Toppunt polderhypocrisie: “Rawagede verjaard”

Dit zijn teksten waar ik jeuk van krijg.

Verjaard? Hoezo verjaard? Zeggen we dat ook over misdaden gepleegd in de Tweede Wereldoorlog? En: er zijn nota bene nog enkele overlevenden en velen nabestaanden. Sommige van hen zijn misschien bejaard, maar zeker niet verjaard!

Laten we dit dan maar door de vingers zien?
Niet dus!
Mijn mening; Je weet dat je iets verkeerds hebt gedaan, daar staat een straf tegenover.

Waarom verzoekt, dan wel dwingt, het Intenational Criminal Court Nederland niet om z’n portemonnee te trekken?
Als dit hypocriete gedrag wereldwijd bekend wordt kunnen ze de tent wel sluiten toch?
Misschien moet die advocaat wat artiekeltjes sturen naar internationale kranten.

Het recht is niet een kwestie van boekhouden: ok, ik heb een paar honderd ongewapende mannen vermoord, maar jullie hebben er zeker 4000 vermoord, dus heb ik er nog 3800 te goed. Zo werkt dat gelukkig niet. Iedere misdaad ongeacht de dader moet worden beoordeeld aan de hand van maatstaven die in onze rechtstaat zijn verankerd.

In dit onderhavige geval is een door de regering erkende misdaad gepleegd door Nederlandse militairen onder verantwoordelijkheid van en met medeweten van het Nederlandse gezag. De door de Nederlandse erkende nabestaanden van de slachtoffers eisen genoegdoening. Dat is de essentie. En of hun achterneven of landgenoten hebben deelgenomen aan slachtpartijen van Indische mensen kan niet in de beoordeling van deze zaak worden meegenomen. Juridisch niet, en naar de morele maatstaven van onze beschaving ook niet. Bloedwraak is daarvan immers geen onderdeel.

Het punt is dat de Nederlandse regering zich in deze beroept op verjaring, al dan niet terecht. Hiermee stelt ze zich open voor het verwijt dat ze zich aan haar morele verplichtingen onttrekt. In de persoon van de hoogste gezagsdrager ter plekke toenertijd heeft ze bewust gekozen een toenertijd al als misdaad gezien feit niet te vervolgen. En daar kan men haar nalatigheid en plichtverzaking verwijten. Verder heeft ze zich verplicht om de verjaring van oorlogsmisdaden, wat dit duidelijk was, niet te erkennen. In het verlengde hiervan kan gesteld worden dat daarmee een gestelde verjaring van het recht op genoegdoening hiermee ook is vernietigd.

@ Mas Rob en Londoh
Alhoewel ik er niet zo van overtuigd ben dat jullie beiden exact dezelfde mening uitdragen toch maar een reactie in één naar beiden.

Ik ben me zeer bewust van de beperkte controle van de kolonialen over de verschillende uitgestrekte streken en de structuur van kleinere en grotere ‘koninkrijken’. De belangrijkste en economsich of strategisch interessantste regios’s waren over het algemeen zeer goed onder controle. Ik zal ook niet ontkennen dat er goede dingen zijn gedaan maar dan nog gaat het mij te ver om de huidige situatie in Indonesië maar ook andere voormalige kolonies, voornamelijk aan de post-koloniale heersers te verwijten.

De koloniale periode heeft de wereldorde voor eeuwen op z’n kop gezet waardoor een economische achterstand niet eenvoudig is in te lopen tenzij je bijvoorbeeld alle mensenrechten terzijde schuift zoals in China gebeurd. Dat Maleisië het beter voor elkaar heeft lijkt mij te kloppen maar zal dat niet ook te maken hebben met de geografische complexiteit van Indonesië. Heeft Soekarno een verkeerde beslissing genomen om de federatieve republiek om zeep te helpen, wellicht maar was het vreemd dat dit onder de gegeven omstandigheden destijds plaatsvond?

Moeten we dagelijks het boetekleed aan blijven trekken en de portemonnee trekken? vind ik helemaal niet automatisch! Maar daar waar wie dan ook een beroep doet op rechtvaardigheid, dienen we dat waar terecht te tonen en erkennen. Niet half maar volledig. Kan je daar omgekeerd ook misstanden van de Indonesiërs tegenover zetten, dat weet ik wel zeker! Maar wij wonen in een land dat zijn eigen geschiedenis niet mag vergeten als het de rest van de wereld wil laten weten hoe een wereld er rechtvaardig uit zou moeten zien en daar regelmatig het hoogste woord over voeren. Dan vergelijk je niet maar doe je…

Raymond H schreef: “Beste redacteuren, kan er niet een speciaal tool ingebouwd worden voor quotes, zoals bij andere forums?”

Mee eens, ook werkt de corrigeeroptie voor geen meter, ik kan niet scrollen.

Mooie discussie is hier gaande. Alleen jammer dat door het vele knippen en plakken van quotes van anderen en de reacties erop de discussie (visueel) niet meer makkelijk te volgen is…..
Beste redacteuren, kan er niet een speciaal tool ingebouwd worden voor quotes, zoals bij andere forums?

Was het overigens geen initiatief vanuit Nederland om deze rechtszaak te beginnen? Ik herinner me zoiets als een petitie. Dengarlah suadara-saudara in de Negri bekas penjaja is er nog genoeg te halen… Ik wordt eigenlijk een beetje misselijk van zo een “menslievend” initiatief, arme sloebers valse hoop geven.

Erik:
“Ik val in herhaling: het gaat hier om jurdische mogelijkheden en die wijken af van wat er moraal geoordeeld wordt. Geen enkele advocaat zal zijn vingers eraan branden om dergelijke claims te doen: harde bewijzen zijn er na zoveel jaar nauwelijks, iedereen weet dat het zo is gegaan, maar jurdisch heb je gewoon geen poot om op te staan.”

Ik vrees dat je de lijn van de discussie niet goed volgt. Jij stelt:

“Als het over deze specifieke zaak gaat: voor Rawageda kun je inderdaad een andere plaats noemen waar Nederlandse (Nederlands-Indische) burgers het dupe zijn geweest. “

M.a.w. hier staat dat de ene misdaad de ander opheft. Het staat los van het feit of een rechtszaak succesvol kan zijn of niet. Het gaat mij hierom dat je niet kan stellen dat omdat de andere kant ook misdaden heeft begaan, de onze niet meer tellen.

Erik:
“Juist, maar heb je waarschijnlijk de reacties hieronder niet goed doorgelezen. De groep mensen klaagt niet individuen aan want zoals Mas Rob verklaard zijn de Nederlandse betrokkenen al overleden, dus klagen ze de Nederlandse staat in zijn algemeenheid maar aan.[…]”

Dat heb ik begrepen, maar verwijzend naar mijn post , zie ik de Nederlandse staat in extensio als verantwoordelijk EN aansprakelijk. Met toepassing van bestaande jurisprudentie over de vervolging van meerderen voor de daden van ondergeschikten – naar voorbeeld van de Yamashita standard – kan je nieuwe jurisprudentie maken, zo al er al geen specifieke jurisprudentie ligt. Immers, als de Nederlandse staat of haar vertegenwoordigers op de hoogte waren van die feiten dan had ze de plicht de daders te vervolgen. Door dat de staat – vooropgesteld dat ze op de hoogte was of op de hoogte kon zijn – daar in gebreke is gebleven, is ze verantwoordelijk, c.q. aansprakelijk. Dat lijkt me een werkbare argumentatie lijn en als daarover nog geen jurisprudentie is kan men dat scheppen door op basis van genoemde argumentatie een proces te beginnen.

Erik:

“Ja, Nederland heeft als lid van de UN dit ondertekend maar dit is een verdrag tussen Staten. Aangezien de staat Indonesië niet Nederland heeft aangeklaagd in deze maar een groep individuen wordt de zaak anders.”

Het is een overeenkomst tussen staten dat men geen verjaring voor oorlogsmisdaden erkent. Dat houdt in dat in onderhavige zaak Nederland zich niet kan beroepen op verjaring om de claims af te wijzen. Het staat los van wie of wat welke staat of persoon aanklaagt.

Erik:
Erik: Ja, logisch toch: Gerechtshof is toch een tribunaal en een PI is toch een detentiecentrum..snap niet wat daar verwarrend aan is: de gedetineerden zitten toch niet in een achterkamertje in een rechtszaak in bewaring…

Ik denk dat je het niet goed gelezen, dan wel niet goed begrepen hebt. Eerst schrijf je:

“Het Internationaal Gerechtshof dat wordt genoemd veroordeeld mensen die in hechtenis zitten in een apart “United Nation Detention Unit” PI in Scheveningen”

en dan schrijf je

“Het Internationaal Gerechtshof buigt zich uitsluitend over rechtsgeschillen tussen staten” .

Dus volgens jou houdt het Internationaal Gerechtshof zich UITSLUITEND bezig met geschillen tussen staten, maar ondanks de uitsluiting van al het ander dan geschillen tussen staten, toch ook met het berechten van mensen? Zo logisch lijkt me dat niet.

Erik: “Ja, druk uitoefenen is heel iets anders dan een strafmaat opleggen en een strafrechtelijke veroordeling doen. Nederlandse staat geeft toch toe dat er in Rawagede iets gruwelijk fout is gedaan, dus ze geven dat toe: hoezo dan die opmerking betreft de vuile was?”

De Nederlandse staat geeft – nadat het is aangeklaagd en de bewijslast niet heeft kunnen ontkrachten – toe dat het iets fouts heeft gedaan maar weigert vervolgens de consequentie van die erkenning te aanvaarden door laf een beroep te doen op verjaring. De Nederlandse staat wil wel dat andere partijen boete doen maar gaat zelf niet verder dan ‘foutje, sorry, bedankt’ als het de eigen vuile was betreft.

Erik: : Het is heel moeilijk om als indivuele groep een staat aan te klagen.

Ongetwijfeld, maar dat doet niets af aan het rechtvaardigheidsprincipe. Ik heb geen details bij de hand, maar ik herinner me dat het een groep burgers in Birma wel is gelukt de Japanse staat tot het betalen van schadevergoeding te dwingen voor schade en leed ondervonden door de handelingen van Japanse militairen. Dus het principe van de staat als eindverantwoordelijke voor misdaden van haar strijdkrachten is al eens toegepast en waarschijnlijk makkelijker dan via de eigen staat je recht halen. Staten hebben dat onderling vaak middels overeenkomsten afgedicht zoals tussen Nederland en Indonesie of Nederland en Japan. Maar die verdragen gelden niet voor individuele burgers die altijd hun recht kunnen halen bij staten. Het vereist wel een slimme advocaat met een goed research team om dit voor elkaar te krijgen.