Jonge Indo in de Keuken – Mikal Lefévre

Mikal Lefévre © Roos Veenvliet / Indisch 3.0 2012

Mikal Levéfre, 24 jaar. Naar eigen zeggen ontzettend eigenwijs.  Krullen van zijn moeder, ogen die echt Indisch zijn. Opgegroeid in Zuid-Limburg, via Belgie en Den Bosch terechtgekomen in Breda.  Bijna afgestudeerd in Food Design en sinds kort ZZP-er. Mikal kan ontzettend genieten van mooi en lekker eten. Dus waarom niet je beroep ervan maken? Dat hij ook nog eens onze 700e Liker van onze Facebook-pagina was, was voor ons een mooie reden om hem eens flink in het zonnetje te zetten in de serie Jonge Indo in de Keuken. 

Mikal Lefévre © Roos Veenvliet / Indisch 3.0 2012
Mikal Lefévre © Roos Veenvliet / Indisch 3.0 2012

Van opa op kleinzoon
Met Indisch eten koken is Mikal opgegroeid. Op 2-jarige leeftijd kwam de vader van Mikal vanuit Jakarta met zijn ouders en broers naar Nederland: ‘Mijn oma was Nederlandse, mijn opa Indonesisch. Dat maakt mij een kwartje. Mijn vader houdt niet van koken en mijn moeder neemt alleen de tijd om Indonesisch te koken. Ze is fan van Rendang. Vaak gaat zij aan de slag met het boekje Indische keukengeheimen van Oma Keasberry.’  Zijn passie voor koken komt volgens Mikal van zijn opa: ‘Mijn opa was een creatieve man. Hij was altijd te vinden in de keuken. Vol interesse keek ik mee als hij kookte.’

Opa’s nasi, wok en kruidenkastje 
Mikal komt uit een hechte Indische familie. Hij vindt het mooi om te zien hoe recepten van zijn opa op precies dezelfde wijze gemaakt blijven worden: ‘Uitje bakken – kruiden erbij – ei erbij zodat deze om het uitje heen komt te zitten, en dan pas de rijst. Dat is Opa’s nasi.’ Aan opa’s wok bewaart Mikal mooie herinneringen: ‘We hadden geen frituur, dus de Van Dobben kroketjes gingen in de wok.’ De beleving die met eten samenkomt is een belangrijk element volgens Mikal. Met een grote glimlach vertelt hij over opa’s kruidenkastje met vreemde specerijen: ‘Als ik aan dat kastje terugdenk, dan ruik ik nog alle geuren die daaruit kwamen als ik de deurtjes opende.’

Mikal © Mikal Levéfre
‘De van Dobben kroketjes gingen gewoon in de wok’ © Mikal Levéfre

Creative Food Business
Mikal is bijna afgestudeerd in Fooddesign, maar wat kan je daar nu precies mee? ‘Mijn opleiding is best breed, het belangrijkste is wat ik ermee wil.’ Mikal is vooral geïnteresseerd in de combinatie van communicatie en het beeldende aspect daaromheen. Als voorbeeld noemt Mikal zijn project over de ‘schijf van vijf’. Hiervoor werkte hij met kinderen van 10 tot 14 jaar om op een creatieve, speelse en toegankelijke wijze de schijf van vijf uit te beelden: ‘Kinderen hoeven niet perse heel gezond te eten, maar wel normaal. Het is mooi dat ik kinderen daar bewuster van kan maken.’ Creative Food Business, oftewel alles wat met eten en drinken te maken heeft, zo kan Mikal’s werkveld ook genoemd worden. ‘Er zijn bijvoorbeeld trucjes om het eten er mooier uit te laten zien op foto’s. Zo wordt er bij bier gelatine toegevoegd om de belletjes beter tot hun recht te laten komen en het schuim wordt vervangen door eiwit voor een perfecte kraag. Ik houd het liever wat natuurlijker, maar je moet het natuurlijk zo fotograferen dat bij de mensen het water in de mond loopt.’

De toko is je beste vriend 
Duidelijk is dat Mikal zijn kennis graag met anderen wil delen. Dit gebeurt ook tijdens de workshops die hij geeft bij Pat’s Kitchen, een kookstudio in Waalwijk. Met ongeveer tien deelnemers bereidt hij een meergangenmenu. Het Indische dat Mikal doorgeeft aan de deelnemers is dat men de toko niet moet vergeten: ‘De toko is je beste vriend – waarom moeilijk doen als de toko het heeft.’ Een ambitie van Mikal is om zijn eigen culinaire studio op te zetten. Ook speelt hij met de gedachte om samen met andere gekke jonge Indische creatievelingen tips uit te wisselen, en oude recepten van opa en oma in een nieuw jasje te steken. ‘Experimenteren en voor elkaar koken. Komt dat Indische toch weer een beetje terug. Maar voor ik dit bereik moet ik nog hard aan de slag. Ach, ik dop mijn eigen boontjes wel.’  Een tikkeltje bescheiden, maar dat siert hem absoluut.

Tot slot: Food Design for Indo’s
Gado Gado 3.0! Een heerlijke maaltijdsoep voor 4 personen met als basis een pindasoep, gevuld met gestoomde groenten naar keuze. Bereidingstijd: circa 40 minuten. Selamat Makan!

Gado Gado © Mikal Lévefre
Gado Gado © Mikal Lévefre

Ingrediënten

  • 4 st      kippenbout/dij (met bot)
  • ½ st     prei
  • 4 st      bleekselderij (stengel)
  • ½ st     komkommer
  • 4 st      ei (hardgekookt)
  • ½ st     bloemkool
  • 100g    sperziebonen
  • 4 st      witte koolblaadjes
  • 2 st      aardappel (middelgroot)
  • 4 st      bospeen
  • 1 st      ui
  • 3 st      knoflook
  • 1 st      vers pepertje

 

 

Kruiden & specerijen

  • citroengras (vers) anders serehpoeder
  • peper
  • koriander
  • ketoembar
  • djintan
  • ketjap
  • pindakaas
  • trassi
  • gember (vers)
  • bouillon blokje kip
  • laurier
  • peperkorrels

Bereidingswijze

  1. Zet de kippendij op met de kippenbouillon, 1 stengel bleekselderij, koriander, peperkorrels, laurier en breng aan de kook. Zet het vuur laag en laat deze garen in zijn eigen bouillon.
  2. Zeef de kippenbouillon en bewaar zowel de kip als de bouillon.
  3. Kook de aardappels gaar in hun schil, afgieten en af laat koelen.
  4. Snipper de ui, hak de knoflook en het rode pepertje. Fruit deze aan in een klein beetje olie.
  5. Voeg de gehakte verse gember, trassi, citroengras, ketoembar en djintan toe. Fruit dit kort mee.
  6. Voeg de pindakaas toe en roer het geheel door.
  7. Voeg nu een beetje kippenbouillon toe (bewaard van stap 2) en roer het geheel glad.
  8. Voeg daarna bouillon toe totdat je een dikte verkrijgt van gebonden soep.
  9. Laat de soep op laag vuur trekken en vergeet niet af toe te roeren.
  10. Stoom de witte koolblaadjes, gesneden bospeentjes, sperzieboontjes, bloemkoolroosjes en de gesneden bleekselderij totdat deze beetgaar zijn.
  11. Ontdoe de afgekoelde aardappels van hun schil en snijd ze in grove stukken.
  12. Pluk de afgekoelde kip tot grove stukken. Snijd de eieren.
  13. Breng de soep aan de kook en voeg de geblancheerde groentes, geplukte kip en aardappels toe.
  14. Snijd de komkommers in stukjes en bak ze kort. Voeg daarna toe aan de soep.
  15. Garneer het geheel met de eieren, bosui en eventueel koriander.

P.S. Ken of ben jij een Indo die graag in de keuken staat, en zou je mee zou willen werken aan een aflevering van Jonge Indo in de Keuken? Laat het ons weten door een mailtje te sturen naar liselore@indisch3.nl 

The Raid in Indonesië

The Raid poster
The Raid poster
The Raid

Gewoon keiharde pencak silat

Twitchfilm noemt het:“The best action movie in decades”, The Hollywood Reporter beschrijft het als: “Action movies don’t get much more exciting or inventive” en volgens Variety is The Raid: “Spectaculair. Incredable. Exhilarating.” Wereldwijd niets anders dan lovende recensies dus, voor de keiharde Indonesische Pencak Silat film “The Raid” die binnenkort ook in de Nederlandse bioscopen zal verschijnen.

Merantau
Samen met zes vrienden ging ik, zonder enig idee te hebben waar The Raid over ging, naar de bioscoop in Surabaya. Na vijf minuten was het echter wel al vrij duidelijk wat voor film het zou worden. Terwijl de meedogenloze Tama een hamer oppakt, zie ik rechts van mij mijn vriend uit Hongarije zijn ogen bedekken en als Tama hard uithaalt hoor ik links van mij een angstkreet uit de mond van mijn vriendin komen. Het idee van de film ontstond nadat directer Gareth Evans in Indonesië een documentaire had opgenomen over de Indonesische vechtkunst Pencak Silat. Tijdens zijn bezoek aan Indonesië kwam hij in aanraking met Iko Uwais, met wie hij zes maanden later zijn eerste Pencak Silat hit “Merantau” zou maken. Na het internationale succes van deze film verschijnt deze week in Nederland zijn nieuwe film: The Raid, die op het Imagine Film Festival in Amsterdam twee maanden geleden al de Sp!ts Silver Scream Award mocht ontvangen.

Ray Sahetapy als Tama Riyadi. Bron: Sony Pictures Classic
Ray Sahetapy als Tama Riyadi. Bron: Sony Pictures Classic

Sloppenwijken
De film speelt zich af in de sloppenwijken van Jakarta. Een SWAT-team met daarin de jonge Rama (Iko Uwais) krijgt de opdracht om een appartementencomplex vol met moordenaars en gangsters te infiltreren en de meedogenloze leider Tama Riyadi (Ray Sahetapy) te arresteren. Tama, die zich op de bovenste verdieping van het complex bevindt, komt er echter al snel achter dat hij ongenodigde bezoekers heeft: de ergste nachtmerrie van Rama begint. Voor Rama is er geen weg meer terug waardoor de enige mogelijkheid nog omhoog is, via de vele moordenaars die het gebouw schuilhoudt. Op elke verdieping komt hij voor een nieuwe, nog zwaardere uitdaging te staan en als zijn munitie uiteindelijk op raakt, zit er niks anders op dan  met handen en voeten te vechten voor zijn leven.

Iko Uwais als Rama. Bron: Sony Pictures Classic
Iko Uwais als Rama. Bron: Sony Pictures Classic

Puntje van je stoel
The Raid is een film die je werkelijk versteld doet staan. Van de 101 minuten zijn er misschien 90 gevuld met actie. Telkens als je denk dat het niet heftiger kan, word je op de volgende verdieping weer verrast. Je weet ongeveer wel hoe het verhaal zal gaan verlopen, omdat het veel weg heeft van een videospelletje, maar de makers hebben de film zo gemaakt dat je elke minuut van de film op het puntje van je stoel zit door de spanning. Elke verdieping is een nieuw “level” met weer een nieuwe uitdaging voor Rama, die er alles aan doet om de meedogenloze eind baas op de bovenste verdieping te bereiken en te verslaan.

THE RAID: REDEMPTION

1 RUTHLESS CRIME LORD, 20 ELITE COPS, 30 FLOORS OF CHAOS.

Spectaculaire actie
Aan het eind van de film wist ik eigenlijk niet zo goed wat ik van de film moest denken. Ik was verpletterd door de actiescènes waar maar geen eind aan leek te komen. Je hebt geen tijd om adem te halen want de vechtscènes blijven maar komen, de één nog spectaculairder dan de ander. Eén ding is zeker, de makers van The Raid hebben Pencak Silat niet alleen weer tot leven gebracht in Indonesië maar hebben het nu ook bezorgd aan de rest van de wereld. Ben je geïnteresseerd in deze gewel(da)dige actiefilm, bereid je dan voor op een avond vol keiharde Indonesische actie in de bioscopen van Pathé. Vanaf 5 juli* a.s. is de film in theaters in Nederland te zien.

@ Galaxy XXI bioscoop, Surabaya, Indonesië. Foto: Rennie Roos/ Indisch 3.0 2012
@ Galaxy XXI bioscoop, Surabaya, Indonesië. Foto: Rennie Roos/ Indisch 3.0 2012

 

*Dit is de releasedatum uit de persmap van de filmdistributeur. Op internet vinden we ook de releasedatum van 28 juni. De tijd zal het leren.

The Raid in Nederland

The Raid poster

Flinterdun verhaal, spectaculaire pencak silat

Al een tijdje buzzt het op internet en andere Aziatisch-georiënteerde media: The Raid komt naar Nederland. Nathan Kars is voor Indisch 3.0 naar de persviewing gegaan. Hij schreef er een recensie over én ontdekte dat deze Indonesische pencak silat-film, hoewel de officiële releasedatum 5 juli* a.s. is, hier en daar al in Nederland te zien is . 

Verder is de film op dvd te krijgen en op Youtube is de film in zijn geheel te bekijken. Een low-profile filmintroductie, legt filmdistributeur A-film uit.‘The Raid’ – of ‘Serbuan Maut’, zoals de oorspronkelijke titel luidt – gooit de afgelopen negen maanden al hoge ogen op filmfestivals. Vanaf 5 juli is deze Indonesische pencak silat-actiefilm ook in de Nederlands bioscopen te zien.

Drugspand vol criminelen

De film volgt een SWAT-team onder leiding van Jaka (Joe Taslim), dat een drugspand bestormt. Drugsbaas Tama (Ray Sahetapy) heeft jarenlang de juiste mensen weten te betalen, om van dat pand een toevluchtsoord te maken voor de wat minder koosjere mensen die een onderduikadres nodig hebben. Hierdoor is het gebouw tot de nok toe gevuld met gevaarlijke criminelen. Om het nog wat erger te maken voor het SWAT-team, zijn de meeste teamleden onervaren en is de missie een geheime operatie, waardoor ze geen ondersteuning hoeven te verwachten. Teamlid Rama (Iko Uwais) is gedreven door meer dan alleen plichtsgevoel en overlevingsdrang. Wat er toe leidt dat hij flink wat konten schopt.

Vechtersbazen

Iko Uwais (copyright Merantau Films)

The Raid is de tweede samenwerking tussen Welshe regisseur Gareth Evans en Iko Uwais. Eerder werkten ze samen aan Uwais’ filmdebuut ‘Merantau’ waarin de harimau-stijl van pencak silat geshowcased werd. Voordat Uwais begon aan zijn filmcarrière was hij een kampioen in silat. Hij is niet de enige vechtersbaas in de cast. Joe Taslim is een professioneel judoka en heeft een aantal medailles gewonnen, Donny Alamsyah (bekend van de ‘Merah Putih’-trilogie) is al van jongs af aan een beoefenaar van verscheidene vechtsporten en Yayan Ruhian (Mad Dog) is een gerespecteerde silat-instructeur en heeft over de hele wereld demonstraties gegeven – ook in Nederland.

The Raid: Yayan Ruhian (copyright Merantau Films)
The Raid: Yayan Ruhian (copyright Merantau Films)

“Aduh!”

Het flinterdunne verhaal van The Raid biedt geen garantie voor een goede film, maar biedt wel een platform voor een orgie van geweld. De sleutel tot het maken van een goede actiefilm ligt in hoe je het in beeld brengt en Evans is daarin met vlag en wimpel geslaagd. Ook de choreografie is prijzenswaardig. De choreografie van Uwais en Ruhian is zo heftig en intens dat er gegarandeerd een aantal keren “Aduh!” door de zaal geroepen zal worden.

Spektakel

The Raid is een aanrader voor iedereen die van spektakel, spanning en een flinke dosis geweld in zijn films houdt. Sowieso kan voor elke Indo de film interessant zijn. Hoe vaak draait er nou een Indonesische film in de Nederlandse bioscopen?

*Dit is de releasedatum uit de persmap van de filmdistributeur. Op internet vinden we ook de releasedatum van 28 juni. De tijd zal het leren…

Jonge Indo aan de Studie #5: Jeffrey Klavert

Studie van Jeffrey Klavert: Sociologie (FSW/ EUR) – Charlene Vodegel / Indisch 3.0 2012

De nieuwsgierigheid naar zijn Indische roots speelde altijd een sterke rol in het leven van Jeffrey Klavert (24 jaar). In de vijfde aflevering van Jonge Indo aan de Studie spreek ik deze student Sociologie, die zijn laatste Bachelor-jaar doet aan de faculteit Sociale der Wetenschappen (Erasmus Universiteit Rotterdam). Beiden ouders zijn Indisch: zijn vader is geboren in Tegal (midden-Java) en zijn moeder in Sungai-Gerong (zuid-Sumatra).

Jeffrey Klavert voor de Erasmus Universiteit  Rotterdam – Charlene Vodegel / Indisch 3.0 2012
Jeffrey Klavert voor de Erasmus Universiteit Rotterdam – Charlene Vodegel / Indisch 3.0 2012

Indonesië
Opgegroeid met de Indische verhalen van zijn opa, vond Jeffrey het niet nodig om zich met zijn studie te verdiepen in zijn roots. Door die verhalen heeft Jeffrey een duidelijk beeld over Indonesië kunnen creëren. ‘Vanwege zijn ervaringen in Indonesië, kon ik begrijpen waarom mijn opa is geworden wie hij is.’  In Jeffrey’s gedachten was Indonesië nooit een vreemde plek, maar hij hoefde niet per sé naar dat land. Totdat hij zijn beste vriend wilde opzoeken, die naar Indonesië was verhuisd.

Studie van Jeffrey Klavert:  Sociologie (FSW/ EUR) – Charlene Vodegel / Indisch 3.0 2012
Jeffrey Klavert: Sociologie (FSW/ EUR) – Foto: Charlene Vodegel / Indisch 3.0 2012

Respect
‘Ik kwam meer voor mijn beste vriend, anders was ik niet zo snel naar Indonesië gegaan’, geeft Jeffrey toe.  Zonder problemen kon hij langs de Indonesische douane lopen, hij werd behandeld als iemand die weer thuis kwam van weggeweest. ‘Dit zal door mijn uiterlijk komen,’ dacht Jeffrey. Terugkijkend: ‘Ik zag mijzelf niet terug in de Indonesische cultuur, daar ben ik te Westers voor.’ Jeffrey vindt dat Indonesiërs van dezelfde sociale klasse elkaar sneller respect tonen, dan iemand van een lagere klasse. In de Indische cultuur is dat anders: daar hebben mensen respect voor elkaar, ongeacht je status.

Indische opvoeding
In de omgang met docenten en medestudenten werd Jeffrey’s Indische kant zichtbaar. Hij botste tegen bepaalde dingen aan, zoals directheid. Indische mensen zijn tactvoller, ze laten mensen in hun waarde. Professoren vroegen hem waarom hij altijd zo beleefd sprak. Hij legde dan zijn Indische opvoeding uit: altijd beleefd en rustig overkomen, respect tonen en met twee woorden spreken.

Jeffrey Klavert vertelt over zijn Indische roots – Charlene Vodegel / Indisch 3.0 2012
Jeffrey Klavert vertelt over zijn Indische roots. Foto: Charlene Vodegel / Indisch 3.0 2012

Studeren
Tijdens de samenwerking met medestudenten valt het Indisch-zijn van Jeffrey niet  op. ‘Ik ben in Nederland geboren, daarom neem ik een bepaalde werkhouding aan. ’ Hij probeert  studie en privé gescheiden te houden en past zich aan een situatie. Om zijn studiezaken in orde te houden, heeft Jeffrey een agenda hard nodig. Hij geeft toe dat hij chaotisch, ongestructureerd is en geen planningen kan maken. Dit kenmerkt hijzelf als typische Indische eigenschappen. Als ik vraag naar Indische gewoontes in vergelijking met andere studenten,  kan Jeffrey alleen aan eten denken. ‘ Voor mij is het de normaalste zaak om eten te delen, mensen te trakteren en vragen of ze al hebben gegeten.’

Jeffrey heeft een agenda hard nodig. Hij geeft toe dat hij chaotisch, ongestructureerd is en geen planningen kan maken. Typisch Indisch, vindt hij.

Jeffrey Klavert in de collegezaal – Charlene Vodegel / Indisch 3.0 2012
Jeffrey Klavert in de collegezaal – Charlene Vodegel / Indisch 3.0 2012

Andere culturen
Ook vindt Jeffrey dat Indische jongeren onbewust iets met elkaar delen. Hij sluit zich automatisch aan bij Indische jongeren op de (sport-)school , vooral het eerste contact gaat makkelijker. Maar toch speelt een Indische afkomst hebben niet direct een grote rol in zijn vriendenkring. Jeffrey  voelt  ook een affiniteit met mensen uit andere culturen, van landen die dicht bij de zon zitten.  Die hebben dezelfde rustige houding, zoals lekker chillen en jam-karet.

De volgende student die zich uit zal spreken over roots en studie, is Lichelle Fisser, student Medicijnen in Leiden. Wil jij ook meedoen aan deze serie? Stuur dan een mailtje naar liselore@indisch3.nl en vertel wie je bent. 

"Ik ben trots op de 1e generatie Molukkers"

Performance van Olympia Latupeirissa bij het vm Van Heutzmonument in Amsterdam. mei 2012. Foto: Rogier Fokke.

De Molukse 3.0 Olympia Latupeirissa over 60 jaar Molukkers in Nederland

Olympia, 30 jaar, uit Rotterdam, laat zich niet onder één noemer scharen. Ze is schrijfster. Cultureel ondernemer. Artiest. Poetry performer. Actievoerder. En vastberaden om een verschil te maken.  Aan de vooravond van de herdenking van de aankomst van het laatste schip KNIL-militairen, spreekt Olympia Is Lyrical zich uit over 60 jaar Molukkers in Nederland: de winst, het verlies, de toekomst. Plus: de excuses van Roemer.

Performance van Olympia Latupeirissa bij het vm Van Heutzmonument in Amsterdam. mei 2012. Foto: Rogier Fokke.
Performance van Olympia Latupeirissa bij het voormalig Van Heutzmonument in Amsterdam, 5  mei 2012. Foto: Rogier Fokke.

Gevormd door haar Molukse familie en Molukse buurtgenoten in de Molukse wijk in Alphen aan de Rijn, zet de Rotterdamse zich in voor een beter beeld van Molukkers in Nederland. Hoe kijkt zij aan tegen 60 jaar Molukkers in Nederland? ‘Ik vind dat we als jonge generatie veel meer kansen moeten pakken dan de vorige generatie heeft gedaan. Veel meer ons ding doen. Ons  niet meer zo opstellen als slachtoffer. We moeten daar niet meer zo in blijven hangen. Nederland heeft zich fout gedragen, dat weet ik als geen ander, maar willen we verder komen, dan begint dat met initiatief van twee kanten.’

Uitleggen

Olympia heeft een missie. Zoveel is al snel duidelijk. ‘Wat het betekent dat ik Moluks ben? Veel. Heel veel. Het zijn mijn roots. Ik heb bepaalde tradities overgenomen; het geloof, normen & waarden die je alleen in de Molukse gemeenschap hebt, de politieke bevlogenheid van mijn opa. Ik richt me met mijn acties op Nederlanders en Molukkers. Nederlanders hebben geen volledig beeld van de Molukse gemeenschap. Ik wil ze bewust maken van wie we zijn. We wonen hier al 60 jaar. En nog steeds moet ik uitleggen wie we zijn.’

‘De tweede generatie moet veel meer naar jongeren gaan luisteren.’

De actie van Rauwe vrouwen tegen viering aankomst eerste schip Molukkers. 21 maart 2011. Foto: http://www.bkml-online.nl
De actie van Rauwe vrouwen bij de viering Aankomst eerste schip Molukkers op 21 maart 2011. Foto: http://www.bkml-online.nl

Bootje varen
Met haar acties krijgt ze publiek: lovers & haters. ‘Molukkers van de tweede generatie zijn veel te verwesterd. Ze doen mee aan allerlei festiviteiten. Vorig jaar, bij de herdenking van de aankomst van het eerste schip met KNIL-militairen bijvoorbeeld. Er viel helemaal niets te vieren! En toch zaten  zogenaamd bekende Molukkers op een schip dat met vuurwerk en allerlei toestanden de haven van Rotterdam binnenkwam. Gingen ze een beetje bootje varen! Wij als jongeren mochten er niet bij, dus besloten we het van de zijkant open te breken. Nee, niet iedereen op die boot in Rotterdam was het eens met mijn protest. De tweede generatie moet veel meer naar jongeren gaan luisteren.’

‘Roemer is oprecht met zijn oproep voor excuses, het is geen verkiezingsstunt.’

Emile Roemer, fractievoorzitter van de SP, bij Walk 4 Maluku in Vught. foto Brabants Dagblad/ Ton Wagenaars
Emile Roemer, fractievoorzitter van de SP, bij Walk 4 Maluku in Vught. Foto: Brabants Dagblad/ Ton Wagenaars.

Excuses van Roemer
‘Ik ben enorm trots op de eerste generatie. Ondanks alle shit heeft die het zo ver weten te brengen dat wij nu een goed leven hebben. Ik bedoel, mijn opa verdiende 3 gulden per week en had 11 kinderen. Wij kunnen een normaal leven leiden. Dat geldt niet voor iedereen. Voor hetzelfde geld woonden we nu nog op de Molukken, in armoe.’

‘Wat ik vind van de excuses van Roemer? Prachtig. Goed dat ie het op de kaart zet. Ja, veel van de mensen voor wie de excuses zijn, zijn er niet meer. Maar je hoeft ook niet meteen op de SP te stemmen om blij te zijn met zijn pleidooi. Ik denk dat ik weet waar het vandaan komt trouwens. De dochter van Roemer heeft een Molukse vriend, wiens oom begin dit jaar overleden is. Roemer was op die begrafenis. Ik denk dat hij daar geraakt werd door de Molukkers en hun cultuur. Ik denk dan ook dat hij oprecht is met zijn oproep voor excuses, dat het geen verkiezingsstunt is. En wees eerlijk, excuses uit de mond van een Nederlander, dat is toch heel wat.’

‘Ik vind het belangrijk om hier in Nederland dus wél te protesteren – omdat het daar niet kan’

Olympia op 1 van de 7 wereldwonderen, de Kelimutu gebergte, op het eiland van mijn Vader: Flores,  een van de Soenda eilanden. kelimutu. Foto Olympia Latupeirissa.
Olympia op 1 van de 7 wereldwonderen, de Kelimutu gebergte, op het eiland van haar vader: Flores, een van de Soenda eilanden. Foto: Olympia Latupeirissa.

RMS
Tot slot. Hoe kijkt Olympia aan tegen de onafhankelijke Molukse staat? ‘Daar ben ik voor. Al is het alleen maar om de mensenrechten die daar geschonden worden. Zo ben ik geschrokken van een filmpje waarin Molukkers te zien waren die een Molukse dans deden. Die werden meteen afgevoerd en mishandeld. Dat gebeurt daar dagelijks. Als RMS kan je op de Molukken niet open praten over een onafhankelijke staat.  Ik vind het belangrijk om hier in Nederland dus wél te protesteren – omdat het daar niet kan.’

Olympia Is Lyrical
‘Verder wil ik nog even benadrukken: mijn artiesten en schrijfnaam is OIL (Olympia Is Lyrical) en mijn bedrijf versus stroming heet INA IS LOVE! Binnenkort meer over OIL & INA IS LOVE! Volg mij op Facebook & TUMBLR.’

 

Gezocht: nieuwe hoofdredacteur (10 u p/w)

Redactie Indisch 3.0 (c) Indisch 3.0/ Armando Ello 2010

De huidige interim hoofdredacteur en medeoprichter wil zich volledig op de zakelijke kant van het magazine gaan richten. Met de lancering van een compleet nieuw platform, slaat Indisch 3.0 dit jaar namelijk een nieuwe weg in. Op het nieuwe platform zal het magazine, naast goede free copy, betaalde diensten aan gaan bieden. Dit magazine zoekt nu een

Hoofdredacteur (m/v)

die zich voor gemiddeld 10 uur per week belangeloos wil inzetten voor de Indische cultuur. Startdatum in overleg.

Werkzaamheden

In overleg met de andere hoofdredacteur & de twee (junior) redacteuren:

  • Bepaal je de relevantie van een onderwerp voor Indisch 3.0;
  • Bepaal je de aard & type van een item (tekst of beeld, repo/recensie/blog/interview);
  • Draag je verantwoordelijkheid voor de kwaliteit en juistheid van publicaties;
  • Doe je de selectie van nieuwe freelancers;
  • Stel je briefings op voor geschreven items;
  • Redigeer je kopij waar nodig;
  • Voer je de eindredactie over de geschreven items;
  • Ben je aanspreekpunt voor schrijvende freelancers;
  • Ben je achtervang voor geschreven artikelen.

Profiel

De ideale kandidaat heeft kennis en ervaring in de online journalistiek en (deels) Indische roots. Zij – of hij – heeft feeling met Indische jongeren en is ongeveer tussen de 20 en 35 jaar oud. Daarnaast heeft de hoofdredacteur een flexibel, sociaal en doelgericht karakter en is ze gewend om leiding te geven aan en samen te werken in een team. De kandidaat is redelijk tot goed op de hoogte van de Indische geschiedenis  en brengt een interessant netwerk mee. Tot slot heeft de ideale kandidaat een eigen fascinatie met een specifiek topic in de Indische wereld.

Standplaats

Omdat Indisch 3.0 een online magazine is, is er geen vaste standplaats. Het leeuwendeel van je werk doe je waar het jou uitkomt. De uitgever en tweede hoofdredacteur werken als zzp’ers vanuit Den Haag, de redacteur vanuit Utrecht en de junior redacteur vanuit Haarlem. Voor de maandelijkse redactievergaderingen bekijken we per keer waar we afspreken. Het wekelijkse hoofdredactieoverleg (ca 1 uur) vindt, ook in overleg, plaats in Den Haag.

Vergoeding

Vooralsnog kent Indisch 3.0 geen vergoeding toe aan redactie of freelancers, ook niet in de vorm van reiskosten. Het hele team werkt belangeloos mee aan Indisch 3.0. Zodra de nieuwe benadering aanslaat, kan daar verandering in komen.

Achtergrond

Indisch 3.0 (www.indisch3.nl) bestaat sinds 2008 en biedt een brede mix aan artikelen over de Indische cultuur. Zo breed als de interesses zijn van de generaties 3.0 en 4.0, zo breed gaat onze onderwerpenreeks: van tattoo’s tot kolonialisme, van liefde tussen Indo’s tot de herdenking van het einde van de Japanse bezetting, van Bibi Breijman tot Marion Bloem.

Met gemiddeld 7500 unieke bezoekers per maand , 170.000 views (2011) en bijna 1000 Facebookfans (www.facebook.com/indisch3) kent het webmagazine groeiende bekendheid in – en buiten – Indisch Nederland. Het werkt samen met het Indische maandblad Moesson, het jaarlijks terugkerende Eurasian festival Tong-Tong Fair en de blog HoezoIndo.

De Indische redactie bestaat uit twee hoofdredacteuren, elk met een eigen takenpakket, een redacteur en een junior redacteur. Dit team kan beroep doen op een poule van zo’n 15 meer en minder ervaren Indo-freelancers, verspreid door heel het land.

Solliciteren

Geïnteresseerd? Stuur dan voor 1 augustus 2012 je motivatie en CV (of een link naar je LinkedIn-profiel) naar Kirsten Vos (kirsten@indisch3.nl), uitgever en vertrekkend hoofdredacteur. Ook voor meer informatie over de vacature kan je bij Kirsten terecht.

Download de vacature>>

Typische Indo-namen anno 2012

Dewi Pechler. Afbeelding: http://www.mediatrack.nl/dewi/dewiDPK.html
Dewi Pechler. Afbeelding: http://www.mediatrack.nl/dewi/dewiDPK.html
Dewi Pechler. Afbeelding: http://www.mediatrack.nl/dewi/dewiDPK.html

Dewi, Nina, Jeffrey, Patrick,…?

Bij mijn eerste 4.0 heeft onze Indische afkomst geen invloed gehad op zijn naam. Wat telde was hoe dit kindje in de buik aanvoelde en hoe de naam klonk. Daarom heet hij Leander.

De tweede heeft zich inmiddels aangediend. Nu ik opnieuw bezig ben met kindernamen, vraag ik me af: wat zijn veel voorkomende namen onder Indo’s 3.0 en 4.0? Deze blog is dus vooral een vraag aan alle 3.0’s, 4.0’s en 3.0’s met kids: hoe heten jullie, jullie Indische vrienden, broers, zussen en kinderen?

Veel van jullie zullen weten dat Indo’s 1.0 en 2.0 vaak Engelse namen hebben, onder invloed van de populariteit van Hollywood in Indië, later Indonesië: George, Edward en Reggy bijvoorbeeld. Mijn naam, Kirsten, is dus niet bepaald Indisch. Pas bij mijn moeders’ naam openbaren de Indische roots zich: Peggy. Peggy Maureen.

Maureen is een populaire Indische meisjesnaam geworden door de populariteit van de actrice Maureen O’Hara in de jaren 50. Peggy, dacht ik, zou ook zo’n actrice kunnen zijn. Navraag leerde dat mijn moeder vernoemd is naar het eerste vriendinnetje van haar vader. Nooit geweten dat mijn oma zo ruimdenkend was. Maar Peggy komt bij meer Indische vrouwen van mijn moeders generatie voor. En die hadden vast niet hetzelfde vriendinnetje als mijn opa. Iemand enig idee waar de populariteit van Peggy naar te herleiden is?

Maureen O'Hara. Bron: http://www.kerrfect.com/2011/06/dames-maureen-ohara/
Maureen O'Hara. Bron: http://www.kerrfect.com/2011/06/dames-maureen-ohara/

Daarnaast komen onder de eerste en tweede generatie, in elk geval onder de mensen die ik ken, vrij vaak oer-Hollandse namen voor, zoals Fred, Ruud, Frank en, simpelweg, Jan. Opvallend trouwens is hoe de huidige klassieke of Oranjekoorts  in namenland (Sofie, Emma, Francine, Max, Philip, Maurits, Eduard) lijkt op de namen die vooral onder de eerste generatie veel voorkwamen. Een teken van het huidige sociaal-maatschappelijke behoefte aan nostalgie en het Hollandse gevoel?

Inmiddels komt er bij ons thuis een tweede 4.0 (4.2?) aan en is er in huize Goote -Vos kort, maar intensief overleg geweest over nieuwe namen.  Ook bij deze is het Indische niet terug te zien in de naam. Al zou je kunnen zeggen dat.. Nee, nee, daar hou ik mijn mond over.

Als ik naar mijn Indische vrienden kijk, valt het me op dat er onder de derde generatie best veel jonge vrouwen  zijn die Jasmin, Dewi en Nina heten. Ook heb ik de indruk dat er meer Jeffrey’s en Patricks rondlopen dan onder de tweede en eerste generatie. Welke namen zie jij veel voorkomen?

rood-wit-BLAUW

Oranje gekte - Patrick Neumann

Oranje gekte - Patrick NeumannIn de aanloop naar een Europees- of Wereldkampioenschap wordt opa altijd stiller. Hij maakt minder grappen en, heeft hij een keer de lolbroek aan, dan hebben zijn opmerkingen een negatieve ondertoon en zijn ze doordrenkt van cynisme.  Opa heeft een hekel aan voetbal en met name aan het Nederlands elftal en hun deelname aan kampioenschappen.

Opa’s negatieve houding naar Oranje ligt niet aan de spelers, aan maar de heisa eromheen. Dat ‘we de beste zijn’ en ‘we die beker wel even op komen halen’, of ‘alleen nog een paar partijtjes moeten ballen voordat dat ding mee naar huis kan’. Dat arrogante en nonchalante gedoe frustreert opa al jaren. Daarom is hij anti-Oranje. Tot grote ergernis van zijn (klein-)kinderen.

Elk toernooi is er wel een wedstrijd van het Nederlands elftal die de familie met elkaar kijkt. Zit iedereen uitgedost voor de televisie met een oranje sjaal, muts of t-shirt, weet opa de sfeer nog voor de aftrap te verpesten door zich in het zwart te hullen. Oma heeft vroeger wel geprobeerd om opa dan alsnog een pet op te zetten of hem een toeter in zijn handen te duwen. Tijdens het WK twee jaar geleden liep dat echter volledig uit de hand. Opa beende woest de kamer uit en de vuvuzela kon de vuilnisbak in.

Een terugkomend ritueel van opa is om, als het net spannend is, de afstandsbediening te pakken en te zappen naar een ander kanaal. Ze verliezen toch, zegt hij dan. Zegt de commentator dat  Nederland goed  combineert of dat de spelopbouw ruim voldoende is, gaat opa hardop met de verslaggever in discussie. “Die man is blind”, “Waarom zenden ze deze rotzooi uit”, “Het is allemaal hopeloos”. Toch gaat geen familielid er tegenin. Misschien dat een oom of tante zegt: “Och pa, is toch gezellig zo samen?”

Maar opa wil niet meedoen met de oranjegekte. Dat verplichte saamhorigheidsgevoel. Laten zien dat je er mag zijn en dat ze niet om je heen kunnen. Daar gaat het die miljoenen gekken toch om? Die constante hang naar erkenning. Laat opa dat woord nu heel goed kennen. Erkenning. Daar wacht opa zelf al jaren op. Een verliezend Oranje is een kleine pleister op de wond en voor opa een soort oog om oog, tand om tand.

Niet dat opa zuur is. Hij gunt die voetballers het sportieve succes heus wel, maar hij gunt het zijn land niet. Een verloren WK-finale voelt goed en als Nederland dit jaar de groepsfase niet overleeft zal opa van binnen lachen. Heel hard lachen. Krijgt opa voor één moment genoegdoening. Zoete, onschuldige wraak die de bittere nasmaak van zijn verleden even doet verdwijnen. Heel even.

Oproep: 3.0'ers gezocht

Indisch 3.0 is op zoek naar 3.0’ers om te interviewen voor haar series

Lijkt het jou leuk om mee te werken aan een interview met Indisch 3.0? Of ken jij iemand waarvan je denkt: ‘die moeten jullie echt een keer interviewen.’ Voor de volgende series zijn wij altijd op zoek naar derde generatie Indo’s om te interviewen:

 

3.0 in de Liefde

Indisch 3.0 vraagt zich af: hoe zit het met de liefde tussen Indo’s onderling? Is er sprake van herkenning, niet alles uit hoeven te leggen, je meteen thuis voelen bij je partner etc.? En hoe zit het met relaties tussen een Indo en een niet-Indo? Wat voor rol heeft de Indische achtergrond in deze relaties, of juist niet? En: wat zijn verschillen en overeenkomsten tussen Indische en niet-Indische stelletjes. Voorbeeld

 

3.0 in de Keuken

Indisch 3.0 gaat op bezoek bij 3.0’ers met een passie voor (Indisch/Indonesisch) koken. Waar komt de passie voor koken vandaan, en welke rol speelt de Indische achtergrond hierin? Is het bijvoorbeeld traditie binnen de familie om recepten van generatie op generatie door te geven? Naast het interview zal ook een (familie)recept gepubliceerd worden. Voorbeeld

 

3.0 in de Muziek

Muziek en Indo’s zijn haast onlosmakelijk met elkaar verbonden. Indisch 3.0 gaat in gesprek met bekende en minder bekende 3.0’ers om te praten over hun passie voor muziek. Is de liefde voor muziek met de ‘rijstlepel’ ingegoten? En wie zijn de grote voorbeelden van deze muzikale Indo’s? Voorbeeld

 

3.0 in de Media

Indisch 3.0 richt haar aandacht op 3.0’ers die bekend zijn van (sociale) media als televisie, film, internet, radio, theater, musical etc. Welke rol speelt de Indische achtergrond in de levens van deze Indo’s? En komt het Indische terug in datgene waar zij bekend van zijn? Voorbeeld

 

3.0 op de Werkvloer

Indisch 3.0 is benieuwd naar de verschillende werkvloeren waarop 3.0’ers te vinden zijn. Is er een rol weggelegd voor de Indische achtergrond op de werkvloer en zo ja, hoe komt dit tot uiting? Indisch 3.0 zet deze Indo’s, in hun werkomgeving, op de foto. Voorbeeld

 

 

Indo Ink

Steeds meer 3.0’ers kruipen in de stoel van de tatoeëerder om uiting te geven aan hun identiteit. Indisch 3.0 vraagt zich af in hoeverre de tatoeages van deze Indo’s te maken hebben met hun culturele achtergrond? Laten zij tatoeages zetten die specifiek met het Indische te maken hebben? En wat zijn dat dan, ‘Indische tatoeages’? Voorbeeld

 

3.0 aan de Studie

In deze serie komen Indische studenten aan het woord over de rol die hun Indische wortels op hun studie(-keuze) heeft. Want hoe zit het met toerismestudenten die stage gaan lopen in Indonesië, en de keuze voor scriptieonderwerpen die te maken hebben met het Indische? Elke student die aan het woord is geweest mag weer een volgende student opgeven voor een interview. Voorbeeld

 

Nieuw: 3.0 in de Sport

Voor een nieuwe serie, 3.0 in de Sport, zijn wij op zoek naar 3.0’ers die (semi)professioneel actief zijn in de sport, of hier een serieuze hobby van hebben gemaakt. Alle sporten tellen mee, van vechtsporten tot atletiek en van synchroon zwemmen tot paardrijden. Laat het ons weten.

 

Enthousiast geworden? Een briljante ingeving? Laat het ons weten door een mailtje te sturen naar liselore@indisch3.nl

Jonge Indo in de Muziek – Patrick Rugebregt

Patrick Rugebregt – Foto: Patrick Rugebregt

Op het North Sea Jazz Festival 2012

Als hij een stuiterbal was, was Patrick al lang van het terras af gestuiterd. Hij praat rustig, maar van binnen borrelt de opwinding. Zijn grote wens sinds hij een tiener was, is in vervulling gegaan: deze zomer speelt hij op het North Sea Jazz Festival met Tuur Moens & Syndicate. Ontspannen maar vol ambitie vertelt de (jazz)pianist, componist en arrangeur Patrick Rugebregt (25) over zijn passie voor muziek, Indische familiefeestjes en zijn allergie voor… pinda’s!

Boogie Woogie
Op een steenworp afstand van het Utrechtse Conservatorium spreken we af op een terras. Niet dat het conservatorium de start was van zijn muzikale carrière: De eerste keer dat Patrick in zijn bewuste leven in aanraking kwam met muziek was hij vier jaar en zat hij langdurig ziek thuis vanwege zijn allergieën (Patrick is onder meer allergisch voor pinda’s – je verzint het niet!). Tegen de verveling van het thuis zitten, bouwde zijn vader met oude gitaarsnaren een piano voor hem. Hij leerde hem zijn allereerste liedje spelen; een boogie woogie. Het instrument heeft hem vanaf toen nooit meer los gelaten.

Patrick spelend op het conservatorium © Nora Iburg / Indisch 3.0 2012
Patrick achter de piano op het conservatorium © Nora Iburg / Indisch 3.0 2012

Muzikale familiefeestjes
Patrick is Indisch van vaders kant: hij kwam op achtjarige leeftijd naar Nederland vanuit Sulawesi. Zelf speelt hij gitaar en zingt hij. Maar Pa Rugebregt is niet de enige van de familie die de liefde voor muziek heeft aangewakkerd. ‘Wat ik heb meegekregen van mijn Indische achtergrond? Muziek! De hele familie speelt wel wat: opa dwarsfluit en gitaar, de tantes zingen, de ooms spelen gitaar. Niet professioneel, ze spelen echt voor het plezier. Maar op familiefeestjes – waarbij iedereen hapjes meeneemt – staat iedereen met elkaar muziek te maken’.

Altijd mee kunnen eten
Deze jongen leeft, ademt en eet muziek, merk ik, maar ik vraag toch even verder: ‘Er is vast wel iets anders dan muziek dat je ook typisch Indisch vindt?’ Patrick denkt even na, maar al snel geeft hij antwoord: ‘Gastvrijheid. Dat gasten zich snel thuis voelen in jouw huis, en dat iedereen altijd onaangekondigd mee kan eten.’ Bij dat laatste speelt Patricks Nederlandse moeder een grote rol. ‘Vooral mijn moeder kookt Indisch thuis, en dat doet ze ook heel goed! Wanneer ik vroeger vrienden en vriendinnen van de middelbare school mee naar huis nam, maakte ze er geen probleem van om een rijsttafel klaar te maken.’ Zelf Indisch koken doet Patrick niet en heeft daar verder ook geen speciale belangstelling voor: alle aandacht en passie gaat naar muziek.

Patrick tijdens een optreden – Foto: Patrick Rugebregt
Patrick tijdens een optreden – Foto: Patrick Rugebregt

Van punkrock en hiphop naar moderne jazz
Op zevenjarige leeftijd ging Patrick naar de muziekschool. Muziekstijlen die hem inspireerden gingen echt alle kanten op. ‘Ik luisterde een tijd veel naar hiphop en had zelfs even een punkrockperiode’. Op de muziekschool maakte hij voor het eerst echt kennis met jazz. ‘Een contrabasdocent vroeg of ik in zijn bigband wilde spelen, geweldig! Ook de ensemblelessen, waarbij we veel improviseerden, vond ik heerlijk. Miles Davis was bijvoorbeeld een grote inspiratie, mijn eerste CD’s zijn van hem. Nu ben ik erg fan van moderne jazzpianist Aaron Parks’. Op TV zag de jonge Patrick registraties van North Sea Jazz, met onder andere optredens van Dianne Reeves en Chick Corea. ‘Vanaf dat moment wilde ik daar ook ooit staan.’ Toen Patrick veertien was wist hij: ‘Ik wil naar het conservatorium’.

Een muzikale toekomst

In 2010 studeerde Patrick cum laude af aan het Conservatorium van Utrecht. Hij werd bij zijn eindexamen geprezen voor zijn eigen adem in de muziek. Inmiddels is Patrick zelfstandig muzikant en kan hij van piano spelen leven. In 2009 speelde Patrick voor het eerst een heel album in voor de fusion band Elixxir onder leiding van André Orsel. Begin 2011 start Patrick als vaste toetsenist bij Rigby, een Nederlandse pop/rock band, waarmee hij met de single ‘One Life To The Next’ op 15 kwam in de single top 100 van iTunes. Rigby heeft onlangs hun  tweede single opgenomen en van de zomer gaat de band de studio in voor hun derde album.

De eerste EP van PRQ: Skybound – Foto: Patrick Rugebregt
De eerste EP van PRQ: Skybound – Foto: Patrick Rugebregt

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Sinds 2011 heeft Patrick zijn eigen kwartet, genaamd PRQ (Patrick Rugebregt Quartet – onlangs overigens een Quintet geworden), waarvoor hij de muziek schrijft. Hiermee nam hij in de zomer van 2011 een EP op ‘Skybound’ met vier  van zijn eigen stukken. Als ik Patrick vraag naar zijn ambities houdt hij zich bescheiden, maar de ogen twinkelen:  ‘Ik wil met  mijn eigen muziek op zoveel mogelijk plekken spelen en verder zoveel mogelijk met muziek bezig zijn.’

Indisch 3.0 zegt tegen al haar lezers: hou ‘m in de gaten – hij gaat hard, deze jongen. Check ook vooral www.patrickrugebregt.nl

Oproep

P.S. Ken/ben jij een muzikale Indo die mee zou willen werken aan een aflevering van Jonge Indo in de Muziek? Laat het ons weten door een mailtje te sturen naar liselore@indisch3.nl