3.0 in de Sport #1: Kerstin Mager

Over een bezig bijtje in de badminton.

Vanaf vandaag introduceren we een nieuwe serie: 3.0 in de sport. Wat doen Indo’s aan sport? Waarom? En hoe goed doen ze dat? Voor de eerste aflevering van de nieuwe serie “3.0 in de Sport” spreekt Jennifer Valentijn met Kerstin Mager (24), uit Westervoort. Kerstin speelt badminton en heeft een Indische vader (Surabaja).

Portretfoto van Kerstin. Foto-credits?
Kerstin Mager [Foto via Kerstin Mager]
Gebraden kip
Kerstin en ik spreken elkaar over de telefoon. Een bescheiden stem vertelt me: ‘Ik ben al vroeg met badminton in aanraking gekomen omdat mijn ouders – met name mijn vader – badminton speelden. Zij namen mij vaak mee om naar competities te kijken en op mijn vierde ben ik er zelf ook mee begonnen.’ Veel Indo’s spelen badminton, is dat ook een reden voor haar om deze sport te kiezen? ‘Het is niet per sé vanuit de Indische cultuur dat ik aan badminton doe. Wat wel zo is, is dat Indische ouders naar elkaar toe trekken. En als er competities zijn, nemen zij vaak  – hoe kan het ook anders? – iets lekkers voor elkaar mee om dat gezamenlijk op te eten. Dat zijn dan ook Indische lekkernijen, zoals lemper en gebraden kip’.

Studie en sport
Toen ze jonger was wilde Kerstin graag een professionele badmintoncarrière opbouwen. Ze trainde bijna elke dag en speelde al jong competities voor haar club. Helaas werd ze na enkele voorselecties afgewezen tijdens een nationale selectie. Voor haar was dat reden genoeg om voor haar schoolopleiding te kiezen en aansluitend een universitaire studie te volgen. Desondanks heeft ze de sport niet opgegeven en traint ze, naast haar studie Geneeskunde aan de Radboud Universiteit in Nijmegen, nog zeker 2 tot 3 keer per week. ’Dat kan nogal verschillen per week omdat ik soms lange dagen maak en er daarom wat minder tijd voor heb. Ik loop nu namelijk een coschap (stage, JV) bij het Rijnstate Ziekenhuis in Arnhem, op de afdeling MDL, Maag, Darm en Lever’.

Kerstin tijdens een training [Foto via Kerstin Mager]
Gezelligheid
Kerstin woont bij haar ouders in Westervoort, een dorpje vlakbij Arnhem en is veel tijd kwijt aan reizen. Niet alleen tussen huis en stage, maar ook haar badmintonclub zit in een andere stad; Wijchen. ‘Veel mensen vragen me waarom ik geen club dichter bij huis zoek. Ik leg ze dan uit dat ik hier op mijn plek ben, ik vind het er zo gezellig, dat ik het er voor over heb om veel heen en weer te reizen’.

Indonesië
‘Ik wil graag een keer naar Indonesië om te zien waar mijn vader is opgegroeid. Hij heeft zelf geen behoefte om terug te gaan, maar voor mij is het toch wel belangrijk omdat daar een deel van mijn roots ligt,’ antwoordt Kerstin wanneer ik haar vraag of ze in Surabaja is geweest. Kerstin voegt er aan toe dat haar opa niet meer terug wil, om een geheel andere reden. ‘Hij is bang dat hij heimwee krijgt en dat hij niet meer terug wil naar Nederland.’ Wanneer ik haar vraag hoe ze zich verbonden voelt met de Indische cultuur, vertelt ze me dat ze het moeilijk vindt uit te leggen waarom ze zich meer Indisch voelt dan Nederlands. ‘Het is vooral gevoelsmatig. Wat misschien wel echt Indisch is, is dat ik het gezellig vind om samen te zijn met mijn familie en met ze te eten.’

Kerstin tijdens een training [Foto via Kerstin Mager]
Eerste divisie
Ondanks haar drukke schema is Kerstin onlangs toch gepromoveerd voor de eerste divisie bij haar badmintonclub en staat ze morgen weer met volle aandacht op de baan. ‘Ik heb om half 8 een competitie in Schijndel, en ook deze zaterdag staat er eentje gepland.’ Kerstin Mager weet wat ze wil, hoe ze haar tijd het best indeelt én boekt vooruitgang in haar sport. Ik heb bewondering voor deze jongedame.

 

Oproep: Ken/ben jij een 3.0’er in de sport die mee zou willen werken aan een interview? Stuur een mailtje naar liselore@indisch3.nl

Nieuwe serieblog: Indisch 3.0 – Jakarta 2.0

Protesten tegen Lady Gaga's concert. Foto: blog.zap2it.com

Nieuw op Indisch 3.0: Ramon Meijer blogt vanuit Indonesië

Voor Ramon Meijer (Indo 3.0) is na bijna veertig jaar de cirkel rond. Indertijd verlieten zijn ouders met zwaar hart hun huis als tieners, inmiddels is Ramon ‘’teruggekeerd ‘’ naar zijn roots in de fascinerende, explosieve en chaotische stad Jakarta, de hoofdstad van het archipel. Daar begeeft hij zich als general manager van een restaurant tussen diplomaten, expats, beroemdheden, ojek rijders, bedelaars en worstelt hij elke dag met de vraag: is hij nu eindelijk thuis? De komende drie maanden blogt hij – soms met humor, soms met een kritische blik – erover op Indisch 3.0 in de nieuwe serie “Indisch 3.0 – Jakarta 2.0”. 

Indonesia's Hidayat holds up gold medal at World Badminton Championships in California. Foto: olahraga.kompasiana.com
Indonesia’s Hidayat holds up gold medal at World Badminton Championships in California. Foto: olahraga.kompasiana.com

Ik zit in het koIkende Istora Senayan in Centraal Jakarta. Senayan, wat een park moest zijn voor het volk, is een verzamelplaats geworden voor badminton-gek Indonesië. Badminton, in Nederland niet meer dan een campingsport, is hier verheven tot volkssport waarmee sterren Taufik Hidayat, Lily Natsir en Tantowi Ahmed uitgebreid in het nieuws komen. Dat overkomt Eric Pang niet, Albert Verlinde heeft hem nog nooit uitvoerig in het nieuws gebracht, laat staan in talkshows.

Badminton is de passie van de Indonesiërs.

Badminton is de passie van de Indonesiërs: zij kunnen er wat mee winnen in vergelijking met voetbal, waar het huilen geblazen is.  Menig fan kan dat niet aanzien en leeft zich daarom uit op de supporters van de tegenpartij. Indonesiërs, zachtaardige en lieve mensen? Toch was de Euro 2012 hier bijna het gesprek van de dag. Mijn personeel gaf me menige sneer  en na de smadelijke nederlaag tegen Duitsland was het  was vooral: ‘Pak ! Belanda balik kampung kan?’ Waarom die sneer?? Er werd driftig gewed en de sentimenten liepen hoog op. Ik zei meestal niks of mompelde wat en liep maar door.

Maar goed, terug naar de Istora en de voetbalsfeer in de tempel van badminton.

Alexander Aan. Foto: patheos.com
Alexander Aan. Foto: patheos.com

Er zijn enkel twee Indonesische finalisten, slechts eentje wint. Toch geeft sport de Indonesiërs iets wat de Indonesische overheid ze absoluut niet geeft: vreugde & euforie. Als buitenstaander kan ik de opkomst van de radicale islam begrijpen, religie is als opium voor het volk zoals Karl Marx zei en de imams zijn de dealers.

De vraag over wat voor religie ik heb, beantwoord ik meestal met dat ik geen atheïst ben (moet je mee uitkijken hier). Een verder antwoord ontwijk ik, wat weer heel erg normaal is hier. Een zekere Mr. Alexander Aan was bestraft omdat hij op Facebook durfde te zeggen dat God niet bestaat omdat hij zoveel armoede ziet om hem heen. Dit leidde wereldwijd tot  commotie en de laffe rechters bestraften hem voor Godslastering met een houding en zelfvertrouwen, waaruit bleek dat ze wel erg zeker zijn van hun zaak waren dat Hij bestaat. In een column van een Al Jazeera correspondent in Indonesië werd er monter gesteld dat  de “Indonesiër niet minder tolerant is maar tolerant is voor intolerante religieus geweld.”

De vraag van wat voor religie ik heb, beantwoord ik meestal met dat ik geen atheïst ben.

Aan de andere kant; de rechters waren wel genoodzaakt om Alexander op te sluiten want hij was anders gelyncht door de ultra gewelddadige  bendes van FPI (Islamic Defenders Front) die eigenlijk meer bekend staat om aanvallen te plegen op zelfs hun moslimsbroeders. Al hadden ze wel een succesvolle verdediging van  het Islamitisch erfgoed en cultuur toen Lady Gaga het fantastische idee had om een concert in dat andere sportpaleis te geven, Bung Karno; een decadent ‘duivels’ concert. Ze was overal in het nieuws: de politie wilde geen vergunning afgeven uit vrees voor de openbare orde.

Protesten tegen Lady Gaga's concert. Foto: blog.zap2it.com
Protesten tegen Lady Gaga’s concert. Foto: blog.zap2it.com

Ze verscholen zich achter een schier onmogelijke eis aan de promotor, die ervoor moest zorgen dat het concert goedkeuring zou krijgen van verschillende moslimorganisaties. De promotor Big Daddy was de wanhoop nabij: 40 000 kaartjes verkocht; de FPI die beloofde dat Lady Gaga een traditioneel FPI welkom zou krijgen als ze ook maar één stap op Indonesische bodem zou zetten met haar paarse hakken; de gematigde moslimorganisaties die toch niet zouden toestemmen; de politie die om meer  “duit” vroeg voor de veiligheid.

Lady Gaga, die toch al in Azië een spoor van schandalen achterliet, kon het niet meer aanzien en onder het mom van “het gebrek aan veiligheid voor haar en haar crew” (wat eigenlijk ook waar is) laste ze haar concert af. Ze kreeg dan ook een erenaam ‘’Lady Gagal’’ (=falen).