Help jij je (oud) landgenoten?

Bronbeek

Vorig weekend ben ik een kijkje gaan nemen in Museum én Tehuis Bronbeek in Arnhem. Dit prachtige gebouw biedt ouderenzorg aan oud-militairen van de Nederlandse krijgsmacht en het Koninklijk Nederlands Indisch Leger (KNIL).  Het is naast een thuis ook een mmuseum. Op de begane grond van dit museum heeft men een schitterende tentoonstelling over het koloniale verleden van Nederland in Nederlands-Indië, met de nadruk op de militaire aspecten hiervan en in het bijzonder het KNIL. Op de eerste etage heeft men een tentoonstelling met de titel: “Het verhaal van Indië“. De tentoonstelling geeft een goed beeld van het leven in Nederlands-Indië in de jaren voor, tijdens en na de oorlog.

Goede Doelen Actie
Terwijl ik door de tentoonstelling op de eerste verdieping loop kom ik een aantal keren de woorden Warga Negara tegen.  Opeens moet ik denken aan de Goede Doelen Actie die ik vorig jaar december, samen met de redactie van Indisch3.0, heb opgezet. Ik ben toen in aanraking gekomen met vele Stichtingen en initiatieven die zich inzetten voor betere leefomstandigheden, gezondheid én scholing van Indonesische  kinderen en volwassenen. Voor deze actie heb ik met vijf Stichtingen interviews mogen houden  en artikelen geschreven over de Goede Doelen, die door  de bezoekers van Indisch3.0 waren gekozen. Helaas viel een Stichting nét buiten de boot. Tijdens mijn bezoek aan Bronbeek moet ik een paar keer denken aan deze Stichting. Omdat ik deze Stichting persoonlijk een warm hart toedraag wil ik mijn blog deze keer wijden aan Stichting “Help de Indischen in Indonesia“.

Warga Negara’s
In Indonesië leeft nog altijd een groep mensen die gezien kan worden als Indische-Nederlanders. Deze groep is om verschillende redenen in Indonesië gebleven en is niet, zoals veel Indische-Nederlanders in de jaren vijftig, naar Nederland gekomen. Veel van deze mensen zijn gebleven en Warga Negara’s (Indonesische nationaliteit) geworden. Dit  deed men om bijvoorbeeld hun baan en bezittingen te behouden.  Ook is er een grote groep die noodgedwongen het Warga Negara-schap is aangegaan. Zij hadden geen papieren meer om te bewijzen dat zijn Nederlander waren. Hun eigendommen zijn verloren gegaan tijdens de oorlog of tijdens de Bersiap. Voor deze achterblijvers was in de Republiek Indonesië geen werk meer. Ze werden gediscrimineerd vanwege hun Nederlandse naam, uit hun functies gezet en als derderangsburger behandeld. Het gevolg was een leven lang armoede en gediscrimineerd worden.

Structurele hulp

Ruud en Leida Sellier
Ruud en Leida Sellier

De Stichting “Help de Indischen in Indonesia” is opgezet door Ruud en Leida Sellier, beide geboren in Nederlands-Indië. Tijdens een samenzijn met een oud buurmeisje in Surabaya (die daar overigens ook woont), vroegen zij zich hardop af of er in de stad nog arme Indische mensen zouden wonen. Dit bleek het geval te zijn. Het echtpaar Sellier heeft toen twee families uit eigen middelen financieel kunnen helpen, maar besefte zich ook dat deze mensen, en vele anderen, structurele hulp nodig hadden, zo is de Stichting ontstaan.

 

 

Hoog bejaard

renovatie van kampung huisje
renovatie van kampung huisje

De Stichting “Help de Indischen in Indonesia”  steunt deze groep Indische mensen. Veel van deze mensen zijn inmiddels hoog bejaard. De Stichting probeert  om de vergeten oudere Indische Nederlanders in Indonesië een menswaardig bestaan te geven. Buiten een vaste uitkering en het vergoeden van medische

kosten, probeert de Stichting ook  hun woon en leefklimaat te verbeteren.  Dit doen zij o.a. door het realiseren van renovaties van hun Kampung huisjes en woonkamers, maar ook het zoeken van vervangende woonruimte of het zoeken van thuiszorg.

 

Dina Voges ontvangt steun van de stichting
Dina Voges ontvangt steun van de stichting

MAX Maakt Mogelijk
Op achttien oktober 2013 zendt televisie zender MAX een aflevering uit in hun rubriek “MAX Maakt Mogelijk”. In deze aflevering wordt aandacht besteedt aan de vergeten Indische ouderen in Surabaya. De Stichting van het echtpaar Sellier, krijgt landelijke aandacht en dan blijkt opeens ook hoe weinig mensen weten dat er nog altijd Indische-Nederlanders in Indonesië wonen. De zender wordt overspoelt met reacties. Op de website van MAX staat te lezen: “nog nooit eerder kreeg MAX Maakt Mogelijk zoveel reacties op een uitzending als na de reportage over de vergeten Indische Nederlanders”. Vele donaties komen binnen en de uitzending is een groot succes.

Help Indischen in Indonesia

 

Help de Indischen in Indonesia!
Ondanks de landelijke aandacht die Stichting kreeg door de televisie-uitzendingen van MAX, is er altijd behoefte aan meer steun in de vorm van donaties.
Help jij je landgenoten? Stort dan nu op: ABN AMRO rek.nr NL 03ABNA 0524560501 tnv ST HELP DE INDISCHEN

Voor meer informatie klik hier voor de website van de Stichting of bekijk hun facebookpagina

 

 

 

Vijfde plaats, Goede Doelen Actie: Stichting Creatief Hart

Logo Stichting Creatief Hart
Logo Stichting Creatief Hart

Vandaag besteden we aandacht aan de hekkensluiter van  onze Goede Doelen Actie. Met 129 stemmen is Stichting Creatief Hart door de bezoekers van Indisch 3.0 het vijfde goede doel dat we in de spotlight zetten.

Weggestopt

Er zijn al redelijk wat Nederlandse stichtingen die zich inzetten voor kansarme kinderen in Indonesië. Dit doen zij allen op een verschillende manier en op verschillende Indonesische eilanden. Veel van deze hulp bestaat uit financieren van scholing, sport of gezondheidszorg.

Toch blijft er vaak een groep kinderen achter vanwege lichamelijke of psychische beperkingen waardoor zij niet naar school kunnen of kunnen deelnemen aan sportactiviteiten. Deze groep kinderen wordt in de Indonesische maatschappij niet goed geaccepteerd en worden daarom vaak “weggestopt”. Veel van deze kinderen hebben juist baat bij creatief onderwijs waarbij zij zich persoonlijk kunnen ontwikkelen, communicatieve en sociale vaardigheden op kunnen doen en zo een betere toekomst tegemoet gaan.

 “Dit is mijn manier om wat voor mijn geboorteland terug te doen.”

groepje kinderen tekenen
groepje kinderen tekenen

Dewi Deijle
Vandaag maken we kennis met de jongste Stichting van onze Goede Doelen Actie: Stichting Creatief Hart. Op 20 maart 2013  is de stichting opgericht door voorzitter Dewi Deijle. “Ik ben zelf geboren in Indonesië en ben geadopteerd door mijn Nederlandse ouders. Ik heb altijd een band gehad met Indonesië. Dit is mijn manier om wat voor mijn geboorteland terug te doen.”

 

De stichting zet zich in zich in voor kansarme kinderen in Indonesië die niet of moeilijk toegang hebben tot het reguliere onderwijs vanwege een lichamelijke of psychische beperkingen. “In oktober 2013 ben ik naar Indonesië afgereisd om kennis te maken met enkele lokale kindertehuizen om te bespreken wat de Stichting Creatief Hart voor deze tehuizen kan betekenen.  Voorlopig richt de stichting zich op twee kindertehuizen. Eén kindertehuis in Noord-Sulawesi en één in Flores. Daar zal de Creatief Hart creatieve lessen gaan geven en combineren met Engelse basistaal.”

“We hopen de persoonlijke ontwikkeling van kinderen te bevorderen.”

creatief Hart - kinderen in Indonesie
creatief Hart – kinderen in Indonesië

Lesprogramma
Creatief Hart wil zelf eenvoudige lesprogramma’s ontwikkelen, waar lessen in tekenen, handenarbeid, en textielbewerking worden gegeven. Hierbij zullen zij hulp krijgen van lokale tehuizen. De stichting hoopt dat de persoonlijke ontwikkeling van de kinderen op deze manier extra wordt bevorderd.

Deijle: “De kinderen kunnen leren hoe ze hun creatieve werken kunnen tentoonstellen en verkopen aan toeristen of de rijkere toebedeelden in Indonesië. Op deze manier kunnen ze hun eigen inkomsten generen doordat ze tegelijkertijd geleerd hebben hoe ze hun eigen gemaakte handwerken kunnen verkopen. Het streven is dat deze kansarme kinderen een kans krijgen om een enigszins minder afhankelijk bestaan te kunnen leiden.”

Vrijwilligers werven
Omdat de stichting nog jong is, is er een hoop te doen. De stichting werft momenteel vrijwilligers. Het is de bedoeling dat vrijwilligers voor langere tijd lessen komen verzorgen in één van de tehuizen. “Momenteel richten wij onze aandacht voornamelijk op het kindertehuis op Noord-Sulawesi. Het is de bedoeling dat de vrijwilligers binnen het lesprogramma een aantal lessen zullen verzorgen. ”

“We zoeken vooral mensen die ons enkele maanden kunnen helpen.”

“Dit lesprogramma zal worden gecontinueerd door de mensen van het tehuis zelf op het moment dat de vrijwilliger weer vertrekt” verklaart Deijle. “In principe is iedereen als vrijwilliger welkom. Wel zoeken we vooral mensen die langere tijd, enkele maanden, bij ons kunnen helpen. Denk bijvoorbeeld aan net-afgestudeerden aan kunstacademie of mensen die een tijdje willen reizen en dit willen combineren met vrijwilligers werk”.

Toekomstmuziek

Dewi Deijle
Dewi Deijle

Stichting Creatief Hart is momenteel druk bezig met het plannen van wervingsacties. In de toekomst wil de stichting ervoor zorgen dat er speciale gebouwen komen om kansarme kinderen creatieve scholing te geven. Maar dat is toekomstmuziek. Dewi  gaat twee keer per jaar naar Indonesië om daar mee te helpen  projecten op te zetten en ervoor te zorgen dat de projecten goed blijven lopen.

Sponsor Stichting Creatief Hart
De stichting heeft tot nu toe geld op gehaald door gesponsord deel te nemen aan de Dam tot Damloop in Noord-Holland. Op 9 maart 2014 gaat Dewi Deijle meedoen met de halve marathon in Den Haag. Dus wil jij haar sponsoren ga dan naar de site van de stichting!

Doneer geld of lesmaterialen.
Omdat de stichting net gestart is, is het vooral belangrijk om sponsors en donateurs te vinden die een financiële bijdrage willen leveren. De stichting kan dan lesmateriaal kopen zoals; blokfluiten, naaimachines, schilder en tekenspullen en Engels les materiaal. De spullen worden ingekocht in Indonesië. Doneer op rekeningnummer: NL55 Rabo 0110 2749 70. Maar uiteraard kun jíj ook tekenspullen doneren! Wil je weten hoe je dat het best kunt doen? Neem dan contact op met de stichting.

Ook wil de stichting bijdragen in de onkosten voor vrijwilligers. De vergoeding aan onkosten bestaat uit een kleine (maximum) bijdrage per dag voor eten en drinken en verblijfskosten (dus geen vliegticket).

Vrijwilligers in Nederland
“Wij zoeken ook nog vrijwilligers in Nederland om te helpen met het opzetten van werving, sponsor- en promotieactiviteiten,” vervolgt voorzitter Deijle. Genoeg mogelijkheden dus om deze startende stichting te helpen en te steunen. Help Stichting Creatief Hart zodat zij de kinderen een betere toekomst, blijdschap, creativiteit en muzikaliteit in het leven kunnen geven, en help deze stichting een succes te worden!

Wil jij weten wat jij kunt doen om te helpen? Stuur dan een e-mail naar Stichtingcreatiefhart@gmail.com Wil je meer achtergrondinformatie over deze stichting? Ga dan naar hun website of bezoek hun facebook pagina.

 

Vierde plaats, Goede Doelen Actie: Stichting Sumbing Bibir

orginele_logo[1]

In onze Goede Doelen Actie besteden we ook vandaag weer aandacht aan een goed doel. Vandaag de nummer vier van de actie: Stichting Sumbing Bibir. Deze stichting heeft van de bezoekers van Indisch 3.0 ruim 16 % van de stemmen ontvangen ( 173) 

orginele_logo[1]Logo

Een operatie verandert een leven
In Indonesië worden relatief veel kinderen met een open gehemelte of gespleten lip (schisis) geboren.  Hierdoor hebben deze kinderen een kortere levensverwachting omdat de kans op infectie hoger ligt dan hun leeftijdsgenootjes. Daarnaast worden kinderen met deze afwijking vaak slecht geaccepteerd in de Indonesische samenleving. En dan te bedenken dat  het toekomstperspectief van een kind, met het ondergaan van een operatie ten goede verandert! Helaas hebben veel mensen in Indonesië hier niet voldoende geld voor.

Een team van specialisten
In 1993 is Stichting Sumbing Bibir opgericht door de, in Indonesië geboren Bernard Smits. “Bernard Smits is tijdens een vakantie teruggekeerd naar zijn geboorteland.  Na deze vakantie heeft hij besloten Stichting Sumbing Bibir op te richten. Hij is jaren lang actief geweest in het bestuur van de stichting” aldus Willem den Bode,  penningmeester van de stichting.

Den Bode vervolgt: “De stichting zet zich in voor kinderen én volwassenen met een aangeboren afwijkingen in het gezicht (spleetdefecten). Sumbing Bibir organiseert niet alleen operaties, zij voert ze ook uit. Door het inzamelen van geld wordt het mogelijk gemaakt om jaarlijks met een team van specialisten – die zich geheel belangeloos inzetten – te laten afreizen naar Indonesië voor het uitvoeren van. In het afgelopen jaar (2013) hebben zij op deze manier al 119 kinderen kunnen helpen. In de afgelopen 20 jaar heeft de stichting al honderden kinderen en volwassenen een beter leven kunnen bieden door hen te opereren.”

patientje
patientje

Landelijk aandachtsgebied
Stichting Sumbing Bibir heeft geen ‘vast’ aandachtsgebied in Indonesië maar levert medische hulp waar dat nodig is. Willem den Bode: “Wij proberen zoveel mogelijk kansarme kinderen en volwassenen te helpen. Dat houdt in dat wij een landelijk aandachtsgebied hebben. Wij hebben als stichting in de afgelopen drie jaar operaties verricht op onder andere de eilanden: Ternate, Tidor, Lombok, en Pontiniak”

Team van specialisten
Team van specialisten

Samenwerken
De stichting verdeelt haar aandacht op verschillende manieren. Zo is er een team van vrijwilligers in Indonesië actief. Den Bode:  “Deze groep vrijwilligers bestaan onder andere uit medisch specialisten en verpleging maar ook mensen die helpen bij opslag van apparatuur en transport” Aanvragen van toekomstige patiënten komen bij de vrijwilligers in Indonesië binnen. In samenwerking met het bestuur van de stichting in Nederland, worden de aanvragen beoordeeld waarna een reis wordt gepland en operaties uit kunnen worden gevoerd.

Indonesische chirurg met geopereerd kindje
Indonesische chirurg met geopereerd kindje

Kennis overdragen
Naast het uitvoeren van operaties zorgt de stichting ook voor kennisoverdracht aan lokale specialisten op de Indonesische eilanden. Stichting Sumbing Bibir  -wat zoiets als gespleten lip of open gehemelte betekent – wil er zo voor zorgen dat de lokale specialisten uiteindelijk zelf operaties én nazorg operaties kunnen bieden waardoor er een zekere mate van zelfredzaamheid ontstaat.

Wetenschappelijk onderzoek verrichten
De specialisten van de stichting verrichten ook onderzoek in de Indonesische archipel.  Schisis komt opvallend vaak voor in het land. Onderzoek heeft aangetoond dat naast erfelijke ook omgevingsfactoren een rol spelen. Hoe dat precies zit en of preventie mogelijk is, kan pas worden vastgesteld na uitgebreid onderzoek. Meer individueel gericht kan het verzamelen en analyseren van gegevens van de behandelde patiënten ook bijdragen aan kennis over de afwijking en het verbeteren van de behandelmethoden.

Operatie Instrumentarium
“Voor het uitvoeren van operaties huurt de stichting vaak een ruimte bij een lokaal ziekenhuis in Indonesië” aldus den Bode. Het overdragen van kennis en het doen van onderzoek is het van groot belang dat de stichting de juiste materialen en middelen beschikt. William Den Bode: “Operatie instrumentarium, narcose apparatuur maar ook medicijnen moeten vanuit Nederland worden meegebracht of in Indonesië worden ingekocht. Daarnaast moet het worden  getransporteerd naar de eilanden waar de operaties plaats vinden”.

Help Stichting Sumbing Bibir!
Voor het goede werk van Sumbing Bibir is geld nodig. Jij kunt de stichting helpen zodat zij operaties kunnen blijven uitvoeren én dat kennis kunnen overdragen aan specialisten in Indonesië. Start zelf een actie bijvoorbeeld door een sponsorloop, geld inzamelen door oliebollen te verkopen of zet tijdens een oud & nieuw feest een collectebus neer! Uiteraard kun je ook door middel van een (éénmalige) donatie op rekeningnummer ABNA 0563349999 helpen.

Patientje
Patientje

Adopteer een Badeend
Adopteer een Sumbing Bibir badeendje en laat een kind in Indonesië weer lachen! Vijfhonderd badeendjes gaan op zaterdag 12 april 2014 vol enthousiasme te water voor een betere toekomst van kinderen met schisis in Indonesië.  Voor vijf euro kan je een badeendje adopteren en help je mee aan een betere toekomst voor kinderen met schisis.

Wil jij weten wat jij kunt doen om te helpen? Stuur dan een e-mail naar info @ sumbingbibir.com. Wil je meer achtergrondinformatie over deze stichting? Ga dan naar hun website of bezoek hun facebook pagina of volg de stichting via Twitter.

 

Derde plaats, Goede Doelen Actie: Stichting Suvono

Vandaag stellen we stichting Suvono aan je voor. Deze stichting is met 22% van de stemmen op de derde plaats geëindigd in onze Goede Doelen Actie.

Logo Stichting Suvono
Logo Stichting Suvono

 Malang
Als je ooit een rondreis hebt gemaakt over Java zal je misschien ook een bezoek hebben gebracht aan de stad Malang. De stad waar nog altijd Toko Oen gevestigd is – een restaurant met Indische roots – en waar je een bezoek kunt brengen aan de lokale vogeltjesmarkt.

De stad wordt ook wel de “Back door to Bromo“ genoemd. Want met iets meer dan 2 uur rijden  kun je deze schitterende vulkaan bewonderen.

Malang is een stad waar in het verleden Nederlanders in welvaart woonden. Helaas geldt dat niet voor de bewoners van de achterstandswijk Sukun in Malang. Veel kinderen in deze achterstandswijk kunnen niet naar school. Ouders kunnen vaak het boekengeld en uniformpjes simpelweg niet betalen. Stichting Suvono zet zich voor deze doelgroep in.

Pietpit houdt toespraak in Nederland
Pipiet houdt toespraak in Nederland

Een band tussen twee wijken
William Vroegop, die vanaf zijn jeugd al interesse heeft in het land Indonesië en later ook in het land zou gaan wonen en werken in de toeristische sector, heeft in 2005 samen met sociaal werkster Pipiet Sulistyowati – geboren en getogen in Sukun –  de Stichting Suvono opgezet.

Vroegop vertelt: “Pipiet ben ik in 2001 tegen gekomen tijdens een bezoek aan Malang. Ik was destijds secretaris voor een andere stichting. Door dit goede contact heb ik Pipiet in 2005 uitgenodigd om naar Nederland te komen. Daar heeft zij tijdens de nieuwjaarsreceptie van de wijkvereniging Voorburg Noord mogen vertellen over haar werk als sociaal werkster in haar eigen wijk Sukun in Malang. Het bestuur van de wijkvereniging Voorburg Noord was zo geboeid door haar verhaal en besloot haar te helpen. Zo is Stichting Suvono (wat staat voor Sukun, Voorburg Noord) ontstaan, een band tussen twee wijken dus.”

Voorzitter William Vroegop
Voorzitter William Vroegop

Suvono steunt 200 kinderen
Een kleine stichting als Suvono kan in een enorm land als Indonesië niet veel betekenen, maar in een wijk wel. De stichting zet zich momenteel al acht jaar lang in om het levensklimaat te verbeteren voor leerplichtige kinderen.   Suvono bestaat uit acht bestuursleden en ongeveer 9 vaste vrijwilligers zowel in Nederland als in Indonesië.

Voorzitter van de stichting William Vroegop woont momenteel in Indonesië. Pipiet Sulistyowati, penningmeester van de stichting,  is nog dagelijks in de wijk Sukun aanwezig. Zij kent de wijk als geen ander. Hierdoor kan zij goed inschatten welke gezinnen extra hulp kunnen gebruiken.

Inmiddels helpt de stichting ongeveer 200 kinderen met het betalen van schoolgeld, schoolkleding, een tas en schoenen. Ook wordt er hulp geboden bij huiswerk in een gebouwtje dat mede door de stichting Suvono, met hulp van de Gemeente Leidschendam-Voorburg tot stand is gekomen. In dit gebouw komen de bijna 200 Suvono-kinderen bijeen. Zo ook dit jaar met Kerst en Oud & Nieuw.

Suvono-kinderen van één klas
Suvono-kinderen van één klas

Blije kinderen kunnen armoede beter aan
Voor de inwoners van de wijk Sukun blijft het worstelen om aan voldoende geld te komen om van te leven. Suvono probeert de gezinnen weer hoop te geven en te helpen. Door het organiseren van diverse activiteiten voor de kinderen en hun familie zoals, een uitstapje, het uitdelen van kleding of gezamenlijk iets lekkers te eten vergeten de kinderen even de ellende.

“Blije kinderen kunnen de armoede beter aan en door blijdschap is er wilskracht. Dit is hard nodig om gemotiveerd naar school te gaan”. William Vroegop vervolgt: “De hulp die door ons wordt geboden zorgt er voor dat kinderen al meteen naar de kleuterschool kunnen, de basisschool kunnen doorlopen en vervolg- onderwijs krijgen. Hiermee geven we hen een kans op een betere toekomst”.

Pietpit deelt voedsel uit aan daklozen
Pitpiet deelt voedsel uit aan daklozen

Indisch erfgoed

Maar de stichting doet meer dan alleen arme gezinnen een toekomst geven. “Wij zetten ons ook in om het Indisch erfgoed te behouden. We proberen te voorkomen dat historische gebouwen uit de Nederlandse tijd worden afgebroken voor bijvoorbeeld een winkelcentrum. Daarnaast organiseren wij met regelmaat ‘uitdeelacties’ waarin we mensen met een zwervend bestaan, voorzien eerste levensbehoefte zoals eten, drinken en wat kleingeld” aldus Vroegop.

Kinderen en hun 'adoptie' ouders
Kinderen en hun ‘adoptie’ ouders

Help Stichting Suvono
Kom in actie en help Stichting Suvono! Je kunt het werk van de stichting steunen door een donatie over te maken op rekening nummer: ING-bank 4289474. Ook kun je door adoptie van een schoolkind (5 euro per maand) een bijdrage leveren. Wil jij graag vrijwilligerswerk doen op Java? Neem dan eens contact op met Stichting Suvono want vrijwilligers zijn van harte welkom. Er is zelfs een mogelijkheid om midden in de wijk Sukun te verblijven!

 

Wil jij weten wat jij kunt doen om te helpen? Stuur dan een e-mail naar 

Wil je meer achtergrondinformatie over deze stichting? Ga dan naar hun website of bezoek hun Facebook.

Tweede plaats, Goede Doelen Actie: Java Village

Ook vandaag besteden we weer aandacht aan een goed doel. Dit keer is het de beurt aan de nummer twee van de Goede Doelen Actie op deze website: Stichting Java Village. Deze stichting heeft van de bezoekers van Indisch 3.0 een hoop stemmen mogen ontvangen (24%). 

logoCisarua: een dorp op West Java
In Indonesië heerst helaas nog altijd veel armoede. Zo ook in het dorp Cisarua op West Java. Het dorp heeft ruim 7000 inwoners waarvan 40% onder de armoedegrens leeft. Eén derde van de vrouwen is kostwinnaar. Veel van deze vrouwen werken op de theeplantages in de omgeving, maar verdienen met dit werk nauwelijks genoeg geld om wat rijst en vis van te kopen.

In het dorp is nog altijd geen waterleiding waardoor de bevolking is aangewezen op het sterk vervuilde water uit de bergen. Door de armoede en de uitzichtloze situatie waarin de bewoners van Cisarua zich bevinden worden leningen aangegaan. Hierdoor raken ze alleen maar verder in de problemen

Theepluksters Java Village
Theepluksters Java Village

Culturele Antropologie 
Voorzitter Mies Grijns, opgegroeid in Bogor, West Java en sinds 1968 in Nederland: “In 1981, tijdens mijn studie Culturele Antropologie, heb ik onderzoek gedaan naar de arbeidsomstandigheden van vrouwelijke theeplukkers op diverse theeplantages. Zo ben ik ook terecht gekomen bij het dorp Cisarua, waar ongeveer de helft van de inwoners op de plantages werkt. Na mijn onderzoek heb ik eigenlijk altijd contact gehouden met de mensen in het dorp en hebben we onderzoek gedaan op welke manier wij het dorp konden helpen. Het was duidelijk dat hulp van buitenaf erg welkom zou zijn”.

 

In 2004 is de Stichting Java Village opgericht. Deze stichting richt zich alleen op het dorp Cisarua. Het bestuur van de stichting bestaat uit een vijftal bestuursleden die zich belangeloos inzetten. Naast het bestuur is er een veldwerkster die in het dorp Cisarua de projecten namens de stichting begeleidt. Daarnaast zetten ongeveer 15 vrijwilligers in Nederland en 3 vrijwilligers in Indonesië zich voor de stichting in.

Cisarua op de kaart
Cisarua op de kaart

Doorbreken van de armoedecirkel
Slechts 50% van de kinderen gaat naar de middelbare school. Armoede is de grootste boosdoener; ouders kunnen de middelbare school simpelweg niet betalen. Er is amper geld voor eten en kleding en al helemaal niet voor schoolgeld, boeken en computers. Stichting Java Village zet zich in voor deze doelgroep door hen te helpen de armoedecirkel te doorbreken en te bouwen aan een betere toekomst. Door het ontvangen van donaties kan zorgt de stichting er voor dat kinderen wél naar de middelbare school kunnen.

Daarnaast heeft Java Village één van de lokale scholen voorzien van computers waar computerlessen wordt gegeven. Ook worden er Engelse lessen gegeven om de kansen van de kinderen op de arbeidsmarkt te vergroten. Grijns: “Belangrijk om te weten is dat wij als stichting werken vanuit problemen waar de dorpsbewoners mee te kampen hebben en samen met hen een oplossing zoeken. Belangrijke voorwaarde is dus dat de geboden hulp de zelfredzaamheid en solidariteit van de dorpsbewoners bevordert”.

Microkrediet en gezondheidszorg
Stichting Java Village helpt niet alleen bij het geven van computerlessen en het leren van de Engelse taal. “Wij verstrekken ook microkredieten aan kansarme vrouwen voor het opzetten van kleine bedrijfjes zoals een . Denk hierbij aan een eetstalletje of een klein naaiatelier. Deze vrouwen begeleiden ook met het budgeteren en sparen.Wij hebben voor dit project de samenwerking opgezocht met een lokale vrouwenorganisatie die al vaker vergelijkbare projecten hebben gedaan” aldus Grijns.

“Wat wij ook gerealiseerd hebben is de bouw van acht gezondheidsposten waar baby’s gewogen en gemeten worden. Voor deze gezondheidsposten hebben we vroedvrouwen opgeleid en geven we voorlichting aan zwangere vrouwen en jonge moeders met baby’s. Maar ook kleine medische klachten worden hier behandelt. Daarnaast hebben we een aantal klaslokalen verbouwd en uitgebreid. “Wat ook goed is om te vertellen” hervat Grijns “is dat wij de samenwerking opzoeken met lokale partijen. We werken bijvoorbeeld ook samen met leraren in het dorp”.

“Vriend” van Java Village
Stichting Java Village werkt alleen met vrijwilligers. De stichting heeft geen kantoorpanden waardoor zij de kosten laag kunnen houden. Door deze manier van werken komt de hulp direct ten goede aan de mensen in Cisarua. Java Village werkt kleinschalig en gaat uit van de behoefte van de mensen uit het dorp. De stichting werkt samen met lokale partners. Dus wil jij Stichting Java Village helpen bij het mooie werk dat zij verrichten? Word dan “Vriend” van de stichting! Stort maandelijks een bedrag (min. € 5) op ABNA 0409.2107.57.

Sponsor een student!
Veel gezinnen kunnen de kosten voor de middelbare school niet opbrengen. Voor € 10 per maand kan een kind gesponsord worden en kan het 3 jaar lang naar de middelbare school. Hiermee vergroot jij de kans op een beter leven voor dit kind aanzienlijk. Uiteraard is Stichting Java Village ook heel blij met een eenmalige donatie.

Opzoek naar Partners
De stichting is altijd op zoek naar vrijwilligers met goede contacten. Dus ben jij lid van een Sportvereniging, studentenvereniging of heb jij toevallig goede banden in Indonesie waar Java Village iets aan heeft? Neem dan contact met ze op.

Wil jij meer doen dan doneren?
Als jij meer voor deze stichting wilt doen dan alleen het doneren van geld, dan zijn daar uiteraard mogelijkheden voor. Je kunt dan contact opnemen met Java Village via info@javavillage.org. In overleg met de stichting bespreek je op welke manier jij jouw steentje kunt bijdragen.

Wil jij weten wat jij kunt doen om te helpen? Stuur dan een e-mail naar info@javavillage.org
Wil je meer achtergrondinformatie over deze stichting? Ga dan naar hun website of bezoek hun facebook pagina of volg de stichting via Twitter. Je kunt op YouTube ook een interview met Mies bekijken

Winnaar Goede Doelen Actie: Stichting Kolewa

Voor de meesten van ons staat december in het teken van lekker eten en drinken, cadeaus en familie en vrienden. In de aanloop naar Kerst staat Indisch 3.0 graag samen met jou stil bij goede doelen. Jij hebt eerder deze maand bepaald welke. Daarom trappen we vandaag af met stichting Kolewa, met 282 stemmen van de bijna 1200 stemmen de grote winnaar van de Goede Doelenactie. De komende dagen komen de vier andere winnaars één voor één op de site. 

 

Jongentje met hazenlip
Jongetje met hazenlip

Sociaal isolement door lichamelijke beperking
In Indonesië is het helaas nog steeds een taboe of een vloek wanneer een kind een (aangeboren) lichamelijke beperking heeft. Slechthorendheid, slechtziendheid, een open gehemelte of een hazenlip: door de armoede, maar ook door onwetendheid, raken mensen met zulke beperkingen in een sociaal isolement. Zonde, want veel van deze lichamelijke beperkingen zijn vaak (deels) te verhelpen zijn met een operatie of hulpmiddelen

Betere toekomst organiseren
Stichting Kolewa probeert deze mensen te helpen met het bouwen aan een betere toekomst. Jaarlijks bevrijden zij zoveel mogelijk mensen – kinderen én volwassenen – uit hun geïsoleerde situatie in de Indonesische samenleving. Kolewa organiseert medisch onderzoek, operaties en het verstrekt hulpmiddelen. Verder biedt zij ook (speciaal) onderwijs en zorgt zij voor acceptabele levensomstandigheden.

plattegrondOp dit moment is Stichting Kolewa op de eilanden Bali, Rote (Timor) en Sulawesi actief. Het bestuur van de stichting bestaat uit een vijftal enthousiaste mensen en werken samen met een vaste groep van ongeveer negen vrijwilligers. De stichting houdt zowel kantoor in Nederland (Alpen aan den Rijn) als in Indonesie (Bali). Daarnaast kan de stichting rekenen op de hulp van een groep van negen vaste vrijwilligers. In 2012 heeft Kolewa ruim €43,000 aan donaties ontvangen, het grootste deel hiervan is besteed aan diverse projecten.

 

Syta Plantinga
Syta Plantinga

Bruggen slaan
Na een actief commercieel leven als ondernemer is Syta Plantinga in 2007 één van de oprichters van Stichting Kolewa. De naam van de stichting, Kolewa, is de naam van een Keniaans dorp. Hier was Syta voor 2007 actief. Maar door de onrust en stammenoorlogen in het land werd het voor haar te gevaarlijk. Met Indonesië heeft zij een band: “vooral vanwege de historische banden met Nederland en het is er ook een stuk veiliger, waardoor wij als stichting veel meer kunnen bereiken. De naam Kolewa hebben we gehouden” aldus Plantinga. In Indonesië slaat Kolewa bruggen tussen patiënten en lokale partners, die kunnen voorzien in een operatie, een medische behandeling of therapie. Verder zorgt de stichting voor de reiskosten, het verblijf van de patiënt en een familielid en een begeleider: “Om kosten te besparen reizen mensen vanaf afgelegen eilanden in groepen naar Bali of Jakarta,” vertelt Plantinga “Op Bali draagt Kolewa bij aan organisatie of exploitatiekosten van de hulpverlenende instantie of investeert de stichting in renovatie van de gebouwen”.

 

 Onder Indonesische vlag
“Wij zijn zelf dus geen hulpverleners,” benadrukt Syta, “maar organiseren in samenwerking met lokale partners de hulpverlening. Wij vinden het zeer belangrijk dat de hulpverlening onder Indonesische vlag verloopt. Dit zorgt voor vertrouwen bij de mensen die we helpen en er is geen taalbarrière.

komende en gaande patientjes uit Rote
komende en gaande patiëntjes uit Rote


Syta Plantinga: ”Wij hebben al honderden kinderen en volwassenen kunnen helpen.”
Syta Plantinga vertelt: “Het aantal kinderen en volwassenen dat we hebben kunnen helpen loopt in de honderden. Om een voorbeeld te geven, in 2013 hebben we 35 kinderen vanaf het eiland Rote naar Bali kunnen brengen voor een gratis operatie.  Ouders krijgen onderdak totdat het kind volledig is hersteld. Daarnaast geven we per jaar zeker 150 hoorapparaten weg”.

 

T-shirts, brillen etc. uit BelandaHelpen met creatieve acties
Wil jij Stichting Kolewa helpen met het goede werk dat zij verrichten? Dat kan!  Je kunt uiteraard een donatie doen op  rekeningnummer: ABN AMRO 98 09 10 668 t.n.v. Stichting Kolewa. Maar de komende feestdagen biedt ook veel kansen om nét iets creatiever te zijn en acties op te zetten. Bijvoorbeeld door het houden van een collecte op de plaatselijke kerstmarkt, of tijdens een kerstdiner van jouw sportvereniging,  een oliebollen verkoop, etc.  Naast donaties, is Stichting Kolewa ook heel blij met hulpgoederen. Dus zamel oude brillen en hoorapparaten in! Neem gerust contact op met Kolewa om te vragen hoe je dit het beste kunt aanpakken.

vrijwilligers klussen in kindertehuis
vrijwilligers klussen in kindertehuis


Vakantie in Indonesië? Ga helpen!

Mocht je (nog) dit jaar of in 2014 op vakantie gaan naar Indonesië en ben je op de eilanden waar Stichting Kolewa actief is? Ga eens langs. Want met een paar dagen van jouw vakantie maak jij al een enorm verschil! Bijvoorbeeld bij een renovatie van een kindertehuis of het helpen bij naschoolse opvang. Maar je kunt natuurlijk ook hulpgoederen langs brengen!

 

Stagiairs gezocht

Stichting Kolewa is momenteel hard op zoek naar enthousiaste stagiaires. Momenteel heeft de stichting een tweetal stageplaatsen beschikbaar op Bali (in de buurt van Jimbaran). Ze zoeken een stagiair Communicatie en een stagiair Tropische Landbouwkunde. Momenteel zijn er nog geen ´vacatures´ bekend, maar om een indruk te krijgen van wat een stage in kan houden klik hier. De stages zijn voor een periode van drie tot zes maanden.

Wil jij weten wat jij kunt doen om te helpen? Stuur dan een e-mail naar: info@kolewa.com .
Wil je meer achtergrondinformatie over deze stichting? Ga dan naar hun website of bezoek hun facebook pagina of volg de stichting via Twitter

 

Ngroblog: Indische Muziek

Krontjong

Elke dag zit ik zo’n twee uur in de trein, om van huis naar mijn naar mijn werk te komen en weer terug. Zoals zoveel mensen die in een trein zitten lees ik een krantje, kijk om mij heen én luister ik naar muziek. Op mijn telefoon staat veel verschillende muziek, hardrock, jazz, pop, Indo-Rock en jawel; Krontjong.  We kennen denk ik allemaal wel de krontjongmuziek met nummers als; “Waarom huil je toch Nona Manis”, Nina Bobo, “Bengawan Solo” etc.   Deze muziek heeft wat mij betreft een heerlijke ‘Indische sfeer’ die mij doet denken aan een lekkere rijsttafel, vakantie naar Indonesië, sawa’s, Indische verjaardagen en gamelan. Maar het heeft ook iets oubolligs.

Wouter Muller
Het is nu zo’n 8 jaar geleden dat ik mij meer ben gaan verdiepen in de Indische geschiedenis van mijn familie van mijn moeders kant.  Gelukkig heeft mijn opa zijn verhaal op papier gezet en kan ik lezen hoe zijn leven in Nederlands-Indië er uitgezien heeft.  Maar soms vraag ik mij wel af  wat er nu voor gezorgd heeft dat ik zo bezig kan zijn het Indische verleden. Een eenduidig antwoord hierop heb ik niet. Wat ik wel weet is dat ik getriggerd ben door één Indische singer/songwriter waar ik de afgelopen jaren al veel naar heb geluisterd en zijn teksten als  inspirerend, leerzaam en ontroerend beschouw.  Enkele jaren geleden kwam een Nederlandse tante van mij met een CD aanzetten van Wouter Muller. Ze had de CD gekocht op de Pasar Malam Besar (huidige Tong Tong Fair).  Ze had er een paar keer naar geluisterd en dacht dat mijn moeder er mogelijk ook belangstelling voor zou hebben. Uiteindelijk is de CD bij mij terecht gekomen en heb ik hem helemaal grijsgedraaid.

Indisch Hart
Indisch Hart is de eerste CD die ik van Wouter Muller heb beluisterd.  De Nederlandstalige nummers van Wouter bevatten diverse thema’s die vooral voor de eerste en tweede generatie indo’s herkenbaar zijn maar juist voor de derde generatie indo’s interessant.   Het zijn thema’s als het verliezen van het geboorteland, overleven in het vrouwenkamp, het ‘Indisch zwijgen’ maar ook over de toekomst in Nederland. Thema’s waar veel derde generatie indo’s vragen over hebben dus.  De teksten van Wouter hebben mij aangespoord meer te gaan lezen over Indië en hebben mijn interesse in mijn persoonlijke Indische roots alleen maar vergroot. Dus wil je wat leren, ontroerd raken of gewoon naar lekkere muziek luisteren, dan is de muziek van Wouter Muller zeker de moeite waard.

 

Ngroblog: een rondleiding in het verleden

Inmiddels zit ik weer op kantoor en lijkt het alsof ik niet ben weggeweest.  Toch ben ik net drie weken terug van een reis die mij voor de tweede keer en mijn vriendin voor de eerste liet kennis maken met Java en Lombok.

Uiteraard hebben we de Higlights van Java bekeken; Borobudur, Cafe Batavia in Jakarta, Theeplantages en steden als Bandung, Malang, Yogjakarta. Maar dit keer zouden we ook naar plekken op Java gaan die voor de “gewone” toerist zeker niet als Highlight bestempeld zullen worden.

“Op zoek naar de Suikerfabriek”
Nadat wij een groot deel van West-Java achter ons hadden gelaten en inmiddels een groot deel van Oost-Java gezien hadden, zijn wij verder gereden via Bondowoso naar Kraksaan. Kraksaan is een klein plaatsje in Oost-Java, niet ver van de kust. In de koloniale wijk van dit stadje, rondom de suikerfabriek Kandangjati, is mijn Opa geboren. Ik wilde graag een bezoek brengen aan deze plek omdat de fabriek er nog zou staan, zo had ik begrepen. Onze chauffeur (we hadden een klein 6-persoons toeristenbusje waarmee we over Java rondreden), Kurnia, had al een beetje geïnformeerd waar het zou moeten zijn maar hij wist het niet helemaal zeker.

“Padjarakan”
De naam van de fabriek; Kandangjati kwam niet overeen met de naam van de fabriek die nu in de omgeving van Kraksaan staat.  Dus zijn we er maar op de bonnefooi heen gereden om ter plaatse meer informatie te krijgen. Eenmaal daar aan gekomen bleek de betreffende fabriek uit 1885 te komen. Dus dat klonk hoopvol.  Nadat Kurnia uit de bus was gestapt en ons gesommeerd had even te blijven zitten, zodat hij bij de administratieafdeling van de fabriek navraag kon doen, keken mijn vriendin en ik eens goed om ons heen.

De straat waar de bus geparkeerd stond bestond, naast de gebruikelijke verkeerschaos, vooral uit oude koloniale huizen. Een paar minuten later kwam Kurnia terug. We moesten even met hem meelopen naar het kantoortje van de “Security”.  Daar kwamen we er achter dat de fabriek de naam “Padjarakan” droeg. De fabriek was opgericht in 1885. Men kon ons helaas niet vertellen of deze fabriek vroeger Kandangjati geheten had. Wel kregen we te horen dat deze fabriek de enige fabriek in de omgeving van Kraksaan was en voor zover men kon achterhalen had er geen andere fabriek bestaan.

Rondleiding
We moesten onze namen opschrijven op een formulier dat voor ons op de tafel lag. Wat bleek, Kurnia had het voor elkaar gekregen dat wij een rondleiding in de fabriek kregen. Daarna zouden we ook een rondje kunnen lopen in de wijk rondom de fabriek, omdat dit voor het grootste deel bestond uit koloniale huizen. Uiteraard moesten we wel wat betalen;  60.000 Roepia.

Nadat we een mooie helm op ons hoofd gezet hadden konden we de fabriek in.  En gelijk werd duidelijk dat de machines van vroeger nog altijd gebruikt werden. Amsterdam 1924, Firma Stork en Hengelo stond op diverse machines te lezen. Het leek alsof we terug in de tijd waren. Binnen een paar minuten stonden er diverse medewerkers van de fabriek om ons heen. Wij waren de bezienswaardigheid van de dag geworden.  Nadat we met een aantal van de werknemers op de foto waren geweest liepen verder door de fabriek. Overal waren de Nederlandse sporen nog duidelijk zichtbaar.

We volgden een oud treinspoor dat door de fabriek liep en ons naar buiten bracht. Om de hoek van de fabriek lag een oude begraafplaats. Een oude Nederlandse begraafplaats. Slechts op een van de grafstenen was nog te lezen wie er lag, bij de rest waren de marmeren platen al lang verdwenen.  Toen we verder het fabrieksterrein afliepen en de weg overstaken kwamen we in een oud koloniaal wijkje terecht. Sommige panden waren nog redelijk onderhouden, anderen volledig vervallen.  Het grootste huis was, hoe kan het ook anders, van de directeur van de fabriek.

fabriek 2

Na ons bezoek aan Kraksaan reden we door naar Maron. Daar heeft mijn opa een groot deel van zijn jeugd doorgebracht. Ook rondom een suikerfabriek. Zijn vader was namelijk opzichter van de spoorbaan. Ook in Maron reden we een woonwijk binnen waar overal oude koloniale huizen te zien waren. Toen ik naar de weg keek waarop we met de bus reden, lag daar nog oude treinrails die niet meer gebruikt werden. Ook hier ging Kurnia informeren maar hij kwam al vrij snel terug. Wat bleek, de oude fabriek was na nationalisering vrij snel failliet gegaan.  De fabriek en de huizen op het fabrieksterrein zijn afgebroken en men is elders in Maron een nieuwe suikerfabriek begonnen.  Helaas.

“Het Indië van vroeger”
Ondanks dat ik nu niet weet of de suikerfabriek in Kraksaan dé fabriek is waarover mijn opa in zijn memoires schrijft en ik ook niet weet of de huizen die ik in Maron heb gezien de huizen uit zijn jeugd zijn geweest, heb ik een glimp kunnen opvangen van hoe het Nederlands-Indië van zijn jeugd eruit heeft gezien. Er is uiteraard ongelofelijk veel veranderd. En door de verkeerschaos, de rommel, viezigheid en het feit dat iedereen maar overal iets tegenaan bouwt is het soms moeilijk om je voor te kunnen stellen hoe het er vroeger uitgezien heeft. Maar met wat moeite, inlevingsvermogen en een goede gids is het mogelijk het Indië van vroeger, terug te zien in het hedendaagse Indonesië.

Ngroblog: "Ik zal vertel Avontuur, echt gebeurd"

“Spreken is zilver, zwijgen is Indisch”

Mijn grootouders voldeden aan de uiterlijke kenmerken die we met z’n allen bestempelen als Indisch; een getinte huid, donker haar en klein van stuk.  Een zichtbaar Aziatisch uiterlijk dus.  Mijn opa had een echt Javaans uiterlijk en mijn oma had weliswaar een lichtere huid, maar in het gelaat waren duidelijk de Indische sporen zichtbaar. Net als bij mijn moeder en haar twee broers overigens. Bij mij en mijn jongere broer hield het blijkbaar op. Wij zijn weliswaar allebei niet lang uitgevallen, maar verder zijn wij twee typisch Hollandse jongens met (donker)blond haar,  licht gekleurde ogen en een blanke huid. En toch voel ik mij Indisch.  

18 was ik, toen ik mij meer ging verdiepen in het koloniale verleden en mijn Indische roots. Helaas heb ik geen vragen meer kunnen stellen aan mijn grootouders, zij waren toen al overleden. Mijn  moeder weet slechts in grote lijnen hoe het leven in Nederlands-Indië  was, omdat ze 6 jaar was toen ze naar Nederland kwam. In 2009 ben ik samen met mijn jongere broer en mijn ouders voor een maand naar Indonesië gegaan. Mijn moeder vond dat wij op zijn minst één keer gezien moesten hebben waar zij haar eerste levensjaren doorgebracht had.  Deze reis heeft op mij een behoorlijke indruk gemaakt en heeft mijn interesse voor het koloniale verleden van mijn familie nog meer aangewakkerd.

Een jaar of twee geleden kreeg ik te horen dat mijn opa zijn “memoires” opgeschreven zou hebben en dat dit in het bezit was van mijn ouders. Het zou ergens in de garage van mijn ouders liggen, tussen de dozen en foto’s van mijn (inmiddels overleden) opa en oma. Het zou dus een hele klus worden het ook daadwerkelijk te vinden. “Ach dat zijn verhaaltjes van opa, niets bijzonders” aldus mijn moeder. Zij hechtte  er blijkbaar niet al te veel waarden aan. In een tijdsbestek van ongeveer een jaar heb ik er meerdere malen om gevraagd, maar telkens kreeg ik te horen dat het nog niet boven water was. Uiteindelijk zei mijn moeder dat ze het waarschijnlijk weggegooid had.  Ik was boos. Ik was inmiddels zo nieuwsgierig geworden.

Na de reis door Indonesië, ben ik boeken over Nederlands-Indië  gaan lezen. Romans, geschiedenisboeken,  tijdschriften en websites. Maar al dat lezen gaf mij geen antwoord op de vragen die ik had over mijn familiegeschiedenis.  Waar hebben ze gewoond en gewerkt? Hoe zijn zij de bezettingstijd door de Jap doorgekomen? Hoe hebben zij de Bersiap ervaren?  Ik baalde dat de memoires van mijn opa weggegooid waren!

“Ik heb het boek van opa gevonden” zei mijn moeder.  Het was inmiddels weken geleden dat mijn moeder had medegedeeld het boek waarschijnlijk weggegooid te hebben.  Ik wilde het meteen zien.  Het was een klein wit multomapje, A5 formaat. Gevuld met  handgeschreven velletjes papier. Op een aantal pagina’s zijn foto’s geplakt. Ondanks het kleine formaat van de multomap was het een lijvig boekwerk geworden.
Op de eerste pagina staat: “Ik zal vertel avontuur,  echt gebeurd” en op de tweede pagina wordt meteen duidelijk waarom mijn opa zijn verhaal heeft opgeschreven: “ Een vriend vroeg mij: Willem waarom doe je dit? Ik zei: Omdat onze kleinkinderen niets weten van ons leven vroeger!” En dat klopt.

Momenteel ben ik bezig het verhaal te lezen en over te typen. Zodat het niet verloren zal gaan. Mijn opa heeft een prachtig handschrift maar door gebrek aan ruimte heeft hij soms zó klein geschreven dat ik mijn best moet doen om het te kunnen lezen.  Maar het is het waard!

Ook mijn moeder heeft inmiddels door dat het niet alleen maar “verhaaltjes van opa” zijn,  maar dat hij een deel van zijn stamboom heeft uitgeschreven, tot in detail beschrijft hoe zijn kinderjaren waren, wat zijn eerste baan was, waar ze gewoond hebben, en terloops schrijft hij over de oorlog.

Door zijn boek weet ik nu waar hij is geboren: De Suikerfabriek en Plantage van Krasaän. Via een  gespecialiseerde reisbureau weet ik dat deze fabriek nog steeds bestaat  en zal deze in mei van dit jaar gaan bezoeken. Hoe leuk is dat!

Ook mijn moeder blijkt meer interesse te hebben in het boek dan zij in eerste instantie liet blijken. Ik vroeg laatst aan haar waarom ze het zo laconiek had gereageerd op het feit dat opa zijn levensverhaal opgeschreven had, waarom ze dat bestempelde als “verhaaltjes” en de waarde er niet van inzag. “Omdat ik mij vroeger als kind schaamde voor mijn ouders, ze waren anders dan Hollandse mensen. Ik wilde ook Nederlander zijn, dat moest zelfs van mijn moeder, maar toch waren we niet hetzelfde. Je opa en oma hadden het zelden nog over Indië en als we dat wel deden, alleen over leuke dingen. Toen ik wat ouder was schaamde ik mij niet meer, het waren tenslotte mijn ouders ”.  Zodoende is het Indische verleden stilletjes op de achtergrond terecht gekomen.

“Spreken is zilver, zwijgen is Indisch” zou je over de 1e en 2e generatie Indo’s kunnen zeggen. Maar blijkbaar dacht mijn opa hier anders over. Ook al heeft hij zelf nooit veel gezegd toen hij nog leefde, vertellen doet ie nu wel. En verhalen zijn er om te delen. Precies de reden waarom ik blog op Indisch 3.0.