Toko's testen

Al een paar jaar publiceren we zo nu en dan een toko-test. Dan gaan enkele van onze redacteuren en verslaggevers, “omdat het moet” (hmm, hmm) proeven hoe lekker het Indische eten bij toko die-of-die eigenlijk is. Die tokotesten gaan we radicaal anders aanpakken. Daarvoor hebben we jullie input nodig.

Waarop beoordeel jij een toko? Vul deze poll in en laat het weten. Onderaan de poll vind je een reactieformulier. Als jij een criterium hebt dat je niet terugvindt in het rijtje, of je vindt iets anders belangrijk, dan kan je dat laten weten met een comment of door het reactieformulier in te vullen.

Sorry, there are no polls available at the moment.

[contact-form subject=’Tokotest beoordeling’][contact-field label=’Naam’ type=’name’/][contact-field label=’Wat ik (verder) belangrijk vind van een toko:’ type=’textarea’ required=’1’/][/contact-form]

Toko Test # 8: Toko Indo Jaya in Amsterdam

Voor de derde keer proeft een I3-testteam voor de rubriek de Tokotest een toko in de hoofdstad. Dit keer Indo Jaya op de Van Woustraat in de Pijp. In de IENS-toplijsten van 2010 is de toko te vinden op plek zes van de beste restaurants in Noord-Holland en “het beste Indonesische afhaalrestaurant” van Amsterdam. Hoog tijd om eens te gaan proeven.

Testteam: Patrick Neumann, Ulrike de Wreede en Ed Caffin

Het testteam treft elkaar voor de deur van Indo Jaya op een snikhete dag die zich leent voor een lichte maaltijd met verkoelende drankjes in een park. Het nuttigen van een goede Indonesische maaltijd bij een tropische temperatuur is  dus eigenlijk precies zoals het hoort. Bij Indo Jaya liggen heerlijke gerechten uitgestald, in de keuken wordt volop  gekookt. Het is binnen warmer dan buiten. De klanten komen een voor een binnen.

Omdat we veel willen proeven bestellen we de gerechten per ons. Het is echter wel goedkoper om ze in menu-variant te bestellen, worden we gewaarschuwd. Inderdaad, een Nasi rames met 2x vlees 1x groenten, of 2x groenten 1x vlees kost slechts 8,50 euro.

We bestellen als eerste twee ons van 3 verschillende groentengerechten: Tumis boontjes (mild gekruide sperzieboontjes met wortel), Sajoer Lodeh en de huisspecialiteit, Choi Sam in een soort lichte boullion. Ook doen we nog een bakje met Tempeh Ketjap. Dan kiezen we drie vleesgerechten: Rendang, Daging Smoor (Smoor jawa) en Ajam Ritja, Ritja, kippenboutfilet in hete saus. Ook nemen we twee visgerechten mee; Ikan Atjar, gebakken makreel in zoetzure saus met groene pepers en wortelen, en Udang Peteh, gebakken garnalen in sambalsaus met petehbonen. Daarbij witte rijst en nasi goreng en wat spekkoek toe.

Met een volle tas lopen we naar buiten. De hitte drijft ons naar een park in de buurt, waar we de andere parkgangers verrassen met de verzameling bakjes die we op ons kleed uitstallen. Het is hoog tijd om te proeven. De huisspecialiteit Choi Sam, toch niet een heel spannend ogend gerecht, is verrassend lekker. De bouillon smaakt iets te zout, dat is wel jammer. De Tumis boontjes is ook geen avontuurlijk gerecht, maar smaakt prima. De boontjes en worteltjes zijn goed qua beet en lekker mild gekruid. Op de Sajoer Lodeh en Tempeh ketjap tenslotte valt niets aan te merken. Goed bereid en prima op smaak. De vegetariër in ons gezelschap heeft niets te klagen.

Dan de vleesgerechten. Om te beginnen de Rendang en Daging Smoor. De kerrie en kokos in de Rendang zijn perfect op elkaar afgestemd maar het vlees is net iets te droog. Dat geldt ook voor de Daging Smoor: de zoete ketjap saus is fantastisch, maar het vlees had malser gemogen. De Ajam ritja ritja is niet te pittig en lekker van smaak, hoewel de smaak van het citroengras wat overheersend is.

De visliefhebbers kunnen met de Ikan Atjar en de Udang Peteh hun hart ophalen. De makreel valt makkelijk van de graat en combineert heel goed met de zoetzure Atjar. De garnalen zijn heel pittig, je moet er tegen kunnen, maar een hoogtepunt voor wie er van houdt.

Alles bij elkaar zijn we onder de indruk van het eten van Indo Jaya. Wat we vandaag geprobeerd hebben, smaakt heel gezond en lijkt gemaakt met de grootst mogelijke liefde voor eten. Ondanks dat de afstemming van de smaken soms wat uit balans leek en het vlees wat droog was, was het zeer de moeite waard.

Voor het lekkere eten van Indo Jaya kun je in de Pijp terecht, maar ook in IJburg. Sinds december 2008 heeft de toko daar nieuwe vestiging geopend. Voor zover we dat al niet wisten: Amsterdam heeft werkelijk niets te klagen over Indisch en Indonesisch eten. Onze beoordeling:

 

 

 

 

Voor meer informatie check de website van Indo Jaya: http://www.indojaya.nl en volg Indo Jaya op Facebook

Tokotest #7: Toko Mitra in Utrecht

toko mitra banner

Testteam: Nina Schreefel, Liselore Rugebregt, Stéphanie Bloemers, Nora Iburg en Charlie Heystek A.K.A. The Utrecht-Crew

Met vijf vrouwen drommen wij rond de toonbank van Toko Mitra waarachter de schalen met gerechten staan uitgestald. Verlekkerd staren we naar het eten en roepen af en toe uit herkenning: ‘Oh, dat moeten we nemen!’ We besluiten van-alles-wat te bestellen zodat iedereen overal van kan proeven, een soort Indische tapas.

Het meisje van de toko probeert kaas te maken van ons gekakel als tijdens het bestellen onze ogen steeds op andere lekkernijen vallen. ‘Ohh, ze hebben ook nog hapjes!’ Als we de zeven gerechten en vijf hapjes afrekenen komen we tot de ontdekking dat we helemaal geen nasi hebben.. ‘Eh, mogen we nog vijf porties nasi?’ vraagt een van ons. Charlie draait zich van schaamte om, Nora geeft haar van repliek: ‘Ik denk niet dat ze het erg vindt hoor, ze verdient aan ons!’

Charlie trekt het antieke servies van haar oma uit de kast en dekt de tafel terwijl NinToko Mitra Utrecht @ Charlie Heysteka Chef Magnetron is en de hapjes opwarmt. Ondanks het iets hogeren slapheidsgehalte, als gevolg van het gebrek aan een frituurpan, smult Charlie van de martabak met een heerlijke zachte, goed gegekruide en rijke vulling. Bij Nina en Stephanie gaan de risolles er in als zoete koek, ‘Ja, gewoon lekker’ luidt het commentaar. Het enige commentaar op de frikadel djagung van Nora en Liselore betreft het ontbreken van hele maiskorrels, ‘Ja, dat is toch niet helemaal zoals oma ze maakt.’

Als we tot de hoofddis over gaan zegt Nina ineens: ‘Ja, maar ik heb het allang opgegeven te zoeken naar een toko die net zo kookt als oma, die bestaat gewoon niet.’ Tot we de rendang proeven. Heerlijk mals vlees, die precies goed gekruid is en verrassend blijft. Zoals rendang hoort, je moet blijven proeven en de kelapa is nog terug te vinden. Een absolute top dus.

De eerste nop die we tegenkomen is de saté. Hij is niet gemarineerd waardoor de satésaus moet het doen. En dat is mooi balen voor Liselore, want die heeft een pinda-allergie. Enigszins beteutert kijkt ze naar het stokje met kippenblokjes die zelfs geen sporen van een koolvuurtje bevatten. Hiervoor hoef je niet terug te komen.

De sajoer lodeh, sambal goreng boontjes worden zonder al te veel commentaar naar binnen geschoven. Charlie vraagt hoe de rest van de dames het vindt. ‘Wel aardig,’ definieert Nina het als eerste redelijk neutraal. ‘Ja,’ zegt Nora, ‘het is wel okay, maar niet zo bijzonder?’ Waarop Stéphanie zegt: ‘Het is niet heel erg spannend, nee.’

Wel erg lekker is de nasi kuning die zacht van smaak is en daardoor de gerechten goed begeleid. De ajam ritja ritja blijft het langst onaangeroerd staan. We hebben allemaal ervaring met ritja-gerechten die zo heet zijn dat je niet meer uit je ogen kunt kijken en die andere gerechten als een soort alles verzengende meester overheersen. Vaak om de slechte kwaliteit van het vlees te verbergen. Maar, bij Toko Mitra is dat niet het geval. De kip is -verrassend- mals en hij is goed pittig, maar de tranen springen ons absoluut niet in de ogen. We kunnen zelfs concluderen dat er redelijk smaak aan zit. Ook niet erg bijzonder of verrassend, maar zeker niet slecht.

Ineens komt naar aanleiding van oma’s kookkunsten ook de blauwe vlek boven de billen ter sprake. Stéphanie vraagt of een van on die nog heeft. Niemand, zij wel. ‘Broek uit!’ roept Liselore, ‘dat wil ik zien!’ Stéphanie neemt nog een hap van haar sajoer, staat op en zegt: ‘Maar niet op mijn vetjes letten’ en laat een bijzondere blauwe vlek op haar heup zien. ‘Ajooh!’ roepen we allemaal uit. Grinnikend eten we verder. Alles gaat op, er wordt niets weggegooid. Tijdens de koffie komen we tot de conclusie dat we lekker hebben gegeten, dat de rendang om je vingers bij af te likken, maar dat de saté toch wel een teleurstelling was. Onze beoordeling:

 

 

 

 

 

Toko Mitra, Lange Viestraat 2, Utrecht. www.tokomitra.nl

Toko Test #6: Kedai Nikmat in West-Covina

De zesde aflevering van de Tokotest vindt voor de tweede maal plaats in de regio met de op een na grootste Indische populatie ter wereld: Zuid-Californië. Ditmaal deden Willem-Jan Brederode en Amerikaanse familieleden de foodcourt van de Hong Kong Plaza in West-Covina aan. Zullen zij wederom likkebaardend smullen en smikkelen van een overdadigheid aan Indonesische lekkernijen?

West-Covina is een aardig plaatsje in oostelijke suburbs van Los Angeles en is voorzien van een relatief grote Aziatische gemeenschap. Wanneer je dan ook door West-Covina rijdt, wordt je doodgegooid met een veelvoud aan Aziatische karakters, geplakt op menig restaurant, toko of supermarkt. Ook het straatbeeld wordt overheerst door onze Aziatische medemens, de traditionele Mexicaan daargelaten. Het verbaasde mij dat ook totaal niet dat wij Hong Kong Plaza in deze stad zouden vinden.

Hong Kong Supermarkets is een opkomende Aziatische winkelketen wiens locatie in West-Covina een Indonesische nadruk heeft. Bij het oprijden van de parkeerplaats merk je daar nog weinig van. Van buiten lijkt het geheel op een standaard Amerikaanse stripmall met een licht Aziatisch tintje. Dit verandert echter wanneer je de naast de supermarkt gelegen foodcourt binnenkomt.

Eenmaal binnen stoof mijn familie, haast voorgeprogrammeerd, naar Kedai Nikmat om naast de bestellingen tal van producten voor thuisgebruik uit te kiezen. Naast deze toko bevonden zich nog drie andere Indonesische deli’s in de ruimte die, zoals mijn tante het zo mooi verwoordde, hun achtergrond in de ‘buitengewesten’ hadden. Ik merkte aan de Jakartaanse eigenaresse van Kedai Nikmat dat mijn familie al uitstekende ervaringen met haar had opgedaan. Onder het enthousiast geroep van “tante..! tante..!” werden mijn vrouwelijke familieleden de een na de andere Indonesische of Nederlandse lekkernij voorgelegd. Ondertussen had deze getalenteerde damemij een heerlijke portie Nasi Bungkus Padang in de maag weten te splitsen.

Dit gerecht betrof een soort rames samenstelling verlekkerd door de pisang aroma van het blad waarin het verpakt was. De ayam en rendang waren heerlijk ‘ngerep’ door de bumbu’s. Het gebruik van de lombok ijo werkte verrassend op mij daar ik vrijwel alleen de rode variant eet. Ook de nangka gaf het geheel een voor mij onorthodoxe doch verfijnde draai. Se-DAP! Nadat ik hier en daar veen saté had gepikt, verzachte ik het pedis gevoel met een aardig smakend glaasje cendol.

Helaas heb ik mijn maaltijd niet op kunnen eten. Bij mijn een na laatste hap ayam, schoot een stuk bot los en bleef ferm haken tussen twee van mijn achterste kiezen. Nadat mijn zus en moeder als een tandheelkundig traumateam hadden getracht mij te verlossen van dat stukje kippenbot, was mijn eetlust helaas verdwenen.

Als toetje bezochten wij de Hong Kong Supermarket. Meteen aan de rechterkant stond een ferm afgeschermd gedeelte met Indonesische producten, terwijl de ruime rest van winkel gereserveerd voor “overig Azië”. Een beetje vreemd allemaal…

Ondanks dat ik het rare idee had dat ik een barak voor quarantaine patiënten binnen moest, zag ik eenmaal binnen iets dat exemplarisch is voor Amerikaanse toko’s die Indonesische producten verkopen. Tussen alle Indonesische artikelen staan namelijk her en der oer-Hollandse producten te koop. Op dat moment bedacht ik mij voor de eerste keer dat eigenlijk niemand dit scherpe contrast zou begrijpen. Behalve een Indo natuurlijk, want voor hen staan juist deze producten er! Als een soort symboliek voor de Indo, staan de bumbu’s naast de hagelslag, de kue’s naast de stroopwafels en krupuks naast speculaas. Op een vrij aparte manier wordt wederom duidelijk hoe complex het Indische wel niet is, en hoe normaal voor mij…

Het eindoordeel:

Als je een keer in Californie bent, oordeel dan zelf: Kedai Nikmat – 989 Glendora Ave #18 West Covina, California

Toko test #5: Kadijk de Winkel, Amsterdam

Voor de vijfde aflevering van de Tokotest bezoeken Patrick Neumann en Ed Caffin een “toko nieuwe stijl” in Amsterdam. Hier niet de sfeer en de verzameling gerechten die je in een traditionele toko aantreft. Het pas geopende Kadijk de Winkel is een eigentijdse Indische traiteur. Of is het eigenlijk een moderne toko? Toko betekent immers gewoon winkel…

Het is bar winterweer. Glijdend en glibberend door de sneeuw arriveren we in de Huidenstraat, een van de 9 straatjes in de Jordaan. Hier ergens opende Kadijk de Winkel een paar maanden geleden zijn deuren. Het is de tweede horeca-zaak van Fransien Schut en Jolanda Markus, eigenaars van het populaire Café Kadijk op het Kadijksplein in het centrum. De roem is Kadijk de Winkel vooruit gesneld: er is nog geen uithangbord, maar wel een snel groeiende klantenkring.

Vanachter de toonbank heet een jongedame ons welkom. Ze is Indisch, zo vertelt ze ons, net een aantal andere dames die in de winkel werken. We gaan zitten aan het enige tafeltje die de winkel telt en bestuderen de kaart. Na enige tijd komt Fransien uit de keuken tevoorschijn en gaat bij ons zitten. Ze vertelt dat ze het koken van haar moeder en tante leerde, Chinezen uit Oost-Java.

Zo’n vijfenenhalf jaar geleden begon ze samen met Jolanda Café Kadijk. Geen restaurant, maar een cafe met een kleine kaart met Indische hapjes. Het liep al snel uit de hand. Nadat Johannes van Dam een geweldige recensie schreef in het Parool liep heel Amsterdam de deur plat. Ze waren net een half jaar bezig.

Of we al weten wat we willen eten? Om te beginnen een zogenaamd Indisch bordje, een mini-rijsttafel bestaande uit verschillende vlees en groentegerechten. Ons bordje bevat Daging Smoor, Rendang, Ajam Boemboe Bali, Gado-Gado, witte rijst en atjar. De Daging Smoor is werkelijk goddelijk. Eerst subtiel qua smaak, dan een exploderende smaaksensatie: zoet, zout en een pittige nasmaak.

De Ajam Boemboe Bali die we vervolgens proeven is mals en mild gekruid. Een hap rijst, een slok en dan de Rendang. Ook dit vlees is zeer mals en goed gekruid. Wat ons betreft bevat dit bordje drie maal een voltreffer. Wat is het geheim? Nee, dat verklapt Fransien niet. Wat ze wel vertelt is dat er alleen scharrelvlees wordt gebruikt. Want, zo zegt ze, dat is het minste dat ze kunnen doen. Wij zijn er ook meer dan blij mee. Het is fijn om kauwbare Rendang te eten. Dat vind je niet in elke toko.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=f3VRrgQGTlY]

Ook de groente smaakt geweldig. De Gado-Gado is de lekkerste die we in lange tijd geproefd hebben. Het kan niet op, want hierna bestellen we wat Sate Lam en Sate Ajam. Ook komt een van de specialiteiten van Fransien op tafel, de Indische Makreel. De saté is lekker en afwisselend van smaak. De lamssaté is fijn mals en wordt geserveerd met een uitstekende ketjap-rode peper saus. Het is allemaal werkelijk om de vingers bij af te likken. De kipsaté is wat taaier, maar komt met een heerlijke pindasaus met ketjapsaus erbij. Patrick is lyrisch, maar voor mij moet het hoogtepunt nog komen: de Indische makreel. Een boterzachte makreelfilet met een pittige pepersaus van een geheime receptuur. Oh, wat lekker! Hier kun je me ’s nachts wakker voor maken.

Er staat nog van alles op de kaart wat we nog niet geproefd hebben, maar we kunnen niet meer, hoe graag we ook willen. De Indische kipkluifjes of een stamppotje met Javaanse gehaktballen bewaren we voor de volgende keer. Of de sambal goreng boontjes, telor of frikadel djagung en het broodje tahoe/tempeh.

Maar wat we vandaag geproefd hebben was werkelijk fantastisch. Kadijk de Winkel is dan misschien geen ouderwetse toko, maar serveert wel ouderwets lekkere Indische maaltijden, hapjes en snacks. En dat allemaal in een nieuw jasje en prima betaalbaar. Amsterdam is een culinair pareltje rijker. Onze beoordeling:


Kadijk de Winkel, Huidenstraat 26, Amsterdam, www.cafekadijk.nl

Toko test #4: Toko Toet, Den Haag

Toko Toet is de oudste toko van Den Haag. Aangezien Den Haag ook nog eens de Indische hoofdstad van Nederland is, zou je dus kunnen zeggen dat tokotest 4 bij de toko der toko’s heeft plaatsgevonden. Ed Caffin en Kirsten Vos hebben zich daarom, samen met gast-tester Armando Ello, tot het uiterste ingespannen om een representatieve indruk te krijgen van het hedendaagse aanbod van deze grande dame onder de toko’s en vrijwel alles geproefd – in kleine hoeveelheden – wat Toko Toet in de aanbieding had.

Toko Toet, Beeklaan 376a, Den Haag

Medewerker Jeremy (29) heet ons hartelijk welkom. De keuken van Toet is te typeren als die van midden-Java, vertelt hij, wat neerkomt op wat zoetere smaken. Zelf is hij een niet-Indische Indo, als kind van een oost-Javaanse vader en een Nederlandse moeder, en getrouwd met een Indonesische (‘mijn vrouwtje kan het beste koken van allemaal’) . De eigenaar, Fred Jansen, zien we die dag niet.

Elke toko heeft betere en mindere gerechten. Dat geldt ook voor toko Toet. Een Indo die zijn toko’s kent, weet waar hij wat het beste kan halen. Op welk gerecht de toko zichzelf onderscheidt? ‘Dat is de sayur lodeh. De ajam pangang. En ik heb ook begrepen dat onze tjendol erg goed is,’ vertelt Jeremy. Gretig hebben wij die uitspraken aan onze smaakpapillen onderworpen.

Om hier alle 25 gerechten te bespreken die we geproefd hebben (ja, we hebben het serieus aangepakt), gaat te ver. We geven jullie daarom de vijf gerechten waar wij voor terug zouden komen en drie gerechten die we toch eerder ergens anders zouden kiezen.

1. Ajam pangang
Gebakken kippenpoten. Het zachte, sappige kippenvlees heeft een heerlijk rokerige smaak. De ketjapsaus maakt het af.

2. Sayur lodeh
Beetgare, knapperige groenten in een pittig-milde kokossaus. Elke smaak is te proeven zonder dat er een overheerst, de smaken samen maken het gerecht perfect in balans.

3. Ikan boemboe bali
Witvis in pittige saus. De vis is stevig en mals, bovendien zonder graten. De boemboe is pittig, zoet en zuur.

4. Tahu taotjo
Tahu met gefermenteerde sojabonen (taotjo). De verrassend donkere smaak van de taotjo-boon is een perfecte combinatie voor de zachte tahu.

5. Toemis kankung
Geroerbakte bladgroente, te vergelijken met spinazie. De eenvoudige, maar heerlijk karakteristieke smaakt maakt dit een ideaal bijgerecht.

Waar komen we niet voor terug? Allereerst de frikadel djagoeng: die is te grof en smaakt alleen maar naar mais. Daarnaast de sambal goreng telor; de trassie overheerst, het ei is smaakloos en heeft een te dikke ‘huid’ gekregen, de saus is ons te zoet. De frikadel lombok heeft zo’n vreemde smaak en papperige structuur, dat we na één hap genoeg hebben.

En de tjendol? De Javaanse suiker en kokos zijn in precies de juiste verhouding: niet te zoet, niet te zwaar, waardoor de smaken elkaar lijken te verlengen. De ‘groene fliebertjes’ (hoe noem je die dingen) van hung-kee meel zijn lekker zacht en sappig. Met die paar blokjes ijs is dit echt een verfrissend drankje.

Het eten van toko Toet heeft ons ontzettend goed gesmaakt en de prijzen zijn prettig. Maar toko der toko’s durven we niet te beweren, als die als zou bestaan. Elke toko heeft zijn eigen signature dishes. Onze beoordeling:

Toko Toet, Beeklaan 376a, Den Haag, www.tokotoet.nl

p.s. Meer filmpjes? Ga naar www.youtube.com/indisch3

Toko Test #3: Warung Pojok in Garden Grove

Speciaal voor lekkerbekken, culi-freaks en Indo’s die op zoek zijn naar de authentieke Indische smaak onderzoekt Indisch 3.0 in deze nieuwe serie de ‘I-factor’ van toko’s in Nederland. Bij welke toko moet je volgens ons wél eten of afhalen, en bij welke juist níet? De beoordeling wordt weergegeven in een score van 1 tot maximaal 5 lombok merah’s. In deze derde aflevering: Warung Pojok in Garden Grove (Orange County, California) in de Verenigde Staten.

Testteam: Willem-Jan Brederode en familie

Omdat mijn vlucht vanuit Schiphol naar Los Angeles rond het middaguur arriveert, stelt mijn familie voor om eerst gezamenlijk te lunchen alvorens naar huis te rijden. Op de weg erheen komen we langs de stad Garden Grove in Orange County, gelegen tussen de agglomeraties van Los Angeles en San Diego. In Garden Grove bevindt zich Wajung Pojok, een Indonesisch eetgelegenheid gesitueerd in een van de vele stripmalls die Californie telt.

In Amerikaanse termen hanteert Warung Pojok de fastfood methode; alle gerechten zijn kant en klaar te bezichtigen via de vitrines en het enige aanwezige menu is in koeienletters te lezen hoog achter de balie. Echter on-Amerikaans en zelfs on-Indonesisch, is de afwezigheid van een airconditioning. In combinatie met de zomerhitte worden op deze manier de tropische sferen die bij zo’n maaltijd passen perfect nagebootst.

De eigenaren en tevens personeelsleden komen uit Jakarta en lijken me van Chinese komaf, zoals bij veel Indonesische Amerikanen het geval is. Ook de gerechtnamen eindigen vaak op “Betawi” dat op de Jakartaanse oorsprong van het menu duidt. De hoofdkeuze bestaat uit een menu met nasi uduk of mie goreng, aangevuld met één, twee of drie vlees- en/ of groentegerechten. Nadat mijn vrouwelijke familieleden al kwetterend de serveerster de meest uiteenlopende bestellingen hebben gegeven, is het mijn beurt. Na wat vluchtig gegluur over de gerechtbakken, kies ik voor een combinatie van nasi uduk, ayam pangang, rendang en een groentegerecht waarvan ik de naam direct vergeet. Het is een soort sajur van telor en tahu. Een aparte combinatie die desondanks best lekker is.

Ook de andere gerechten die ik heb besteld zijn goed. De nasi uduk is lekker zoet en de ayam pangang is goed knapperig, maar niet te droog. Ook de rendang is erg lekker. Bij het bereiden is het altijd de kunst om het rundvlees niet als rubber te laten smaken, hetgeen bij deze rendang best goed gelukt is. Hij is lekker mals maar ook weer niet te sappig. Ook de sate is vrij lekker, temeer omdat je proeft dat deze echt geroosterd is en niet uit een koekenpan komt.

Mindere punten van zijn de cendol (mierzoet) en de ketan hitam (vrij smakeloos). Het grootste minpunt betreft echter de beperkte voorraad van zo ongeveer alles wat lekker is. Toch jammer. Ondanks dat wij vrij vroeg in de middag arriveren, zijn veel gerechten (met name de sate) namelijk al bijna op. Er wordt maar één keer per dag gekookt en “op is op”. Bovendien worden er iedere dag andere gerechten klaargemaakt, dus je moet maar net geluk hebben dat jouw smaak aanwezig is.

Voor een fastfoodgelegenheid is de kwaliteit van het eten van Warung Projok echter verrassend goed. Ben je een keer op bezoek bij je familie in California en heb je zin in lekkere Indonesische fastfood, ga dan zeker langs. Ben je echter alleen te porren voor een uitgebreide rijsttafel met een invulling naar keuze, rijd Garden Grove dan maar voorbij.

Onze beoordeling:

Mocht je een keer in de buurt zijn, oordeel dan zelf: Warung Pojok – 13113 Harbor Blvd. – Garden Grove – California – www.warungpojokindo.com

Toko Test # 2: Babby Snack’s in Utrecht

Speciaal voor lekkerbekken, culi-freaks en Indo’s die op zoek zijn naar de authentieke Indische smaak onderzoekt Indisch 3.0 in deze nieuwe serie de ‘I-factor’ van toko’s in Nederland. Bij welke toko moet je volgens ons wél eten of afhalen, en bij welke juist níet? De beoordeling wordt weergegeven in een score van 1 tot maximaal 5 lombok merah’s. In de tweede aflevering: Babby Snacks in Utrecht. De reputatie van een van de bekendste afhaaltoko’s in het centrum van Utrecht, is niet onbesproken. Sommigen vinden het niks, anderen geweldig. Tijd voor een beoordeling van een Indisch 3.0 test-team.

Testteam: Dion Koeze en Charlie Heystek

Mijn eerste poging strandde al bij de voordeur toen ik, nota bene voor de kumpulan van Indisch3.0, wat lekkernij wilde halen. De tweede en de derde keer was de deur wel open, maar liep het eenmaal binnen toch nog mis. Er waren geen snacks, lempers, pasteitjes of soto, maar alleen een vaste maaltijd: nasi rames. Dat maakt geen goede eerste, tweede en derde indruk. Bij de vierde keer lukt het dan eindelijk. In plaats van de voordeur, de voorraad of de service, ga ik nu ook het eten testen.

Hoewel Babby Snacks volgens de menukaart een redelijk uitgebreid aanbod aan eten heeft, merk ik daar ook nu weinig van. Terwijl ik de vriend die ik heb meegenomen uitleg wat alles precies is, antwoordt de vrouw achter de toonbank steeds: ‘dat heb ik vandaag niet’. In de vitrine voor ons zijn inderdaad maar weinig gerechten uitgestald. De bakken bevatten slechts Rendang, Sambal Goreng Boontjes, Atjar Ketimoen, Tempeh, Nasi Goreng en een kipgerecht dat ik niet kan thuisbrengen. Eigenlijk weer alleen nasi rames dus. ‘Er is ook nog nasi putih’, klinkt het tenslotte vanachter de toonbank.

Als we vervolgens twee Nasi Rames met witte rijst bestellen blijkt de rijst toch nog niet gereed. Onze buikjes knorren inmiddels al aardig. Nasi Rames met Nasi Goreng en Atjar Ketimoen dan maar? Tijdens het wachten op onze bestelling knoopt een jongen die in de toko werkt nog een kort gesprek met ons aan over afkomst en eten. Even later vertrekken we met onze buit naar huis en kunnen we beginnen met de Tokotest.

Als de zorgvuldig op tafel uitgestalde bakjes open gaan komt een heerlijke geur ons tegemoet. Voorzichtig beginnen we met mijn favoriete gerecht: Rendang. Hij is redelijk mals en perfect gekruid maar helaas veel te pittig waardoor de smaak volledig wegvalt. De Atjar Ketimoen die we vervolgens proeven is weliswaar lekker fris, maar niet zo sterk van smaak. De nasi goreng is helaas erg droog. Tot zover ben ik dan ook nog niet erg enthousiast.

Zodra ik een hap van de Sambal Goreng Boontjes neem ben ik echter direct verkocht. De verhouding tussen pittigheid en specerijen is exact goed. Ook de Tempeh is om je vingers bij af te likken doordat ‘ie lekker heet is. De Ayam Opor is zelfs om een moord voor te doen. Het vlees is mals en volledig doortrokken van de marinade die geniaal is. Zoet en pittig en werkelijk heerlijk gekruid.

Uiteindelijk gaat alles helemaal op. Hoewel de eerste gerechten wat tegenvielen, geef ik Babby Snacks door de heerlijke kip, boontjes en tempeh het voordeel van de twijfel. Ondanks het geringe hoeveelheid beschikbare gerechten ben ik nieuwsgierig geworden naar meer en ga ik zeker nog eens terug . De service is zeer vriendelijk en open. Maar de snack’s? Hopelijk krijg ik nog eens de kans die te proeven.

Onze beoordeling:

En oordeel natuurlijk ook zelf! Ga naar: Babby Snacks – Voorstraat 76 – Utrechtwww.babbysnacks.nl

Toko Test # 1: Toko Ramee in Amsterdam

Speciaal voor lekkerbekken, culi-freaks en Indo’s die op zoek zijn naar de authentieke Indische smaak onderzoekt Indisch 3.0 in deze nieuwe serie de ‘I-factor’ van toko’s in Nederland. Bij welke toko moet je volgens ons wél eten of afhalen, en bij welke juist níet? De beoordeling wordt weergegeven in een score van 1 tot maximaal 5 lombok merah’s. In deze eerste aflevering: Toko Ramee in Amsterdam.

Testteam: Elsbeth Vernout en Ed Caffin

Nog net voor sluitingstijd lopen we Toko Ramee binnen. De toko, die al meer dan 50 jaar bestaat was ooit een van de eerste eethuisjes bij de Albert Cuyp. Een jaar of tien geleden werd de zaak, volgens velen de beste toko in de binnenstad., overgenomen van de familie Oen, die overigens nog steeds bij de zaak betrokken is.

Het voorste deel van de winkel hangt vol met het soort kookgerei dat je alleen in toko’s ziet; vijzels, frituur-spanen en woks in alle formaten. Beneden een wand vol produkten uit de voorraadkast van onze oma’s en verse groenten in de koeling. Aan de linkerkant staat de karakteristieke glazen toonbank waarin en -op het eten staat uitgestald. We zijn de laatste klanten voor vandaag maar de jongedame die ons helpt neemt daar uitgebreid de tijd voor.

Je kunt niet eten in de toko zelf, dus we laten kleine bakjes vullen met gevarieerde gerechtjes. Als hoofdgerechten kiezen we Sayur Lodeh, Sambal goreng Taoco, Tempe Manis, Daging Rujak en Ikan Bali. Als voorafjes nemen we Risoles, Pastei en Lemper mee, en tot slot Kue Mangkok en Kue Lapis voor bij de koffie.

De prijzen vallen ontzettend mee: de gerechten variëren tussen de 1,5 tot 3 euro per 100 gram. Omdat we ook emping, een pot sambal en wat kleine banaantjes meenemen zijn de twee tassen die we meekrijgen voller dan van te voren bedacht.

Eenmaal thuis beginnen we met de risoles, die wat tegenvallen, maar de pastei is GE-WEL-DIG! Wat een heerlijkheid en rijke vulling! Niet voor niets ooit door opinieblad HP/De Tijd uitgeroepen tot beste pastei van de stad. Ook de lemper is heerlijk, hoewel wat matig gevuld. Bij de hoofdgerechten beginnen we met de Sayur Lodeh, die aardig smaakt, maar naar onze smaak wel iets te zoet is. Ook de Ikan Bali is aardig, maar wat te sterk van smaak.

Vervolgens proeven we misschien wel de lekkerste Daging Rujak die je in deze contreien kunt eten: perfect mals en de milde saus die erbij hoort is fantastisch! De tempe die we erbij hebben opgeschept blijkt bij het opwarmen helaas verbrand te zijn, jammer. De Sambal Goreng Taoco is gelukkig wel goed en behoorlijk pittig.

Als bijna alles op is, zetten we voldaan koffie en verdelen we als laatste de Kue Mangkok en de kleurige en plakkerige Kue Lapis. Hoewel de geur verleidelijk is, blijkt de Kue Mangkok niet veel smaak te hebben. De Kue Lapis maakt echter alles goed. We zitten inmiddels propvol, maar toch likken we onze vingers erbij af.

Toko Ramee voldoet ruimschoots aan de verwachtingen. De meeste gerechten die we geproefd hebben zijn heerlijk hebben een authentieke smaak. De jongedame, die ons verzekerde dat alles zelf en met liefde gemaakt is, had niets teveel gezegd.

Onze beoordeling:

Maar oordeel vooral ook zelf, ga naar: Toko Ramee – Ferdinand Bolstraat 74 – Amsterdam, www.tokoramee.com