Indontkenning

Eén jaar. Zo lang heb ik niet tegen mijn (achterachter)neef gepraat. Ik ben een jaar lang in stilzwijgen vervallen nadat hij me in een gesprek over onze Indische achtergrond, dermate op de kast had gejaagd dat ik niet anders kon dan ons goede contact even op pauze te zetten.

Wij zijn hier op Indisch3.0 allemaal erg bewust van of bezig met het Indische in ons. Op de vraag op welke manier het Indische aanwezig is hebben we allemaal verschillende antwoorden, de mate van Indisch bewustzijn varieert, de manier waarop het Indische zich bij ons manifesteert verschilt per persoon. Hier liggen de nuances van het gemeenschappelijk kader: we zijn allemaal (bewuste) Indo’s.

Dat er een hoop Indo’s zijn die zich niet bewust bezig houden met hun Indische achtergrond, of hier überhaupt amper benul van hebben, zal voor niemand nieuws zijn. Ik ben van alle achterkleinkinderen de enige die zich actief bezighoudt met haar Indotiteit. Ik ben samen met mijn twee nichtjes de enige met twee Indische grootouders. Geen van allen zijn ze bewust met het Indische bezig, wel vinden ze het interessant wat ik allemaal doe. Op één achterneef na. Die is er niet ‘gewoon niet mee bezig’, die ontkent het. Maar of die ontkenning voortkomt uit schaamte of onwetendheid..

Vorig jaar ging mijn neef het leger in. We spraken over zijn verwachtingen en ik vertelde over de ervaringen van mijn grootvader in het KNIL. ‘Huh, maar Boet was een blauwe. Hij kan niet in het KNIL hebben gezeten!’ Van verbijstering kon ik even niets uitbrengen. ‘Ja, Boet was een Indonesiër, die stond aan de andere kant,’ ging mijn neef verder. Ik ging van rustig naar furieus in een nanoseconde.. ‘Mijn opa was Indo, geen Indonesiër! We zijn allemaal Blauwen! Mijn oma is even blauw als de jouwe, het zijn zussen! Jij bent slechts één grootouder ‘minder’ Indisch dan ik!’

Witheet van woede stond ik midden op straat in de Utrechtse Binennstad te briesen als een wild paard. Het fenomeen ‘zwart worden voor de ogen’ onderging ik op dat moment aan den lijfe. ‘Indo is geen synoniem voor Indonesiër. Blauwe is een scheldwoord voor Indo, niet voor Indonesiër.’ Mijn neef was het hier niet mee eens. Dat het geen kwestie van meningen maar van feiten was en dat hij z’n eigen geschiedenis betrof, kreeg ik hem niet aan het verstand. Ik stelde voor mijn moeder even te bellen, ‘de feiten checken’. Hij diende van repliek: ‘Als je dat maar uit je hoofd laat! Ik weet zeker dat mijn oma niet wil dat we hier over praten.’ Zijn oma die hem dag daarvoor nog ‘gaaaado-gaaado’ had voorgeschoteld. Dit was geen onwetendheid.. Dit was ontkenning.

Jaren heb ik gewerkt met tweede en derde generatie Turkse en Marokkaanse jongeren. Ik kon me met hen identificeren, ik snapte tegen welke problemen ze aanliepen, begreep hoe ze zich ‘net nergens thuis’ voelden. Net geen Turk of Marokkaan, net geen Nederlander. Wat ik in al die jaren niet ben tegengekomen, zijn jongeren die hun Turkse of Marokkaanse achtergrond ontkennen. Is dit fenomeen van ontkenning iets wat alleen veelvuldig bij Indo’s voorkomt? En komt het voort uit schaamte of ontwetendheid?

58 gedachten over “Indontkenning”

  1. Neem ik hem wat precies kwalijk, Sylvia?
    De ontkenning of onwetendheid neem ik hem niet kwalijk. Daar zal hij zo zijn redenen voor hebben, ik vraag me alleen oprecht af welke..

    Wat ik hem wel kwalijk neem, met heel mijn hart, is dat hij mijn opa -en daarmee mij- als ‘minder’ kwalificeert terwijl hij blijkbaar nieteens de kennis paraat heeft om dat te ‘kunnen’ doen.

  2. Oh Charlie, ik leef met je mee. Niets schrijnender dan een Indo in ontkenning of “Indo in Denial” zoals ik ze meestal noem. Ik heb ook al vaak ruzie gehad met dit soort. Ik vrees dat die ontkenning juist heel Indisch is. Ik kijk met respect naar onze Turkse en Marokkaanse generatiegenoten die hun achtergrond niet ontkennen en bovendien vaak veel meer schijt hebben aan de Nederlandse manier van doen. Waar overigens iedere Indo wat van kan leren : heb schijt aan de Nederlandse supremacy.

    Deze Indos in Denial zijn trouwens vaak zo tegenstrijdig. Ik heb wel eens een discussie gehad met zo’n geval terwijl hij een batik shirt aan had en kretek rookte. Dat vond ie gewoon een mooie blouse en kretek rookt toch iedereen wel eens. En dat zijn vader in Jakarta is geboren was gewoon toevallig.

    We moeten als alvast voorbereiden op de kinderen van deze Indos in Denial. Zij zullen denk ik wel op zoek gaan naar hun Indo roots. Arme 4e generatie…

    1. Ik weet niet of de ‘ontkenning’ van de neef verward wordt met onwetendheid. Als hij niet beter weet valt de reactie en zijn weerwoord zelfs te verklaren.

      Wat ik niet zo begrijp is waarom jij zoveel respect hebt voor die Turkse en Marokkaanse generatiegenoten omdat die bovendien vaak veel meer schijt hebben aan de Nederlandse manier van doen. Sterker nog je roept ze op schijt te hebben aan de Nederlandse supremacy!

      Ik neem aan dat je weet dat als je vandaag de dag naar Indonesië gaat je weliswaar van harte welkom bent maar dat ze over het algemeen toch acht als Belanda zullen zien. Ze wellicht wel begrijpen hoe het zit met je roots maar dat je voor hun meer Belanda, mogelijk getint weliswaar, bent dan Indonesiër. Hoe je het ook wend of keert je bent zowel een product van Nederlands als Indonesisch DNA, tegen welk gedeelte van je innerlijke wil je jezelf zo graag verzetten?

      Ik vind de mate waarin je Indo’s die zich vooral Nederlander voelen impliciet veroordeelt schrijnend. Ik voel me 100% Indisch maar zie geen reden waarom ik anderen die daar weinig of niets mee hebben zo te typeren (“niets schrijnender”) als jij doet. Sterker nog ik vind het zelfs getuigen van slecht Indisch voorbeeld gedrag…..

      1. Indisch zijn is voor mij een etniciteit op zich, daardoor begrijp ik niet waarom je aanneemt dat als ik in Indonesie zou zijn ik als Indonesier zou w