Moesson 1000ste editie

Geert, Marjolein en Mark Rutte Moesson 1000 © Armando Ello / Moesson

Feest in Theater aan het Spui ter ere van de 1000ste Moesson editie

Afgelopen zondag 8 juli was het een drukte van belang in het Theater aan het Spui. Hier vond het uitverkochte feestje ter ere van de 1000ste Moesson editie plaats. Hoofdredacteuren Kirsten Vos en Tabitha Lemon maakten onderdeel uit van het publiek dat bestond uit abonnementshouders van het eerste uur, tot de 3e generatie die Moesson soms pas vierdehands te lezen krijgt. Op deze feestelijke dag werd de 1000ste Moesson editie door Marjolein van Asdonck overhandigd aan minister-president Mark Rutte, die tijdens het zomerreces acte de presence maakte en de aanwezigen toesprak met de woorden: ‘De Indische gemeenschap is meer dan eten. Zij is van grote betekenis geweest voor de Nederlandse samenleving’. Na een mooi programma, waarbij items uit de 1000ste editie live werden gepresenteerd, werd de middag afgesloten met, hoe kan het ook anders, makan en een dansje potjo potjo.

Geert, Marjolein en Mark Rutte Moesson 1000 © Armando Ello / Indisch 3.0 2012
Geert, Marjolein en Mark Rutte Moesson 1000 © Armando Ello / Moesson

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Mark Rutte, Totok 2.0 en MP © Armando Ello / Indisch 3.0 2012
Mark Rutte, Totok 2.0 en MP © Armando Ello / Moesson

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De Moesson-kenniskwis © Armando Ello / Indisch 3.0 2012
De Moesson-kenniskwis © Armando Ello / Moesson

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ruben Dingemans MC © Armando Ello / Indisch 3.0 2012
Ruben Dingemans MC © Armando Ello / Moesson

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Maureen macGillavry © Armando Ello / Indisch 3.0 2012
Maureen macGillavry © Armando Ello / Moesson

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ontvangstbalie © Armando Ello / Indisch 3.0 2012
Ontvangstbalie © Armando Ello / Moesson

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Theater aan het Spui © Armando Ello / Indisch 3.0 2012
Theater aan het Spui © Armando Ello / Moesson

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Na © Armando Ello / Indisch 3.0 2012
Na © Armando Ello / Moesson

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Makanan 1 © Armando Ello / Indisch 3.0 2012
Makanan 1 © Armando Ello / Moesson

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Jerney Zwart © Armando Ello / Indisch 3.0 2012
Jerney Zwart © Armando Ello / Moesson

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Moessoncolumnist Calvin Michel: Indisch in Indonesië

Moessoncolumnist Calvin Michel

Enige tijd schreef Calvin Michel de Wilde uit Indonesië columns voor Moesson. Misschien heb je er wel eens een gelezen… Calvin ontdekte kort geleden dat hij Indische roots heeft. In zijn columns in Moesson ging hij op zoek naar wat dat precies voor hem betekent. Wij waren benieuwd naar wat hij nog meer te vertellen heeft. Ed Caffin interviewde hem in Indonesië.

Header image foto: Hanneke Mennens voor Moesson

In je columns voor Moesson was je op zoek naar wat het betekent om Indisch te zijn in Indonesië. Kun je daar inmiddels al iets over concluderen?
‘Moeilijke vraag! Allereerst is in moderne Indonesië de term ‘Indisch’ eigenlijk niet meer zo gangbaar. Ook kent de jongere generatie de geschiedenis niet goed. Dat maakt het lastig voor jongeren met Indische roots om die als zodanig te herkennen. Bovendien is de term “Indo” inmiddels weggeraakt van zijn oorspronkelijke betekenis. Tegenwoordig betekent het dat je een gemengde afkomst hebt en dat een van de ouders een rijke expat is. Omdat je relatief weinig Indo’s tegenkomt, kennen de meeste mensen ze alleen als beroemdheden: de helft van de Indonesische soapies en filmsterren is van gemengd bloed. De term Indo wordt daarom meestal geassocieerd met iets elitairs. Dat vind ik heel jammer.’

Waarom vind je dat jammer?
‘Het is historisch gezien niet juist. De oudere generatie weet het verschil wel, maar de jongere generatie heeft geen idee. Ook leeft bij de jongere generatie de hardnekkige opvatting dat als je er niet Indo genoeg uitziet, je niet Indo genoemd mag worden. Die mythe zou ik graag de wereld uithelpen.’

Op welke manier heb je het over je Indisch-zijn met anderen?
‘Doordat ik ben opgegroeid als lid van de Chinese gemeenschap, een belangrijke minderheidsgroep in Indonesië, was het makkelijker voor me om me te identificeren met de Indogemeenschap toen ik mijn Indische roots ontdekte. Mijn Chinese achtergrond heeft vroeger nooit aandacht gekregen, mijn familie heeft veel van die cultuur losgelaten. Zo heb ik bijvoorbeeld geen Chinese naam gekregen. Ik zou niet willen dat hetzelfde gebeurt met mijn Indische achtergrond. Die wil ik graag levend houden.’

Moessoncolumnist Calvin Michel
Calvin Michel in Indonesië

Hoe doe je dat dan?
‘Ik vind het Indische inmiddels een belangrijk onderdeel van mijn identiteit. Maar veel van mijn generatiegenoten met Indische roots weten hier niets van. De oudere generatie heeft weinig van de Indische identiteit en het culturele erfgoed doorgegeven. Jongere Indo’s zoals ik moeten dat zelf ontdekken. En het is vervolgens aan ons om die Indische identiteit levend te houden. Al is het maar op een symbolische manier. Ik probeer dat op mijn manier in ieder geval te doen. Ik ben bijvoorbeeld van plan Nederlands te leren en ga een boek te schrijven over de geschiedenis van mijn familie zodat mijn kinderen daar later over kunnen lezen. En wie weet geef ik ze wel een Nederlandse naam!’

Tot slot: wat doe je naast het schrijven voor Moesson?
‘Ik werk nu als onderzoeksanalist bij een bedrijf in Jakarta. Ik heb International Relations gestudeerd en zou later graag nog een postgraduate studie International Relations of Economic Development willen doen. Ook wil ik blijven schrijven over de Indische geschiedenis en cultuur. Daar is nu te weinig aandacht voor in Indonesië vind ik. Ik wil bijvoorbeeld graag dat belangrijke gebeurtenissen als de bersiap en de repatriëring in de Indonesische geschiedenisboeken komen. Ik schrijf voor een Engelstalige Indonesische krant en dat is een mooi podium om hier aandacht voor te vragen.’

Wil je meer weten van Calvin? Zijn columns verschenen elke maand in Moesson. Je kunt ook contact met hem opnemen: calvinmichel@gmail.com

Hoe Indisch is Jamie Grant?

Jamie Grant door Frederique Vlamings

“Indorock? Ken ik niet,” zegt Jamie Grant (Tilburg, 1986). “Is dat iets anders dan soul?” Haar ooms en tantes en neefjes en nichtjes in Brabant gaan regelmatig naar soulparty’s, vertelt de jonge actrice. “Daar ontmoeten ze dan andere Indische mensen.”

Tekst: Ricci Scheldwacht
Fotografie: Frédérique Vlamings voor Moesson

Wie de tv-serie In therapie heeft gezien, zal haar ongetwijfeld herkennen als een van de patiënten die plaatsnamen op de sofa bij therapeut Peter Blok. Daarin hield ze zich gemakkelijk staande naast doorgewinterde acteurs als Monic Hendrickx, Jacob Derwig en Anneke Blok. Met ingehouden woede speelde ze op indrukwekkende wijze de breekbare Sascha, een jong meisje dat te horen heeft gekregen dat ze kanker heeft.

Eerder viel Jamie al op naast Hans Teeuwen in de tv-film Gewoon Hans en in de politieserie Flikken Maastricht. Tijdens de opnamen daarvan zat ze nog op de Toneelacademie in Maastricht. “Allebei heel andere rollen, maar ook superleuk om te doen.”

Vorig jaar, direct na haar afstuderen maakte ze haar theaterdebuut in het stuk Het portret van Dorian Gray bij theatergroep Artemis. Het leuke was dat twee van haar klasgenoten ook in die productie meespeelden, vertelt Jamie. “Dat was fijn, want de opleiding is heel intensief en na vier jaar ken je elkaar door en door.” Met een aantal vriendinnen van school heeft ze daarom nu plannen om samen een toneelstuk te maken, dat ze ook zelf gaan schrijven. Er moet nog veel gebeuren, maar het wordt een heel weird stuk, wil ze alvast verklappen.

Jamie komt uit een grote Indische familie. Bij haar vader thuis waren ze met negen kinderen. Haar oma en opa kwamen met hun oudste kinderen met de boot naar Nederland. De jongere kinderen, zoals haar vader werden in Nederland geboren. “Nederlandse mensen zien nooit dat ze Indisch is, maar Indische mensen zien dat altijd. Dan zeggen ze: ‘Halfbloedje hè?’”

Hoe Indisch is Jamie Grant? In het eerste nummer van Moesson van 2012 vertelt ze over de vertrouwde zondagmiddagen bij haar opa en oma thuis.

In de keuken: chefkok Rolf Weyzig

Voor deze aflevering van “In de keuken” stelde chefkok Rolf Weyzig de keukendeuren, van Eetkamer van Zanten in Amersfoort, verwelkomend open. Naast een kijkje in de keuken werd er gesproken over lekker en gezond eten, waarover te lezen is in de januari-editie van Moesson. Bij Indisch3.0 hebben we ditmaal twee recepten gebaseerd op de Indische keuken, speciaal voor de gelegenheid samengesteld door de chefkok!

Foto’s: Tabitha Lemon

Op de huid gebakken zalm geserveerd met cashewnoten-pandanrijst en tahoe gevuld met prei

© Tabitha Lemon

Benodigdheden (voor 4 personen)
4 stukken zalm (met huid) van ongeveer 160 gram
2 stengels citroengras
2 stuks verse peper (in grove stukken)
3 teentjes knoflook (gesneden)
3 tl. ketoembar
250 ml. kokosmelk
1 limoen (in 4 parten)
zout en peper

200 gr. pandanrijst
6 el. cashewnoten
1 part citroen
1 el. poedersuiker
½ blok tahoe (halveren en diagonaal snijden)
1 middelgrote prei (de helft hiervan fijngesneden)
eiwit van 1 ei
3 el. soja
1 el. gembersiroop
1 teen knoflook
zout en peper

Bereidingswijze
Je hebt vier tahoe-driehoekjes. Maak in alle vier een inkeping, deze zul je later vullen met prei. Frituur de tahoe ongeveer drie minuten, laat dit vervolgens uitlekken en afkoelen.

Snijdt de prei fijn, was deze en laat het vervolgens uitlekken. Bak vervolgens de knoflook met wat zout en peper, en laat dit iets afkoelen. Voeg de prei en het eiwit toe en vul de tahoe met het preimengsel. Je kunt de tahoedriehoekjes in een ovenschaaltje verder laten garen in de over (verwarm deze voor op 180°C en zet de tahoe er 8 minuten voordat de zalm gaar is in).

Meng de soja met de gembersiroop en zet dit even weg.

Kook de pandanrijst en laat deze ongeveer acht minuten afgedekt rusten. Ondertussen doe je de cashewnoten, sap van één part citroen en de poedersuiker in een keukenmachine of blender en maalt dit fijn. Vervolgens vermeng je dit met de rijst.

Doe in een pan wat olijfolie en zet het vuur op een laag pitje. Leg meteen de zalm met het vel naar beneden in de pan. Voeg alle andere ingrediënten (behalve de santen!) rondom de zalm toe en niet erop! Bedruip de zalm zo nu en dan met het vocht uit de pan. Houdt het vuur laag zodat de zalm op een rustige wijze gaart, de overige ingrediënten trekken op deze manier ook goed in de zalm. Het duurt ongeveer vijftien minuten tot de zalm van binnen wat glazig is en mooi qua gaarheid.

Voordat je de zalm op de borden legt, haal je deze uit de pan en giet je hier de kokosmelk in. Laat dit even inkoken terwijl je blijft roeren, zo krijg je een pittig sausje voor over de zalm!

Voor de opmaak van het bord: verdeel de rijst over de vier borden, gebruik hier bijvoorbeeld steekringen voor. De zalm leg je met het vel naar boven en een gevulde tahoe op het bord. Als laatste een beetje pittige saus over de zalm en wat soja-gember saus over de tahoe.

Gebakken lontong met gamba’s, sesamzaad en pandang-koenjit saus

© Tabitha Lemon

Benodigdheden (voor 4 personen)
16 gamba’s (schoongemaakt)
1 zakje lontong
4 el. sesamzaad
250 ml. kookroom
2 pandangbladeren
1 ½ tl. koenjit
1 ½ teen knoflook
zout en peper

Bereidingswijze
Kook het zakje lontong bij voorkeur een dag van te voren, zo kan het goed afkoelen en is de lontong makkelijker te snijden in plakken.

Zet een kleine braadpan op het vuur met wat olie erin. Bak de sesamzaadjes tot deze (licht)bruin zijn en laat deze afkoelen op een bord.

Nu ga je drie dingen tegelijk doen (spannend!):
1. Je zet een pannetje op om je gamba’s te bakken.
2. Je zet een pannetje op om je plakken lontong in te bakken.
3. En je zet nog een pannetje op met daarin de kookroom, pandangbladeren, koenjit, knoflook en wat zout en peper voor de saus. Laat dit alles een beetje inkoken.

De gamba’s en de lontong bak je om en om!

Voor de opmaak van het bord: leg een plak gebakken lontong op het bord en strooi hier wat sesamzaad op. Leg vier gamba’s op de lontong en vervolgens wat saus eroverheen.

Selamat Makan!

Rolf Weyzig

Kijk ook eens op: www.eetkamervanzanten.nl

 

© Tabitha Lemon

 

© Tabitha Lemon

 

© Tabitha Lemon

The Kings of Rock

Andy Tielman en Dinand Woesthoff

19 augustus, Hotel des Indes, 14.00uur. Dat was de dag, tijd en plaats dat de fotoshoot tussen de twee Indische muzikale iconen Andy Tielman en Dinand Woesthoff plaats zou vinden. Een bijzonder moment, we keken er enorm naar uit. Het leek allemaal meant to be. Maar het mocht niet zo zijn. Andy Tielman was erg ziek en leek die strijd langzaam te gaan verliezen.

Op internet las ik dat Andy erg ziek was. Carmen Tielman vertelde me over zijn ziekte, maar vooral ook hoe positief hij nog in het leven stond en dat hij kracht putte uit de aandacht van fans, uit het geven van interviews en het geplande optreden op de Tong Tong Fair. Andy plukte de dag en genoot zoveel mogelijk.

Andy Tielman en Dinand Woesthoff
Andy Tielman en Dinand Woesthoff door Natalie Ypma

Een paar dagen voor de fotoshoot kreeg ik bericht dat de shoot niet door kon gaan wegens Andy’s gezondheid. Het nieuws overviel me en ik twijfelde aan het hele project. Toch overtuigde Carmen en Frans Leidelmeijer, die dit allemaal voor zijn project De Blauwe Kamer in werking had gezet, dat de foto er moest komen. Het was een van Andy’s laatste wensen.

Dus volgde er onzekerheid, afwachten en radiostilte. Ik probeerde het idee langzaam naast me neer te leggen. Tot twee weken later het bericht kwam dat Andy weer thuis was en het beter met hem ging. Al snel stond er een nieuwe afspraak gepland op 13 september.

Geen Hotel Des Indes, geen visagiste, maar gewoon thuis bij de Tielmans. Improviseren, omringd door herinneringen, gitaren en tientallen foto’s. Even voelde ik me een indringer in deze fragiele en persoonlijke situatie van iemand waarvoor ik zo veel respect had, die zo bekend was, maar ook zo ziek. Even dacht ik bij mezelf: ‘moeten we dit wel doen?’ Maar na Carmens warme ontvangst installeerde ik me naar Andy op de bank en kreeg ik al snel het gevoel van ‘Indo’s onder elkaar’. Vanaf dat moment dacht ik: ‘dit zit wel goed.’

Toen Dinand arriveerde zag ik de twijfel in zijn blik bij het zien van de geïmproviseerde fotoset. Twee stoelen in een hoek van de kamer, een blanke muur als achtergrond en slechts daglicht. Even moest ik lachen om de knullig ogende situatie, de leadzanger van Kane is natuurlijk een hoop gewend en voor een moment werd ik overvallen door onzekerheid. Maar ik was vastberaden goede foto’s te maken. Improviseren, werken met minimale middelen en de puurheid van het moment, mijn creativiteit en vermogens als fotograaf. Het zou allemaal bijdragen aan een mooi eindresultaat. Bovendien was het misschien wel de laatste mogelijkheid voor een foto.

Om Andy zo min mogelijk te belasten hield ik de shoot zo kort mogelijk.  Dinands zichtbare bewondering en warmte voor Andy deden mijn lens oplichten. Ik wilde een karakter, ziel, puur en eerlijk op de gevoelige plaat vastleggen. Ik fotografeerde in een roes en in een luttele twintig minuten stonden de foto’s erop. Misschien had dit zo moeten zijn. Het weelderige interieur van Hotel Des Indes had afbreuk gedaan aan de gemoedelijkheid van deze twee iconen.

Deze foto is mijn favoriet, de eerste die ik die dag maakte. Hij spreekt boekdelen en toont kwetsbaarheid. Het is een momentopname van twee mensen die door hun liefde voor muziek en Indische roots met elkaar verbonden zijn, die zich bewust zijn van dat speciale moment en de vergankelijkheid ervan.

Andy Tielman en Dinand Woesthoff
Andy Tielman en Dinand Woesthoff door Natalie Ypma
Wil je meer foto’s zien van deze rock iconen? Check dan de Moesson van deze maand!

De foto’s zoals ze tentoongesteld zijn op ARTI11 zijn te koop via www.nayp.nl waar ook meer werk van Natalie Ypma te vinden is. De helft van de opbrengst komt ten goede aan de Guusje Nederhorst Foundation.

Turner Carlo van Minde

Topsport is incasseren. Dat ondervond turner Carlo van Minde eind vorige week toen hij hoorde dat hij uiteindelijk niet in de selectie zat voor het WK turnen. Hij trainde er hard voor. De keuze om hem niet mee te nemen kwam voor Carlo totaal onverwacht. Hij is dan ook erg teleurgesteld, liet hij weten. 

Toen we dit bericht vorige week vrijdag hoorden was het dan ook even ‘ayam paniki’ op de redactie van Moesson. Het oktobernummer met Carlo op de cover was net vers van de pers en onderweg naar alle lezers. Maar het kan soms raar lopen ondervonden we afgelopen dinsdag. Carlo’s teamgenoot Bart Deurlo kampt met een handblessure en dus mag hij alsnog meedoen aan de Wereldkampioenschappen. Voor Carlo ontzettend mooi nieuws, maar ook enorm omschakelen. Hopelijk kan Carlo laten zien wat hij in huis heeft. Het blijft topsport! 

Tekst: Lynda Muller

Bekijk hieronder de foto’s die Armando Ello ter gelegenheid van het interview maakte.




Hun verdriet is niet van mij

Charlie Heystek Japan Japanse bezetting header

De Japanse bezetting. Als kind hoorde ik de verhalen over die tijd uit eerste hand. Mijn grootvader was oud-KNILmilitair en had de kampen in Indië overleefd. Mijn grootmoeder was tijdens de oorlog buiten de kampen gebleven, maar had de nodige ervaringen met Japanners gehad. Hun verhalen maakten me woedend op de Japanners.

Charlie met grootvader
Charlie met haar grootvader

Mijn opa kon in geuren en kleuren beschrijven wat hij op zee had zien gebeuren toen hij Java verdedigde, hoe hij de Changi-gevangenis wist te overleven, hoe de mensen eraan toe waren met wie hij de vliegveld in Singapore aanlegde. Ondanks dat mijn grootvader zonder moeite in de Mazda van mijn ouders stapte en mij altijd zei objectief te blijven over het verleden, voelde ik haat tegenover Japanners. Ik was kwaad op ze om wat ze mijn grootouders hadden aangedaan; de pijn, ellende en verdriet die ze hen hadden bezorgd. Misschien werd ik zelfs wel extra boos omdat mijn grootvader dit niet was.

De geschiedenislessen op school over de Tweede Wereldoorlog wakkerden mijn frustratie, en daarmee mijn haat, nog meer aan. De Oorlog werd jaarlijks behandeld en steevast bleef de oorlog in Azië vrijwel onbesproken. Tijdens de lessen riep ik standaard dat ook ik mijn fiets terug wilde om vervolgens de aandacht op de oorlog in voormalig Nederlands-Indië te richten.

De aandacht voor de Duitse bezetting stond in schril contrast met het aantal grootouders van medeleerlingen dat daar direct mee in aanraking was gekomen: vrijwel nul. De oorlog van mijn grootvader, die nota bene de krijgsgevangenekampen had overleefd, kreeg hooguit één alinea in het boek. Sterker nog, hooguit honderd woorden waren gewijd aan de gruwelijkheden in de Jappenkampen. En vaak was dat al veel aandacht: meestal was het een simpele opsomming van feiten.

Ik begreep niet waar mijn grootvader de kracht vandaan haalde om zo sterk en zonder haat door het leven te stappen.  Nadat we samen The Battle of Midway hadden gekeken, begreep ik het nog minder. Tijdens het kijken van de film had mijn opa mooie, spannende en leuke herinneringen opgehaald aan de oorlog, maar ik vermoed dat die herinneringen ook zijn angst uit de oorlog naar boven gehaald heeft. Want die nacht schreeuwde hij me wakker; hij zag Japanners op het behang.

Na die bewuste nacht begon ik na te denken over mijn eigen haat. Ik vroeg me af waar die haat dan vandaan kwam, want het was duidelijk niet mijn grootvader die me die had aangepraat. Ik concludeerde uiteindelijk dat mijn haat er was omdat ik het gevoel had dat ik de Japanners móest haten; uit loyaliteit naar mijn familie.

Een jaar of twee na deze avond met mijn grootvader ging ik voor het cultuur- en kunstvak op school naar een concert van Yamato, The Drummers of Japan. Een avond lang keek ik naar vijftien Japanners met enorme trommels om hun nek, terwijl ze van top tot teen bezweet waren en mij met een warme glimlach toekeken.  Met wrok was ik naar de voorstelling gegaan, eenmaal in de zaal werd ik compleet blanco. Voor het eerst zag ik Japanners gewoon als mensen en niet als de vijanden van mijn familie.

Niet lang na dit concert kreeg de kanker, waar mijn grootvader al dertien jaar aan leed, definitief grip op hem en was hij voorgoed aan Nederland gebonden. Daarvoor had hij altijd de hele wereld over gereisd en had ik hem weinig gezien. Tijdens zijn ziekbed zag ik hem vaker dan ooit en bouwden we een sterke band op. Gek genoeg hebben we het nooit meer over de oorlog gehad.

Mijn haat jegens Japanners werd minder naarmate ik mijn opa beter leerde kennen en toen hij de dag voor de trouwdag van mijn ouders overleed, kwam hij even gedag zeggen, voordat hij de wereld verliet. Ik was er stuk van, maar met het verdriet van het overlijden van mijn opa dat ik langzaam losliet, liet ik ook de haat jegens Japanners steeds meer varen.

Ik besefte me dat ik geen recht heb op de haat, het verdriet, de angst en de pijn van mijn grootouders. Zeker niet als mijn opa dat zelf nooit heeft willen voelen. Ik ga nog jaarlijks met veel plezier naar de concerten van Yamato en ik ben zelfs een keer de artiestenvoyer ingeslopen om in het Japans om handtekeningen te vragen. En toen ik in mei 2006, nog geen jaar na het overlijden van mijn grootvader, het Mutual Understanding Programme van de Japanse overheid ontdekte, dacht ik: ‘Zo opa, dat gaan wij eens even doen.’

Benieuwd naar de ervaringen van Charlie in Japan? Lees dan de Moesson van deze maand.

Charlie tijdens haar reis in Japan
Charlie tijdens haar reis in Japan

Moesson en Indisch 3.0 slaan handen ineen

Het Indische maandblad Moesson en online magazine Indisch 3.0 gaan met ingang van deze maand een inhoudelijke samenwerking aan. Moesson publiceert maandelijks exclusief een artikel van Indisch3.0. Dit artikel sluit aan bij een publicatie op www.indisch3.nl. Zo ontstaat een tweeluik dat, door het gebruik van verschillende media, aan een breed publiek zichtbaar maakt hoe divers jongeren de Indische cultuur ervaren.

Aandacht voor Indische jongeren
Moesson en Indisch 3.0 vinden aandacht voor Indische jongeren cruciaal voor het in beweging houden van de Indische cultuur. Als platform voor Indische jongeren ziet Indisch 3.0 het als zijn opdracht zichtbaar te maken hoe Indische jongeren zichzelf manifesteren. Het sinds 1956 verschijnende Indische maandblad Moesson vindt het belangrijk om hier ruimte aan te bieden. Door inhoudelijk samen te gaan werken, willen beide media een nieuwe impuls geven aan de Indische cultuur in en buiten Nederland. Indisch 3.0 plaatst alle tweeluiken met Moesson op www.indisch3.nl, in Artikelen 3.0> &Moesson.

Bibi Breijman (c) Armando Ello/ Indisch3.0 2011 Mei: Bibi Breijman (Oh Oh Tirol)
Er zijn meer Indische jongeren in de Nederlandse media dan we weten. Wie zijn het, en wat hebben ze met hun Indische roots? Het eerste gezamenlijke tweeluik, zojuist op 6 mei verschenen, wijdt hier aandacht aan. Bibi ‘Kabouter’ Breijman, gewoon een Indisch meisje uit Den Haag, vertelt in een persoonlijk interview aan Indisch3.0-redacteur Willem-Jan Brederode en HoezoIndo-fotograaf Armando Ello hoe het is om opeens massaal in de schijnwerpers te staan. In Nederland is Breijman namelijk bekend geworden als ‘Kabouter’ met het RTL5-televisieprogramma Oh oh, Cherso (2010) en Oh oh, Tirol (2011). In het Moesson-artikel is aandacht voor Bibi’s Indische kant, op Indisch 3.0 geeft de Haagse tevens een kijkje in haar karakter. Lees het interview met Bibi>>

Juni: Indisch Familiearchief in Den Haag
Indisch Familiearchief Guy Loth (c) Dewi Staal/ Indisch 3.0 2011Veel jongeren zijn benieuwd naar verhalen over hun Indische familie. Het tweeluik van juni 2011 laat zien hoe zij achter deze verhalen kunnen komen, aan de hand van een bezoek aan het Indisch Familiearchief (IFA) in Den Haag. Met de hulp van IFA-vrijwilligers ontdekt Indisch3.0-hoofdredacteur Kirsten Vos sporen van haar voorvader Robert Boyd uit het Schotse Aberdeenshire. Vos en Indisch3.0-freelancer Dewi Staal hebben hier een videoreportage van gemaakt, die vanaf 3 juni 2011 op www.indisch3.nl te vinden is. In de Moesson van die maand is te lezen hoe IFA-vrijwilliger Guy Loth, derde generatie Indo, zich inzet voor het voortbestaan van dit unieke archief in Den Haag, dat voor iedereen toegankelijk is.

Over Indisch 3.0 en Moesson
Indisch 3.0 is een online magazine van Indische jongeren van de derde generatie. Het is te vinden op www.indisch3.nl en in 2008 opgericht door Kirsten Vos en Ed Caffin. Moesson is het Indische maandblad dat al sinds 1956 in Nederland verschijnt. Sinds 2000 wordt het geleid door een hoofdredacteur van de derde generatie, Marjolein van Asdonck. Beide titels hebben een bereik dat verder reikt dan de Nederlandse landsgrenzen. Met deze samenwerking behouden Moesson en Indisch 3.0 de eigen stijl en redactieformule, maar bundelen ze hun individuele kracht in het belang van de toekomst van de Indische gemeenschap.

Dit is een gezamenlijk nieuwsbericht van Moesson en Indisch 3.0. Voor vragen kunt u mailen met Moesson (info@moesson.com) of Indisch 3.0 (redactie@indisch3.nl).

Binnenkort in Jonge Indo’s in de media: Bibi Breijman

Dubbelpublicatie Moesson en Indisch 3.0


Over twee weken starten we met een splinternieuwe rubriek: Jonge Indo’s in de media. Voor de eerste aflevering bevroeg redacteur Willem-Jan de Indische Bibi Breijman, een van de Haagse feestgangers uit Oh Oh Cherso en maakte Armando Ello van Hoezo Indo een korte fotoreportage.

Bibi, alias ‘Kabouter’, vertelt over haar ervaringen met de serie, hoe het is om ineens beroemd te zijn wat het voor haar betekent om Indisch te zijn. Als primeur verschijnt het interview op 6 mei als dubbelpublicatie zowel op Indisch 3.0 als in tijdschrift Moesson.

Weet je een Jonge Indo in de media die wij moeten spreken? Laat het ons weten: mail je tip naar redactie@indisch3.nl