Onder de radar

De tijd dient zich aan, leent zich ervoor.
De scholen zwaaien de kinderen uit. De koffers en tassen worden de auto’s ingepropt, caravan volgestouwd met proviand. Deze doorgaans twee maanden verdwijnt Nederland en masse onder de radar. We zijn halverwege het jaar.
De tijd leent zich ervoor, om de balans op te maken.
Ben je tevreden over de eerste zeven maanden van het jaar? Heb je gedaan wat je wilde doen? Welke doelen heb je bereikt en welke liggen er in het verschiet?

Zijn je dromen reëel of ideëel? Liggen ze binnen handbereik of is het puur symboliek?
De afgelopen maanden heb ik verschillende mensen mogen spreken voor mijn tweede boek ‘DroomPLEK’. De belangrijkste boodschap wil ik u niet onthouden tijdens het zomerreces. Als je een droom wilt realiseren, formuleer deze zodanig dat het binnen je bereik komt te liggen. Maak keuzes, kill your darlings! Anders komen dromen namelijk niet uit!

Prettige vakantie!

Puasa voor kinderen

Meedoen is de normaalste zaak van de wereld

In Nederland zien mensen eigenlijk meteen dat ik een Indische achtergrond heb. Hier in Yogyakarta is dat precies andersom. Mensen lijken meteen te zien dat ik uit Nederland kom.  Alsof ze hun nekspieren aan het oprekken zijn, verdraaien ze hun hoofd om maar zo lang mogelijk te kunnen blijven kijken. Vaak volgt er een goed bedoeld ‘Landa!’ – ‘Hollander!’

De kinderen zijn helemaal erg. Ik wil weten hoe Puasa voor schoolgaande kinderen uitpakt, en bezocht daarom een middelbare school in Yogyakarta. Het binnenlopen van de jongensschool Mu’Allimin gaat zoals verwacht. Alsof de kinderen ruiken dat er een buitenlander aankomt, hangen ze uit de ramen om het inmiddels bekende ‘Landa’ naar me te roepen.

Klas 3 SMP. Foto: Eric Kampherbeek 2013.
Klas 3 SMP. Foto: Eric Kampherbeek.

De kinderen in het klasje zien er aardig vermoeid uit. Sommigen hangen over de bankjes en proberen wat rust te vinden, terwijl anderen de vermoeidheid proberen te overwinnen door veel lawaai te maken. Zonder uitzondering hebben ze hun laatste maaltijd voor Subuh gehad, het ochtendgebed om 4:45 uur.

Sommige kinderen hangen over de bankjes om te rusten.

Vijf religies of ‘overig’
De scheiding van kerk en staat zoals wij die in Nederland kennen, gaat hier niet op. Zo is er een ministerie voor religieuze zaken en hebben mensen in hun KTP (identiteitsbewijs) staan wat voor geloof ze hebben. Wat overigens niet altijd wil zeggen dat ze ook fanatiek belijdend zijn.  Met de term ‘agama KTP’ wordt dan ook bedoeld dat sommige mensen weliswaar in hun paspoort een geloof hebben staan, maar daar in de praktijk niets mee doen. Officieel geen geloof hebben is niet toegestaan. Je mag kiezen uit vijf religies: Islam, Christendom, Animisme, Hindoeïsme en Boeddhisme. Recent is er een zesde optie bijgekomen: kepercayaan – wat zoiets betekent als ‘erkenning van een god’, eigenlijk een soort optie ‘overig’.

“Of nog niet?”
Omdat geloof zo belangrijk is in Indonesië willen mensen, en vooral kinderen, wel eens vragen of ik ook moslim ben. Volwassenen voegen er nog weleens het suggestieve “of nog niet?” aan toe. Meestal leg ik uit dat het in Nederland allemaal anders gaat dan hier. Vaak blijkt mijn uitleg niet echt te landen en nemen mensen het feit dat ik geen moslim ben maar voor lief.  Van “agnostisch” hebben ze hier nog nooit van gehoord. Wel probeer ik te vermijden dan mensen denken dat ik atheïstisch ben. Ontkenning van god is namelijk niet toegestaan. Op de een of andere manier linken mensen atheïsme aan communisme (ook goddeloos), waar mensen in Indonesië een hekel aan hebben.

Geen geloof hebben is niet toegestaan in Indonesië.

Gehalveerde lesuren tijdens Puasa
Op de meisjesafdeling van de Muhammadiyah middelbare school ontmoet ik Fida. Ze is 16 jaar en op haar 5e al begonnen met het vasten tijdens Puasa. Alhoewel het op die leeftijd nog niet verplicht is om mee te doen met de vastenmaand, wilde ze er zelf graag mee beginnen.

Fida. Foto: Eric Kampherbeek/ Indisch 3.0 2013.
Fida. Foto: Eric Kampherbeek.

Fida zit in de derde klas SMA, wat overeenkomt met de laatste klas op de middelbare school in Nederland. In tegenstelling tot de jongens van Mu’allimin zit zij op Mu’allimaat: de meisjesafdeling van dezelfde Muhammadiyah school. Soms is ze wel hongerig, zegt ze, maar gelukkig heeft dat weinig effect op haar leerprestaties. De lesuren zijn tijdens de maand Puasa gehalveerd, wat de leerlingen moet helpen tijdens de vastenmaand.

De honger heeft weinig invloed op haar leerprestaties.

Maandelijkse periode
Het valt me op dat het in de kantine van de meisjesschool druk is tijdens de lunchpauze. Hier lijkt niet aan het vasten gedaan te worden. Eén van de meisjes legt me uit dat, tijdens de maandelijkse periode van vrouwen, er niet gevast hoeft te worden. Evenals mensen die ziek zijn, een zwaar beroep hebben of zwanger zijn, mogen vrouwen tijdens hun periode wel eten en drinken. “Jammer voor de jongens dat ze een maandelijkse periode niet als excuus kunnen gebruiken,” hoor ik mezelf denken.

Meiden van Mu'allimaat kopen hun lunch. Foto: Eric Kampherbeek/ Indisch 3.0 2013
Meiden van Mu’allimaat kopen hun lunch. Foto: Eric Kampherbeek.

Snel eten voordat het gebed begint
De kinderen op Mu’allimin en Mu’allimaat wonen bijna allemaal op de campus van de school. ‘s Avonds breken ze ook samen het vasten. Het is een drukte van jewelste bij de catering als ze eten mogen pakken. Als rond 17:30 uur de verlossende Azan (die oproept tot gebed) uit de speakers van de moskee klinkt, mogen ze beginnen met eten. Na een paar minuten is het eten op en begint Maghrib – het vierde van de vijf dagelijkse gebeden.

Het avondgebed op de campus van Mu'allimin. Foto: Eric Kampherbeek/ Indisch 3.0 2013.
Het avondgebed op de campus van Mu’allimin. Foto: Eric Kampherbeek.

De kinderen op de middelbare lijken niet erg gebukt te gaan onder het vasten. Ze zijn wat vermoeider en hongeriger dan normaal maar ze lijken nog even vrolijk en energiek. Ikzelf vind het al moeilijk als ik een uur geen water kan drinken in dit warme land. Voor de kinderen lijkt het de normaalste zaak van de wereld om mee te doen aan Puasa.

Documentair fotojournalist Eric Kampherbeek blogt deze maand over het vasten in Yogyakarta, de stad van zijn teruggevonden familie.

 

Kookwedstrijd “Indisch Koken in de 21e eeuw”

Vooraankondiging editie 2013

De Indische keuken is het hart van de Indische cultuur. En een cultuur die leeft, vernieuwt zichzelf. Daarom organiseert online magazine Indisch 3.0, voor professionele koks en hobbychefs, de kookwedstrijd Indisch koken in de 21e eeuw, editie 2013Op 19 augustus a.s. publiceert Indisch 3.0 de wedstrijdvoorwaarden en te winnen prijzen op www.indisch3.nl.

De juryleden zijn topkok en Indonesisch eten kenner Lonny Gerungan, culinair directeur en voormalige sterrenkok Pascal Jalhay en Indisch kookboek-auteur Jeff Keasberry selecteren tijdens een live cook-out in het najaar van 2013 de twee finalisten.  Tijdens een exclusief Indisch galadiner van Indisch 3.0 vindt de finale van deze kookwedstrijd plaats. Het aanwezige publiek en de jury bepalen die avond welke finalist de Indisch Koken in de 21e eeuw prijs wint.

Indisch koken in de 21e eeuw. Een kookwedstrijd van Indisch 3.0.
Indisch koken in de 21e eeuw. Een kookwedstrijd van Indisch 3.0.

Het is voor eerst dat deze wedstrijd georganiseerd wordt. Eerder dit jaar stelde de organisatie van Indomania de vraag wat er zou overblijven van de Indische keuken, als er geen vernieuwing zou komen.  Indisch 3.0 organiseert deze wedstrijd, om vernieuwing in de Indische keuken aan te moedigen, om meer professionele koks voor de Indische en Indonesische keuken te interesseren en om Indische jongeren te inspireren om te experimenteren met de heerlijke familierecepten die van generatie op generatie overgedragen zijn, met inachtneming van de authenticiteit van de gerechten.

De kookwedstrijd Indisch koken in de 21e eeuw – editie 2013 is een initiatief van online magazine Indisch 3.0 en wordt gesponsord door de Indonesische ambassade.

Meer informatie is te verkrijgen bij Kirsten Vos, hoofdredacteur en mede-uitgever van Indisch 3.0: 0616500911/ kirsten@indisch3.nlGeïnteresseerde sponsoren en adverteerders kunnen contact opnemen met Tabitha Lemon, mede-uitgever bij Indisch 3.0. 06-46222184/ tabitha@indisch3.nl.

Het ritme van Puasa

Vastenmaand in Yogyakarta

Het is rond 4:45 ‘s ochtends als ik weer eens wakker schrik door een oorverdovend ‘Allahu akbar. Ash-hadu an-la ilaha illa llah’ ( ‘Allah is de grootse. Ik getuig dat er geen God is dan Allah’). Het lijkt alsof het geluid uit de speaker van de moskee precies in mijn richting gestuurd wordt. De Azan, die oproept tot gebed, houdt meestal na een paar minuten wel weer op, zodat ik verder kan slapen. Maar deze maand is anders. Het is Ramadan en tijdens deze maand volgt er op de Azan meestal nog een preek van de Imam. Inmiddels heb ik geleerd ook hier doorheen te slapen.

Ik ben in Yogyakarta. Ook deze stad staat deze maand in het teken van Puasa, zoals de Ramadan hier heet. Deze maand mogen moslims tussen zonsopgang en zonsondergang niet eten, drinken of consumeren in de breedste zin van het woord. Tijdens deze maand volg ik voor een fotodocumentaire mensen uit verschillende groepen en probeer door hun ogen te laten zien wat Puasa voor hen betekent. Is voor alle mensen Puasa een maand van bezinning? Of zien bijvoorbeeld Christenen in Yogyakarta dat toch anders?

Yogyakarta

130705_008

De Sholat (het gebed) kan zowel thuis als in de moskee plaatsvinden. Foto: Eric Kampherbeek

Punten scoren
In Indonesië verblijf ik meestal in het huis van mijn oom, waar hij samen met mijn tante woont. Een klein huisje midden in één van de kampongs in Yogyakarta. Vlak bij het huisje staat de Masjid Gede (Grote Moskee). Vijf keer per dag gaan mijn oom en tante daar naartoe om te bidden. Mijn oom heeft wel eens uitgelegd dat het bidden in de moskee de meeste punten oplevert, namelijk 27. In huis bidden daarentegen levert maar één punt op. Hoe meer er dus in de moskee gebeden wordt hoe meer punten er aan het einde van het leven gespaard zijn en hoe beter het hiernamaals er uit komt te zien. Tijdens Puasa is het helemaal verdienstelijk om in de moskee te bidden, vertelt mijn oom. De 27 punten die je normaal krijgt worden in de vastenmaand met 700 vermenigvuldigd!

‘In huis bidden levert maar één punt op.’

Zoveel mogelijk slapen
Vandaag stonden mijn oom en tante om 3:00 ‘s ochtends op om te eten. Het is de eerste dag van Puasa en vanaf 5:00 mag er niet meer geconsumeerd worden. Als ik zelf om 7:00 wakker wordt, slaapt mijn oom alweer. Zoveel mogelijk slapen zodat het ‘niet eten’ niet zo lang lijkt te duren, is zijn motto. Als er gebeden moet worden, staat hij weer op.

130709_040

Mijn oom en tante op weg naar de moskee tijdens de eerste dag van Puasa. Een kleine 30 seconden lopen. Foto: Eric Kampherbeek

Wolk voor de maan
Veel mensen in Yogyakarta zijn afgelopen 9 juli begonnen met vasten. Net als mijn oom, is een grote groep volger van Muhammadiyah: één van de grote Islamitische stromingen in Indonesië. Een andere grote is Nahdlatul Ulama (NU). Die laatste groep bepaalt het begin van Puasa door te kijken naar de stand van de maan, in tegenstelling tot Muhammadiyah, die het begin van Puasa berekent. Wanneer de maan in een rechte lijn met de aarde en de zon staat, begint de maand Puasa. 8 Juli jl. werd op TV bekend gemaakt dat het begin van Puasa op 10 juli valt voor volgers van NU, een dag later dus dan Muhammadiyah. De presentatrice van het televisieprogramma voegde eraan toe vooral niet cynisch te doen over de meetmethode van de NU. Er wordt namelijk nogal eens lacherig gedaan over die meetmethode, omdat er soms een wolk voor de maan hangt ten tijde van het kijken.

‘Soms hangt er een wolk voor de maan tijdens het bepalen van de stand van de maan.’

“Puasa hoort er nu eenmaal bij”
Voor mijn oom is het de normaalste zaak van de wereld om te vasten tijdens Puasa. Sinds hij op de lagere school zit vast hij al tijdens deze maand. Wat het doel van de vastenmaand precies is, weet hij nu nog niet. Het is ook niet de bedoeling dat ter discussie te stellen, vertelt hij. Uiteindelijk zal het doel van het vasten wel duidelijk worden. Het vasten is één van de vijf pijlers van de Islam en dat is genoeg reden om deze maand de beproeving van het vasten aan te gaan.

Selamat berbuka puasa
Als de eerste dag van Puasa er bijna opzit komt de Muhammadiyah gemeenschap samen in de moskee om het vasten te breken. Iedereen krijgt een pakketje met eten van de moskee. Geduldig zitten zo’n 600 mensen te wachten totdat ze hun pakketje open mogen maken waarna het vasten voor deze dag echt voorbij is. ‘Selamat berbuka puasa’ – ‘Veel plezier met het breken van het vasten’, klinkt het door de speakers.

130709_156

Na het breken van het vasten zijn de pakketjes eten binnen een paar minuten leeg. Foto: Eric Kampherbeek

Elke dag een hoofdstuk
Na het laatste gebed van de dag blijven een aantal mensen in de moskee om gezamenlijk te lezen uit de Koran. Ik schrijf nu Koran, maar eigenlijk moet ik Al-Quran schrijven. Ik wil me daar nogal eens in vergissen. Mensen wijzen me er dan vriendelijk, maar hoofdschuddend, op dat de koran de krant is en Al-Quran het heilige boek. Maar goed, dat terzijde. Elke dag lezen ze dus na het laatste gebed een hoofdstuk uit de Al-Quran. Na 30 dagen is het heilige boek uit en de vastenmaand voorbij. Later die avond legt mijn oom uit de de mensen in de moskee eigenlijk niet weten wat ze lezen en alleen weten hoe ze de Arabische teksten uit moeten spreken. Als het voorlezen voorbij is, wordt er dan ook een uitleg in het Indonesisch gegeven, zodat iedereen de betekenis van de tekst meekrijgt.

‘Eigenlijk moet ik “Al-Quran” schrijven. Koran is de krant.’

Eenmaal thuis wordt er voor een tweede maal gegeten waarna mijn oom weer gaat slapen rond een uur of 23:00. Om 3:00 ‘s ochtends gaat de wekker namelijk weer.

130709_261

Vrouwen lezen, gescheiden van de mannen, het eerste hoofdstuk uit de Al-Quran. Foto: Eric Kampherbeek

Documentair fotojournalist Eric Kampherbeek blogt deze maand over het vasten in Yogyakarta, de stad van zijn teruggevonden familie.

Ngroblog: Verbod op alcohol Indonesië

De verkoop en distributie van alcohol kan worden verboden in sommige delen van Indonesië nadat Islamitische hardliners hebben gewonnen in het hooggerechtshof, meldt thejakartaglobe.com

Sommige lokale overheden, waar islamitische hardliners invloedrijk zijn, hadden wetten geïntroduceerd waarmee een verbod op de verkoop en distributie van alcohol kwam. Echter konden deze nooit worden afgedwongen door een presidentieel decreet uit 1997. Dat decreet verbood lokale overheden om zelf regels te stellen aan de verkoop van alcohol.

Onlangs is een prominente islamitische groepering, het Islamitische Verdedigers Front (FPI), er in geslaagd om dat besluit teniet te doen in een zaak bij het hooggerechtshof. Het hof vaardigde de uitspraak medio juni, maar het werd pas openbaar gemaakt in de afgelopen dagen.

Woordvoerder Ridwan Mansour vertelde tegen persbureau AFP: “Het Hooggerechtshof heeft de door het FPI ingediende zaak aanvaard omdat het presidentieel decreet de vrede en de openbare orde in Indonesische gemeenschappen verhinderd.”

“Alle Indonesische moslims zijn dolblij,” zegt Salim Alatas, de FPI leider van Jakarta tegen AFP. “De uitspraak heeft generaties van de negatieve effecten van alcohol behoed.”

De Jakarta Jakarta Entertainment Establishment Owners Association (APHI) is het oneens met de uitspraak. Zij menen dat een verbod op alcohol de toeristische sector in Indonesië zou decimeren. De verkoop van alcohol genereert ook een aanzienlijk bedrag van de belastinginkomsten voor de staat.

Indonesië met Bintang, is dat het tempo doeloe waar de derde generatie straks aan denkt?

3.0 in de sport: Sandy Kasifa

‘Er zijn ook genoeg impulsieve Indo’s!’

In het dagelijks leven is Sandy Kasifa (34 jaar) werkzaam als adviseur vergunningen omgevingsrecht bij de provincie Noord-Holland. In haar vrije tijd richt ze zich op totaal iets anders: vechtsportbewegingen op muziek .

Dertien jaar geleden nam Sandy’s moeder haar mee naar een Les Mills Body Combatles op de sportschool. Nu staat ze zelf als instructrice op de voorgrond. Sandy, een vriendelijk, geduldig Indisch sportief meisje legt mij uit wat Combat is en wat voor uitwerking deze sport heeft, op haar zelf  en op anderen.

 

Sandy in actie / Foto: Sandy Kasifa
Sandy in actie / Foto: Sandy Kasifa

 

Oosterse rust

Vlak voor het interview heeft Sandy toevallig gereageerd op een status van Indisch 3.0 wat Indisch voor haar betekent. ‘Het is the best of East and West. Ondanks dat mijn ouders zich hebben aangepast in de Nederlandse maatschappij, kreeg ik Oosterse dingen mee in mijn opvoeding.’ Indisch zijn betekent voor Sandy vooral de mentaliteit en respect naar anderen toe. ‘Ik zeg nog steeds ‘u’ tegen mijn ouders. Dit heeft niks te maken met hiërarchie,’ vertelt Sandy,’het is een uiting van respect.’ Sandy is niet iemand die snel op de voorgrond zal treden, maar ze noemt dit niet als een typisch kenmerk van Indisch-zijn. ‘Dit heeft ook met je karakter te maken en tóch ook misschien wel de ‘Oosterse rust’ legt ze uit. ‘Indische mensen zijn over het algemeen “gedempt”, ze gaan bewust rustig met dingen om. Maar er zijn ook genoeg impulsieve Indo’s’, lacht Sandy.

“Ik ben opgegroeid met films van Bruce Lee en Jacky Chan.”

Body Combat
Dertien jaar geleden nam Sandy’s moeder haar mee naar een Body Combat-les. Vervolgens is deze sportieve meid trouw gebleven aan de lessen. Sandy vertelt wat de sport inhoudt: ‘Body Combat (BC) bestaat uit vechtsportbewegingen op muziek die zijn geïnspireerd op de Oosterse vechtkust zoals Kung-Fu, boksen, Muay Thai, Taekwondo en Jiu Jitsu. Deze technieken worden zodanig aangepast dat het in een intensieve cardio-training resulteert. De vechtsportbewegingen uiten zich met een bepaalde choreografie op muziek, dat zowel gericht is op cardio als op kracht.’ ‘Ik ben eigenlijk net als vele Indische mensen opgegroeid met films van Bruce Lee, Jacky Chan enzovoort. Die Oosterse vechtsporten hebben mij altijd aangetrokken, maar ik heb eigenlijk nooit een vechtsport beoefend. Ik vind Body Combat heel leuk om te doen, het fungeert als een uitlaatklep.’ Sandy sport graag om haar spanning hierin kwijt te kunnen. ‘Het is beter dan opkroppen. En het geeft mij ook veel energie,’ geeft ze toe.

 

Sandy geeft les in Body combat / Foto: Sandy Kasifa
Sandy geeft les in Body combat / Foto: Sandy Kasifa

Stereotype Indonesiër
Dit rustige Indische meisje dat moeite had om op de voorgrond te treden, staat nu zonder moeite op het podium  voor een  grote groep. Sandy heeft veel geleerd van haar maatje met wie ze op het podium staat. Haar maatje is Indonesisch en kan zichzelf heel goed profileren op het podium. Sandy moet lachen en zegt: ‘Zij behoort helemaal niet tot de stereotype Indonesiër, die over het algemeen timide zijn.’ Sandy heeft niet vanaf het begin de rol als Body combat- instructrice geambieërd. ‘Ik was eerst heel bedeesd. In het begin was dat ook een beetje een belemmering maar ik ben in deze rol gegroeid. Ik benader de combatters in mijn les altijd met een open blik.’

Drie-daagse opleiding
‘Er gaat heel wat vooraf om een Body Combat instructrice te worden. Het is een drie-daagse opleiding die ik heb gevolgd. Als examenopdracht heb ik één les van ongeveer een uur vastgelegd op dvd, waarin ik moet laten zien hoe ik Body Combat geef . Aan de hand van deze opname werd ik beoordeeld.’ In januari 2013 is Sandy geslaagd, ze bezit nu de licentie voor Body combat-instructrice. ‘Voordat ik geslaagd was, heb ik af en toe een lesje mogen geven om te oefenen en om ervaring op te doen.’ zegt Sandy. ‘Om de kwaliteit van de technieken goed in peil te houden ben je verplicht om aanwezig te zijn bij de kwartaalworkshops waarin de nieuwe BC-releases worden getoond.’

“Met deze sport help ik mensen hun eigen grenzen te verleggen.”

Sandy’s succes

Als er nieuwe en enthousiaste deelnemers naar haar les komen en blijven komen, ervaart Sandy dit als haar grootste succes in de sport. ‘Ik behaal geen successen zoals bij een wedstrijdsport. Ik sport enkel en alleen voor mijzelf. Door middel van deze sport bouw ik een goede conditie op om zo fitter en sterker te worden. Het is heel leuk om mijn enthousiasme en energie over te brengen aan de deelnemers in mijn lessen.’ Sandy ontvangt leuke reacties en babbelt graag met de combatters na de les.

Ambitie

Momenteel is Sandy’s ambitie om zichzelf meer te ontplooien in het coachen en om mensen nog enthousiaster te maken voor Body Combat. ‘Met deze sport help ik mensen om hun eigen grenzen te verleggen door ze te motiveren om hoger te springen, harder te schoppen, krachtiger te stoten en intensiever te bewegen.’

 

Krachtigende stoot van Sandy / Foto: Sandy Kasifa
Krachtigende stoot van Sandy / Foto: Sandy Kasifa

 

Indische snacks
‘Over het algemeen sporten mensen om een goed figuur te krijgen. Ik sport juist om lekker te kunnen blijven eten. Ik wil lekkere taartjes, Indonesische hartige en zoete snacks en heerlijke maaltijden blijven eten.’

Wat heb jij over Indië en Indonesië geleerd op school?

Oproep: vul de enquête in en maak van een klacht een debat

Online magazine Indisch 3.0 onderzoekt het onderwijs over Indië en Indonesië. Tot en met 13 augustus a.s. kan iedereen de  enquête “Indonesië en Indië op school” invullen op de website van Indisch 3.0. In het bijzonder docenten en jongeren zijn uitgenodigd om mee te doen. Meedoen kost nog geen 7 minuten.

Mocht blijken dat in het onderwijs nog te weinig – genuanceerd – aandacht besteed wordt aan het koloniale verleden van Nederland, dan wil Indisch 3.0 docenten aanmoedigen hierover in debat te gaan met elkaar.

Koloniale verleden van Nederland

In Nederland zijn naar schatting 1,5 miljoen mensen met wortels in Indonesië. Het onderzoek “Indonesië en Indië op school” gaat over wat je op de basisschool en middelbare school leert over het koloniale verleden van Nederland, in het bijzonder in Indonesië. Aanleiding is in de eerste plaats de aanhoudende kritiek uit met name Indische kringen.

Te weinig kennis over je eigen achtergrond

Veel Indische Nederlanders vinden dat op school aan ‘hun’ geschiedenis te weinig aandacht besteed is. Indische ouders vertelden namelijk weinig tot niets aan hun kinderen over hun afkomst, want “We zijn nu in Nederland.” De duizenden repatriantenkinderen van de Indische Nederlanders wisten hierdoor weinig over wie ze waren, wat ze in Nederland deden en waarom ze eigenlijk uit Indië/ Indonesië waren vertrokken. En dat gold al helemaal voor de Nederlandse kinderen bij wie ze in de klas terecht kwamen.

Skeletten

Een tweede aanleiding is dat koloniale ‘skeletten’ met enige regelmaat uit de spreekwoordelijke kast vallen, om met een grote plof voor tumult te zorgen in de Nederlandse samenleving. Zo was daar “Rawagede” in 2011, de foto’s van geëxecuteerde Indonesiërs in 2012 en de weduwen van Zuid-Sulawesi in 2013.

Aangepaste vragenlijst voor docenten

Met “Indonesië en Indië op school” wil Indisch 3.0 achterhalen in hoeverre de kritiek terecht is. Wellicht is het onderwijs namelijk verbeterd ten opzichte van ‘vroeger’, bijvoorbeeld.  Of: is de kritiek gebaseerd op perceptie en gekleurde herinneringen, niet op de realiteit? Die input kunnen vooral leerlingen en docenten leveren. Daarom krijgen in het bijzonder docenten een aangepaste vragenlijst. Een tweede uitkomst van het onderzoek is de vraag, als er aandacht aan besteed wordt, waar die aandacht dan naar uit gaat.

Generationele kenniskloof?

Mocht het zo zijn, dat op scholen inmiddels alweer voldoende genuanceerde aandacht aan het koloniale verleden besteed wordt, dan heeft het weinig zin om te blijven pleiten voor meer aandacht voor dit onderwerp in het onderwijs. In dat geval hebben we als samenleving te maken met (een aantal) generaties Nederlanders die weinig tot niets weten over de achtergrond van de 1,5 miljoen Nederlanders* met wortels in Indonesië. Een generationele kenniskloof dus, zou je kunnen zeggen.

Extra kennis in context van werk

Interessant is wat je als samenleving zou willen doen, als blijkt dat enkele generaties Nederlanders kennis missen over de koloniale geschiedenis van Nederland. Misschien is het een idee om die generaties in de context van hun werk extra kennis aan te bieden? Voor politici, onderwijzers en journalisten bijvoorbeeld zou je kunnen zeggen dat het cruciaal is dat zij goed op hoogte zijn van de koloniale geschiedenis van Nederland, en van de achtergrond van de grotere subculturen in de Nederlandse samenleving. Maar dat is van later zorg.

Publicatie resultaten

Op 15 augustus 2013, tijdens de jaarlijkse herdenking van het einde van de Tweede Wereldoorlog in Azië, publiceert Indisch 3.0 de resultaten van het onderzoek op www.indisch3.nl. Deelname aan de enquête is mogelijk tot en met 13 augustus a.s.

Over Indisch 3.0

Indisch 3.0 is een online magazine op www.indisch3.nl voor iedereen die een band voelt met ‘het Indische’. Indische Nederlanders – met wortels in het voormalige Nederlands-Indië – zijn de grootste subcultuur in Nederland. Op Indisch 3.0 krijgt deze Indische cultuur in Nederland de spotlight. Met eigentijdse artikelen maken we zichtbaar hoe de Indische subcultuur Nederland beïnvloed heeft. Zelf nadenken, eigen keuzes maken en respect voor keuzes van anderen staan daarbij centraal. Zo ontstaat een verfrissende, eigentijdse kijk op Indisch Nederland.

Help ons dit bericht te verspreiden!

Fijn voor leerlingen, onhandig voor ons: het is schoolvakantie. Daardoor zal het voor ons niet zo makkelijk zijn om docenten en leerlingen te bereiken. Helpt u ons door deze oproep zoveel mogelijk te verspreiden onder uw vrienden, familie, kijkers, luisteraars en lezers?

Meer informatie

Voor meer informatie, of de mogelijkheid tot voorinzage van de resultaten, kunnen journalisten contact opnemen met Kirsten Vos (kirsten@indisch3.nl/ 0616500911), hoofdredacteur en verantwoordelijke voor dit onderzoek.

Doe mee op www.indisch3.nl/enquete. In nog geen 7 minuten heb je je stem laten horen. We danken je nu al voor je deelname.