3.0 op de werkvloer: Michael Driebeek van der Ven

Naam: Michael Driebeek van der Ven

Geboortedatum en -plaats:

8 juli 1968 te Oegstgeest NL

Beroep: International Storyteller

 

Afkomst Indisch wortels: *via wie ben je Indisch


Ik ben eerlijk gezegd opgegroeid met weinig tot geen besef van onze Indische achtergrond. Het voelde ook niet als iets dat werd verzwegen hoor, maar het leek simpelweg gewoon niet aanwezig te zijn. Wij wisten wel dat mijn grootmoeders familie (Bé Swart, de moeder van mijn moeder) daar gewoond had maar zij sprak er eigenlijk nooit over. En als ze erover sprak werd het gebagataliseerd met en passant opmerkingen als: “We hebben er maar even gezeten, hoor.” en “Het stelde niet veel voor.”

Zij stierf toen ik 10 jaar oud was en zo nam zij eventuele verhalen mee naar de andere kant.

Michael Driebeek van der Ven © foto Indisch 3.0 - Tabitha Lemon
Michael Driebeek van der Ven © foto Indisch 3.0 – Tabitha Lemon

Haar huis is vervolgens 30 jaar lang eigenlijk niet opgeruimd geweest omdat de jongere broer van mijn moeder het wilden houden zoals het was. Pas na zijn overlijden (mijn moeder en haar zusjes waren al vele jaren daarvoor overleden) konden wij als kleinkinderen eindelijk het huis van mijn grootmoeder gaan opruimen. Hierbij stuitte ik op meer Indische dingen dan ik had verwacht, soms verborgen onderin kastjes en in kisten op zolder, en ik begon mij af te vragen hoe lang dat “We hebben er maar even gezeten, hoor.” eigenlijk is geweest?

Na wat onderzoek kon ik al 6 generaties terug vinden in Indië. Dat is bijna 200 jaar! Wel iets meer dan het ‘even’ waarmee wij zijn opgegroeid.

Hoe ben je begonnen als storyteller?

Toen ik klein was kon het gebeuren dat mijn ouders op het terras zaten en dat er opeens allemaal mensen de tuin in kwamen lopen met een stoel in hun hand. Met die stoel liepen ze dan naar de achterkant van de tuin en zetten ‘m neer voor het kippenhok. De eerste keer dat dat gebeurde keken mijn ouders elkaar aan en zeiden: ‘Wat gaan die nou doen?’. Wat bleek; ik had op het dak van het kippenhok een podium gemaakt en gaf een voorstelling voor de ouders en kinderen uit de buurt. Verhaaltjes van niets vermoed ik maar ik had het helemaal zelf geregeld.

Vervolgens heb ik jarenlang school- en studententoneel gedaan en mijn moeders zusje, tante Pop, zei ieder jaar: “Heb je je beroep er al van gemaakt? Dit is wie jij bent, hoor. Ik weet dat.” Uiteindelijk switchte ik van Rechten naar Toneelschool en zei mijn moeder: “Hè, hè, eindelijk!” en was mijn vader apetrots op mijn stap. Ojojojoj, toen begon het echt leuk te worden. Iets studeren wat je graag wilt weten en kunnen is iets compleet anders dan iets studeren dat ‘best wel interessant is’. Ik heb genoten van die jaren en het was uiteindelijk tijdens mijn Masterstudie aan The International School of Storytelling in Londen (UK) dat alles helemaal op zijn plaats begon te vallen.

Welke voorstelling/welk optreden is je het meest bijgebleven?

Michael vertelt over de Nederlandse kapitein Willem van der Decken en de legende van de Flying Dutchman © foto Indisch 3.0 - Tabitha Lemon
Michael vertelt over de Nederlandse kapitein Willem van der Decken en de legende van de Flying Dutchman © foto Indisch 3.0 – Tabitha Lemon

Met enige regelmaat vertel ik verhalen op de dementie afdeling van het bejaardentehuis. Dat is zo geweldig om te doen! Ik trek de lichtblauwe gordijnen dicht en ik draai ieders stoel er naar toe en schilder het verhaal met mijn woorden op het gordijn. Ik zeg dan bijvoorbeeld: “Er was eens een vijver, met glinsterend water en riet langs de randen. Zien jullie de vijver?”. “Oh jaaaa, prachtig!” zeggen ze dan allemaal.

Het zijn altijd simpele verhaaltjes over een pad die van God een appel moet vinden in een dennenbos of over de dochter van de Sultan die zichzelf zo geweldig vindt dat geen prins voor haar goed genoeg lijkt. Steeds ontdek ik dat een simpel verhaal enorme dieptes in zich meedraagt. Mijn taak is het om zorgvuldig de beelden neer te zetten; het verhaal doet zelf de rest.

Heeft jouw Indische achtergrond invloed op jouw manier van storytelling?

Ik denk het zeker want het vertellen van verhalen is mij met de paplepel ingegeven; alles wordt met groot plezier binnen mijn familie doorgegeven in de vorm van een verhaal liefst ook helemaal in beweging uitgebeeld.

De aardse wereld en de spirituele wereld zijn daarbij altijd als vanzelfsprekend met elkaar in contact. Allerlei ooms en tantes, dood èn levend, passeren in die verhalen de revue en nemen ons overal mee naar toe. Behalve dus naar Indië, daarover werden nauwelijks verhalen verteld. Ik ben dat pas de laatste jaren gaan realiseren en toch merk ik dat er op andere manieren enorm veel toch is doorgegeven. Ik zie dat terug in hoe wij de dingen doen, hoe wij tegen dingen aankijken en vooral hoe wij met elkaar omgaan. Om maar een cliché te noemen: iedereen kan altijd blijven eten en een logeerbed is zo in elkaar geflanst met wat kussens en een laken…

Herkennen mensen je Indische wortels?


Ik lijk op mijn vader. Maar een Indonesische vriendin zei 3 jaar geleden, toen zij een foto van mijn moeders familie zag: “Joh, ik wist niet dat jullie indo’s zijn! Jij bent zo wit…” Wij indo’s? Zo had ik onszelf nog nooit gezien. “Ja, dat zou best kunnen.” zei mijn lieve vader toen ik er naar vroeg. En inderdaad zien mijn ooms, tantes, neefjes en nichtjes van mijn moeders kant er best wel uit alsof ze zo uit de Moesson zijn weggelopen. En achteraf gezien mijn moeder ook wel enigszins, maar dat heb ik nooit gezien want dat is mijn moeder, en dan is het soms te dichtbij om goed te kunnen zien. En dan heb je soms een vriendin nodig die zegt: “Joh, ik wist niet dat jullie indo’s zijn!”

Nee, dat wist ik ook niet… (dank je Maya voor dat inzicht!)

Tijdens de voorstelling The Flying Dutchman in de Koninklijke Schouwburg Den Haag © foto Indisch 3.0 - Tabiyha Lemon
Tijdens de voorstelling The Flying Dutchman in de Koninklijke Schouwburg Den Haag © foto Indisch 3.0 – Tabiyha Lemon

Heb je iets Indisch op de werkvloer? Een voorwerp (foto, schilderij oid)?

Even denken… Ik heb mijn grootmoeder gevraagd of ik haar stem mag zijn om de verhalen naar boven te halen die zij in haar leven niet heeft weten te vertellen. Meteen de volgende dag kwam zij door met een verhaal. Zij is dus altijd bij me.

Hoe kijk jij tegen Indonesië aan? / Wat betekent Indonesie voor jou?

Het is voor mij een ontdekkingsreis die ik pas een paar jaar geleden begonnen ben maar eigenlijk al mijn hele leven duurt. Toen ik 4 jaar terug voor het eerst mijn voet zette op de luchthaven van Jakarta voelde ik dat mijn lichaam diep uitademde… eindelijk weer thuis… Een bizarre ervaring omdat ik daar nog nooit was geweest. Ik ging er naar toe voor mijn vriend die daar toen voor een project zat. Die relatie is over maar de relatie met Indonesië is toen definitief begonnen.

Recensie: Liever Lombok

Recensie Liever Lombok

‘Sorry, San. Ik ben wat langer in Senggigi gebleven,’ zei Liza. Ze praatte zachtjes voor het geval de nieuwsgierige Indonesiërs die zich alweer achter het hek hadden verzameld, ineens heel goed Nederlands bleken te kunnen. Indonesië was vroeger een Nederlandse kolonie geweest en er waren best wat woorden die in beide talen hetzelfde, zoals ‘handdoek’, ‘asbak’ en ‘tante’. Liever Lombok, pagina 88.

Als dochter van een succesvolle zakenman leidt Liza een luxe leventje in Amsterdam. Ze woont in een mooi statig grachtenpand en is bijna dagelijks te vinden in het bruisende Amsterdamse uitgaansleven. Met haar vriendinnen deelt ze de liefde voor uitgaan, cocktails en succesvolle mannen. Totdat zij op een ochtend door haar vader in paniek wordt opgebeld en haar leven in elkaar stort. Haar vader is failliet. In een opwelling besluit Liza om met haar oude schoolvriendin mee te gaan naar Indonesië. Daar leert ze de werkelijke waarde van geld en vriendschap kennen en vindt ze haar passie terug voor het fotograferen.

Vakantieboek

Liever Lombok is een ideaal vakantieboek dat heel makkelijk wegleest. Een echte chicklit waarin vriendschap en mannen centraal staan. Verbroken relaties, vreemdgaan en nieuwe liefdes zijn de rode draad. De hoofdpersoon is vrij oppervlakkig, maar blijkt later in het verhaal  toch meer diepgang en empatisch vermogen te hebben. Hoewel het boek speelt in Indonesië, zou het zich op enkele passages na in ieder ander Aziatisch land kunnen afspelen.

Koloniaal verleden

‘Ze dronk een beker van die smerige oploskoffie met korreltjes erin en at in sneltreinvaart twee witte boterhammen met pindakaas – dat verkochten ze tot haar grote verrassing gewoon in de supermarkt. Dat was toch een voordeel van het koloniale verleden, waar verder het liefst over gezwegen werd.’ Juist door een passage als deze word je als lezer nieuwsgierig gemaakt naar de achterliggende reden van het zwijgen. Dit wordt helaas niet verder uitgelegd, maar dat past misschien ook niet bij het genre van het boek. Dit boek moet je zeker lezen op een vrije middag tijdens deze koude dagen, lekker op de bank met een kop thee. Vooral ter vermaak, niet om de historische achtergrond.

Carlie van Tongeren © Carlie van Tongeren

De schrijfster Carlie van Tongeren heeft, net als een van de personages, vrijwilligerswerk in de kampong op Mataram, Lombok gedaan. Naast het schrijven van romans en scenario’s werkt zij ook al journalist voor onder meer NU.nl. Meer weten? Kijk op http://www.carlievantongeren.nl/

Liever Lombok. Carlie van Tongeren. Uitgeverij Zomer & Koning. Utrecht, 2012. 12,95 euro.

Lustrum Indisch Herinneringencentrum

‘Een feestje aan het Spui’

Afgelopen zondag werd in het Theater aan het Spui het eerste lustrum gevierd van het Indisch Herinneringencentrum. Het Indisch Herinneringscentrum opende haar deuren in 2009, na twee jaar van grondige voorbereiding. In de afgelopen vijf jaar werden allerlei activiteiten ontplooid, waaronder de publiekspresentatie ‘Het Verhaal van Indië’. De hoogste tijd voor een feestje!

Het Indisch Herinneringencentrum is gevestigd in Arnhem op Landgoed Bronbeek en laat je kennismaken met de Archipel, met de verschrikkingen in de periode 1941 – 1949 en met de veerkrachtige Indische gemeenschap die zich wereldwijd heeft verspreid. Het is een plek voor de Indische gemeenschap om te gedenken, te herdenken en te vieren, met alle generaties samen. Een van de dingen die je er kunt gaan bekijken, is de publiekspresentatie ‘Het Verhaal van Indië’. Deze overzichtstentoonstelling in Museum Bronbeek geeft een beeld van de 350-jarige geschiedenis van Nederlands-Indië. De nadruk ligt op de Tweede Wereldoorlog, het dekolonisatieproces en de gevolgen daarvan voor de Indische gemeenschap. Ook bracht het centrum een educatieve strip uit, ‘De Terugkeer’.

Dit alles werd gevierd in een uitverkochte zaal aan het Spui, met een feestelijk programma met onder andere een bijdrage van Marion Bloem, een performance van Carlo Scheldwacht, Patrick Neumann en Ghislaine Pierie en muziek van Tjendol Sunrise met gastoptreden van bandleden van de Kambing Kings. De presentatie was in handen van Esmeralda Böhm. De beelden spreken voor zich: het was een gezellig Indisch samenzijn.

 

 

Nieuws uit het verleden

Zoals wel meer Indo’s ben ik zeer geïnteresseerd in mijn achtergrond. Hoewel er meerdere mensen in de familie bezig zijn met het uitzoeken en vastleggen van onze stamboom, hoop ik stiekem degene te zijn die het ontbrekende puzzelstukje vindt. De Koninklijke Bibliotheek in Den Haag maakt het zoeken een stuk gemakkelijker.

Digitaliseren is het sleutelwoord
We doen het allemaal wel eens. Uit nieuwsgierigheid onze eigen naam googelen. Het levert soms heel interessante hits op. Maar niet al die hits zijn even relevant, zeker niet in de zoektocht naar mijn Indische verwanten. De oplossing? Digitaliseren! De Koninklijke Bibliotheek heeft sinds 2008 de webdienst ‘Historische Kranten’ gevuld met ruim 3 miljoen pagina’s. Je kunt gericht zoeken in ruim 31 miljoen artikelen van kranten van het jaar 1618 tot en met 1995. Je vindt hier onder andere ‘Het Nieuws van den dag van Nederlands-Indië’ en ‘De Indische Courant’.

Bij het zoeken naar een achternaam als de mijne (Lemon) verschijnen al snel 3366 advertenties voor citroendrankjes.

nieuws van den dag 04-03-1911

Proef op de som
Ik nam de proef op de som en voerde mijn achternaam in. Wel 4772 resultaten!  Maar ja, met een achternaam als de mijne (Lemon) kom er al snel 3366 advertenties naar voren waarin je wordt verleid tot het drinken van de meest uiteenlopende drankjes, met als hoofdingrediënt een goudgele citroen. Ik besluit te kiezen voor de categorie ‘Algemeen artikel’ en hetverspreidingsgebied ‘Nederlands-Indië/Indonesië’. Een hoop recepten komen voorbij, maar ook berichten van verlof naar Nederland, aankomstberichten in Indië, een bericht over mijn overgrootvader die is overgeplaatst van de staatsspoorwegen in Bandoeng naar Poerwarkarta, en zelfs een artikel over zeven jongeren die een monster uit een vliegende schotel hebben zien stappen (Het nieuwsblad van Sumatra 17-09-1952).

Duitse overgrootmoeder
Maar nog leuker is het om de selectie van familieberichten te bekijken. Ik zie een bericht dat mijn Duitse overovergrootmoeder is bevallen. Helaas zonder vermelding van de naam van het kind, maar die kan ik in mijn familiestamboom terugvinden. Ik zie ook veel namen langskomen die ik niet direct kan plaatsen. Het spoort mij aan nog verder te gaan zoeken. De volgende stap is een bezoek aan het Centraal Bureau voor Genealogie. Op hun website kun je ook online al veel voorwerk kan doen.Ook benieuwd naar de krantenberichten van twee eeuwen geleden? Bezoek dan eens de site van de Koninklijke Bibliotheek.

Indo 3.0 op de Werkvloer: Carrie Ronodihardjo

Carrie Ronodihardjo trots op Garuda © Tabitha Lemon/Indisch 3.0 2012

 

Carrie Ronodihardjo met zijn collega's © Tabitha Lemon/Indisch 3.0 2012
Carrie Ronodihardjo met zijn collega’s © Tabitha Lemon/Indisch 3.0 2012

Naam: Carrie Ronodihardjo

Hoe lang werk je al bij Garuda Indonesia?

Officeel zit ik hier nu anderhalf jaar , maar ik begon in augustus 2010 toen ik hier mijn derde jaars stage van mijn opleiding Commericele Economie/Sportmarketing liep. Dus bij elkaar ben ik hier al bijna twee jaar te vinden.

Hoe ben je hier terecht gekomen?

Ik ben hier toen terecht gekomen doordat ik al contact had met de toenmalige General Manager. Garuda Indonesia was net weer begonnen met vliegen naar Europa en ik zocht toen toevallig een stage in het kader van de derde-jaars stage van mijn opleiding. Hij vroeg of ik het leuk zou vinden om een steentje bij te dragen. Als Indonesier en liefhebber van vliegtuigen sla je natuurlijk ook niet zo’n aanbod af.

Na mijn stage dacht ik dat het afgelopen was totdat de toenmalige Sales Manager mij vroeg ik wilde blijven. En sindsdien zit ik hier op mijn plek.

Wat is het leukste aan jouw baan?

Het leukste aan mijn baan is het bedrijf zelf. Ik denk niet dat ik bij een andere airline zou willen werken. Garuda Indonesia is echt een bedrijf waar je trots op bent als Indonesier als je hier werkt. Ook de samenwerking met mijn collega’s is heel leuk, het voelt echt aan als een grote familie. Daarnaast doe ik het werk wat ik heel leuk vind. Het maken van analyses en marketing om nog meer passagiers te trekken, trekt mij heel erg. Dus ik vind het erg leuk om hier te werken en mijn steentje bij te dragen om Garuda Indonesia nog groter te maken.

Carrie Ronodihardjo op zijn werkplek © Tabitha Lemon/Indisch 3.0 2012
Carrie Ronodihardjo op zijn werkplek © Tabitha Lemon/Indisch 3.0 2012
Carrie Ronodihardjo trots op Garuda © Tabitha Lemon/Indisch 3.0 2012
Carrie Ronodihardjo trots op Garuda © Tabitha Lemon/Indisch 3.0 2012
Carrie Ronodihardjo met het nieuwe toestel van Garuda © Tabitha Lemon/Indisch 3.0 2012
Carrie Ronodihardjo met het nieuwe toestel van Garuda © Tabitha Lemon/Indisch 3.0 2012

Moesson 1000ste editie

Geert, Marjolein en Mark Rutte Moesson 1000 © Armando Ello / Moesson

Feest in Theater aan het Spui ter ere van de 1000ste Moesson editie

Afgelopen zondag 8 juli was het een drukte van belang in het Theater aan het Spui. Hier vond het uitverkochte feestje ter ere van de 1000ste Moesson editie plaats. Hoofdredacteuren Kirsten Vos en Tabitha Lemon maakten onderdeel uit van het publiek dat bestond uit abonnementshouders van het eerste uur, tot de 3e generatie die Moesson soms pas vierdehands te lezen krijgt. Op deze feestelijke dag werd de 1000ste Moesson editie door Marjolein van Asdonck overhandigd aan minister-president Mark Rutte, die tijdens het zomerreces acte de presence maakte en de aanwezigen toesprak met de woorden: ‘De Indische gemeenschap is meer dan eten. Zij is van grote betekenis geweest voor de Nederlandse samenleving’. Na een mooi programma, waarbij items uit de 1000ste editie live werden gepresenteerd, werd de middag afgesloten met, hoe kan het ook anders, makan en een dansje potjo potjo.

Geert, Marjolein en Mark Rutte Moesson 1000 © Armando Ello / Indisch 3.0 2012
Geert, Marjolein en Mark Rutte Moesson 1000 © Armando Ello / Moesson

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Mark Rutte, Totok 2.0 en MP © Armando Ello / Indisch 3.0 2012
Mark Rutte, Totok 2.0 en MP © Armando Ello / Moesson

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De Moesson-kenniskwis © Armando Ello / Indisch 3.0 2012
De Moesson-kenniskwis © Armando Ello / Moesson

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ruben Dingemans MC © Armando Ello / Indisch 3.0 2012
Ruben Dingemans MC © Armando Ello / Moesson

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Maureen macGillavry © Armando Ello / Indisch 3.0 2012
Maureen macGillavry © Armando Ello / Moesson

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ontvangstbalie © Armando Ello / Indisch 3.0 2012
Ontvangstbalie © Armando Ello / Moesson

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Theater aan het Spui © Armando Ello / Indisch 3.0 2012
Theater aan het Spui © Armando Ello / Moesson

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Na © Armando Ello / Indisch 3.0 2012
Na © Armando Ello / Moesson

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Makanan 1 © Armando Ello / Indisch 3.0 2012
Makanan 1 © Armando Ello / Moesson

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Jerney Zwart © Armando Ello / Indisch 3.0 2012
Jerney Zwart © Armando Ello / Moesson

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Video-impressie eerste week TTF 2012

De bekende gekleurde vlaggen bij de entree van de 54e TTF ©Tabitha Lemon ©Tabitha Lemon/Indisch3.0 2012
De bekende gekleurde vlaggen bij de entree van de 54e TTF ©Tabitha Lemon ©Tabitha Lemon/Indisch3.0 2012
De entree van de 54e TTF ©Tabitha Lemon ©Tabitha Lemon/Indisch3.0 2012

Dansen, dansen, dansen!

De eerste zeven dagen van de 54e Tong-Tong Fair liggen alweer achter ons. Wat ons opviel, was veel dans. Jecko’s Dance optreden, Jecko’s Dance workshop en een Hawaiian optreden op het grote Tong-Tong Podium. En, ja ja, Indisch eten. Smul mee. Volgende week publiceren we een overzicht van twee weken TTF. 

Beeldrepo van onze kumpulan

Op 11 mei vierde Indisch 3.0 zijn vierde verjaardag in Den Haag. Charlie Heystek en Willem-Jan ‘Merah’ Brederode namen afscheid als hoofdredactie, Ricky Risolles zorgde voor het nodige vermaak en Restaurant Blauw heeft al onze maagjes gevuld met heerlijke gerechten. Een terugblik.

III – De derde generatie Indische kunstenaars

Deel 3 van het drieluik over de verkooptentoonstelling Nederlands-Indië/Indonesië/Nederland

Detail Dajnger dance-hat - Remona Poortman Foto: © Tabitha Lemon/Indisch 3.0 2012

Door Tabitha Lemon (fotografie) en Kirsten Vos (tekst)

-slot-

De derde generatie Indische kunstenaars

Er zijn vrij veel jonge Indische kunstenaars vertegenwoordigd in de verkooptentoonstelling: Ingrid van der Hoeven, Ronald Meulman, Remona Poortman en Natalie Ypma. Hadassah Emmerich kon helaas geen werk aanleveren. Een van deze jongere kunstenaars is aanwezig: Remona Poortman.

Frans: ‘Speciaal voor deze verkooptentoonstelling heeft Remona een Balinese kroon gemaakt, uit de djanger dans. Mooi he? Helemaal geknoopt.’ Remona licht toe hoe ze te werk gegaan is. ‘Ik heb eerst een schets gemaakt, ja die. Daarna ben ik materialen erbij gaan zoeken. Vervolgens heb ik de schets verder ingekleurd, op basis van die materialen.’ Fascinerend zijn de Kabelketting (een-na-laatste foto) en de Plugarmbanden (niet op de foto). ‘Ik wilde een combinatie maken van traditioneel versus modern. Kabels versus wol. En daar is dit uit voortgekomen.’

Remona: ‘Al tijdens mijn opleiding ben ik bewust mijn kunstwerk en mijn Indische roots naar elkaar toe gaan brengen. Wat zou het Indische voor mij gaan betekenen?’ Ze merkt dat het Indische niet altijd overduidelijk in haar werk aanwezig is. ‘Het zit eigenlijk vooral in de fase van conceptontwikkeling. Ik heb een werk van maskers gemaakt, bijvoorbeeld. Aan het uiteindelijke werk zie je misschien niet meer dat het Indisch is, maar het idee is gekomen uit de Indische cultuur.’

‘Ja, met de Balinese kroon ga ik verder. Ik ben al in gesprek met iemand, die er misschien een dans mee kan uitvoeren.’ Zien we daar een twinkeling in haar ogen?

Verkooptentoonstelling (dat betekent dus dat je daar kunst kan kopen, ja..) Nederlands-Indië, Indonesië, Nederland. Verleden-heden-toekomst. Met werk van oa Ingrid van der Hoeven, Heri Dono en Rudolf Bonnet. Openingstijden: woe t/m zondag van 14.00 – 17.30 uur, t/m 25 mei 2012. Galerie Frank Welkenhuysen, Lichte Gaard 3, 3511 KT Utrecht. www.kunstexpert.cim. 030-2671867.

II – Indische vrouwen in de kunst

Balinese Schone - Han Snel (1925-1998). © Tabitha Lemon/Indisch 3.0 2012

Deel 2 van het drieluik over de verkooptentoonstelling Nederlands-Indië/Indonesië/Nederland

Door Tabitha Lemon (fotografie) en Kirsten Vos (tekst)

-vervolg-

Indische vrouwen in de kunst

Terwijl we door het smalle, hoge grachtenpand lopen, valt langzaam maar zeker op dat ‘vrouwen’ een inspiratiebron zijn voor zowel hedendaagse als klassieke kunstenaars en voor zowel mannen als vrouwen.

Tijdens de bezichtiging vertrouwt Frans ons toe dat er weinig Indische kunstkopers langskomen. ‘De bezoekers zijn Indisch, maar er wordt nog te weinig verkocht. Willen galeriehouders werk van jonge Indische kunstenaars exposeren, dan zijn er uiteindelijk kopers nodig om van een succes te kunnen spreken.’ Is er eigenlijk al werk verkocht? ‘Jawel. Van Heri Dono, de Indonesische hedendaagse kunstenaar,’ vertelt Frans.

Wij hadden vroeger thuis nooit kunst, bedenk ik me. Wel een schilderijtje hier of daar, maar geen Kunst. Zijn Indische Nederlanders eigenlijk kunstkopers? Wat vind jij?

Verkooptentoonstelling (dat betekent dus dat je daar kunst kan kopen, ja..) Nederlands-Indië, Indonesië, Nederland. Verleden-heden-toekomst. Met werk van oa Ingrid van der Hoeven, Heri Dono en Rudolf Bonnet. Openingstijden: woe t/m zondag van 14.00 – 17.30 uur, t/m 25 mei 2012. Galerie Frank Welkenhuysen, Lichte Gaard 3, 3511 KT Utrecht. www.kunstexpert.cim. 030-2671867.