Reizen organiseren als dagelijkse job

“Warm zakendoen, dat is mijn stijl.”

Frangken Tuhumena (Roermond, 1965) is de zoon van een Molukse vader en een Duitse moeder. Hoewel hij een muzikale jeugd heeft gehad, heeft hij zijn sporen verdiend in de reisbranche. Als mede-eigenaar van het onlangs in de prijzen gevallen reisbureau 333TRAVEL, kan hij terugkijken op een degelijke dosis ervaring. Hij vertelt bevlogen over zijn visie op ondernemen in de keiharde reiswereld.

Familieband
‘Mijn opa en vader zijn in ’51 naar Nederland gekomen en opgevangen in de barakken in Roermond. Daar ben ik geboren. Toen ik een half jaar oud was, zijn mijn ouders verhuisd naar de Molukse wijk in Alphen aan de Rijn. Mijn moeder is een Duitse. Mijn vader was muzikant en had mijn moeder ontmoet tijdens een optreden in Duitsland. Naast mij, hebben mijn ouders nog drie kinderen gekregen. Ja, Danjil Tuhumena (bekend van The Voice of Holland, KV) is mijn jongste broer. Wij traden als familieband op. Toen al was hij de publiekstrekker.’

Frangken Tuhumena (333TRAVEL).
Frangken Tuhumena (333TRAVEL).

Doodstil
‘Ik heb de MAVO gedaan, daarna de MEAO. In de avonduren heb ik deelcertificaten HEAO gehaald en Bedrijfskunde gestudeerd. Op mijn 18e ben ik op mezelf gaan wonen en op mijn 19e begonnen, als boekhouder. Een half jaar lang hield ik dat vol. Elk dag was het zelfde. Op een dag keek ik om me heen. Het was doodstil. Iedereen was alleen maar met cijfers bezig. Ik dacht op dat moment: “Zo wil ik niet doodgaan!” en ben gaan solliciteren bij de ANWB, toen nog een tour operator, een organisatie die reizen inkocht en verkocht. Mijn taak was reizen te verkopen en de reisbescheiden in orde te maken.’

“Zo wil ik niet doodgaan, dacht ik.”

Stoelen inkopen

‘Na twee jaar hield de ANWB op met hun tour operator activiteiten en ik stapte over naar Bex reizen. Daar is het echt begonnen. Ik heb daar alle facetten doorgelopen in de reisbranche, daar heb ik een goede basis gekregen. Met die basis ging ik vervolgens aan de slag bij MartinAir, de luchtvaartmaatschappij. Dat was helemaal nieuw voor mij. Bij reisorganisaties doe je inkoop van stoelen, bij een airline moet je die stoelen verkopen. Daar heb ik geleerd hoe het werkt in de reiswereld: welke toestellen zet een maatschappij in op welke reizen? Welke machine op welke vlucht?’

Prijsbreker
‘De volgende stap in de richting van 333TRAVEL, was de oprichting van Fox vakanties, dat ik samen met de heren Neijenhuis en Broeke heb opgericht. Wij waren de eerste internetreisorganisatie en organiseerden groepsreizen. Wij waren een prijsbreker; wij verkochten als eerste een reis naar Thailand voor 1498 gulden, waar alles in zat. Die club is begonnen met nul euro en heeft nu een jaaromzet van 100 miljoen euro. Wat volgde, was een wat mindere periode in mijn carrière: ik heb kort voor Thomas Cooke gewerkt. Die organisatie en ik pasten niet bij elkaar, om een lang verhaal kort te houden.’

Frangken Tuhumena. Foto: Tabitha Lemon/ Indisch 3.0 2013.
Frangken Tuhumena. Foto: Tabitha Lemon/ Indisch 3.0 2013.

Tientjeswerk
De reiswereld is hard, vertelt Frangken. ‘Reisbureaus zitten in zwaar weer. Internet heeft een ongelooflijke impact gehad op de reisbranche: 60 – 70 % van de mensen boekt zijn reis inmiddels via internet. Nederland loopt daarin wel voor, in België zijn ze nog niet zo ver. Als je naar de Nederlandse markt kijkt is de concurrentie moordend.  Bedrijven als cheaptickets of TIX.nl verdienen uitsluitend aan de reserveringskosten.  Dat is dus tientjeswerk.’

“In de reisbranche in Nederland is de concurrentie moordend.”

Vernieuwen
Hij vervolgt: ‘Als je daarom wilt overleven zul je als bedrijf creatief moeten zijn en producten moeten kunnen aanbieden met verschillende doelgroepen.  Dus niet uitsluitend op prijs werken.  Daarbij moet je de nieuwe economie volgen en zul je continue moeten innoveren.  Om deze reden hebben wij vier reisconcepten bedacht waarmee we ons trachten te onderscheiden. Deze weg zijn we vier jaar geleden ingeslagen en lijkt  ons veel succes te brengen.  We hebben onlangs de ZOOVER award 2013 voor populairste aanbieder van verre reizen gewonnen,  en daar zijn we enorm trots op.’

 

Een lokale markt (pasar) in Indonesië. Foto: Tabitha Lemon.
Een lokale markt (pasar) in Indonesië. Foto: Tabitha Lemon.

Specialisatie op Azië
‘Vier jaar geleden ben ik hier begonnen, bij 333TRAVEL. Ik heb me ingekocht heb in het bedrijf. Als je kijkt naar de individuele verre reizen, dan zijn we momenteel marktleider in Nederland met in eerste instantie specialisatie op Azië. In Australië en Amerika zitten we in een groeimarkt.’ [lacht] Mag ik even reclame maken? Wij bieden vier concepten. Al vanaf 899 euro all-in kunnen wij je een reis naar Bali aanbieden, bijvoorbeeld, met onze bestsellers reizen. Maar je kan ook een exorbitant luxe reis boeken via 333TRENDY, waarbij een privéchauffeur je opwacht en je een privébutler hebt in je resort. Ga je liever de diepte in en wil je overnachten bij de lokale bevolking, of in een Shaolin-klooster? Dan hebben we 333PURE. En een combinatie van maatwerk en tickets bieden we in 333FLEXIBLE.’

“Ik sla niet met mijn vuist op tafel.”

Respect
‘De invloed van mijn roots op mijn werk? Die zijn groot. We doen veel Azië-reizen. Van mijn Molukse vader heb ik de Aziatische manier van zakendoen geleerd; warm, persoonlijk en indirect. Ik ga niet met mijn vuist op tafel slaan, ik behandel mensen met respect en ik lach veel met de mensen waarmee ik werk.  Daardoor gunnen mensen je veel meer. Daarbij realiseer ik elke dag waar ik vandaan kom en zal ik altijd met beide benen op de grond blijven staan. De warme manier van zakendoen is mijn persoonlijke succesfactor. En van mijn moeder heb ik het organiseren, doorzetten, nooit opgeven, blijven knallen. De Duitse degelijkheid, ja.’

Ga jij een reis boeken bij 333TRAVEL? Maak dan gebruik van de Fancard-deal en krijg je boekingskosten terug!

3.0 in de sport: Sandy Kasifa

‘Er zijn ook genoeg impulsieve Indo’s!’

In het dagelijks leven is Sandy Kasifa (34 jaar) werkzaam als adviseur vergunningen omgevingsrecht bij de provincie Noord-Holland. In haar vrije tijd richt ze zich op totaal iets anders: vechtsportbewegingen op muziek .

Dertien jaar geleden nam Sandy’s moeder haar mee naar een Les Mills Body Combatles op de sportschool. Nu staat ze zelf als instructrice op de voorgrond. Sandy, een vriendelijk, geduldig Indisch sportief meisje legt mij uit wat Combat is en wat voor uitwerking deze sport heeft, op haar zelf  en op anderen.

 

Sandy in actie / Foto: Sandy Kasifa
Sandy in actie / Foto: Sandy Kasifa

 

Oosterse rust

Vlak voor het interview heeft Sandy toevallig gereageerd op een status van Indisch 3.0 wat Indisch voor haar betekent. ‘Het is the best of East and West. Ondanks dat mijn ouders zich hebben aangepast in de Nederlandse maatschappij, kreeg ik Oosterse dingen mee in mijn opvoeding.’ Indisch zijn betekent voor Sandy vooral de mentaliteit en respect naar anderen toe. ‘Ik zeg nog steeds ‘u’ tegen mijn ouders. Dit heeft niks te maken met hiërarchie,’ vertelt Sandy,’het is een uiting van respect.’ Sandy is niet iemand die snel op de voorgrond zal treden, maar ze noemt dit niet als een typisch kenmerk van Indisch-zijn. ‘Dit heeft ook met je karakter te maken en tóch ook misschien wel de ‘Oosterse rust’ legt ze uit. ‘Indische mensen zijn over het algemeen “gedempt”, ze gaan bewust rustig met dingen om. Maar er zijn ook genoeg impulsieve Indo’s’, lacht Sandy.

“Ik ben opgegroeid met films van Bruce Lee en Jacky Chan.”

Body Combat
Dertien jaar geleden nam Sandy’s moeder haar mee naar een Body Combat-les. Vervolgens is deze sportieve meid trouw gebleven aan de lessen. Sandy vertelt wat de sport inhoudt: ‘Body Combat (BC) bestaat uit vechtsportbewegingen op muziek die zijn geïnspireerd op de Oosterse vechtkust zoals Kung-Fu, boksen, Muay Thai, Taekwondo en Jiu Jitsu. Deze technieken worden zodanig aangepast dat het in een intensieve cardio-training resulteert. De vechtsportbewegingen uiten zich met een bepaalde choreografie op muziek, dat zowel gericht is op cardio als op kracht.’ ‘Ik ben eigenlijk net als vele Indische mensen opgegroeid met films van Bruce Lee, Jacky Chan enzovoort. Die Oosterse vechtsporten hebben mij altijd aangetrokken, maar ik heb eigenlijk nooit een vechtsport beoefend. Ik vind Body Combat heel leuk om te doen, het fungeert als een uitlaatklep.’ Sandy sport graag om haar spanning hierin kwijt te kunnen. ‘Het is beter dan opkroppen. En het geeft mij ook veel energie,’ geeft ze toe.

 

Sandy geeft les in Body combat / Foto: Sandy Kasifa
Sandy geeft les in Body combat / Foto: Sandy Kasifa

Stereotype Indonesiër
Dit rustige Indische meisje dat moeite had om op de voorgrond te treden, staat nu zonder moeite op het podium  voor een  grote groep. Sandy heeft veel geleerd van haar maatje met wie ze op het podium staat. Haar maatje is Indonesisch en kan zichzelf heel goed profileren op het podium. Sandy moet lachen en zegt: ‘Zij behoort helemaal niet tot de stereotype Indonesiër, die over het algemeen timide zijn.’ Sandy heeft niet vanaf het begin de rol als Body combat- instructrice geambieërd. ‘Ik was eerst heel bedeesd. In het begin was dat ook een beetje een belemmering maar ik ben in deze rol gegroeid. Ik benader de combatters in mijn les altijd met een open blik.’

Drie-daagse opleiding
‘Er gaat heel wat vooraf om een Body Combat instructrice te worden. Het is een drie-daagse opleiding die ik heb gevolgd. Als examenopdracht heb ik één les van ongeveer een uur vastgelegd op dvd, waarin ik moet laten zien hoe ik Body Combat geef . Aan de hand van deze opname werd ik beoordeeld.’ In januari 2013 is Sandy geslaagd, ze bezit nu de licentie voor Body combat-instructrice. ‘Voordat ik geslaagd was, heb ik af en toe een lesje mogen geven om te oefenen en om ervaring op te doen.’ zegt Sandy. ‘Om de kwaliteit van de technieken goed in peil te houden ben je verplicht om aanwezig te zijn bij de kwartaalworkshops waarin de nieuwe BC-releases worden getoond.’

“Met deze sport help ik mensen hun eigen grenzen te verleggen.”

Sandy’s succes

Als er nieuwe en enthousiaste deelnemers naar haar les komen en blijven komen, ervaart Sandy dit als haar grootste succes in de sport. ‘Ik behaal geen successen zoals bij een wedstrijdsport. Ik sport enkel en alleen voor mijzelf. Door middel van deze sport bouw ik een goede conditie op om zo fitter en sterker te worden. Het is heel leuk om mijn enthousiasme en energie over te brengen aan de deelnemers in mijn lessen.’ Sandy ontvangt leuke reacties en babbelt graag met de combatters na de les.

Ambitie

Momenteel is Sandy’s ambitie om zichzelf meer te ontplooien in het coachen en om mensen nog enthousiaster te maken voor Body Combat. ‘Met deze sport help ik mensen om hun eigen grenzen te verleggen door ze te motiveren om hoger te springen, harder te schoppen, krachtiger te stoten en intensiever te bewegen.’

 

Krachtigende stoot van Sandy / Foto: Sandy Kasifa
Krachtigende stoot van Sandy / Foto: Sandy Kasifa

 

Indische snacks
‘Over het algemeen sporten mensen om een goed figuur te krijgen. Ik sport juist om lekker te kunnen blijven eten. Ik wil lekkere taartjes, Indonesische hartige en zoete snacks en heerlijke maaltijden blijven eten.’

Indo 1.0 in de politiek: Alexander Scholtes

Alexander Scholtes. Foto: Polle Willemsen

“Indonesië is een boeiend land om te volgen”

Alexander Scholtes (30 jaar) uit Amsterdam is, met een Indonesische moeder en een Hollandse vader, een Indo 1.0. Doordeweeks werkt hij in Den Haag bij de Vereniging  Hogescholen en daarnaast is Alexander actief in de politiek. Hij is fractievoorzitter van D66 in de deelraad van Amsterdam-Zuid. Hoe kijkt hij tegen de wereld aan, en tegen het koloniale verleden in het onderwijs?

Komt je Indonesische achtergrond in je politieke werk naar voren?

“Nee, niet. Ik heb een Nederlandse opvoeding gehad, ik voel me een Nederlander, ik heb hier wel veel Indonesische familie maar weinig Indische of Indonesische vrienden. Ik denk dat de meeste mensen op het eerste gezicht niet doorhebben dat ik Indonesische wortels heb. Er is zoveel dat mij vormt, ik zou mezelf niet op willen hangen aan één identiteit. Ik kan niet heel specifiek benoemen wat mijn Indonesische afkomst toevoegt. Al zou ik ooit best eens in Indonesië willen wonen.”

“Er valt meer aan Indonesië te ontdekken dan ik had kunnen bedenken.”

Wat heb je meegekregen van de Indonesische cultuur?

“De eetcultuur. En de gastvrijheid. De laatste jaren heb ik steeds meer interesse gekregen in de Indonesische cultuur. Er zijn meer kanten aan te ontdekken dan ik van tevoren had kunnen bedenken. Ik ga sinds een jaar of vijf elk jaar naar Indonesië, ik heb er nog familie en heb inmiddels ook vrienden gemaakt daar. Ik ben de taal aan het leren in Yogyakarta. Ik volg de kranten nu meer als het gaat om Indonesië. Als politicoloog is het een boeiend land om te volgen. Het land heeft zo’n grote interne markt, dat het alleen al daardoor de economische crisis kan overleven. Tegelijkertijd vind ik het fascinerend hoe Indonesiërs een manier weten te vinden om in te spelen op de omstandigheden. Jakarta is een drukke stad. Op bepaalde wegen mag je alleen autorijden als je minimaal drie anderen in je auto hebt. Wat zie je dus gebeuren? Vlak voor die weg staan mensen die bij je in de auto stappen zodat je die weg over kan. Ja, die betaal je dus om met je mee te rijden.”

Alexander bij het Prambanan tempelcomplex, vlabkbij Yogyakarta.
Alexander bij het Prambanan tempelcomplex, vlakbij Yogyakarta.

Als mensen naar Indonesië zouden gaan, wat zou je ze dan aanraden te doen?

Wat zou ik mensen aanraden? Ga een paar weken naar Yogyakarta om de taal te leren. Jogja is veel kleinschaliger dan Jakarta, het is er rustiger en het is een kunstenaarsregio, er is daar een andere sfeer dan in bijvoorbeeld Jakarta en veel andere grotere steden. Het is een leuke stad, je kan er gewoon buiten lopen en je onderdompelen in de lokale cultuur. Ik word daar gezien als buitenlander. In een gesprek merk ik wel dat ze voelen dat ik meer feeling heb met het land en de taal. Ik ben bovendien in Indonesië wat minder direct dan ik Nederland ben, dus het contact gaat wat soepeler.

“Ik ben in Indonesië wat minder direct dan in Nederland.”

Je portefeuille is onderwijs. Hoe kijk jij aan tegen het geschiedenisonderwijs in Nederland over Indonesië?

“Het is natuurlijk al een tijd geleden dat ik geschiedenisles had op school. Maar ik heb de indruk dat er meer aandacht is voor wat de Nederlanders zelf hebben meegemaakt, dan voor wat ze gedaan hebben in Indonesië, bijvoorbeeld tijdens de politionele acties. Het is een gevoelig onderwerp waar voor zover ik weet relatief weinig bekend over is. Misschien zou daar meer onderzoek naar gedaan kunnen worden, zoals ook is voorgesteld door enkele historische instituten nadat foto’s over executies in Indonesie. Ik ben een liberaal en geloof niet dat het werkt als de politiek gaat opleggen wat docenten op scholen leren.”

Terwijl mijn pen al op tafel ligt, raken Alexander en ik in gesprek over de plek van het koloniale verleden in het onderwijs.

Alexander voor de taalschool in Jogja, met een van zijn docentes in Yogyakarta, mbak Winda.
Alexander voor de taalschool in Jogja, met een van zijn docentes in Yogyakarta, mbak Winda.

Kirsten – “Jij hebt onderwijs in je portefeuille en je hebt opgemerkt dat er te weinig kennis is over het koloniale verleden. Zou er dan niet toch iets vanuit de politiek moeten gebeuren om dat recht te trekken? Het gaat mij er niet om dat mensen weten wat Indische Nederlanders zijn. Daar blijft toch wel discussie over bestaan. Het gaat mij erom dat meer en betere kennis over het verleden van Nederland in Indonesië kan zorgen voor een betere verstandhouding tussen de landen nu. Dat Nederland Indonesië aanspreekt op mensenrechten, zoals pas met de (afgelaste) komst van president Yudhoyono, vind ik an sich een goede zaak, maar die hooghartige toon, van ‘Wij in het Westen weten als geen ander dat jullie fouten maken met mensenrechten’, die is niet gepast voor een ex-koloniaal heerser.”

“De politiek kan niet voorschrijven wat docenten moeten onderwijzen.”

Alexander – “Dat ben ik wel met je eens. Het is ook niet zo dat ze daardoor in Indonesië dan opeens besluiten hun beleid te veranderen. Maar het gaat niet werken als de politiek voorschrijft wat een docent zijn scholieren hoort te leren. Dan krijgt hij alleen maar te maken met tegenstrijdige en overdadige eisen.”

Kirsten – “Hoe kan de politiek dan veranderen wat docenten onderwijzen?”

Alexander – “Door onder docenten een debat te beginnen over dit onderwerp.”

Een mooi doel, vind ik. Om een debat onder docenten mogelijk te maken stimuleren, start Indisch 3.0 een enquête over Indië en Indonesië in het onderwijs. Vul jij hem ook in? Ga naar onze enquete over Indië en Indonesië op school

Een rijsttafel van 420 meter

“120 kilo rundvlees en 1500 drumsticks graag.”

Topkok Lonny Gerungan (Samasaya) kookt op 12 juli a.s. voor 1250 mensen. De 420 meter lange tafel zal opgebouwd worden uit marktkramen en het evenement zal worden gehouden op het marktplein in ede. De opbrengsten van deze recordpoging gaan naar Child Support Indonesia (voorheen stichting Anak Asuh), waar Lonny ambassadeur van is.

Naast de Indische maaltijd zullen er optredens zijn van bands en artiesten. De ambassadeur van Indonesië  mevrouw Retno Marsudi en de burgemeester van Ede hebben al toegezegd aan te schuiven aan tafel. Ik spreek Lonny  telefonisch over de recordpoging voor  ’s werelds Langste Rijsttafel.

Wat zeg je, 1250 mensen?

‘Ja, hoe vind je dat! Ik had in eerste instantie een tafel van 300 meter in gedachte voor 900 man. Binnen drie weken was dat uitverkocht. Toen heb ik de stoute schoenen aangetrokken en er nog 120 meter aan vast gezet, voor 350 extra gasten. Dat is ook al uitverkocht.’

Babi ketjap. Foto: www.restaurantsamasama.nl
Babi ketjap. Foto: www.restaurantsamasama.nl

Adoeh! Wat ga je maken voor ze?

‘Ik ga negen gerechten maken. Rendang bijvoorbeeld, ayam boemboe bali en babi ketjap. Haha. Hoeveel ik daarvoor ga inkopen? Voor de rendang 120 kilo rundvlees, voor de boemboe bali 1500 drumsticks en de voor de babi ketjap 120 kilo varkensprocureur. O, ken je dat niet? Dat is varkensnek. Wat gebruik jij meestal? O ja, speklap. Dat is wel lekker, maar zo vet! Combineer het maar met schouderlap, dat kan. Graag gedaan.’

Lonny Gerungan
Lonny Gerungan

Wanneer ga je beginnen met koken?

‘Hmm. [rekent] Het is op vrijdag, dus we gaan maandag beginnen. Het spannendste is nog wel of we op tijd reactie krijgen van de organisatie van het Guinness Book of Record. Gaan ze erbij zijn of niet? Als dat niet zo is, er is sowieso een notaris aanwezig die gaat meten en tellen. Met het resultaat ga ik me dan melden bij het Guiness  Book of Records.’

Heel veel succes en we gaan duimen voor een mooie avond. 

Een Indo en Pencak Silat

Toch wel stoer, weer een melati. Wij mannen moeten oppassen op onze Indo vrouwen..Gevaarlijk dese… De 18-jarige Kinsey uit de Zaanstreek deed een demonstratie tijdens de Pencak Silat Seni op 20 april 2013, zo sierlijk en zo zacht, maar ze eindigde hard en spectaculair, het was een mooi gezicht. 

Kinsey tijdens de Pencak Silat Seni Den Haag Foto: Made by Chimofu.nl
Kinsey tijdens de Pencak Silat Seni Den Haag
Foto: Made by Chimofu.nl

Timpeh vraagt aan….. Kinsey

Timpeh: Welke martial art doe je?

Kinsey: Ik beoefen de martial art Perguruan Pencak Silat Manyang. Deze martial art komt uit Indonesië, oost-Java, uit de plaats Suberpucung. De school is opgericht in Nederland door Guru C.D. Kessing. Onze stijl is de Manyang wat in het Maleis wesp betekent.

Tijdens het Nederlandse bewind was het openlijk beoefenen van Pencak Silat en het bezit van wapens verboden. Pencak Silat ging ondergronds. De bewoners van Indonesië oefenden ’s nachts in zwarte pakken en overdag gemaskeerd als sierlijke dans onder begeleiding van gamelan en kendang muziek. De verbloeming van de vechttechnieken vinden wij nog steeds terug in de sierlijke bewegingen van de kembangan.

Er wordt aangenomen dat eeuwen geleden priesters en monniken technieken ontwikkelden om zichzelf te verdedigen. Hierbij bestudeerden zij het gedrag van dieren, met in het bijzonder de overlevingstechnieken. Ook nu nog geven wij aan sommige technieken dierenbenamingen, zoals harimau of macan (tijger), ular (slang), monjet of keteh (aap) en manyang (wesp).

Tijdens het Nederlandse bewind ging Pencak Silat ondergronds.

Timpeh: Waarom heb je besloten om deze martial arts te doen?

Kinsey tijdens een demonstratie Foto: Kinsey
Kinsey tijdens een demonstratie
Foto: Kinsey

Kinsey: Omdat mijn familie uit Bandung op Java komt en mijn opa beoefende Pencak Silat, vandaar dat mijn interesse hier ook lang bij de Pencak Silat.

Timpeh: Wat is tot dusver je grootste succes?

Kinsey: Zelf vind ik mijn grootste succes dat ik met het Manyang demoteam mag optreden door heel Nederland. Het is een geweldig team en ik ben trots dat ik hieraan mag meedoen.

Timpeh: Welke prijzen heb je gewonnen?

Kinsey: Vooral Tanding prijzen wat de vechtwedstrijden zijn. Maar ook de Seni wat de stijlwedstrijden zijn.

De verbloeming van vechttechnieken zie je terug in de sierlijke bewegingen.

Timpeh: Wat zijn je ambities?

Kinsey: Ik wil graag mijn zwarte band behalen.

Timpeh: Wat is je mooiste ervaring in het leven?

Kinsey: Dat ik 2 jaar geleden naar Indonesië ben gegaan met mijn ouders en de geboorteplaats van mijn tantes en oom mocht bezoeken. Maar ook dat ik een demonstratie van de Nederlanderse Pencak Silat mocht geven in Sumatra, dat was een hele eer.

Kinsey Foto: Kinsey
Kinsey
Foto: Kinsey

Timpeh: Wat is voor jouw Indisch zijn?

Kinsey: Het lekkere eten!

Timpeh: Welke Indo tik heb jij? (B.v. lekker kunnen pitjitten of overal sambal erbij)

Kinsey: Veel eten!

Timpeh: En als laatste vraag, deze moet gewoon gestelt worden…..
Wat is je favoriete eten? ( Mag één, maar kèn meer)

Kinsey: Ajam paniki en saté zonder katjang saus.

Terima kasih Kinsey voor het interview.

Kinsey: Sama sama

Over 'Het verhaal uit de koffer'

Film over zoektocht tante

Aanstaande zondag gaat de documentaire ‘Het verhaal uit de koffer’ in première op de Tong-Tong Fair, Den Haag. In het Bibit-theater, om 12.30 uur, kijkt het publiek eerst naar de 35 minuten durende documentaire. Daarna is maakster Dewi Staal nog aanwezig voor vragen en commentaar. Wij spraken de net afgestudeerde cultureel antropologe over haar docu.

Het huwelijk van opa en oma Staal. Foto: uit de koffer...!
Het huwelijk van opa Staal en oma Staal – Pasiak. Foto: uit de koffer…!

Afstudeerproject
‘Ik had mijn tante Marleen gevraagd om foto’s van mijn opa en oma. “Ik heb nog ergens een koffertje,” zei ze. Zo begon het,’ vertelt Dewi monter. ‘Mijn tante was al een tijdje van plan om iets te doen met die foto’s. Toen ik zag welke brieven en foto’s in die koffer zaten, wist ik waar ik mijn afstudeerproject over zou gaan doen. Het koffertje had mijn tante meegenomen na het leegruimen van het huis van mijn opa en oma. Het was de koffer waarmee mijn opa naar Indië was afgereisd, met de boot in’46, en die hij meenam toen hij voorgoed terugging naar Nederland. De sticker met zijn naam, legernummer en de naam van de boot ‘Tabinta’ zit er nog op.’

“Ik heb nog ergens een koffertje,” zei mijn tante.

Foto’s in een koffer
‘In de koffer vond mijn tante brieven en foto’s, die mijn opa had bewaard. Mijn opa was fotograaf voor het leger en ontmoette mijn oma in het ziekenhuis, waar zij als verpleegster werkte. Mijn opa was, door zijn werk, steeds onderweg. Hoewel ze gillend verliefd waren , waren ze dus telkens gescheiden van elkaar. In die periode hebben ze elkaar veel brieven gestuurd, met foto’s. Die vond mijn tante in de koffer.’

Privé
‘Ook vond zij brieven uit de Schattenberg-tijd, waar ze gewoond hebben na aankomst in Nederland. Mijn vader volgde een cursus voor luchtfotografie in zuid Nederland. Alleen in de weekenden was hij bij mijn oma. Toen hebben ze dus ook veel brieven en foto’s naar elkaar gestuurd. Mijn tante vond het in het begin best lastig, om die brieven te openen en te lezen. Het was zo privé! Daar heeft ze echt even de tijd voor genomen.’

Verhaal uit de koffer - Dewi Staal in actie
Verhaal uit de koffer – Dewi Staal in actie

Verleden en heden
‘In februari van dit jaar zijn mijn tante, mijn vader en ik naar Indonesië gegaan. We beseften allebei dat het zoveel zou toevoegen. We zijn naar Jakarta gevlogen en hebben daar, aan de hand van foto’s en brieven, het spoor van  mijn opa en oma gevolgd. We zijn bijvoorbeeld in de kerk geweest in Jakarta, waar ze getrouwd waren. De Pauluskerk stond er nog goed bij. De kraamkliniek waar mijn oma haar opleiding tot vroedvrouw had gevolgd, was een grote ruïne geworden. Er woonden nog wel oudere zuster en kinderen, tussen de glasscherven en dakpannen. Aan de hand van foto’s ging mijn tante op zoek naar ruimtes waar mijn oma geweest moest zijn. Zo konden we het verleden en het heden met elkaar verweven.’

In Jakarta hebben we het spoor van mijn opa en oma gevolgd.

Filmfestivals
‘De documentaire heb ik gemaakt als afstudeerproject, maar daarmee is het voor mij niet af. Ik ga de documentaire ondertitelen, zodat ook niet-Nederlands sprekende geïnteresseerden de film kunnen zien. Ik wil de film opsturen naar grotere filmfestivals in Nederland en Indonesië. Misschien ook wel naar de VS, voor de tweede en derde generaties daar zou de film ook interessant kunnen zijn.

Foto: Dewi Staal.
Foto: Dewi Staal.

Op zoek naar het familieverhaal
‘Ik heb de documentaire in de eerste plaats gemaakt uit interesse voor mijn eigen, Indische, familie. Dat het mijn afstudeerproject was, was een extra stok achter de deur om deze film te maken. In tweede instantie hoop ik met deze film anderen van de tweede en derde generatie Indische Nederlanders ertoe aan te sporen op zoek te gaan naar hun familieverleden.’

Dankzij deze film heb ik mijn opa en oma leren kennen.

Veel meegemaakt
‘Waarom? Ik heb er mijn opa en oma beter door leren, wat voor mij waardevol is, want ik heb ze nooit echt bewust gekend. Mijn oma was al overleden toen ik geboren werd, mijn opa stierf toen ik zeven jaar oud was. Wat hebben zij een hoop meegemaakt samen! Ze waren constant bij elkaar vandaan, terwijl ze elkaar net hadden leren kennen. Door deze film te maken, heb ik het gevoel gekregen dat ik weet wie ze waren.

Het Verhaal uit de Koffer. Documentaire door Dewi Staal.

Première 26 mei 2013, 12:30 uur- 13.30 uur

Bibit-theater/ Tong-Tong Fair, Malieveld, Den Haag.

 

"Eten is het verhaal van onze migratie."

Over de oude en nieuwe Indische keuken

De tafeltjes van De Lachende Javaan, dat al 27 jaar in hartje Haarlem zit, zijn schoon en gedekt. De keuken is nog donker, maar de eerste voorbereidingen zijn in gang. Samen met de Indomania 5-crew zijn we de enige in het Indonesische specialiteitenrestaurant. Wat gaan we hier ontdekken over de nieuwe Indische keuken?

Wisten ze dat er twee dames zouden komen? Terwijl we nog maar net zijn aangeschoven, krijgen we al een bord vol heerlijkheid voorgeschoteld. Een chocoladerol met pandan (‘Een creatie van mijn dochter en mij,’ vertelt Christina, zus van de eigenaar), Oranje spekkoek (‘Met sinaasappelschil en Grand Marnier, dat krijgen ze niet op Indomania, alleen jullie’) en Gateau Africain (“Ach ja, gewoon toch?”).

Chocoladerol met pandanmousse. Specialiteit van De Lachende Javaan in Haarlem. Foto: Tabitha Lemon/ Indisch 3.0 2013.
Chocoladerol met pandanmousse. Specialiteit van De Lachende Javaan in Haarlem. Foto: Tabitha Lemon/ Indisch 3.0 2013.

Foodcourt
De Lachende Javaan is een van de vijf restaurants die op Indomania 5 op de foodcourt staan. Voor de vaste entreeprijs van 30 euro, krijg je een knipkaart. Daarmee kan je drie gerechten eten op de foodcourt. Naast het Haarlemse restaurant, staan op de foodcourt Dewi Sri, Kadijk, Spandershoeve/Tjoe Tjoe Mas en Bali James. Deze restaurants doen mee aan de Nieuwe Indische Keuken en bieden een vis-, vlees-, vegetarisch of nagerecht.

Eten is het verhaal van onze migratie. Je gebruikt wat er is.

Hapjes
Daarnaast zal er buiten – op straat dus – de Pasar Malasch zijn, waarop kleinere toko’s klassieke hapjes en snacks aan bieden. Op deze manier kunnen ook niet-festivalgangers in Amsterdam op 11 mei a.s. genieten van de traditionele Indische keuken.

In gesprek over de Nieuwe Indische Keuken @ De Lachende Javaan
In gesprek over de Nieuwe Indische Keuken @ De Lachende Javaan. Vlnr: Kirsten Vos (Indisch 3.0), Christina Helling, Johan Helling, Frans Helling, Sam Tjioe (Indomania).

Spruitjes
‘Eten is het verhaal van onze migratie’, zegt Frans Helling, eigenaar van De Lachende Javaan. ‘Je gebruikt wat er om je heen is. Zo krijgt alles zijn plek.’ Zus Christina valt hem bij. ‘Afgelopen december hadden we sayoer lodeh met spruitjes of knolselderij. Wat er nu aan kruiden en groenten te koop is uit Azië was er niet in de jaren ’50. Toen we net in Holland waren, maakte onze moeder sambal goreng andijvie. En zo is ook de erwtensoep met rijst en verse sambal geboren.’

“Hoe maak je van een oud recept een nieuw gerecht?”

Nieuwe gerechten
Op 11 mei 2013 gaat Indomania 5 in op de vraag wat er nog over is van de Indische keuken, en hoe de Indische keuken weer een boost kan krijgen. ‘Bijna niemand kan meer omschrijven wat het is, de Indische keuken,’ legt Sam Tjioe uit, een van de Indomaniakken. ‘ Topchef John Halvemaan en Pascal Jalhaij (een Indonesische topkok, KV) gaan hier op Indomania 5 live mee aan de slag. Hoe maak je van een oud recept een nieuw gerecht?’

Sayur lodeh van Christina @ De Lachende Javaan. Foto: Tabitha Lemon/ Indisch 3.0 2013.
Sayur lodeh van Christina @ De Lachende Javaan. Foto: Tabitha Lemon/ Indisch 3.0 2013.

Rundertong
Christina begint met het indekken van de tafel voor het hoofdgerecht. ‘Wie van jullie wil onze nieuwe specialiteit proeven, rundertong?’ Ik  denk terug aan de keer dat ik als klein meisje bij mijn oma en opa in de keuken stond, en in de koelkast op goed geluk op zoek was naar een pakje sap. Ik stond op mijn tenen, met mijn hand op de hoogste plank toen ik beet had. Trots keek ik naar mijn vangst. In plaats van sap, had ik een rundertong in mijn hand. Ik kijk Christina vertwijfeld aan en denk er nog even over na.

“Wanneer is de Nieuwe Indische keuken nog Indisch?”

Indische keuken
‘Maar,’ vraag ik, ‘als jullie gaan ontdekken wat de Nieuwe Indische Keuken is, wanneer is die dan nog Indisch en wanneer wordt die gewoon Indonesisch?’ Daar krijg ik meerdere reacties op. ‘De Indische keuken is toch eigenlijk hetzelfde als de Indonesische keuken?’ begint Frans Helling. Zus Christina is het daar niet mee eens. Even verdwijnt Frans in gedachten en zegt dan: “Ja. De Indische keuken is verfijnder van smaak dan de Indonesische.’ Christina knikt nu. ‘Ja,’ zegt ze, ‘en er zijn al die invloeden uit Europa in onze keuken die je in de Indonesische keuken niet zo snel aantreft.’

Ayam ritja ritja @ De Lachende Javaan. Foto: Tabitha Lemon/ Indisch 3.0 2013.
Ayam ritja ritja @ De Lachende Javaan. Foto: Tabitha Lemon/ Indisch 3.0 2013.

Wat mag wel en niet?
Wat wij op Indomania 5 willen doen, vertelt Sam, is opnieuw nadenken over wat wel en niet mag. Mag je het recept van je overgrootmoeder aanpassen? Er zou eigenlijk een nieuw Indisch kookboek moeten komen, met nieuwe Indische recepten. We lopen het risico de dynamiek te verliezen die andere Aziatische keukens wel kennen, omdat ze dagelijks omringd zijn door nieuwe Aziatische ingredienten. Op Indomania 5 gaan we op zoek naar nieuwe ingrediënten en nieuwe manieren van koken.’

Koloniale term
Het gesprek over de definitie van de Indische keuken krijgt zijn onvermijdelijke vervolg. ‘Indisch is een term die we eigenlijk moeten afbouwen. Die is gerelateerd aan het koloniale en we zijn allemaal van Indonesische afkomst,’ begint Frans. Hij vervolgt: ‘Ik stoor me aan veel Indische Nederlanders die doen alsof ze niet ook Indonesisch bloed hebben en neerkijken op mensen die dat wel hebben. Ze voelen zich verheven boven Indonesiërs, terwijl het puur toeval is dat ze hier wonen. Voor hetzelfde geld waren ze opgegroeid in een kampong.’

Komt er dan ook een Nieuwe Indische Identiteit?

Talkshow
Terwijl ik kauw op de rundertong, die heerlijk mals is en ongelooflijk subtiel op smaak gebracht is, denk ik na over wat Frans net zei. En vraag ik me af wat het gevolg gaat zijn van het ontdekken van de Nieuwe Indische Keuken. Komt er dan ook een Nieuwe Indische Identiteit? Of: is die er al? Ik kijk nu al uit naar de talkshow onder leiding van Theodor Holman.

Indomania 5

11 mei 2013, 16:00 – 240:00 uur

Postjesweg 1, Amsterdam

Kaarten kosten 30 euro per stuk en zijn inclusief drie gerechten op de foodcourt. De kaarten zijn online te koop via Ticketmaster.  

De Lachende Javaan. Foto: Tabitha Lemon/ Indisch 3.0 2013.
De Lachende Javaan. Foto: Tabitha Lemon/ Indisch 3.0 2013.

Indomania 5: de Nieuwe Indische Keuken

Leeft de Indische keuken nog? Is zij samen met de eerste generatie Indo’s in Nederland langzaam aan het verdwijnen? Of slagen nieuwe generaties erin de traditionele manier van koken in de eenentwintigste eeuw te revitaliseren? Rob Malasch en Sam Tjioe, initiatiefnemers van Indomania, vertellen over de vijfde editie. 

Rob Malasch. Indomania 4. (c) Tabitha Lemon/ Indisch 3.0 2012.
Rob Malasch tijdens Indomania 4. (c) Tabitha Lemon/ Indisch 3.0 2012

Tijdens INDOmania 5 – Eten willen de organisatoren samen met de deelnemende koks, restaurants en leveranciers een impuls geven aan de Indische keuken om deze te bevorderen en te revitaliseren om te kunnen overleven in de eenentwintigste eeuw, lees ik. En: Indomania is een eigentijds evenement dat de hedendaagse Indische cultuur in de spotlight zet. 

Een Indomania, alleen maar over eten? 

Malasch: ‘Indomania in de Melkweg was in 2012 een groot succes. De grote belangstelling en opkomst bewees dat er in de Indische en Nederlandse gemeenschap een grote behoefte bestaat om op een eigentijdse manier kennis te nemen van de stand van zaken van de, door Indische cultuur beïnvloede, Nederlandse kunsten.’

Tjioe vult aan: ‘Toch kregen we ook klachten van de bezoekers. De meest algemene was het gebrek aan voldoende eten. Dit was in de eerste plaats te wijten aan een inschattingsfout van de organisatie over de opkomst en aan het feit dat er voor grootschalige culinaire activiteiten binnen de Melkweg niet echt gelegenheid is.’

Malasch vervolgt: ‘Omdat wij ook onderkennen dat goed en lekker eten, een eerste voorwaarde is voor Indo’s om samen te komen, hebben wij besloten om naast het evenement in Melkweg, dat we twee jaarlijks organiseren, tot een speciaal voor dit doel georganiseerd evenement ETEN. Een evenement dat de nadruk zal leggen op de Indische keuken.’

Sam Tjioe. Indomania 4. (c) Tabitha Lemon/ Indisch 3.0 2012.
Sam Tjioe tijdens Indomania 4. (c) Tabitha Lemon/ Indisch 3.0 2012.

Wat is er allemaal te doen die dag?

Sam Tjioe legt uit: ‘Voor een vaste toegangsprijs van 30 euro kunnen mensen vijf gerechten eten op het speciaal voor de dag aangelegde foodcourt. Het foodcourt wordt bevoorraad, bemand én bevrouwd door medewerkers van de Lachende Javaan, Dewi Sri, Kadijk, Spandershoeve/Tjoe Tjoe Mas en Bali James. Verder is er buiten de Pasar Malasch, met los verkrijgbare Indische hapjes en drankjes van toko’s.’

Rob vult aan: ‘Theodor Holman zal een talkshow leiden over vragen als: “Wat heeft de Indo toch met eten?” en “Is er nog enig bestaansrecht voor de Nederlands-Indische keuken in 21e eeuw”. En beroemde Nederlandse (o.a. John Halvemaan) en Indonesische chefs zullen worden uitgenodigd om hun creativiteit los te laten om een nieuwe invulling aan de Indische keuken en tijdens de manifestatie een demonstratie te geven van hun ideeën.’

Sam vertelt verder. ‘Daarnaast zal er op het podium door een aantal beroemde Nederlandse en Indonesische koks (o.a.  John Halvemaan) live gekookt worden. Zij zullen proberen oude keukenthema’s nieuw leven in te blazen. Een en ander zal voorgelegd en geproefd worden door ons panel van specialisten waaronder Johannes van Dam (Parool), Tom Kellerhuis (HP de Tijd) en hoofdredacteur van het blad Delicious.’

Indomania 5. Eten.
Indomania 5. Eten.

Er is ook ruimte voor theater, begreep ik?

Malasch knikt. ‘De culinaire activiteiten staan mede in het teken van het jubileum van de grachtengordel en de rol die het koloniale verleden hierin heeft gehad. Om deze verbinding verder te verdiepen zijn wij van plan het theater/muziek programma ‘In Nederland Door Omstandigheden’ van de volksopera door hen te laten uit voeren. De literatuur komt ook aan bod, tal van schrijvers van Indische achtergrond Theodor Holman, Hans Vervoort, Adriaan van Dis enz., of zij die over Indisch gerelateerde onderwerpen schrijven, vertellen over hun nieuwste werken.’

Indomania 5
11 mei 2013, 16 uur – middernacht
Het Sieraad
Postjesweg 1
Amsterdam

Voorverkoop via http://www.ticketmaster.nl/event/indomania-tickets/111603. Kaarten kosten 30 euro en zijn inclusief vijf gerechten. De keuken is geopend tot 23:00 uur.

 

3.0 op de werkvloer: Michael Driebeek van der Ven

Naam: Michael Driebeek van der Ven

Geboortedatum en -plaats:

8 juli 1968 te Oegstgeest NL

Beroep: International Storyteller

 

Afkomst Indisch wortels: *via wie ben je Indisch


Ik ben eerlijk gezegd opgegroeid met weinig tot geen besef van onze Indische achtergrond. Het voelde ook niet als iets dat werd verzwegen hoor, maar het leek simpelweg gewoon niet aanwezig te zijn. Wij wisten wel dat mijn grootmoeders familie (Bé Swart, de moeder van mijn moeder) daar gewoond had maar zij sprak er eigenlijk nooit over. En als ze erover sprak werd het gebagataliseerd met en passant opmerkingen als: “We hebben er maar even gezeten, hoor.” en “Het stelde niet veel voor.”

Zij stierf toen ik 10 jaar oud was en zo nam zij eventuele verhalen mee naar de andere kant.

Michael Driebeek van der Ven © foto Indisch 3.0 - Tabitha Lemon
Michael Driebeek van der Ven © foto Indisch 3.0 – Tabitha Lemon

Haar huis is vervolgens 30 jaar lang eigenlijk niet opgeruimd geweest omdat de jongere broer van mijn moeder het wilden houden zoals het was. Pas na zijn overlijden (mijn moeder en haar zusjes waren al vele jaren daarvoor overleden) konden wij als kleinkinderen eindelijk het huis van mijn grootmoeder gaan opruimen. Hierbij stuitte ik op meer Indische dingen dan ik had verwacht, soms verborgen onderin kastjes en in kisten op zolder, en ik begon mij af te vragen hoe lang dat “We hebben er maar even gezeten, hoor.” eigenlijk is geweest?

Na wat onderzoek kon ik al 6 generaties terug vinden in Indië. Dat is bijna 200 jaar! Wel iets meer dan het ‘even’ waarmee wij zijn opgegroeid.

Hoe ben je begonnen als storyteller?

Toen ik klein was kon het gebeuren dat mijn ouders op het terras zaten en dat er opeens allemaal mensen de tuin in kwamen lopen met een stoel in hun hand. Met die stoel liepen ze dan naar de achterkant van de tuin en zetten ‘m neer voor het kippenhok. De eerste keer dat dat gebeurde keken mijn ouders elkaar aan en zeiden: ‘Wat gaan die nou doen?’. Wat bleek; ik had op het dak van het kippenhok een podium gemaakt en gaf een voorstelling voor de ouders en kinderen uit de buurt. Verhaaltjes van niets vermoed ik maar ik had het helemaal zelf geregeld.

Vervolgens heb ik jarenlang school- en studententoneel gedaan en mijn moeders zusje, tante Pop, zei ieder jaar: “Heb je je beroep er al van gemaakt? Dit is wie jij bent, hoor. Ik weet dat.” Uiteindelijk switchte ik van Rechten naar Toneelschool en zei mijn moeder: “Hè, hè, eindelijk!” en was mijn vader apetrots op mijn stap. Ojojojoj, toen begon het echt leuk te worden. Iets studeren wat je graag wilt weten en kunnen is iets compleet anders dan iets studeren dat ‘best wel interessant is’. Ik heb genoten van die jaren en het was uiteindelijk tijdens mijn Masterstudie aan The International School of Storytelling in Londen (UK) dat alles helemaal op zijn plaats begon te vallen.

Welke voorstelling/welk optreden is je het meest bijgebleven?

Michael vertelt over de Nederlandse kapitein Willem van der Decken en de legende van de Flying Dutchman © foto Indisch 3.0 - Tabitha Lemon
Michael vertelt over de Nederlandse kapitein Willem van der Decken en de legende van de Flying Dutchman © foto Indisch 3.0 – Tabitha Lemon

Met enige regelmaat vertel ik verhalen op de dementie afdeling van het bejaardentehuis. Dat is zo geweldig om te doen! Ik trek de lichtblauwe gordijnen dicht en ik draai ieders stoel er naar toe en schilder het verhaal met mijn woorden op het gordijn. Ik zeg dan bijvoorbeeld: “Er was eens een vijver, met glinsterend water en riet langs de randen. Zien jullie de vijver?”. “Oh jaaaa, prachtig!” zeggen ze dan allemaal.

Het zijn altijd simpele verhaaltjes over een pad die van God een appel moet vinden in een dennenbos of over de dochter van de Sultan die zichzelf zo geweldig vindt dat geen prins voor haar goed genoeg lijkt. Steeds ontdek ik dat een simpel verhaal enorme dieptes in zich meedraagt. Mijn taak is het om zorgvuldig de beelden neer te zetten; het verhaal doet zelf de rest.

Heeft jouw Indische achtergrond invloed op jouw manier van storytelling?

Ik denk het zeker want het vertellen van verhalen is mij met de paplepel ingegeven; alles wordt met groot plezier binnen mijn familie doorgegeven in de vorm van een verhaal liefst ook helemaal in beweging uitgebeeld.

De aardse wereld en de spirituele wereld zijn daarbij altijd als vanzelfsprekend met elkaar in contact. Allerlei ooms en tantes, dood èn levend, passeren in die verhalen de revue en nemen ons overal mee naar toe. Behalve dus naar Indië, daarover werden nauwelijks verhalen verteld. Ik ben dat pas de laatste jaren gaan realiseren en toch merk ik dat er op andere manieren enorm veel toch is doorgegeven. Ik zie dat terug in hoe wij de dingen doen, hoe wij tegen dingen aankijken en vooral hoe wij met elkaar omgaan. Om maar een cliché te noemen: iedereen kan altijd blijven eten en een logeerbed is zo in elkaar geflanst met wat kussens en een laken…

Herkennen mensen je Indische wortels?


Ik lijk op mijn vader. Maar een Indonesische vriendin zei 3 jaar geleden, toen zij een foto van mijn moeders familie zag: “Joh, ik wist niet dat jullie indo’s zijn! Jij bent zo wit…” Wij indo’s? Zo had ik onszelf nog nooit gezien. “Ja, dat zou best kunnen.” zei mijn lieve vader toen ik er naar vroeg. En inderdaad zien mijn ooms, tantes, neefjes en nichtjes van mijn moeders kant er best wel uit alsof ze zo uit de Moesson zijn weggelopen. En achteraf gezien mijn moeder ook wel enigszins, maar dat heb ik nooit gezien want dat is mijn moeder, en dan is het soms te dichtbij om goed te kunnen zien. En dan heb je soms een vriendin nodig die zegt: “Joh, ik wist niet dat jullie indo’s zijn!”

Nee, dat wist ik ook niet… (dank je Maya voor dat inzicht!)

Tijdens de voorstelling The Flying Dutchman in de Koninklijke Schouwburg Den Haag © foto Indisch 3.0 - Tabiyha Lemon
Tijdens de voorstelling The Flying Dutchman in de Koninklijke Schouwburg Den Haag © foto Indisch 3.0 – Tabiyha Lemon

Heb je iets Indisch op de werkvloer? Een voorwerp (foto, schilderij oid)?

Even denken… Ik heb mijn grootmoeder gevraagd of ik haar stem mag zijn om de verhalen naar boven te halen die zij in haar leven niet heeft weten te vertellen. Meteen de volgende dag kwam zij door met een verhaal. Zij is dus altijd bij me.

Hoe kijk jij tegen Indonesië aan? / Wat betekent Indonesie voor jou?

Het is voor mij een ontdekkingsreis die ik pas een paar jaar geleden begonnen ben maar eigenlijk al mijn hele leven duurt. Toen ik 4 jaar terug voor het eerst mijn voet zette op de luchthaven van Jakarta voelde ik dat mijn lichaam diep uitademde… eindelijk weer thuis… Een bizarre ervaring omdat ik daar nog nooit was geweest. Ik ging er naar toe voor mijn vriend die daar toen voor een project zat. Die relatie is over maar de relatie met Indonesië is toen definitief begonnen.

Indisch filmproject zoekt steun

Help ‘Perjalanan’ het witte doek op

Perjalanan, dat ‘de reis’ betekent, is een korte film van 15 minuten. Het gaat over twee Indo’s die voor het eerst in hun leven het land van hun voorouders bezoeken; Indonesië. De film is er nog niet. Sinds een paar weken staat het project op Cinecrowd, om het bedrag van € 9.500 bij elkaar te sprokkelen. Met nog een kleine maand te gaan, is producent Josscy Vallazza Aartsen naarstig op zoek naar sponsors voor de resterende 80% van het benodigde bedrag.

Ik spreek Josscy telefonisch en vraag hem naar de voortgang van het crowdfunding-project. “Het gaat redelijk. We hebben enorm veel sponsors, als je ons project vergelijkt met andere Cinecrowd-projecten. Maar de grote bedragen blijven uit. We hebben wel wat toezeggingen van bedrijven, maar die hebben we nog niet mogen verzilveren. We gaan de rewards aanpassen, zodat iedereen die ons steunt een kaartje voor de première krijgt. En we werken aan een aantal acties.”

Waar gaat de film over?
“John en Dewi hebben al ruim drie jaar een gelukkige relatie met elkaar. Beiden hebben eigen ideeën en verwachtingen van het land. Voor Dewi is het de ontmoeting van de familie van moeders kant. Haar moeder is zes jaar geleden overleden. Sindsdien is zij op zoek naar antwoorden. John daarentegen wil heel graag de bezienswaardigheden van het land zien waar hij al zoveel over gehoord en gelezen heeft en bovenal genieten van de vakantie. Voor beiden is het een zoektocht naar hun eigen identiteit.”

Dewi Reijs speelt Dewi, die  fotografe van beroep is.
Dewi Reijs speelt Dewi, die fotografe van beroep is.

Waarom willen jullie deze film maken?
“We willen een verhaal vertellen dat gaat over de groep uit Nederland waar nog maar zelden aandacht voor is: mensen met een Indonesische achtergrond.* Dit geldt voornamelijk voor de generatie van nu. Voor hun is de eerste reis naar Indonesië een belangrijk moment in hun leven.  Ik ben half Indonesisch en heb deze reis gemaakt. In gesprekken met andere mensen die affiniteit hebben met Indonesië, merkte ik dat mijn ervaringen raakvlakken hadden die van mensen van Indonesische of Indische komaf.”

Hoe heb je de acteurs gevonden?
“Ik heb een vrij specifieke oproep op Filmstart gezet, voor Indische acteurs en actrices. Dewi Reijs was de eerste die reageerde. Ik wist meteen dat ik haar bij de audities wilde hebben. Er zijn zes mensen geweest voor haar rol en ook voor de rol van John. Uit de mensen voor zijn rol deelnamen, kon ik niet zoeken. Ze waren het allemaal net niet. Totdat Dewi Reijs zelf voorstelde om Klemens Patijn te vragen. Ze had al eerder met hem gewerkt. En hij had ook nog Indische wortels. Eind vorig jaar hebben we de audities gedaan. Nu zitten we te popelen om te beginnen.”

En daar helpt Indisch 3.0 graag bij.

Help Perjalanan!
Om te beginnen help je Perjalanan natuurlijk door sponsor te worden. Dat kan al vanaf 10 euro. Maar je kan ook helpen door met ze mee te denken. Wat vind jij? Wat kunnen Josscy, Dewi en Klemens kunnen doen om meer sponsors en grotere bedragen binnen te krijgen? Ligt het aan de rewards? Is het een kwestie van afwachten? Of denk jij dat de oplossing in iets heel anders ligt? Weet jij een spectaculaire actie waarmee ze 7500 euro kunnen inzamelen Laat het ons weten en reageer onder deze post.