Beste vriend, zolang ik als Nederlander en jij als Indonesier later nog kunnen genieten van onze volledige Nederlandse pensioenrechten vind ik alles prima. Mijn vader is toch al dood, en zijn mogelijke aandeel mogen ze schenken aan de armen in indonesie en zij die nog smartengeld tegoed hebben. Die hebben het heel hard nodig volgens mij.

In Nederland lopen er heden ten dage nog veel meer 2e rangsburgers rond die niet aan de bak kunnen al hebben ze een hogeschoolopleiding achter de rug.

Ik heb over goed opgeleide Nederlanders, politici, wetenschappers , regering(en), partijen,beleidsmaker etc .
Die moeten het beter weten , dan de zgn Jean Pierlooo’s .
En iedereen die een beetje leest weet dat in Nederlands Indie ze als 2de rangs Nederlanders werden gezien.
En in Nederland moeten ze nog steeds “vechten”voor hun rechten .

Indonesisch/Indonesiers zijn ex Inlanders .
Mijn Inlandse overgrootouders waren voor 1892 ook Nederlanders .Mijn grootouders eerst Nederlanders en toen Nederlandse onderdaan.
Mijn ouders waren Nederlandse onderdanen/Indonesiers .

Die negatieve bijklank van indisch had niets te maken met het feit dat mijn ouders neerkeken op andere indo’s e.d. — moge dat heel duidelijk zijn — maar meer met het feit dat totoks zowel als bepaalde indo’s (ja meneer!!) dat als een containerbegrip hanteerden voor alles wat maar dom. lui, indolent en achterlijk was.

Beste Jeroen,

Zou het niet zo kunnen zijn dat omdat de belanda’s aan indisch en indonesisch dezelfde betekenis toekenden, hetgeen van uit hun optiek niet eens zo’n vreemde gedachte was, want fysiek bedoelden zowel wij als zij hetzelfde gebied, dat wij wilden benadrukken dat wij Nederlanders waren, om aan te geven dat er in Indonesie ook Nederlanders woonden?

Het woord indisch had voor mijn ouders geen enkele betekenis dan een met negatieve bijklank. Allochtoon? Volgens mij wisten zij niet eens wat dat woord betekende.

Wij hadden altijd de Nederlandse nationaliteit gehad, en wij kwamen niet vanuit Indonesie naar Nederland uit ekonomische redenen. Wat wij in Nederland aantroffen wekte bij mijn ouders vaak vaak verbazing. Een Hollandse vuilnisophaler was zo wat het 8e wereldwonder. Apalagi een Hollander die elke dag met de fiets 2 heuvels op- en af reed om naar zijn werk, de Staatsmijnen te fietsen.

Was er geen oorlog tussen Indonesie en Nederland dan waren we helemaal niet naar Nederland gegegaan, want zo slecht hadden we het ook weer niet inindonesie, althans wij niet.

Het had niks te maken met het feit dat wij wilden benadrukken dat wij geen allochtonen waren. Wij hadden net als de totok evengoed het recht om in Nederland te zijn, er te wonen en te werken, omdat wij Nederlanders waren, alleen woonden wij ergens anders.

In de VS hoeft dat niet, Indisch heeft geen meerwaarde.
Zowel Indischen als Indonesiers zijn daar, vanuit Nederlands perspectief, allochtoon.
Waarschijnlijk is het voor sommige Indo’s in de V.S. belangrijker om te benadrukken geen Mexicaan te zijn.

In Amerika kennen ze het woord Indisch niet in onze betekenis en indo’s zeggen ook maar Indonesian, om niet telkens weer te moeten uitleggen wat Indisch is.

Maar ik heb een kleine zoektocht gemaakt op het net naar interviews met zangeres Michelle Branch, die een Indische moeder heeft die met haar ouders geëmigreerd is naar de VS.

In een interview met GoodNewsFromIndonesia.com, zegt zij:

“Yes, I’m third generation. My grandmother was born in East Java, Indonesia, on my mother’s side. She was actually held in a Japanese concentration camp in World War II, and after the war she moved to Holland, where she had my mom, and they moved out to Arizona when she was five.”

Q: “Did your mom’s Eurasian background have a profound influence on your life?”

“Actually not as much. Its funny because my mom spoke Dutch and doesn’t know too much Indonesian*. And besides the Indonesian food and stuff like that, I really knew nothing about it growing up. I guess its part of the beauty of being American. All these different people with different backgrounds, and so I never felt like I really stood out or anything. I felt more like I had something that was special compared to other kids. I never really knew anything about it.”

Bron: http://goodnewsfromindonesia.org/tag/michelle-branch/

Let erop dat ze zegt dat, hoewel ze nooit vond dat ze opviel tussen de verschillende mensen met verschillende etnische/culturele achtergronden, ze tóch vond dat ze iets eigens had vergeleken bij de andere kinderen. Wat mij betreft ‘n kort maar waardevol statement van een Amerindo.
(Waar zij verbleef, Sedona, Arizona, schijnt overigens 90% blank te zijn).

*We gaan voorbij aan het gebruik van ‘Indonesisch’ in deze context (vs ‘Indisch’), omdat discussies over deze termen altijd teveel onnodige soesa met zich meebrengt.

Na de Indonesische onafhankelijkheid deed Nederland er alles aan om de Indo’s in Indonesie te houden, ook nu weer was het dankzij de Indo zelf en de VS dat we in Nederland werden binnen gelaten.
Nee we hebben meer aan onze voorouders te danken dan aan Nederland.
En dat is geen anti-Nederlandse gedachte, zelfs mijn Nederlandse vader is het daar mee eens.