Dewi in Jakarta #4: kleren maken de vrouw

Kleren maken de vrouw. Dewi Reijs.

Dewi Reijs (29 jaar) is actrice en theatermaakster en gaat voor enige tijd naar Jakarta op zoek naar werk in de filmindustrie. Voor Indisch 3.0 houdt ze tijdelijk een dagboek bij. Dit is de vierde van acht afleveringen.

Kleren maken de vrouw. Dewi Reijs.
Kleren maken de vrouw. Maar welke?

Vrijdag 6 juli

Holy Virgin Mary meets Fatima

De eerste serieuze reden waarom ik ooit actrice wilde worden, is dat ik me veel mag verkleden. Ook buiten werktijd om doe ik daar actief aan mee.

Ik heb zelfs zoveel kleren verzameld, dat mijn kast wel eens aan de achterkant opengebarsten is. Toen heb ik braaf afscheid genomen van een paar stukken en in de Unicef container gedaan – om vervolgens een week later weer met nieuwe items thuis te komen.

Wanneer het op dragen van kleding aan komt, ben ik dus fijngevoelig. Vind ik. Toen ik in Jakarta aankwam, dacht ik te begrijpen hoe de vork in de steel zat maar…tromgeroffel… NEE. Een paar waargebeurde kledingdrama’s.

SCÈNE 1

Op de dag van een familiefeest kom ik in mijn gebloemde jurkje vrolijk huppelend de trap af. Binnen één seconde zie ik aan de stand van mijn tante d’r ogen dat er iets niet in de haak is. “Waar is die lange broek die je bij aankomst aan had?” vraagt ze. Ik weer naar boven om mijn saaie lange grijze broek aan te trekken. En mijn gelen wollen truitje met lange mouwen doe ik voor de zekerheid ook maar direct aan. Zijn die aanstootgevende bovenarmen van mij eindelijk bedekt. Zo.

SCÈNE 2

Besluiteloos kijk ik in mijn koffer. Ik ben uitgenodigd om mee te gaan stappen met M, de bekende presentatrice. Ik doe mijn stijlvolle leren hakjes uit Italië aan en een wapperende roze jurk. Om mijn nek zit een grote goudkleurige ketting met rammelende blaadjes. Ik kom aan in het hippe Bluegrass. M en haar vrienden komen net van een modeshow. Ik kijk naar haar hakken. Die zijn hoog in de overtreffende trap. Ik kijk om mij heen. Alle vrouwen hier dragen dezelfde torenhoge hakken met daarboven loeistrakke mini rokjes. Ik voel mij plotseling een burgertrutje en totaal underdressed.

SCÈNE 3

Ik word gebeld. Ik mag de pilot opnemen waar ik een test voor heb gedaan. Yes! Of ik langs kan komen voor een kledingdoorpas? Natuurlijk! Het is vroeg in de ochtend wanneer ik aan kom. Mijn wallen zijn nog zichtbaar. Een meisje wijst naar het gordijn waarachter ik me kan omkleden. Verbaasd bekijk ik wat ik in mijn handen gedrukt krijg: een korte jeans, bikini topje en een blouse.’Voor welke aflevering is dit?’ vraag ik ongerust. ‘Wanneer je over het strand loopt bij Ancol,’ antwoordt ze. Even later doet ze een knoop in mijn blouse. Voor het eerst sinds 15 jaar is mijn blote buik te zien. Iemand maakt foto’s. Ik zoek  een natuurlijke pose die met de minuut ongemakkelijker wordt.

Als je het mij vraagt, zijn de kledingvoorschriften hier totaal onduidelijk. Liep ik van de winter nog nakend op Bali, in Jakarta is het tonen van de huid boven de knieën en de armen not done. Logisch in een moslimland, zou je denken. Toch zijn er zat vrouwen in Jakarta die er een sletterige stijl op na houden. Hun kledingstijl is in Nederland vooral in de zomer te vinden in Amsterdam Bijlmer of in Rotterdam op de West Kruiskade. Is de keuze in Jakarta dan Holy Virgin Mary meets Fatima?

3.0 in de Media – Levi van Kempen

Levi van Kempen © Anouschka Wardekker

“Binnen de Indische cultuur zijn veel mooie verhalen ontstaan.”

Levi van Kempen © Anouschka Wardekker
Levi van Kempen © Anouschka Wardekker

Als 8-jarig jongetje zong hij het liedje ‘ik wil niet dat je liegt’ van Paul de Leeuw tijdens een mini-playbackshow. Toen wist hij al welke kant hij op zou gaan. Nu is hij bekend als stemacteur, acteur en presentator bij onder andere Disney. Hij geniet van zijn werk, maar kan minstens zoveel genieten van het Indische eten en de cultuur. Ik heb het over de 3.0 in de media: Levi van Kempen (24).

Fotografie: Anouschka Wardekker

Levi is Indisch via zijn vader: zijn grootouders komen uit Tegal en Sukabumi. Levi heeft zowel Indisch, Nederlands als Grieks bloed, maar voelt zich vooral verbonden met zijn Indische afkomst. De presentator heeft een grote liefde voor Indisch eten en omdat hij zelf niet goed kan koken, is hij bijna dagelijks te vinden bij een toko of gaat langs bij zijn ouders. Zijn vader houdt van koken en opent binnenkort in Houten een Indonesische bezorgservice ‘Indo Ketjil’ – De kleine Indo.

Roots reis
Levi is twee keer in Indonesië geweest: ‘Wow hier liggen dus mijn roots, dacht ik toen. Hier komt mijn bloed vandaan en ligt een deel van mijn familiegeschiedenis. Dat is zo bijzonder. Ook heb ik daar de stille kracht van de Indische cultuur ervaren. Met een vriend ging ik een winkel met maskers in. Er kwam een walm op ons af. Ik zag een masker schommelen en beiden kregen we ineens knallende koppijn. We wisten: “Dit is niet goed.” Meteen zijn we naar buiten gegaan en hebben het nog ongeveer twee uur gevoeld. Het kan van alles zijn geweest, maar het blijft frappant.’

Levi van Kempen © Anouschka Wardekker
Levi van Kempen © Anouschka Wardekker

Het wapen van de Van Kempens
Levi hecht heel veel betekenis aan de Indische cultuur. Hij beseft dat zijn familie het niet makkelijk heeft gehad tijdens de oorlog. De broer van zijn opa heeft aan de Birma Spoorlijn gewerkt: ‘Hij heeft het gelukkig overleefd, maar het moet vreselijk zijn geweest. Aan de hand van onze familiegeschiedenis is er, eigenlijk als grap, een familiewapen ontstaan. Een bord met een lepel en een vork. Zo simpel, maar zo veelzeggend. Mijn opa was op dat moment al overleden, maar zijn broer vertelde dat mijn opa en hijzelf het hebben van eten heel erg waardeerden. Tijdens de oorlog heeft mijn opa ongelooflijk veel honger gekend en dankte God elke dag dat hij eten had.’

De Indische Herenclub
Levi is sinds kort lid van de Indische Herenclub. Hiervan mag je alleen lid worden als je een mannelijke Indo bent, werkzaam in de mediawereld. De club bestaat uit ongeveer 20 mannen. Levi is het jongste lid. Het kerndoel van deze club is praten over het oude Nederlands-Indië, samen eten en kijken of ze leuke projecten kunnen opstarten met elkaar. De voorzitter van de club is acteur Martin Schwab: ‘De Indische Herenclub wordt heel serieus genomen. Ik moest een inauguratie speech houden waarin ik iets vertelde over mijn Indische achtergrond, en aangeven waarom ik lid wilde worden.

Levi van Kempen © Anouschka Wardekker
Levi van Kempen © Anouschka Wardekker

Lekker stinken
Waar Levi ook speelt, hij is altijd opzoek naar Indisch eten. Zijn collega’s verbazen zich erover waar hij het elke keer weer vandaan haalt. Tijdens de ‘Je Anne’ tour waarin Levi de rol van ‘Peter’ speelde, wist hij van elke stad waar de toko’s zaten: ‘Zodra we aankwamen hadden we drie kwartier speling. Deze drie kwartier bestond voor mij en Thom Hoffman uit naar de toko lopen, eten halen,  opwarmen, opeten en omkleden. Vervolgens lekker stinken op het toneel. Ik zal geen namen noemen, maar dat werd me niet altijd in dank afgenomen, haha.’

Geinen en keihard werken
Levi geniet van zijn werk. Plezier is één van de grootste motivaties voor Levi om door te gaan: ‘Ik vind het leuk om ergens in uit te blinken. Geinen en keihard werken. Zolang je die mengelmoes hanteert, ben je professioneel bezig. Ik wil continu beter worden en er valt altijd iets te polijsten. Dit brengt mij uiteindelijk dichter bij mijn dromen. Ik barst van de dromen, maar het heeft alleen zin ze uit te spreken als ze je verder kunnen brengen. Ik  zou graag een Nederlands-Indische film willen maken. Op deze manier kan ik me inzetten voor de Indische cultuur. Een prachtige cultuur waarbinnen veel mooie verhalen zijn ontstaan.’

Van welke 3.0 in de media wil jij graag een interview lezen? Of ben jij een 3.0 in de media die mee zou willen werken aan een interview? Laat het ons weten door een e-mail te sturen naar liselore@indisch3.nl 

Dewi in Jakarta #1 – George

George Costanza. Bron: http://foggedclarity.com

Dewi Reijs (29 jaar) is actrice en theatermaakster en gaat voor enige tijd naar Jakarta op zoek naar werk in de filmindustrie. Voor Indisch 3.0 houdt ze een tijdelijk dagboek bij. Hierbij de eerste van acht afleveringen van deze serieblog.

Vrijdag 18 mei 2012.

“GEORGE”

George Costanza. Bron: http://foggedclarity.com
George Costanza. Bron: http://foggedclarity.com

Loslaten. Dat woord moet ik goed onthouden voordat ik vertrek. Ik hoop dat mijn Indische genen mij niet in de steek laten. Al is alles wat daar van rest mijn eet- en kookmanie (waar overigens veel vrienden profijt van hebben) en mijn geloof in geesten, draken en luchtkastelen. Hier heet dat bijgeloof, in het Verre Oosten is het een serieus onderdeel van de samenleving.

Ik ken mijzelf. Die Hollandse ongeduldigheid en alles maar à la minuut willen regelen en voor elkaar hebben is een karaktereigenschap die diep in mij geworteld zit. Dat gaat vooral wringen wanneer ik aan het reizen ben in het buitenland. Wanneer iets te traag gaat, komt de George Costanza in mij tot leven, een klein kaal dik mannetje met een bril en een woedende blik uit de televisie show “Seinfeld”. George en mijn stress gaan samen hand in hand, ze zijn de beste vrienden. Verschrikkelijk. Dat wordt wat als ik straks in Azië wil gaan werken.

Er zit niets anders op dan de George in mij gerust te stellen.

Er wonen rond de 230 miljoen mensen in Indonesië en in de hoofdstad wonen even veel mensen als in heel Nederland. Mijn doel is om naar Jakarta te gaan om daar de taal te leren en contacten op te doen in de filmindustrie. Ik ben druk met de voorbereidingen en probeer zoveel mogelijk mensen te spreken die er gewoond hebben. Vanochtend had ik daarom een gesprek met een kennis, een model die maandelijks van hot naar her vliegt voor klussen. Ze is een prachtige verschijning waar stiekem heel het terras naar gluurt.

Ik hang boven mijn koffie verkeerd en luister aandachtig. “Het gaat daar anders dan hier”, vertelt ze. Ik knik. “Ze komen altijd te laat…” Ik onderbreek haar en vertel zelfverzekerd dat ik daar ervaring mee heb: “Kan ik mee dealen, zo was het ook toen ik een theaterproject in Oeganda aan het opzetten was”. “…of soms komen ze helemaal niet.” vervolgt ze. “He? Ook als het om professionals gaat?” vraag ik verbaasd. Dan zegt ze resoluut: “Ja, er is geen peil op te trekken. Ik was na dik 1,5 jaar wel klaar met de mentaliteit daar, alles ging zo traag.” Ik word ongerust, ik ben plotseling totaal niet meer Zen. Ze ziet mijn blik en zegt tenslotte: “Ach het is vooral belangrijk om los te laten, accepteren.” Ik knik onzeker. Er zit niets anders op dan de George in mij gerust te stellen, zijn dikke nek te masseren, en de welbekende Aziatische glimlach op zijn gezicht te toveren.

Met een knetterend hoofd vol informatie fiets ik naar huis. De wind snijdt door mijn dunne tweedehands colbertje. Mijn hersenen kraken. Straks vind ik er helemaal niets aan, misschien wil ik na een week alweer weg? Nee, positief blijven, het is daar altijd warm, fijn toch? Nieuwe wegen aanboren en inslaan, dàt vind ik interessant en tegelijkertijd is het ook spannend.Ergens voelt het wel lekker, de sensatie van iets totaal onbekends, net als vroeger. Toen mocht ik één blokje om het huis rolschaatsen, niet verder dan dat. Maar dat deed ik natuurlijk stiekem wel, hele tochten maakte ik door de vaak ongure achterbuurten van Rotterdam.

Nog iets minder dan een maand, dan zit ik daar, ik kan niet wachten tot het zover is.