Jessica

roots matter | indolink.nl

gr.

Dyan

Alsnog gefeliciteerd!!!!!!
Ik heb dezelfde vragen, toen mijn mooie “blauwe” dochter, Jasmijn werd geboren 5 maanden geleden.
Ik heb er eigenlijk ook nog geen antwoorden op…

Groeten Paul

Hij kijkt mij laatdunkend aan als ik weer bezig ben een commentaar op eenn Indisch blog te schrijven, hij vind het verloren tijd, maar als hij er naar vraagt zal ik hem met alle genoegen de geschiedenis van de Indischen vertellen, mijn boekenkast staat er bol van. Als hij het vraagt zal ik met hem naar Indonesie gaan maar hem ook vertellen dat de Indischen Indie meegenomen hebben naar Nederland, in Indonesie is er niks meer. van over. Hij heeft een vader, die behoort tot de tweede generatie Indischen, niet geremd door zijn Indischzijn zijn weg in Nederland heeft gevonden, maar aan het Nederlandszijn een of andere manier niet volledig aan overgaf. Zijn vader verhuisde naar Zwitserland en nu in Italie en begon op oudere leeftijd de grote uitdaging aan; hoe dien ik als Indische mij op te stellen in een multiculturele wereld.

Zijn vader voelt zich niet aangepast in Italie, zijn vader kan in Italie niet wennen aan de arbeidsmentaliteit, vindt Italianen te nonchalant. Maar hij slentert sochtends wel naar de bar en neem met vrienden en bekenden een espresso, hij maakt her en der praatjes in de stad. Soms lijkt het wel Indie met zijn tijd-karet.

Hoe kan een Indische met zijn veelzijdige culturele bagage, zijn kennis van verschillende (niet alleen Nederlandse) culturen, met zijn aanpassingsvermogen , moed, doorzettingsvermogen en flexibilieit de uitdaging aan.

Ik denk dat de Indo, in het bijzonder de kleine Boeng, zich in de koloniale tijd tekort heeft gedaan en tekort is gedaan. Hij is door de koloniale structuur in zijn ontwikkeling blijven steken. Het vertrek uit de kolonien geeft de Indo de kans om zich te ontplooien, daarom is de Indische cultuur, als cultuur steeds in beweging, steeds in ontwikkeling is . Door onze ontluikende talenten te gebruiken kunnne wij volledig Indisch, volledig mens worden

Ik denk dat iedere indo dat voor zichzelf dient uit te vogelen en vertrouwen op de hoop, het leven geeft altijd een kans en je dient goed uit te kijken wanneer en welke trein of toekomst je moet pakken die langs komt.

Mijn zoon ziet er erg Indisch uit maar in Italie wordt dat niet zo opgevat want ze kennen de term niet. Maar hij is niet alleen uiterlijk Indisch maar ook van houding. Soms staan we samen naar iets te kijken, dan kijken we mekaar aan en dan begint onze non-verbale communicatie, gekke bekken trekken, we hebben overal commentaar op, waarbij ironie niet van sarcasme wordt onderscheiden, en altijd kritisch maar altijd open om een oplossing te vinden.. Daarna handelen we wel snel. I

k vind dat Indisch; die observerende en reflecterende houding omdat we niet van hier zijn, we willen ons altijd orienteren.

Dat is mijn boodschap is: de uitdaging van de hoop op ontwikkeling : het Indisch-zijn zal altijd op de voorgrond staan, misschien niet als zodanig gedefinieerd maar altijd aanwezig.

Ed, nogmaals gefeliciteerd.