‘Titaantje’ op Java – opgroeien in Indonesië

In Kampung Naga hebben ze geen listrik en TiVi vanwege de toeristen maar voor henzelf natuurlijk wel ’s avonds, want dan komen die bussen niet langs. Komt geld zat binnen daaro en die toeristen kan je alles wijsmaken. Als er een bus aankomt dan hebben ze dat allang op hun Blackberry doorgekregen. Ik heb jarenlang in Tasik en Garut gewoond en kan Kampung Naga wel dromen, ben er altijd stikkend van de lach langsgereden als er weer eens zo een bus van De Boer & Wendel of Het Schoone Streven stond.

Oja, de foto stamt nog uit mijn niet-digitale periode..en ik hem ‘m daarom moeten inscannen. Er gaat dan toch wat af van de scherpte helaas..Zeker als je ‘m in hoge resolutie wilt publiceren op internet. Maar wees gerust..tegenwoordig geen analoog meer voor mij!

Ed Vos says:
March 14, 2010 at 12:25
Ik weet dat elk aanvullend commentaar van mij niks substantieels zal toevoegen.
Maar zo was opgroeien in Indie door veel indo’s toch ook: dat kampungan vermengen met westerse cultuur?
In die vermenging (balanceren) waren de indo’s de eersten, voor het overige is er niets (weinig) veranderd in Indonesie. Behalve dan de koloniale scheidslijnen
—————————————————————
Ik denk niet dat de 1ste Generatie en een deel van de 2de Generatie Indo in 2 wereldsen leven.
Dat ze beinvloed waren is te begrijpen , dat lees je ook in de boeken dat de Hollandse vaders hun kroost willen behoeden van “die inlandse invloeden”.
De referentiekader was altijd op Nederland gericht (de verre onbekende vaderland) .
Zelfs als zijn ze niet blank(wit) genoeg qua huidskleur hebben ze mooie Christelijke(Europese namen) , zie de voorbeeld van Jospehine (si Djos) Lambert.(Verzameld werk Vincent Mahieu)
Si Djos was toen 13 jaar , zo zwart als een Nubische ( Javanen zeggen hitam manis) ,ogen donker als sawohpitten en zo groot dat ze vaak ” mata djengkol” werd genoemd.
Kortom geen Europese trekken , zo zal haar broers ook waarschijnlijk er uit zien , een beetje donker .
En toch was hun referentiekader Nederlands.Ze gaan naar Nederlandse scholen (vrienden van si Tjali).

Dat geldt ook voor de andere Indo’ s die mss geen goede scholing hadden , iet minder hebben zoals de vaak genoemde kleine bungs.
Zelf bij hun werden ze door de andere Indo en Nederlanders geholpen , bij de ergste gevallen ging men commissies vormen (Zie de IEV).

Ik begrijp niet welke raakvlak een foto van een Indonesische meisje (Sundanees indien het Kampung Naga was in de buurt van Garut) met het verhaal van Indo kampungan in Nederlands Indie.
Dat zijn verschillende werelden , dat meisje was afkomstig van een oud traditionele gemeenschap , en leeft in haar traditionele omgeving.
Haar foto was een moment opname .Een ontmoeting tussen de oude en de nieuwe Indonesia.
Alleen door de leerplicht moest ze in uniform (dus modern) naar school gaan.
Ze had zelf een “moderne” rugzak” en een paar schoenen type ” Converse ? , Made in Bandung (?). Kan ook van BATA merk.
Zodra ze groot wordt gaat ze waarschijnlijk trouwen en terug naar de Kampung Naga gemeenschap . Met hun eeuwenoude adat. Geen electriciteit etc.
Of ze loopt weg naar de stad , dat kan ook.

Kirsten says:
March 13, 2010 at 14:58
@ Ed – helemaal mee eens, dat is precies waarom ik dit ook zo’n mooie foto vind!
——————————-
Ben met jullie eens .
Hier zie je de nieuwe Indonesia met de oude Indonesia samenkomen.
Op 1 foto.
Tenminste als Natalie de foto had genomen bij de Kampung Naga West Java.
Men zegt (ben daar nog nooit geweest) dat het 1 van de oudere traditionele woongemeenschap (kampung) van West Java is .
Men kent ook geen electriciteit en andere moderne hulpmiddelen.
Waar de tijd stil staat , nog “moderner” dan de Orang Baduy Luar (in Bantam) . Beide bevolkingsgroepen zijn Sundanezen . Maar de meesten leven nog steeds volgens de oude gewoonten (Kabuyutan geloof).