Het erfrecht van schuld

Wanneer mag je soeda zeggen?

[box type=”shadow”]Mijn vriend M. en ik hebben erg on-Indisch gedrag vertoond: we zijn de familiedrukte rond de feestdagen ontvlucht door 10 dagen Berlijn te boeken.  Ja, stiekem heb ik de chaos en stress van het Kerstdiner met de familie gemist. Daar staat tegenover dat de vragen die Berlijn bij me oproept, dat gemis meer dan waard zijn geweest.[/box]

Berlijn, oudjaarsavond 2010

Tijdens de Tweede Wereldoorlog bestierde Hitler vanuit zijn in Berlijn gevestigde Reichskanselarei zijn oorlog. De man uit Beieren, die zo’n 10 jaar voor zijn verkiezing tot Reichskanselier gevangen had gezeten voor een poging tot staatsgreep, wilde van Berlijn Germania maken: hoofdstad van het grote Germaanse rijk. Tegenwoordig is het een stad die bulkt van de vragen.

Na toeristische trekpleisters te hebben bezocht, Weihnachtsmarkten te hebben afgestruind en door kleine buurtjes te zijn geslenterd, zou het vreemd zijn om te zeggen dat ik wél de antwoorden heb, waar de Berlijners zelf al decennia over twisten: hoe is het mogelijk geweest dat Hitler aan de macht gekomen is, hoe gaan we om met de tastbare overblijfselen in onze stad uit zowel de nazitijd als de Koude Oorlog, en hoe bouwen we aan een gemeenschappelijke toekomst, terwijl we als stad met een schuld van 80 miljard failliet zijn?

Wat ik wel door heb van de Berlijners? Ze stéllen die vragen, publiekelijk en zorgvuldig, ook als ze pijnlijk zijn. Misschien omdat ze er niet onderuit kunnen, maar ze doen het wel.Een voorbeeld: in het Duits Historisch Museum (Zeughaus) is een tentoonstelling ingericht over hoe het mogelijk is geweest dat Hitler steun had van zowel Duitsers. Hoewel voor mij die vraag vrij logisch is, is het hier onderwerp geweest van een flink publiek debat. Hoewel ik de expositie in Wannsee meer antwoorden vond geven dan de expositie in het Zeughaus, laat de discussie over de tentoonstelling zien dat, ten eerste Hitler en de Tweede Wereldoorlog nog steeds een gevoelig onderwerp zijn, en ten tweede dat de Duitsers, ondanks die pijnlijkheid, de vraag willen beantwoorden.

Misschien denk jij nu ‘Ja, het toch logisch dat ze dat doen? Dat is de enige manier om te voorkomen dat dit ooit weer gebeurt.’ Ik zou dat ook zeggen. Maar als ik zie hoe Nederland omgaat met haar eigen verleden, moet ik constateren dat óf Nederland niet logisch nadenkt, óf pijnlijke vragen over het eigen verleden liever verbergt. Want we weten allemaal dat het koloniale verleden van Nederland, de gruwelijk effectieve Jodenvervolging in ons land tijdens de WOII en de late afschaffing van de slavernij – of onze bijdrage aan de ontwikkeling daarvan – niet meer dan voetnoten zijn in de vaderlandse geschiedenis.

Hoe komt het dat een land als Engeland wel met haar voormalige kolonien in een Commonwealth  zit en goede banden onderhoudt met zowel India als Canada? Vergelijk de relatie van Engeland maar eens met het uitgestelde staatsbezoek van Indonesië, de ophef over Desi Bouterse’s verkiezing tot nieuwe president van Suriname, of de anti-Nederlandse houding op de (voormalige) Antillen? Net als Duitsland, heeft ook Engeland haar fouten uit het verleden benoemd en aangepakt. Op die manier kan het signalen herkennen die duiden op mogelijke herhaling, maar vooral meer toekomstmogelijkheden in de internationale relaties ontwikkelen.

Zou het voor Nederland dan te moeilijk zijn om vragen te stellen over het eigen verleden? Want ik ben geneigd te concluderen dat, als een land zijn verleden onder de loep neemt, het lef nodig heeft om pijnlijke vragen te stellen. Lef, en misschien ook wel een oprecht eergevoel. Of zou er een andere reden zijn voor het Nederlandse gebrek aan durf om pijnlijke vragen en antwoorden uitgebreid in de geschiedenisboekjes op te nemen?

Herdenkingsmonument door heel Berlijn (c) Kirsten Vos Indisch 3.0 2010Maar goed. Dit gaat verder. Een jonge Duitser krijgt, als hij een gesprek is met iemand uit een ander land, gemiddeld binnen half uur een vraag over de oorlog, hoorde ik iemand vertellen. Hoort dit? Of moeten we als buitenland op een gegeven moment ophouden met de vinger wijzen? Wat doe je als nakomelingen van degenen die ‘schuldeiser’ zijn? Blijf je het recht houden op verwijt? En, als de beschuldigde de schuld niet erkent, blijf je dan ook de recht en de plicht hebben die schuld te innen? Hebben wij als nakomelingen van de eerste generatie Indische Nederlanders, die schuldeisers zijn van Nederland als ex-koloniale mogendheid, nog het recht om de nakomelingen van de voormalige koloniale heerser ter verantwoording te roepen? Hebben wij het recht om die schuld te laten gaan? En verzaken wij dan als nakomelingen, of kiezen wij simpelweg voor onze toekomst? Mijn vraag is dus: wat is hierin het erfrecht van schuld? En: wanneer houdt het op?

Aan de vooravond van 2011 zijn dit een paar van die vragen die het verblijf in Berlijn bij me losmaakt. Wie weet vind ik in het komende jaar antwoorden.  Jullie, onze lezers, wens ik namens de hele redactie een prachtig nieuw jaar toe, vol met inspirerende antwoorden en prikkelende vragen.

Indonesië, voorbeeld voor Europa?

Democratie, nationale identiteit en multiculturalisme

Door de inmiddels grijze sneeuw haastte ik me naar het NH hotel in Groningen. De Groninger Indonesische studentenvereniging en de Indonesische ambassade hadden daar een paneldebat georganiseerd met het thema Democratie, nationale identiteit en multiculturalisme. De lounge op de 10e etage kon, dankzij het gekeuvel in Bahasa Indonesia op de achtergrond, bijna doorgaan voor een hotel in Jakarta. Op de balustrade maakten enkele verkleumde Indonesiërs in pak foto’s van de Groninger skyline.

Dr. Andang Binawan bepleit dat Indonesie meer is dan een negara bukan2 (niet-seculair en niet-religieus).

Uitgangspunt van de discussie was het Indonesische motto Bhinneka tunggal ika, vaak vertaald als ‘eenheid in verscheidenheid.’ De centrale vraag was eigenlijk of dit Indonesische credo toepasbaar was op de Europese context. Een uniek uitgangspunt: hoe vaak wordt Indonesië als mogelijk voorbeeld gezien voor het Westen? Helaas bleek al snel dat het gestelde thema vaak moest wijken voor algemene visies op multiculturalisme en de noodzaak van een inter-/intra-religieuze dialoog.

De notie van jam karet (tijd is rekbaar) werd in ieder geval zonder moeite naar de toch ook Nederlandse pünktlichkeit getransporteerd. Een uur na de vermeldde aanvangstijd bewogen we ons langzamerhand naar de aangewezen ruimte.

Het publiek bestond uit een delegatie studenten en enkele zeer vooraanstaande afgevaardigden van diverse organisaties in Indonesië. Zo waren aanwezig Pater Dr. Richard Daulay (voormalig secretaris generaal van de Indonesische kerkelijke gemeenschap), Prof. Dr. Philip K. Widjaja (voorzitter van de Boeddhistische raad), Dr. Abdul Mu’ti (senior lecturer aan het staatsinistituut voor Islamitische studies en secretaris van Muhammadiyah), Dr. Fatimah Husein (hoofd van interdisciplinaire Islamitische Studies aan de Gadja Mada universiteit Yogyakarta), Mr. Endy Bayuni (eindredacteur van de Jakarta Post) en Sam Pormes (voormalig Eerste Kamerlid en eerste Nederlandse senator van Molukse afkomst). Kortom: een unieke mix waarin de Belanda’s en Indo’s zwaar ondervertegenwoordigd waren, met één uit iedere categorie (inclusief ondergetekende).

“Diversiteit vieren, geen eenheidsworst.”

Na het welkomstwoord was het tijd voor de eerste paneldiscussie. De sfeer was opperbest en lachsalvo’s volgden elkaar op. “Merdeka” riep er een, “Allāhu Akbar” riep een ander. Mr. Endy Bayuni, de scherpe eindredacteur van de Jakarta Post, legde uit dat Bhinneka tunggal ika eigenlijk altijd foutief vertaald wordt als ‘eenheid in verscheidenheid’. In het Sanskriet wordt het woord Bhinneka (verscheidenheid) duidelijk als eerste genoemd: verscheidenheid zou dus de basis moeten zijn voor eenheid. Diversiteit vieren dus, in plaats van gedwongen assimilatie tot een eenheidsworst.

Een van de hoogtepunten kwam toen dr. Fatimah Husein het woord nam, een serieus ogende vrouw in jilbab die het controversiële onderwerp omtrent de invoering van de sharia in Indonesië aansneed. Zij wees op mogelijke gronden voor discriminatie van niet-moslims en vrouwen en betwijfelde de draagkracht voor de sharia onder de Indonesische bevolking, aangetoond in diverse onderzoeken.

Sam Pormes aan het woord met daarnaast Endy Bayuni, eindredacteur
Sam Pormes aan het woord met daarnaast Endy Bayuni, Jakarta Post

Dit thema kwam in de tweede zitting ook aan bod, toen Bayuni opperde dat de Syariah in 50 regio’s in Indonesië op democratische wijze gekozen was. Hieruit bleek, volgens Bayuni, dat het democratische systeem (en dan met name stemrecht) niet past in de Indonesische context. Hij voegde daaraan toe dat democratie, oftewel het recht van de meerderheid, in Indonesië steevast zou neerkomen op hegemonie voor de moslims in religieuze zin en Javanen in etnische zin. Een slimme student merkte daarover op: ‘ Is democratie dan alleen goed als je de gewenste resultaten krijgt?’

Als laatste kwam oud Eerste Kamerlid Sam Pormes aan het woord. Hij stelde dat multiculturalisme de laatste 10 jaar in Nederland failliet is verklaard. Nederland bevindt zich thans in een morele crisis. Pormes stelde transnationalisme voor als antwoord op het opkomende nationaal populisme. Daarbij is nationaal territorium niet maatgevend, culturen en identiteiten zijn fluïde. Dit is een perspectief dat veel Indisch 3.0 jongeren misschien herkennen. Niet tussen twee culturen zitten, maar een duale identiteit smeden die elementen van beide culturen samenvoegt.

‘ Is democratie dan alleen goed als je de gewenste resultaten krijgt?’

Het was een gemiste kans dat het debat niet dieper inging op het gestelde thema. Toch was het een unicum om dit inter- en intra-religieuze debat mee te maken. Tolerantie, tot op heden een Nederlands paradepaardje, galoppeert er ongehinderd vandoor als we niet kritisch durven kijken naar onszelf, ons politiek stelsel, onze vooroordelen en de ander alleen maar willen zien als de ander. Wat dat betreft kunnen we wat leren van Indonesië. Niet dat er daar geen racisme, onderdrukking en onbegrip is, maar een eilandenrijk met meer dan 13.000 eilanden, 300 talen en culturen na een 350 jarig koloniaal bewind met inmiddels 240 miljoen inwoners bijelkaar houden? Dat is en blijft een uitdaging.

Toko test #5: Kadijk de Winkel, Amsterdam

Voor de vijfde aflevering van de Tokotest bezoeken Patrick Neumann en Ed Caffin een “toko nieuwe stijl” in Amsterdam. Hier niet de sfeer en de verzameling gerechten die je in een traditionele toko aantreft. Het pas geopende Kadijk de Winkel is een eigentijdse Indische traiteur. Of is het eigenlijk een moderne toko? Toko betekent immers gewoon winkel…

Het is bar winterweer. Glijdend en glibberend door de sneeuw arriveren we in de Huidenstraat, een van de 9 straatjes in de Jordaan. Hier ergens opende Kadijk de Winkel een paar maanden geleden zijn deuren. Het is de tweede horeca-zaak van Fransien Schut en Jolanda Markus, eigenaars van het populaire Café Kadijk op het Kadijksplein in het centrum. De roem is Kadijk de Winkel vooruit gesneld: er is nog geen uithangbord, maar wel een snel groeiende klantenkring.

Vanachter de toonbank heet een jongedame ons welkom. Ze is Indisch, zo vertelt ze ons, net een aantal andere dames die in de winkel werken. We gaan zitten aan het enige tafeltje die de winkel telt en bestuderen de kaart. Na enige tijd komt Fransien uit de keuken tevoorschijn en gaat bij ons zitten. Ze vertelt dat ze het koken van haar moeder en tante leerde, Chinezen uit Oost-Java.

Zo’n vijfenenhalf jaar geleden begon ze samen met Jolanda Café Kadijk. Geen restaurant, maar een cafe met een kleine kaart met Indische hapjes. Het liep al snel uit de hand. Nadat Johannes van Dam een geweldige recensie schreef in het Parool liep heel Amsterdam de deur plat. Ze waren net een half jaar bezig.

Of we al weten wat we willen eten? Om te beginnen een zogenaamd Indisch bordje, een mini-rijsttafel bestaande uit verschillende vlees en groentegerechten. Ons bordje bevat Daging Smoor, Rendang, Ajam Boemboe Bali, Gado-Gado, witte rijst en atjar. De Daging Smoor is werkelijk goddelijk. Eerst subtiel qua smaak, dan een exploderende smaaksensatie: zoet, zout en een pittige nasmaak.

De Ajam Boemboe Bali die we vervolgens proeven is mals en mild gekruid. Een hap rijst, een slok en dan de Rendang. Ook dit vlees is zeer mals en goed gekruid. Wat ons betreft bevat dit bordje drie maal een voltreffer. Wat is het geheim? Nee, dat verklapt Fransien niet. Wat ze wel vertelt is dat er alleen scharrelvlees wordt gebruikt. Want, zo zegt ze, dat is het minste dat ze kunnen doen. Wij zijn er ook meer dan blij mee. Het is fijn om kauwbare Rendang te eten. Dat vind je niet in elke toko.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=f3VRrgQGTlY]

Ook de groente smaakt geweldig. De Gado-Gado is de lekkerste die we in lange tijd geproefd hebben. Het kan niet op, want hierna bestellen we wat Sate Lam en Sate Ajam. Ook komt een van de specialiteiten van Fransien op tafel, de Indische Makreel. De saté is lekker en afwisselend van smaak. De lamssaté is fijn mals en wordt geserveerd met een uitstekende ketjap-rode peper saus. Het is allemaal werkelijk om de vingers bij af te likken. De kipsaté is wat taaier, maar komt met een heerlijke pindasaus met ketjapsaus erbij. Patrick is lyrisch, maar voor mij moet het hoogtepunt nog komen: de Indische makreel. Een boterzachte makreelfilet met een pittige pepersaus van een geheime receptuur. Oh, wat lekker! Hier kun je me ’s nachts wakker voor maken.

Er staat nog van alles op de kaart wat we nog niet geproefd hebben, maar we kunnen niet meer, hoe graag we ook willen. De Indische kipkluifjes of een stamppotje met Javaanse gehaktballen bewaren we voor de volgende keer. Of de sambal goreng boontjes, telor of frikadel djagung en het broodje tahoe/tempeh.

Maar wat we vandaag geproefd hebben was werkelijk fantastisch. Kadijk de Winkel is dan misschien geen ouderwetse toko, maar serveert wel ouderwets lekkere Indische maaltijden, hapjes en snacks. En dat allemaal in een nieuw jasje en prima betaalbaar. Amsterdam is een culinair pareltje rijker. Onze beoordeling:


Kadijk de Winkel, Huidenstraat 26, Amsterdam, www.cafekadijk.nl

"Ik zou niet zeggen dat ik Indisch ben." – Mei Li Vos

Mei Li Vos interview video-versie 2010 Indisch3

Uitgesproken 3.0

Voormalig Tweede Kamerlid voor de PvdA Mei Li Vos (Eindhoven, 1970), ontdekte eerder dit jaar een verborgen deel van haar Indische familieverleden. Nieuwsgierig naar hoe zij aankijkt tegen haar eigen Indische kant, vertrok ik naar Amsterdam om haar te interviewen. Kijk zelf naar deel twee (15 min) van dit uitermate openhartige gesprek over hoe Mei Li zichzelf heeft leren kennen, in politiek Den Haag, Indonesië en in Indisch Nederland.

Trailer: Mei Li Vos

Vanaf 22-12-2010 online: deel 2 van het interview met Mei Li Vos.

In oktober 2010 was te zien hoe Mei Li Vos achter de taboes van haar Chinees-Indische familie kwam, in het programma Verborgen Verleden. Om erachter te komen hoe Indisch Mei Li zich voelt, en hoe zij tegen de samenleving aankijkt, toogde Kirsten Vos (Indisch 3.0) met fotograaf Armando Ello naar Amsterdam. In november verscheen het geschreven interview. Deel 2 is een videoreportage waarin Mei Li vertelt hoe zij aankijkt tegen het politieke speelveld in Nederland, over Wilders en over de plek van Indië en Indonesië in politiek Den Haag.

Nieuw-Guinea-dag in Bronbeek

Vlak voor de nieuwe website-vormgevingvond de themazondag Nederlands Nieuw-Guinea van thuisland tot overdracht plaats op Bronbeek in Arnhem. Het verhaal over de laatste jaren van het Nederlandse aanwezigheid in Nieuw-Guinea is een bewogen geschiedenis. De overdracht van Nieuw-Guinea was een speerpunt van zowel de Nederlandse als Indonesische regering en gepaard ging met militaire conflicten tussen deze twee landen. Tijdens de bijeenkomst belichtten verschillende sprekers onderdelen van deze geschiedenis. Merah en Charlie waren erbij. Hier leest u hun verslag.

Om 10.00u stonden we met slaperige weekendkopjes op Arnhem CS. Uiteraard misten we de bus op nog geen tien meter. Na wat onderhandelingen met de taxichauffeur over de ritprijs kwamen we toch op tijd aan op Bronbeek. We werden warm verwelkomd met de woorden: ‘Ach kijk, de jeugd! Wat leuk!’ We hadden het genoegen gasten zijn van de Stichting Indisch Erfgoed met dank aan Ralph Kneefel. Echte Indische gastvrijheid, zeg maar. Na een beleefd voorstelrondje met een aantal medewerkers kregen wij een ereplek vooraan in de zaal; “dan kunnen jullie goed opletten”.

Politiek

De eerste spreker was de heer Pieter Drooglever die vertelde over de geschiedenis van Nederlands-Nieuw-Guinea en de overgang naar Nieuw-Guinea als onderdeel van Indonesië. Met een licht zalvend stemgeluid beschouwde de heer Drooglever hoe het Nederlands avontuur in Nieuw-Guinea begon, verliep en eindigde. De afdronk van deze stormvloed aan geschiedkundige feiten, betrof de politieke achtergrond waartegen onze (groot)ouders wederom hun thuis in de Oost dienden te verlaten.

PVK
De volgende spreker was de heer Mark Lohnstein die de luisteraars inwijdde in de geschiedenis van het Papoea Vrijwilligers Korps (PVK). Dit legeronderdeel werd opgericht om tegenstand te kunnen bieden een mogelijke invasie van Indonesische troepen. Het verhaal werd keurig uiteengezet, compleet met uniek beeldmateriaal. Jammer was dat de vraag uit het publiek “Wat gebeurde er met de PVK leden nadat de Nederlandse periode was beëindigd?” niet kon worden beantwoord. Wellicht had een Papua perspectief op de PVK een meer compleet en ander beeld kunnen laten zien…

Makanan
Na deze interessante lezingen was het tijd voor de lunch. Een enorme, geurige rijsttafel die niet onder deed voor die van oma. Ginnegappend zeiden de dames die de bordjes klaarmaakten: ‘Fijn
he, je hoeft vanavond niet meer te koken!’ En dat hoefde we inderdaad niet. De stroop susu werd aangerukt en tussen de mensen die spraken over Nieuw-Guinea voelden we ons helemaal
senang.

Willem Oltmans
Na de lunch was het woord aan de heer Wouter Meijer, de jongste van het stel met zijn leeftijd van 28. Hij sprak over Willem Oltmans en zijn journalistieke, politieke en diplomatieke
praktijken. Meijer had de onverdeelde aandacht van de zaal, je kont merken dat de ‘oudjes’ het leuk vonden zo’n ‘jonge kerel’ in hun midden te hebben. De conclusie was tweeledig. Willem
Oltmans was niet de grote schakel geweest in de gehele Nieuw-Guinea kwestie. Hiervoor miste hij de ervaring en positie als onderhandelaar. Hij was wel een persoon die zich heef ingezet voor
een zaak die in latere ogen zijn visie in het gelijk stelde.

Nico Jouwe
De dag werd afgesloten door Nico Jouwe, zoon van de Papoealeider Nicolaas Jouwe. Met zijn persoonlijke, en naar eigen zeggen subjectieve verhaal, wist hij een snaar bij de luisteraars te raken. Het was een bijzonder verhaal over wat zijn vader, maar ook hij, hadden meegemaakt. Voor sommigen zal het op bepaalde punten herkenbaar zijn geweest. Ook voor de derde generatie Indo’s. Hun generatiegenoten onder de Papua’s in Nederland zijn ook hun cultuur aan het hervinden en hebben minder oog voor de politieke kwesties waar hun grootouders mee worstelden.

Dit dagje Bronbeek heeft onze kennis over het gebied waar onze moeders waren opgegroeid verbreed en verdiept. Hoewel het voor de meeste jongeren niet direct tot de verbeelding zal spreken, is het een aanrader voor iedereen met een band of interesse voor dit vergeten stuk Nederlandse historie in de Oost. Hopelijk zullen er ooit derde of zelfs vierde generatie Indo’s een dergelijk podium betreden om deze geschiedenis niet te doen vergeten.

Extreme Makeover 2010

De kernredactie van Indisch 3.0: vlnr Ulrike de Wreede, Willem-Jan Brederode, Kirsten Vos, Ed Caffin en Charlie Heystek. (c) Indisch 3.0/Armando Ello 2010

Zo. Het is dan echt gebeurd. Indisch 3.0 heeft een nieuwe lay-out en dit keer zijn de veranderingen groot. We lopen ze hier met je door.

Wat hebben we hetzelfde gelaten? Tja. De inhoud. Alle artikelen mét commentaren zijn overgenomen. En de redactie. Die is ook nog hetzelfde. Maar veel belangrijker: wat is er anders?

[tabs slidertype=”top tabs”][tabcontainer] [tabtext]Homepagina[/tabtext] [tabtext]Posts[/tabtext] [tabtext]Pagina’s [/tabtext] [tabtext] Comments[/tabtext] [tabtext] Logo?[/tabtext] [/tabcontainer] [tabcontent] [tab]De homepagina van Indisch 3.0 laat zien wat er in de community gebeurt. We bieden je verschillende nieuwe en bestaande interactiemogelijkheden, zoals de Twitter-feed en recente commentaren, maar ook de mogelijkheid je aan te melden voor onze wekelijkse nieuwsupdate en een weergave van de meest gedeelde posts op Twitter en Facebook. We hebben inmiddels hoofdartikelen, die we om uiteenlopende redenen extra onder je aandacht willen brengen. Die zijn op basis van hun inhoud ook terug te vinden via het postsmenu. [/tab] [tab]De posts zijn vanaf nu gerubriceerd in blogs, interviews, hoofdartikelen, recensies & repo’s. De nieuwste posts zie je onder de feature staan, maar ze komen ook terug in het postsmenu. Zo is het interview met Rebekkka Ling te vinden onder Jonge Indo’s in de muziek én in interviews, en de Indotiteit-crises van Patrick Neumann onder Blogs & Jonge Indo’s identiteit. Wat je verder zal merken, is dat we onze focus gaan verbreden: zowel de culturele hoek als het entertainment-gehalte van de Indische gemeenschap verdient de aandacht van Indische jongeren. Daarnaast zijn onze foto’s, filmpjes en audio-fragmenten eindelijk makkelijk terug te vinden op onze site. Binnenkort komt hier nog een kalender bij, van evenementen en belangrijke momenten![/tab] [tab]Helemaal rechtsboven in de site zie je een aantal pagina’s. Je kan bij Over Indisch 3.0>>  meer lezen over de achtergrond, doelstellingen en mensen van Indisch 3.0. Heel fijn is dat je nu op de naam van de blogger kan klikken en zo direct bij zijn andere artikelen kan uitkomen. Onder De crew lees je bovendien wie wie is. Zo komen redacteuren en freelancers beter tot hun recht. Tot slot is er een kalender – pagina, waarin je makkelijk kan zien welke events er aan zitten te komen in de Indische gemeenschap. En wil jij dat Indisch 3.0 er een repo over een bepaald evenement maakt? Laat dat dan weten in een comment! Boeken en dvd’s bestellen bij Van Stockum kan binnenkort weer. [/tab] [tab]Reageren op posts kan nog op dezelfde manier als je gewend was. Maar binnenkort kan je dat ook doen vanaf je Facebook-account, of op het Forum. Hoef je niets extra’s voor te doen, gewoon je reactie invoeren in de box met Facebook Comments. Kunnen je FB-vrienden meteen zien wat jij van de Indische events vindt. [/tab] [tab]Owww. Ons logo! Hou onze site in de gaten. In 2011 schrijven we een prijsvraag uit voor de ontwerper die het logo ontwerpt dat bij het nieuwe Indisch 3.0 past. Voorlopig moeten we het hier even mee doen. Weet jij een vormgever die wil meedoen? Stuur ons zijn of haar naam en we sturen hem een persoonlijke uitnodiging voor deelname! [/tab] [/tabcontent] [/tabs]

Goed dat je er bent - we gaan je proberen blijvend te verrassen!

Vanaf 3 dec even geen Indisch3.nl

Indisch 3.0 gaat even uit de lucht

Zoals we eerder deze week bekendmaakten, is Indisch 3.nl vanaf morgen tot woensdag 8 december offline. Wie dan op deze website uitkomt, krijgt te zien hoe lang het nog duurt voordat we weer terug zijn.

Duurt dat te lang? Hou ons dan in de gaten op www.facebook.com/indisch3. Daar zullen we ook als eerste aankondigen wanneer we weer online zijn.

Tot snel!

de redactie