen zitten dan is het wel op dat Ministerie waar B. Bot toch verantwoordelijk Minister was. Die Heren hadden B.Bot toch heel genuanceerd kunnen uitleggen dat er in het Internationaal verkeer een substantieel verschil bestaat tussen “Erkennen (Recognize) ” en “Aanvaarden (Accept) ” en dat misplaatst gebruik der termen hachelijke situaties creeert. Dat dat voor Bot op provinciaal politiek niveau niet zo’n verschil maakt is een totaal andere en intern Nederlandse zaak.

Het opmerkelijke is dat B.Bot in zijn toespraak op 15 Augustus 2005 praat over politiek en moreel AANVAARDEN van de datum van 17 Augustus terwijl het persbericht van de Indonesische Ambassade over de toekenning van de bintang aan hem, praat over “ Dr Bot…mainly in striding for moral and political RECOGNITION ………towards ….August 17th 1945. Zacht gezegd wordt er volledig langs elkaar heen gepraat en schets alleen maar de groteske wijze waarop Nederland volledig voorbij gaat aan de Indonesische gevoelens.

B.Bot zegt dat “al decennia lang zijn Nederlandse vertegenwoordigers op 17 Augustus aanwezig bij vieringen van de Indonesisch onafhankelijk, daarbij “vergeet” hij gemakshalve dat pas sinds kort de hoogste diplomatieke vertegenwoordiger (Ambassadeur) van het Koninkrijk aanwezig is bij de plechtigheid maar daarvoor stuurde het Koninkrijk wel een lagere dignitaris , tot grote verbazing en hilariteit van het volledige Corps Diplomatique aldaar, Dat was dus de wijze waarop Nederland rekening houdt met de Indonesische gevoelens en zijn gastheer moedwillig voor het hoofd stoot.

B. Bot weet toch dat in het diplomatieke verkeer protocol en decorum heel gevoelig liggen. In dit verband is het opmerkelijk dat een gewone Minister over zo’n toch gevoelige zaak zich uitspreekt. Er dient wel op GELIJK niveau worden gesproken. De Premier als hoogste vertegenwoordiger van de Regering of de Koningin hadden naast de President van de Republiek kunnen staan op 17 Augustus en hadden met wat voor woorden danook over deze datum iets kunnen zeggen. Dan was het geloofwaardig en boven elke twijfel verheven geweest Door zo’n symbolisch gebaar was de twijfel over erkennen uit de weg geruimd. Ik kan mij voorstellen dat de President der Republiek zich niet op glad ijs wil wagen en zijn reis naar het Koninkrijk uitstelt tot het diplomatieke klimaat is opgeklaard en Nederland klare jenever op zijn reis wil schenken..

Helaas heeft Het Koninkrijk weer en uitstekende gelegenheid tot verzoening met zijn koloniale geschiedenis voorbij laten gaan. Wanneer starten we het Post-Koloniaal debat.

Het is bijna grappig om dit te lezen:
1. Through my presence the Dutch government expresses its political and moral acceptance of the Proklamasi,
2.If a society wants to face the future with its eyes open, it must also have the courage to confront its own history.
———————————————————
In 2005-2006 was het tijdelijk een issue geweest in Indonesia.
Er werd behoorlijk gediscussieerd in diverse site’ s .

Het komt er op neer dat de Indonesiers het als een Nederlandse aangelegenheid zagen .
De Nederlanders hebben na 60 jaar nog steeds problemen met hun koloniale geschiedenis.

Quote:
Dutch apology not a key issue
Indonesia’s Foreign Minister Hassan Wirayuda said his government had never requested an apology and welcomed Bot’s comments.

“We think this is a historical moment when we reconcile our past history,” he said. “It will be much easier to move forward and strengthen bilateral relations between the two countries.”

“It’s more a Dutch issue. It’s a long time ago,” said Bambang Harymurti, chief editor of the country’s leading news magazine Tempo. “For an editor, it’s boring because it doesn’t say anything. You ask Indonesians here, they don’t care about this.”

Overigens, zou deze quote van onze site Moesson geïnspireerd hebben?
(uit de reactie van Peter De Reuver)

“Naar de mening van de ondertekenaars van de oproep is er een beduidend verschil tussen het politiek en moreel erkennen van de onafhankelijkheiddatum of het politiek en moreel aanvaarden van die datum.”

Ook is interessant om de toespraak van Ben Bot te lezen , in Indonesia en tijdens de 15 Augustus herdenking.
Zie :
http://old.nabble.com/Trs:-Re:-Pengakuan-Belanda-terhadap-proklamasi-17-Agustus-1945-td22417201.html
Ik ben eens dat het een Nederlandse zaak is , voor de Indonesiers van toen (de meesten zijn al overleden) speelt het geen rol meer.
Voor de huidige generatie indonesiers is het ” mosterd na de maaltijd” .

Daar ligt dus het interpretatieverschil. Ik zie de noodzaak van een officiële “erkenning” niet, en wel om twee redenen:
1. in 2005 heeft Nederland afstand gedaan van de legalistische opvatting over de onafhankelijkheid van Indonesië.
2. de roep om erkenning staat niet in teken van de Nederlands-Indonesische betrekkingen. Indonesië heeft de verklaring van 2005 aanvaard en daarmee zou de kous af moeten zijn.

De roep om “erkenning” is slechts te begrijpen als een gebaar. Een gebaar dat onderdeel vormt van het postkoloniale debat dat met horten en stoten wordt gevoerd in Nederland. Het is goed om te beseffen dat een dergelijk gebaar vooral betekenis krijgt in de Nederlandse context.

Het is volledig juist dat oud minister Bot in 2005 namens de toenmalige regering een indrukmakende spijtbetuiging heeft uitgesproken. Bij die gelegenheid heeft hij gezegd dat de Nederlandse regering de datum van 17 augustus 1945 politiek en moreel accepteert als de datum van de Indonesische onafhankelijkheid.
Zoals wij in onze oproep schrijven is dit gebaar van de heer Bot door de Indonesische regering opgevat als een impliciete erkenning; de Nederlandse regering echter heeft die erkenning nooit, impliciet noch expliciet uitgesproken in verband met bestaande gevoeligheden in Nederland.
Naar de mening van de ondertekenaars van de oproep is er een beduidend verschil tussen het politiek en moreel erkennen van de onafhankelijkheiddatum of het politiek en moreel aanvaarden van die datum. Dat verschil is allerminst semantisch. Ons is opnieuw gebleken dat dit ook voor Indonesiërs zwaar weegt. Het ontbreken van erkenning van 17/08/45 wordt door de Indonesiërs opgevat als: de Nederlandse overheid vindt tot op de dag van vandaag dat wij Indonesiërs die onafhankelijkheid van hen hebben ontvangen en niet zelf hebben verworven. Van bevoegde zijde krijgen wij ook alleen maar te horen dat Bot’s verklaring ‘voldoende’ werd geacht. Dat houdt in dat er in principe meer mogelijk is. Voldoende is zuinig. Voldoende houdt een slag om de arm. Voldoende is allerminst ruimhartig. Overigens: onze oproep houdt op geen enkele manier een oproep in tot erkenning de iure; De juridische afwikkeling heeft plaats gevonden met de soevereiniteitsoverdracht in 1949 en dat blijft vanzelfsprekend zo.

QUOTE “Ik kan er alle boeken over Internationaal Recht bijhalen maar de erkenning of soevereiniteit hangt nog steeds niet af van de toestemming van de koloniale overoverheerser, als dat zo was dan kan je halve geschiedenis boeken in de vuilnisbak gooien.” UNQUOTE

Maar dat was ook niet aan de orde, op basis van het de RTC akkoorden werd de soevereiniteitsoverdracht in 1949 door beide partijen aanvaard. Volkenrecht is iets anders dan de fait accompli’s uit de wereldgeschiedenis.

De soevereiniteitsoverdracht is een juridisch feit dat niets anders regelde dan de Nederlandse aanvaarding van de Indonesische onafhankelijheid. Die onafhankelijkheid was in 1945 al een politiek gegeven.

De echte vragen zijn:
(1) waarom heeft “1949″ zolang rondgespookt in de betrekkingen tussen Nederland en Indonesië en
(2) waarom werd in Nederland zolang ontkend dat de soevereinitetisoverdracht slechts een geschiedkundig en formeel juridisch gegeven is, dat niets zegt over de politieke realiteit van de jaren veertig en het morele gelijk van de nationalisten mbt het uitroepen van de onafhankelijkheid.