3.0 op de werkvloer: Koen van Overdam

Koen van Overdam (39) is oogarts in Het Oogziekenhuis in Rotterdam en gespecialiseerd in glasvocht- en netvliesoperaties. Hij is niet lang geleden teruggekomen van een werkreis naar Nepal, de Filipijnen en Australië. Nu laat hij me elk hoekje en gaatje van dit prachtige ziekenhuis laten zien, letterlijk, en zo beland ik uiteindelijk in operatie-outfit in de OK.

Het spreekuur
Maar voor het zover is, mag ik meekijken tijdens het laatste halfuurtje van zijn spreekuur. Koen behandelt een patient die na een netvliesoperatie nog een vervormd beeld heeft met haar ene oog, terwijl het andere al langer blind is. Koen legt rustig uit dat de operatie geslaagd is en hoe de klachten verholpen kunnen worden. De vrouw is zichtbaar opgelucht en zeer emotioneel. Ik besef me hoe kwetsbaar ze zich moet voelen. Tijdens de lunch vertelt Koen dat hij het zo mooi vindt dat hij mensen kan helpen met zoiets essentieels als oogproblemen. ‘Oogproblemen hebben direct grote invloed op iemands leven, als je iemand hiermee kan helpen is dat heel dankbaar werk.’

Koen in de hal van het Oogziekenhuis van Rotterdam © Christie Haalboom / Indisch 3.0 2012
Koen in zijn spreekkamer © Christie Haalboom / Indisch 3.0 2012

Saamhorigheid
Al pratend groet Koen zijn collega’s, iedereen lijkt elkaar goed te kennen. Het is een hechte groep mensen. Eén keer per jaar organiseert Koen een benefiet voetbalwedstrijd, samen met Engelse collega’s die hij heeft ontmoet tijdens een uitwisseling. Het versterkt het saamhorigheidsgevoel, en het zou best kunnen dat dit het Indische in hem is. Koen: ‘Iedereen bij elkaar brengen, open en hartelijk naar anderen zijn, en natuurlijk wordt er Indisch gegeten! Indische patienten nemen ook vaak eten voor me mee, je voelt dan toch snel een klik met elkaar.’

Koen met zijn collega’s voor de operatie © Christie Haalboom / Indisch 3.0 2012

Kunst en angstreductie
Na de lunch laat Koen mij de verschillende afdelingen zien. Lopen door het ziekenhuis is als lopen door een galerie. Overal hangt prachtige kunst met verwijzingen naar het oog. ‘Het is niet alleen mooi, het heeft ook een functie,’ vertelt directeur Frans Hiddema, aan wie Koen mij zojuist heeft voorgesteld. Alle deuren van de kantoren staan open, ook dat is bewust. ‘Openheid en transparantie is belangrijk voor het ziekenhuis. De filosofie van het ziekenhuis is voornamelijk gebaseerd op angstreductie,’ vertelt Hiddema. ‘Als mensen minder bang zijn, laten ze zich beter behandelen en zijn ze beter opgewassen tegen wat komen gaat. De patient staat centraal. Daarom is voor de inrichting interieurarchitect Marijke van der Wijst ingehuurd die bekend staat om haar projecten voor musea en tentoonstellingen. Mensen moeten zich op hun gemak voelen en de inrichting draagt daaraan bij.’ Ik vraag me af waarom niet elk ziekenhuis deze insteek heeft. Een week voor het interview ben ik een paar dagen opgenomen geweest in een ziekenhuis en met hoeveel vragen ik van kastje naar de muur ben gestuurd is onvoorstelbaar. Het is dat er niks met mijn ogen aan de hand is, maar mocht dat ooit wel het geval zijn, dan weet ik waar ik moet zijn.

Koen opereert © Christie Haalboom / Indisch 3.0 2012
Op het scherm achter Koen kan ik de operatie volgen © Christie Haalboom / Indisch 3.0 2012

In de OK
Toch ben ik blij dat ik niet de patient ben bij wie ik een uurtje later door een microscoop ìn haar oog aan het turen ben! Ik ben in een groen tenue gehesen, heb in de koffiekamer mogen lachen om typsiche mannengrappen en nu sta ik met camera en al foto’s te maken van de operatie die Koen zojuist van een collega heeft overgenomen. Ik heb het warm, en ik weet niet of het komt doordat ik in zo’n mondkapje aan het ademen ben, of door de spanning. Even later sta ik vol verbazing en interesse te kijken hoe Koen met een minilaser het netvlies weer op zijn plaats lasert. Superindrukwekkend. Petje af voor deze Indo!

Het interieur stelt de patient gerust © Christie Haalboom / Indisch 3.0 2012
Koens Indische opa maakte paard en wagentjes van plexiglas. Deze staan nu op Koen’s bureau. © Christie Haalboom / Indisch 3.0 2012

3.0 op de Werkvloer: Lesley Klavert

‘Echte gastvrijheid heb ik geleerd in Indonesië.’

Het Manhattan Hotel is het enige vijfsterren-hotel in Rotterdam en Lesley Klavert (26) is er Hoofd Conciërge. Ik stap het statige gebouw binnen en zie twee dames een enorm bloemstuk optuigen in de kleuren van de herfst. Overal staan prachtige orchideeën in de paarse huisstijlkleur. Ik neem plaats in een comfortabele fauteuil en laat me even later hartelijk welkom heten door de grote glimlach en het open gezicht van Lesley.

Lesley voor ‘zijn’ Manhattan © Christie Haalboom / Indisch 3.0 2012

Lesley gaat me voor naar het restaurant en het valt me op hoe perfect zijn manieren zijn, hij laat me voorgaan bij het instappen in de lift en hij groet iedereen bij naam, in het Nederlands, Engels of Spaans. Zijn gebaren begeleiden me de ruimte door en ondertussen kletsen we ronduit. Deze jongen weet hoe je iemand moet ontvangen en snel een vertrouwd gevoel kan geven.

Wat doe je nou eigenlijk als Hoofd Conciërge in een vijfsterren hotel?
‘Het is heel wat anders dan de conciërge op de Middelbare School. Als Hoofd Conciërge is het jouw taak om met je team te zorgen dat het verblijf van je gasten zo optimaal mogelijk is. Ik ben op de hoogte van de wensen van mijn (vaste) klanten, ik moet weten wie ze zijn en spring in op de behoeften van onze VIP’s. Wil je in een sterrenrestaurant eten, maar zitten ze vol? Ik regel het voor je.’

Lesley bij de receptie © Christie Haalboom / Indisch 3.0 2012

Wat is het gekste dat je ooit voor een VIP hebt moeten regelen?
Een gast was hier ten tijde van het WK. Hij was in Marken om jachten te bekijken en wilde binnen 40 minuten terug zijn in Rotterdam om een voetbalwedstrijd te zien. Ik heb toen een helikopter voor hem geregeld!’

Wat betekenen die gouden sleutels op de kraag van je jasje?
‘Die zijn van Les Clefs d’Ors, de internationale beroepsvereniging van conciërges  Als je over de juiste kwaliteiten beschikt, mag je daar lid van worden. Ik ben de jongste member. Je krijgt de sleutels niet zomaar en het is een eer ze te mogen dragen, omdat het een bevestiging is van mijn harde werken. Eigenlijk ben ik ook maar een jochie uit Rotterdam West, ik spreek naast dè talen ook de taal van de straat, en nu sta ik hier. Ik word uitgenodigd door sterrenrestaurants om hun nieuwe menu te proeven, ontmoet de rich en famous en geniet enorm van mijn werk.’

Lesley achter zijn desk in de lobby van The Manhattan Hotel © Christie Haalboom / Indisch 3.0 2012

Heeft jouw Indische achtergrond invloed op hoe je je baan uitoefent?
‘Ja, échte gastvrijheid heb ik geleerd tijdens mijn stage en werk als Guest Relations Manager in Indonesië. Het was eigenlijk niet mijn bedoeling om in Indonesië stage te lopen. Ik was er nooit geweest en wilde er eigenlijk de eerste keer met mijn ouders naar toe. Maar het moest denk ik zo zijn: ik kwam in Semarang terecht, de lievelingsstad van mijn opa en het huisnummer van het hotel was de geboortedatum van mijn vader.’

Tot slot laat Lesley me de prachtige kamers en suites van het hotel zien. Telkens klopt hij eerst met zijn pas tegen de deur. Niet om te checken of er mensen zijn, maar uit een Indische gewoonte; om ervoor te zorgen dat de spoken verdwijnen.

In de kamers van het Manhattan vind je verwijzingen van de Rotterdamse banden met Nederlands-Indië © Christie Haalboom / Indisch 3.0 2012

Indo 3.0 op de Werkvloer: Marieke van Bragt-Kroonen

Marieke van Bragt-Kroonen (33 jaar) werkt twee jaar bij het Rijksmuseum van Oudheden. Na haar studie Geschiedenis en master Archiefwetenschap begon ze haar loopbaan bij de Tong Tong Fair als programmeur van het Bibit Theater. Daarna werkte ze nog bij het Gemeentearchief in Den Haag en nu dus bij het museum in Leiden.

De gevel van het Rijksmuseum van Oudheden © Christie Haalboom / Indisch 3.0 2012

Wat is er zo leuk aan je werk?

‘Het leerzame aspect van het werk als archivaris is het leukst. Ik bestudeer en archiveer onder andere onderzoeken van archeologen, informatie van tentoonstellingen en jaarverslagen. Ook stel ik collecties samen en run ik een bibliotheek met tien vrijwilligers. Een hele grote klus waar ik nu aan werk is het digitaliseren van het archief. Ik bouw aan een website, zodat ons archief ook toegankelijk is van buitenaf.’

Marieke in de welkomsthal van het museum © Christie Haalboom / Indisch 3.0 2012

Kun je je Indische ei een beetje kwijt op je werk?

‘Ik heb een hele gave opdracht gekregen. Louis Couperus, bekend van De Stille Kracht, heeft ook boeken geschreven over de culturen uit de oudheid. Ik heb een serie titels gekregen, zoals ‘Antiek Toerisme – Roman uit Oud-Egypte’, waar ik mooie eerste drukken van zoek om te exposeren. Het heeft niet direct met iets Indisch te maken, maar het is wel leuk om een ander aspect van deze bekende schrijver te leren kennen.’ Marieke pakt een boek met een prachtige cover en vertelt dat er in maart een tentoonstelling zal zijn met deze boeken. Naast haar werk hield Marieke een website bij: www.indischdenhaag.nl. Een soort prikbord met de Indische geschiedenis van Den Haag. Sinds de geboorte van haar dochtertje is ze hier niet meer zo actief, maar de pagina met een overzicht van alle toko’s in Den Haag wordt nog steeds heel goed bezocht.

Marieke aan het werk © Christie Haalboom / Indisch 3.0 2012

Heb je ook iets uit Indonesië op kantoor?

‘Ja, mijn collega Ger Vermaesen! En een houten pennendoosje dat ik gekregen heb. Mijn broer woont op Java en mijn moeder op Bali, dus ik probeer één keer per jaar mijn familie te bezoeken. Zelf zou ik niet zo snel in Indonesië gaan wonen. Dat is met mijn beroep helemaal niet gunstig.’

Het houten pennendoosje en een eerste druk van Louis Couperus © Christie Haalboom / Indisch 3.0 2012

Indo 3.0 op de Werkvloer: Carrie Ronodihardjo

Carrie Ronodihardjo trots op Garuda © Tabitha Lemon/Indisch 3.0 2012

 

Carrie Ronodihardjo met zijn collega's © Tabitha Lemon/Indisch 3.0 2012
Carrie Ronodihardjo met zijn collega’s © Tabitha Lemon/Indisch 3.0 2012

Naam: Carrie Ronodihardjo

Hoe lang werk je al bij Garuda Indonesia?

Officeel zit ik hier nu anderhalf jaar , maar ik begon in augustus 2010 toen ik hier mijn derde jaars stage van mijn opleiding Commericele Economie/Sportmarketing liep. Dus bij elkaar ben ik hier al bijna twee jaar te vinden.

Hoe ben je hier terecht gekomen?

Ik ben hier toen terecht gekomen doordat ik al contact had met de toenmalige General Manager. Garuda Indonesia was net weer begonnen met vliegen naar Europa en ik zocht toen toevallig een stage in het kader van de derde-jaars stage van mijn opleiding. Hij vroeg of ik het leuk zou vinden om een steentje bij te dragen. Als Indonesier en liefhebber van vliegtuigen sla je natuurlijk ook niet zo’n aanbod af.

Na mijn stage dacht ik dat het afgelopen was totdat de toenmalige Sales Manager mij vroeg ik wilde blijven. En sindsdien zit ik hier op mijn plek.

Wat is het leukste aan jouw baan?

Het leukste aan mijn baan is het bedrijf zelf. Ik denk niet dat ik bij een andere airline zou willen werken. Garuda Indonesia is echt een bedrijf waar je trots op bent als Indonesier als je hier werkt. Ook de samenwerking met mijn collega’s is heel leuk, het voelt echt aan als een grote familie. Daarnaast doe ik het werk wat ik heel leuk vind. Het maken van analyses en marketing om nog meer passagiers te trekken, trekt mij heel erg. Dus ik vind het erg leuk om hier te werken en mijn steentje bij te dragen om Garuda Indonesia nog groter te maken.

Carrie Ronodihardjo op zijn werkplek © Tabitha Lemon/Indisch 3.0 2012
Carrie Ronodihardjo op zijn werkplek © Tabitha Lemon/Indisch 3.0 2012
Carrie Ronodihardjo trots op Garuda © Tabitha Lemon/Indisch 3.0 2012
Carrie Ronodihardjo trots op Garuda © Tabitha Lemon/Indisch 3.0 2012
Carrie Ronodihardjo met het nieuwe toestel van Garuda © Tabitha Lemon/Indisch 3.0 2012
Carrie Ronodihardjo met het nieuwe toestel van Garuda © Tabitha Lemon/Indisch 3.0 2012

Jonge Indo's op de werkvloer: Edith Molemans

[box]Naam: Edith Molemans

Leeftijd: 33 jaar

Beroep: Advocaat/Partner bij Boontje Advocaten Arbeidsrecht

Werkzaamheden: Mijn dagelijkse praktijk als advocaat omvat alle aspecten van het arbeidsrecht met specifieke
aandacht voor het onderwijs- en ambtenarenrecht. Ik adviseer en procedeer voor zowel werkgevers als werknemers over uiteenlopende zaken, zoals ontslagzaken,
reorganisaties en arbeidsvoorwaarden. Naast mijn werkzaamheden als advocaat ben ik bestuurslid van de stichtingen Coolpolitics en
LokaalMondiaal.

Leukste aan het beroep: Dat ik als advocaat mensen van divers pluimage ontmoet met ieder hun eigen verhaal en dat
ik hen vervolgens kan bijstaan op basis van mijn expertise. [/box]

Jonge Indo's op de Werkvloer: Justin Verkijk

[box]Naam: Justin Verkijk ook bekend als DJ Frank Sumatra

Leeftijd: 25 jaar Beroep: Radio DJ bij Den Haag FM

Werkzaamheden: Radio maken

Leukste aan het beroep: “Ik ben niet gemaakt om hele dagen te werken. Ik riep van kleins af aan al dat het leven te kort is om te werken. Deze baan is perfect voor mij. Als ik ’s avonds in bed lig denk ik vaak: morgen mag ik weer. En dat is een luxe”. [/box]

 

 

Jonge Indo's op de werkvloer: Carmen Hendriks

[box]Naam: Carmen Hendriks

Leeftijd: 19 jaar

Beroep: Tattoo Artist

Bedrijf: Jim’s Tattoo Studio, Den Bosch

Werkzaamheden: Ontwerpen/tekenen en zetten van tatoeages

Periode: vanaf 2008

Droom: Ik wil heel graag stages lopen in Amerika en alle technieken leren. En ik wil bekend worden met mijn eigen stijl: vrouwelijk en sierlijk.[/box]

Meer info over Carmen en haar bedrijf is te vinden op www.jimstattoostudio.nl en http://carmen-carmen.hyves.nl/ . Heb jij zelf een beroep waarmee je op de foto wil? Mail dan je naam, leeftijd, en een korte beschrijving van je werkzaamheden naar redactie@indisch3.nl

Jonge Indo's op de werkvloer: Sheela Hendriks

Na de succesvolle rubrieken Jonge Indo’s in de provincie en Jonge Indo in de muziek, introduceert Indisch 3.0 deze maand alweer een nieuwe serie: Jonge Indo’s op de werkvloer. In deze rubriek kun je de komende maanden fotoreportages zien over derde en vierde generatie Indische Nederlanders in hun eigen werkomgeving. Hiervoor reizen verschillende fotografen en redacteuren kriskras door Nederland. De eerste in de serie komt uit het “schone zuiden”.

 

Sheela Hendriks op de werkvloer

[box]Naam: Sheela Hendriks

Leeftijd: 21 jaar

Beroep: Schoonheidsspecialiste

Bedrijf: Sheela’s Beauty Studio, Den Bosch

Werkzaamheden: Gezichtsverzorging, visagie (bruidsmake-up), manicure, lichaamsverzorging, massages, ontharing, tatoeage verwijdering.

Opleiding(en): Opleiding Instituut Thomas in Nederland en verschillende cursussen in Frankrijk en Italië.

Leukste aan het werk: Mee-eters uitknijpen. Minder leuk: Voeten. En soms heb ik moeite mezelf te aarden, als ik pidjit. Ik ben dan na afloop zó moe.[/box]

Meer info over Sheela en haar eigen bedrijfje is te vinden op www.sheelasbeautystudio.nl en http://sheelasbeautystudio.hyves.nl/. Heb jij zelf een beroep waarmee je op de foto wil? Mail dan je naam, leeftijd, en een korte beschrijving van je werkzaamheden naar redactie@indisch3.nl