INDOroutes 14 juni in Amsterdam – voor en door Indische jongeren!

Zoals veel van jullie weten is een groot deel van de Indische jongeren bezig met hun roots en Indische achtergrond, zoals jullie. Ze zijn op zoek naar familieverhalen, bloggen en schrijven er scripties over, maken er documentaires of foto series over, etc. Op zaterdag 14 juni geeft het Indisch Herinneringscentrum – in samenwerking met de Stichting Herdenking 15 augustus 1945 – deze jongeren een plek waar ze ervaringen kunnen delen en elkaar kunnen inspireren. Zo wordt bij een nieuw en jonger publiek een groter bewustzijn van de Indische geschiedenis gecreëerd. Tijdens deze dag hebben jongeren zelf een actieve inbreng, onder andere door middel van workshops, film, muziek, pitches en een informatiemarkt.

Om 14.00 uur zal na de aftrap van Marscha Holman, Bo Tarenskeen openen met een welkomswoord. Een documentaire en pitches van jongeren met roots in Indonesië volgen elkaar in rap tempo op. Nog meer inspiratie krijg je tijdens de workshops. En in de Indische Salons praat je mee over hoe Indisch je bent en hoe je tegenover 15 augustus staat.

De dag vindt plaats in het Bijlmer Parktheater, Anton de Komplein 240, Amsterdam op zaterdag 14 juni a.s. van 14.00 – 19.00 uur. Kaartjes kun je kopen op www.bijlmerparktheater.nl.

Hieronder vind je de inhoud van de dag. Like de Facebook pagina van het Indisch Herinneringscentrum en blijf op de hoogte van updates over de vierde workshop en het definitieve programma.

Tot 14 juni!

 

Workshops

Geef je interview meer impact met video (door Armando Ello); Out of the box met jouw Indo Box (door Nasi Idjo en Indisch Zwijgen? Me hoela); Hoe herinneringen levend te houden (door Simone Berger).

Indische Salons (door Bo Tarenskeen)

Hoe Indisch ben jij?
Wat heb jij met 15 augustus?

Pitches

Door Wouter Neuhaus, Remona Poortman, Armando Ello, Dewi van Beek, Miko Carels, Bernice van Grondelle en Olympia Latupeirissa (OIL).

Documentaire

De koffer. Zoektocht naar een Indisch verleden (van Dewi Staal).

Informatiemarkt

Met o.a. Indisch3.0, Oorlogsgravenstichting, Indonesia Nederland Youth Society, Merapi Tour & Travel.

Dansbare muziek tijdens de borrel

INDOroutesDJ Sir Rocco

Indo Ink: Tattoo Yanoezs

Volgens de wet van vraag en aanbod groeit naast vraag naar tatoeëerders ook het aanbod van tattooshops. Maar hoe begin je nou een tattooshop? De Molukse Yance Thenu is dit avontuur aangegaan en heeft afgelopen augustus Tattoo Yanoezs geopend in Venlo. Indo Ink vroeg hem over zijn pad naar het tattoo ondernemerschap.

fotografie: Armando Ello

Yanoezs is volgens mij Venlo’s best kept secret. Te midden van een troosteloos ogend centumdeel van Venlo staat een lel van een sportschool alwaar je pas achteraan een van de keldergangen op Yanoezs stuit. Deze speurtocht laat je in gedachten al gauw achter je als je Yanoezs binnentreedt. Je ervaart hier namelijk geen standaard, ruig inkthok waar de doodshoofden op je afkomen, maar een verfrissend en vooral gezellig huiskamer idee dat tot in elk detail Yance’s persoonlijkheid uitademt.

Start-up
Yance (1982) werd geboren in Vught en groeit op in het Molukse kamp Lunetten. Na het Grafisch Lyceum is hij voornamelijk kantoorwerk gaan verrichten en hield zijn creatief werk op hobbyniveau. “Ik ben naast mijn werk altijd bezig geweest met tekenen en begon 14 jaar geleden met tatoeëren. Ondanks dat ik veel klandizie had, durfde ik de stap tot een eigen zaak nog niet aan. Voornamelijk mijn ouders zagen de onzekerheden van het zelfstandig ondernemerschap als te risicovol”. De omslag kwam in april 2011 toen zijn neefje en jarenlang tattoopartner zijn eigen shop ‘Tattoo G’ opende in Tilburg. Met menig jaren aan ervaring en nu steun van zijn ouders en zijn (Indische) vriendin Patty, ondernam hij de stap tot het beginnen van Yanoezs. Naast support is volgens Yance zijn instelling primair geweest aan zijn snelgeboren succes. “Een positieve instelling is nog belangrijker dan jouw vaardigheden. Ben je positief, dan krijg je positiviteit terug van je omgeving. Ik heb ook geen ondernemingsplan gemaakt, maar ben na mijn inschrijving meteen begonnen met het zoeken van een pand en het werven van klanten. Hierin stond steeds mijn instelling centraal”.

Leerlingen
Een voorbeeld van feedback op zijn positieve instelling zijn de leerling-tatoeëerders die hij al vrij snel na de opening had aangetrokken. Romano (aka ‘Truusje’) en Wesley (allebei 22) zijn beiden spontaan en ieder op geheel eigen wijze leerling van Yance geworden. Naast hun dagelijkse banen in respectievelijk het leger en een restaurant, zijn zij via Yance’s begeleiding gaan tatoeëren en is bij hen ook hun droom reëel geworden om van hun creatieve hobby’s hun werk te gaan maken. “Wij hebben een wisselwerking. Zij leren van mij en terzijde helpen zij in de shop met bijvoorbeeld de verdere uitbreiding en ontvangst van klanten. Ik focus eerst op hun instelling en dan pas op hun vaardigheden. Zo maken wij gezamenlijk de shop.”

Stijlen vs. cultuur
Ondanks Yance’s persoonlijke interesses en culturele achtergrond, zijn het voornamelijk de achtergronden van zijn klanten die de stijl van de tatoeage bepalen. “Het kan best dat er Molukse elementen in een tattoo verwerkt worden, maar dat zal eerder aan de achtergrond van de persoon zelf liggen. Het levensverhaal en de ideeën van de persoon in de stoel staan centraal. Ik had laatst bijvoorbeeld hier een persoon met een eigen recording studio genaamd Protailz. Bij hem kwamen muzieknoten, pianotoetsen tot zijn bedrijfslogo in zijn tattoo terug. Bij een ander waren het Cendra Wasih’s en de sterfdatum ’28-4’ ter nagedachtenis van zijn Indische grootouders. Het zijn mijn eigen interpretaties van iemands wensen en voorkeuren die de tattoo bepalen, eerder dan een voorgeschreven stijl.”

Davy
Tijdens het interview zit de Indische Davy (telg van de bekende familie ‘Purvis’) in Yance’s stoel. Zijn rechterarm zit al bijna geheel vol met Indische elementen als eerbetoon aan zijn grootouders.
“Als oudste van de kleinkinderen, vind ik het belangrijk dat de Indische cultuur bij ons erin moet blijven en dat ik hierin een voorbeeld ben voor de anderen. Het is in eerste instantie niet eens Yance’s connectie met mijn achtergrond dat ik hier zit, maar ik voel mij hier thuis en begrepen in wat ik graag wil”.

Yance’s magic
Terwijl Yance verder gaat met de wayang op Davy’s arm, bedenk ik mij dat Davy exact de magie van Yanoezs te pakken heeft. In de gezellige, ontspannen sfeer vergeet je dat je een tattooshop bent, krijg je de tijd om gezamenlijk tot het gewenste ontwerp te komen en om bijvoorbeeld over wat last minute angst voor de naald heen te komen. Van een koelkast gevuld met eten en drinken tot een TV waar je een willekeur aan films op kan kijken, je zou haast in tweede instantie pas voor een tattoo hier naar toe komen. Yance heeft met succes zowel zijn persoon als de Molukse gastvrijheid weten te verwerken in een eigen bedrijf. Hier chillen mensen, krijgen de ruimte om zichzelf te zijn en oja, laten ook nog eens een tattoo zetten!

[learn_more caption=”Meer over Tattoo Yanoezs”]Wil je meer weten over Tattoo Yanoezs? Bezoek dan zijn website http://www.tattooyanoezs.nl of zijn Facebook pagina http://www.facebook.com/tattoo.yanoezs.[/learn_more]

DJ W&DY – van Oosterhout via Amsterdam naar Jakarta

In het derde en laatste interview van deze muziekweek vertelt DJ Wendy over haar roots als DJ en zelfbewuste, Indische vrouw.

De Indische Wendy Wustlich, alias DJ W&DY, heeft op vele nationale en internationale plaatsen haar draai gevonden. Toch hoort de geoefende luisteraar nog de lichte Brabantse ‘g’ die haar bakermat verraadt. DJ W&DY’s langlopende dans- en daarna muziekcarrière hebben haar de meest uiteenlopende ervaringen en avonturen gebracht. Indisch3.0 sprak met deze ‘draaiende dame’ over haar verleden, heden en toekomst.

Tekst: Willem-Jan Brederode, Fotografie: Armando Ello (Hoezoindo)

Al het begin is klein

Wendy werd in 1973 geboren in Breda, maar groeide op in het nabij gelegen plaatsje Oosterhout met haar twee Indische ouders en twee broertjes. Haar ouders werden beiden geboren in Jakarta en groeiden op als buurjongen en –meisje. Eenmaal in Breda kwamen ze elkaar weer tegen en werden verliefd. Haar moeder kwam in 1953 naar Nederland met de boot “De Oranje”. “Mijn oma kon bijna niet eens mee, omdat ze hoogzwanger was”.

(c) Armando Ello / Hoezo Indo / Indisch 3.0

Het was geweldig om in zo’n hechte, creatieve familie op te groeien

Wendy’s familie in Nederland, had op Indisch vlak het summum: een eigen Hawaiiaanse dansgroep genaamd “Sweet flowers of paradise”.  Wendy herrinert zich dat nog goed: “Heel mijn familie deed hier aan mee. Iedereen had wel een taak als musicus, danser of kledingmaakster. Het was geweldig om in zo’n hechte, creatieve familie op te groeien”.

In 1953 kozen Wendy’s grootouders voor de Nederlandse nationaliteit om hun kinderen een betere toekomst te geven. Zij kent de geschiedenis die hieraan vooraf ging. Daarvoor heeft veel respect.
“Mijn beide oma’s zijn erg slecht behandeld tijdens de Japanse bezetting en mijn beide opa’s hebben in het Jappenkamp gezeten en moesten aan de Birma spoorweg werken. Hierdoor is bij mij wel het bewustzijn over mijn familie’s verleden ontstaan. Ik ben blij dat ik weet wat vrijheid is en juist daarom geniet ik enorm van mijn leven”.

(c) Armando ello / Hoezo Indo / Indisch 3.0

Back to your roots

“Toen ik 22 was, ben ik voor de eerste keer naar Indonesië gegaan. Ondanks dat ik helaas geen Maleis kan, merkte ik vlak na aankomst dat ik via handen en voeten werk al een half uur met de chauffeur aan het lullen was! Bij die eerste reis kwam er een onbeschrijfbaar gevoel naar boven. Een soort energie waaraan ik voelde dat ik terug ging naar mijn roots”.

“Eenmaal op mijn afspraak ontmoette ik een jonge vrouw op een erf vol met jonge diertjes. Ze ging achter mij zitten en veranderde qua stem in een kind uit de geestenwereld. Zij heette ‘Rahayuh’ en reisde per kameel over het water. Vervolgens blies ze een aantal keer over mijn rug, waardoor het water zwart werd. Ik kon dit niet verklaren maar sindsdien heb ik geen last meer van slechte dromen. Nou, meer ‘back to your roots’ dan dat kan toch niet!”

“Een DJ-event door vrouwen is vrij uniek binnen de DJ scene, die door mannen wordt gedomineerd”

De wijde wereld

Wendy is écht old school, zowel in de hiphop als in de house. Begin jaren ’80 begon ze met breakdancen en rappen in Oosterhout. Eenmaal op haar 18e ontstond de behoefte om de wijde wereld te verkennen. “Ik begon met bodypainten met mijn nichtje Mona. Met haar ben ik daarmee Benelux-kampioen geworden. Daarna werden we veel gevraagd in de house scene. Toen een keer een danseres uitviel, mocht ik invallen en zo ben ik in de danswereld terecht gekomen. Ik was inmiddels in Den Haag gaan wonen en kreeg veel boekings. Ik ben daardoor ook in de meest aparte gebieden geweest; het Oostblok, Israel, Dubai, Australië en natuurlijk Indonesië!”

(c) Armando Ello / Hoezo Indo / Indisch 3.0

Het begin van ‘DJ W&DY’

Hoewel Wendy heel haar leven vinyl spaarde, begon ze pas een jaar of 9 geleden zelf te draaien. “Tijdens mijn danstijd begon ik mij op een gegeven moment te irriteren aan slechte muziek en toen besloot ik er wat aan te gaan doen, namelijk zelf te gaan draaien.

Uiteindelijk ben ik gaan draaien voor “Chickz with skillz”. Dit event wordt totaal uitgevoerd door vrouwen, van DJ’s tot danseressen en van producers tot technici. Dat is vrij uniek binnen de DJ scene, die door mannen wordt gedomineerd. We begonnen ooit in de kleine zaal van de Panama, maar staan tegenwoordig in de Paradiso. Ik ben erg trots dat wij dit hebben bereikt en dat ik resident-DJ van dit event ben geworden.”

Na het dansen en DJ-en, is Wendy’s volgende uitdaging het produceren van muziek. Het Griekse label ‘Movement Records’ van haar maatje Stage van H tekende haar onlangs en van hem leert ze de fijne kneepjes van het vak. Een van de eerste releases die hieruit voortkwam, was ‘Voices of Patlon’ dat de top 20 haalde van de gerenommeerde DJ/ producer Harnan Cattaneo.

Ook heeft Wendy een krontjong-remix gemaakt. Het origineel stond op een EP genaamd Nachtsirene, gemaakt door haar grootvader, die onlangs door een tante werd gevonden op zolder. “Het was een uitdaging om deze remix te maken. Enerzijds uit respect voor mijn reeds overleden opa en anderzijds om krontjong te mixen van met de muziek van nu. Maar wanneer je dingen uit je hart doet, zonder commercieel einddoel, komen de mooiste dingen in je naar boven”.

(c) Armando Ello / Hoezo Indo / Indisch 3.0

Luister naar het krontjong nummer van Wendy’s opa en voor haar remix via de volgende link/download:
DJ W&DY & Stage van H – Nachtsirene remix

Wil je meer over Wendy weten, bekijk dan Wendy’s Myspace, beluister haar tracks op Soundcloud en klik op de website van haar platenlabel Movement Recordings

MC DRT – “Rappen is een roeping, geen ambitie.”

MC-DRT 2011 (c) Armando Ello/ Indisch 3.0

In één oogopslag ontkracht MC DRT (aka Kevin Visser) het clichébeeld, namelijk dat alle Indische mannen klein en tenger zijn. Deze boomlange rapper torent met zijn statuur én skills hoog boven menigeen uit.

tekst: Willem-Jan Brederode fotografie: Armando Ello

Unieker is dat deze Indische Almeerder rapteksten schrijft met inhoud, visie en kritiek – binnen de hedendaagse hiphop helaas een uitstervend ras. Hoog tijd om eens meer over hem te weten te komen.

Terwijl MC DRT fotograaf Armando Ello en mij begeleidt naar de hotellounge voor het interview, vertelt hij kennisvol over de stadsgezichten van Almere die wij onderweg tegenkomen. Met een architectuur die nooit ouder dan een aantal jaar (hoogstens decennia) oud kan zijn en een sterke multiculturele demografie, maakt Almere het woord ‘oer-Hollands’ juist exotisch. Na een kwartier moest ik toch eerlijk bekennen dat ik weinig personen van zijn leeftijd ken die zoveel over hun eigen stad of regio weten. Achteraf kan ik deze eigenschap alleen maar wijten aan zijn diep ontwikkelde sociale betrokkenheid en maatschappelijke visies die als vlijmscherpe rode draden door zijn teksten lopen.

MC-DRT 2011 4 (c) Armando Ello/ Indisch 3.0

Eerste generatie Almeerder
MC DRT werd in 1982 in Amsterdam geboren, maar zijn familie woonde al in het toen nog vrij nieuwe Almere. Naast een derde generatie Indo, noemt hij zichzelf dus een eerste generatie Almeerder. “Mijn stad heeft nog geen geschiedenis, dus ook nog geen identiteit. Juist door het ontbreken van een gevestigde orde heeft men moeite om om te gaan met de creativiteit van jongeren. Hierdoor zie ik dat er, voor artiesten zoals ik, voornamelijk proefkonijn initiatieven worden opgezet. Mensen van mijn generatie vormen de grondleggers van deze stad. Wij zullen geschiedenis schrijven door het fundament te leggen. Helaas mist bij mijn generatie het bewustzijn en de ruggengraat hiervoor.” Ik bedenk me dat ironisch genoeg bij zijn Indische generatiegenoten een identieke problematiek zich voordoet.

Indische invloed
Blootstelling aan de Indische cultuur begon voor MC DRT al op jonge leeftijd. Tijdens zijn jeugd had hij veelvuldig contact met zijn Indische grootouders. In hoeverre hij daar Indische eigenschappen aan heeft overgehouden? “Een andere Indo kan die beter bij mij herkennen dan ikzelf, want voor mij is hoe ik ben normaal.” Bewust zijn van zijn culturele achtergrond begon ook in die tijd. “Halverwege de jaren ’80 had je veel minder gekleurde mensen hier, zeker in het toen blanke, dorpse gedeelte van Almere waar ik ben opgegroeid. Toen mijn opa hier kwam, werd hij zeg maar gezien als één van de ‘negers’, waardoor ik automatisch ook. ”

Gedurende zijn ontwikkeling als artiest, ondervond hij steun vanuit ‘het Indische’. “Ik neem mijn leven als musicus serieus. Het is een middel om een boodschap te verspreiden; om mijn droom uit te spreken. Deze opstelling wordt eerder door mijn Indisch deel geaccepteerd en gestimuleerd. Vanuit mijn Hollandse kant wordt liever een “strak in het gareel” manier van leven gezien.”

Wat paradoxaal lijkt te zijn, is zijn directe, harde manier van rappen versus de introverte communicatie binnen de Indische wereld. MC DRT heeft echter een andere benadering; “Ik zal mijn cultuur nooit ten schande brengen. Ik gebruik juist het collectieve aspect om een stem te geven aan diegenen dit dat niet kunnen. Wat ik zeg moet een meerwaarde hebben, ik zeg dingen omdat ze gezegd MOETEN worden. Ik zie rappen dan ook eerder als een roeping dan als een ambitie.”

Deze ‘stem’ hoor je luid en duidelijk terugkomen in de gevarieerde onderwerpen die aan bod komen in zijn teksten. Hierin is echter nog niet de ‘Indische stem’ naar voren gekomen. MC DRT legt uit; “Ik zou graag over iets Indisch willen schrijven, maar op een of andere manier kan ik er nog niet helemaal cool onder zijn. Als ik nadenk over wat er gebeurd is, gaat mijn bloed koken. Ik heb het zelf niet eens meegemaakt, maar het zit toch nog te diep.” Ik vraag niet naar verdere uitleg, omdat ik feilloos weet wat hij bedoelt. We laten het erbij.

Indo Hop
Op de middelbare school leert MC DRT Jerome XL kennen, een Indische jongen met een freestyle talent waardoor DRT zich aangespoord voelt ook te gaan rappen. Vanaf 1997 betreden zij samen als rappers de hiphop-wereld en stichten hun eerste groep genaamd “Indo Tribe”, samen met twee andere Indische jongens. “Vervolgens vormden wij een van de eerste allround hiphop crews van Nederland, genaamd DC 13. We hadden alles, rappers, freestylers, breakers, DJ’s, graffiti… Helaas eindigde alles toen een van onze leden, Ali B, aan zijn weg naar succes begon te timmeren.” Daarna gingen MC DRT & Jerome XL als duo door, waarmee zij terechtkwamen op een aantal compilatie-albums en een aantal videoclips maakten.

MC-DRT 2011 1 (c) Armando Ello/ Indisch 3.0Helaas is het duo daarna uit elkaar gegaan ‘due to creative differences’, zoals men in de hip hop altijd zo mooi kan zeggen. Maar bestaat er eigenlijk wel een culturele band tussen Indische rappers? “Ik denk het niet, het is ten eerste voornamelijk de stad of regio die de band vormt tussen rappers”, zegt MC DRT. Dit is niet ongewoon binnen de hiphop. In de VS bijvoorbeeld, vormt binnen de hiphop je geografische achtergrond eerder je identiteit dan je afkomst. Maar hij vervolgt; “Maar niemand heeft ons ook ooit bij elkaar gezet. Als we elkaar op de pasar malam zouden tegenkomen, kunnen we elkaar leren kennen”. Alsof ik een ‘gat in de Indische markt’ hoor, vraag ik mijzelf af waarom er inderdaad nog niemand zo slim is geweest om al het onbekende en bekende jong Indisch muziektalent bij elkaar te zetten… (HINT HINT).

Rebel Without A Pause
MC DRT is een opkomende Indische artiest/ rapper waar ik al jaren op wacht. Eindelijk iemand die breekt met het populaire format waarmee Indische artiesten door de Hilversumse fabriek tegenwoordig worden uitgepoept. Geen popstar, geen mooiboy aspiraties, geen player antics, geen bling in zijn oor, geen wanna-be neger die praat als een Marokkaan, geen gepolijste poprijmpjes die uit zijn mond rollen. Leefden wij 20 jaar geleden, dan deed ik Chuck D’s klok om MC DRT zijn nek. ‘Cause he knows what time it is…!’

[learn_more caption=”Meer over MC-DRT”]Wil je meer over MC DRT weten, zijn artikelen lezen of EP’s “Pennevrucht” en “Suikerwater” downloaden, check dan zijn website http://www.drt.nu. Blijf zijn site geregeld checken voor het aankomende album “Volkstherapie”.[/learn_more]

Extreme Makeover 2010

De kernredactie van Indisch 3.0: vlnr Ulrike de Wreede, Willem-Jan Brederode, Kirsten Vos, Ed Caffin en Charlie Heystek. (c) Indisch 3.0/Armando Ello 2010

Zo. Het is dan echt gebeurd. Indisch 3.0 heeft een nieuwe lay-out en dit keer zijn de veranderingen groot. We lopen ze hier met je door.

Wat hebben we hetzelfde gelaten? Tja. De inhoud. Alle artikelen mét commentaren zijn overgenomen. En de redactie. Die is ook nog hetzelfde. Maar veel belangrijker: wat is er anders?

[tabs slidertype=”top tabs”][tabcontainer] [tabtext]Homepagina[/tabtext] [tabtext]Posts[/tabtext] [tabtext]Pagina’s [/tabtext] [tabtext] Comments[/tabtext] [tabtext] Logo?[/tabtext] [/tabcontainer] [tabcontent] [tab]De homepagina van Indisch 3.0 laat zien wat er in de community gebeurt. We bieden je verschillende nieuwe en bestaande interactiemogelijkheden, zoals de Twitter-feed en recente commentaren, maar ook de mogelijkheid je aan te melden voor onze wekelijkse nieuwsupdate en een weergave van de meest gedeelde posts op Twitter en Facebook. We hebben inmiddels hoofdartikelen, die we om uiteenlopende redenen extra onder je aandacht willen brengen. Die zijn op basis van hun inhoud ook terug te vinden via het postsmenu. [/tab] [tab]De posts zijn vanaf nu gerubriceerd in blogs, interviews, hoofdartikelen, recensies & repo’s. De nieuwste posts zie je onder de feature staan, maar ze komen ook terug in het postsmenu. Zo is het interview met Rebekkka Ling te vinden onder Jonge Indo’s in de muziek én in interviews, en de Indotiteit-crises van Patrick Neumann onder Blogs & Jonge Indo’s identiteit. Wat je verder zal merken, is dat we onze focus gaan verbreden: zowel de culturele hoek als het entertainment-gehalte van de Indische gemeenschap verdient de aandacht van Indische jongeren. Daarnaast zijn onze foto’s, filmpjes en audio-fragmenten eindelijk makkelijk terug te vinden op onze site. Binnenkort komt hier nog een kalender bij, van evenementen en belangrijke momenten![/tab] [tab]Helemaal rechtsboven in de site zie je een aantal pagina’s. Je kan bij Over Indisch 3.0>>  meer lezen over de achtergrond, doelstellingen en mensen van Indisch 3.0. Heel fijn is dat je nu op de naam van de blogger kan klikken en zo direct bij zijn andere artikelen kan uitkomen. Onder De crew lees je bovendien wie wie is. Zo komen redacteuren en freelancers beter tot hun recht. Tot slot is er een kalender – pagina, waarin je makkelijk kan zien welke events er aan zitten te komen in de Indische gemeenschap. En wil jij dat Indisch 3.0 er een repo over een bepaald evenement maakt? Laat dat dan weten in een comment! Boeken en dvd’s bestellen bij Van Stockum kan binnenkort weer. [/tab] [tab]Reageren op posts kan nog op dezelfde manier als je gewend was. Maar binnenkort kan je dat ook doen vanaf je Facebook-account, of op het Forum. Hoef je niets extra’s voor te doen, gewoon je reactie invoeren in de box met Facebook Comments. Kunnen je FB-vrienden meteen zien wat jij van de Indische events vindt. [/tab] [tab]Owww. Ons logo! Hou onze site in de gaten. In 2011 schrijven we een prijsvraag uit voor de ontwerper die het logo ontwerpt dat bij het nieuwe Indisch 3.0 past. Voorlopig moeten we het hier even mee doen. Weet jij een vormgever die wil meedoen? Stuur ons zijn of haar naam en we sturen hem een persoonlijke uitnodiging voor deelname! [/tab] [/tabcontent] [/tabs]

Goed dat je er bent - we gaan je proberen blijvend te verrassen!

Rebekka Ling, zangeres

Voor de derde aflevering van de serie “Jonge Indo in de muziek” trotseren fotograaf Armando Ello en Willem-Jan Brederode op een onstuimige herfstavond de verregende straten van Amsterdam-Oost. In de lobby van Hotel Arena vertelt opkomend artiest Rebekka Ling over haar passie voor muziek, haar nieuwe album en de invloed van haar Indische roots.

Rebekka Ling (c) Indisch 3.0/ Armando Ello

Al woont Rebekka Ling (volledige naam Reba Rebekka Thenu) al heel wat jaren in Amsterdam, ze is geboren in Assen, Drenthe. Rond haar 18e trekt ze een tijdje in bij haar zus in Den Haag en kort daarna verhuist ze naar Amsterdam. Ze begint een studie SPH en een opleiding conservatorium Jazz zang. Dit bleek echter niet de juiste keuze. “Ik zie mijn tijd op het conservatorium als een leerzame, leuke fase, waarin ik voornamelijk een aantal te gekke muzikanten heb leren kennen met wie ik nog steeds samenwerk. Maar daarvoor stond eigenlijk al vast wat ik met mijn leven wilde. Ik had inmiddels wat ervaring opgedaan als backingvocaliste, en diep van binnen wist ik dus precies wat ik wilde.”  Rebekka werd fulltime zangeres en zanglerares op de Popschool Amsterdam. Momenteel werkt ze samen met o.a. producer/bassist Glenn Gaddum jr en drummer Tim Dudek aan haar eerste album.

Geen etiket, wel een boodschap

Als je Rebekka’s muziek hoort, is het niet makkelijk er het label van een bepaald genre aan te hangen. Toch ontdek je al snel jazzy vibes en invloeden uit de soul. “Ik ben geinspireerd door uiteenlopende muziekstijlen van soul tot rock, maar het allerbelangrijkst vind ik dat het een eigen en positief karakter heeft. In de muziek kan ik compleet mezelf zijn en voel ik me gelukkig. Dit wil ik graag delen met mijn publiek”. In haar band voelt Rebekka zich een van de elementen in een muzikale synergie. ”Ik ben dan wel frontvrouw in de band maar ieders aandeel is onmisbaar in de uiteindelijke sound. Het is voor mij belangrijk dat elk van de bandleden zijn ding kan doen”. Het delen van de inbreng en aandacht, zo realiseer ik me later, kan ik niet anders omschrijven als bescheidenheid.  Een eigenschap waar ik stiekem toch een Indisch label op plak.


Rootsreis

Constante factoren in Rebekka’s leven zijn de steun, interesse maar ook muzikale invloed van haar familie geweest. “Mijn vader heeft moluks, chinees, duits, nederlands en javaans bloed en komt net als mijn moeder van Sumatra. Hij heeft zelf altijd gedrumd en gitaar gespeeld en zijn vader speelde in een jazz band. Mijn moeder is een echte Batakse en zingt ook. Mijn broer en oudste zus treden op onder de naam Saudara”.

“Toen ik voor het eerst in Indonesië kwam, was het als een thuiskomst, ook op muzikaal vlak. Ik kwam er achter dat batakkers krachtige stemmen hebben, heel bijzonder!”. Ongeveer 35 jaar geleden kwamen haar ouders naar Nederland. Na aansluiting bij de Pinkstergemeente ontstond er ook muzikale beïnvloeding uit een andere hoek. “In de kerk werd er veel gospel gezongen. Liederen met veel positivisme en overgave, wat misschien dus ook de aard van mijn muziek kan verklaren”.

Rebekka Ling (c) Indisch 3.0/ Armando Ello

Ondanks dat er een gemêleerd publiek op Rebekka’s optreden afkomt, zijn Indische en Molukse muziekliefhebbers regelmatig vertegenwoordigd. “Ze luisteren heel aandachtig. Ook komen ze na de show vaak even een praatje maken. Waarschijnlijk voelen zij een stuk herkenning.” Toch wil Rebekka liever niet geclaimd worden vanuit de Indische of Molukse hoek. “Natuurlijk heb ik een sterke binding met mijn gemixte achtergrond, maar mijn muziek moet toegankelijk zijn voor iedereen. Ik vind het belangrijk dat mensen onbevooroordeeld naar m’n liedjes luisteren. Soms zijn mensen verrast omdat ze mijn stem niet direct kunnen matchen met mijn aziatische uiterlijk, en daarbij ben ik ook nog eens klein. Daar krijg ik leuke reacties op.”

Keeping it real

Wanneer Armando bezig is met de fotoshoot, heb ik tijd te reflecteren op het gesprek. Net als tijdens de fotoshoot kan Rebekka zichzelf prachtig presenteren en tegelijkertijd compleet zichzelf blijven. Later op het podium laat ze haar muzikale skills zien. Haar bescheidenheid en spontaniteit werken als een charmante mantel om haar vocaal talent. Diva-gedrag is haar vreemd, op het podium staat iemand die leeft voor haar muziek. Rebekka Ling is keeping it as real as can be.

Wil je meer over Rebekka weten? Kijk op haar website of kom naar haar optreden tijdens het evenement “Zwoel” in Utrecht op 28-11-2010: zie www.thisiszwoel.nl

Toko test #4: Toko Toet, Den Haag

Toko Toet is de oudste toko van Den Haag. Aangezien Den Haag ook nog eens de Indische hoofdstad van Nederland is, zou je dus kunnen zeggen dat tokotest 4 bij de toko der toko’s heeft plaatsgevonden. Ed Caffin en Kirsten Vos hebben zich daarom, samen met gast-tester Armando Ello, tot het uiterste ingespannen om een representatieve indruk te krijgen van het hedendaagse aanbod van deze grande dame onder de toko’s en vrijwel alles geproefd – in kleine hoeveelheden – wat Toko Toet in de aanbieding had.

Toko Toet, Beeklaan 376a, Den Haag

Medewerker Jeremy (29) heet ons hartelijk welkom. De keuken van Toet is te typeren als die van midden-Java, vertelt hij, wat neerkomt op wat zoetere smaken. Zelf is hij een niet-Indische Indo, als kind van een oost-Javaanse vader en een Nederlandse moeder, en getrouwd met een Indonesische (‘mijn vrouwtje kan het beste koken van allemaal’) . De eigenaar, Fred Jansen, zien we die dag niet.

Elke toko heeft betere en mindere gerechten. Dat geldt ook voor toko Toet. Een Indo die zijn toko’s kent, weet waar hij wat het beste kan halen. Op welk gerecht de toko zichzelf onderscheidt? ‘Dat is de sayur lodeh. De ajam pangang. En ik heb ook begrepen dat onze tjendol erg goed is,’ vertelt Jeremy. Gretig hebben wij die uitspraken aan onze smaakpapillen onderworpen.

Om hier alle 25 gerechten te bespreken die we geproefd hebben (ja, we hebben het serieus aangepakt), gaat te ver. We geven jullie daarom de vijf gerechten waar wij voor terug zouden komen en drie gerechten die we toch eerder ergens anders zouden kiezen.

1. Ajam pangang
Gebakken kippenpoten. Het zachte, sappige kippenvlees heeft een heerlijk rokerige smaak. De ketjapsaus maakt het af.

2. Sayur lodeh
Beetgare, knapperige groenten in een pittig-milde kokossaus. Elke smaak is te proeven zonder dat er een overheerst, de smaken samen maken het gerecht perfect in balans.

3. Ikan boemboe bali
Witvis in pittige saus. De vis is stevig en mals, bovendien zonder graten. De boemboe is pittig, zoet en zuur.

4. Tahu taotjo
Tahu met gefermenteerde sojabonen (taotjo). De verrassend donkere smaak van de taotjo-boon is een perfecte combinatie voor de zachte tahu.

5. Toemis kankung
Geroerbakte bladgroente, te vergelijken met spinazie. De eenvoudige, maar heerlijk karakteristieke smaakt maakt dit een ideaal bijgerecht.

Waar komen we niet voor terug? Allereerst de frikadel djagoeng: die is te grof en smaakt alleen maar naar mais. Daarnaast de sambal goreng telor; de trassie overheerst, het ei is smaakloos en heeft een te dikke ‘huid’ gekregen, de saus is ons te zoet. De frikadel lombok heeft zo’n vreemde smaak en papperige structuur, dat we na één hap genoeg hebben.

En de tjendol? De Javaanse suiker en kokos zijn in precies de juiste verhouding: niet te zoet, niet te zwaar, waardoor de smaken elkaar lijken te verlengen. De ‘groene fliebertjes’ (hoe noem je die dingen) van hung-kee meel zijn lekker zacht en sappig. Met die paar blokjes ijs is dit echt een verfrissend drankje.

Het eten van toko Toet heeft ons ontzettend goed gesmaakt en de prijzen zijn prettig. Maar toko der toko’s durven we niet te beweren, als die als zou bestaan. Elke toko heeft zijn eigen signature dishes. Onze beoordeling:

Toko Toet, Beeklaan 376a, Den Haag, www.tokotoet.nl

p.s. Meer filmpjes? Ga naar www.youtube.com/indisch3

‘Waar je vandaan komt, bepaalt niet wie je bent’ – Mei Li Vos

In het NTR-programma Verborgen Verleden was te zien hoe Mei Li Vos (Eindhoven, 1970) dit jaar uitvond dat haar voorouders niet getrouwd waren toen zij samen kinderen kregen. Zo ontdekte zij , en ook haar moeder, dit verborgen deel van haar familieverleden. Mei Li is zelfstandig adviseur en publiciste, daarvoor was zij Tweede Kamerlid voor de PvdA. Vos groeide als enig meisje op in een groot gezin van een Nederlandse vader en een Chinees-Indische moeder. Zij woont momenteel in Amsterdam, waar ik haar interviewde.

Fotografie: Armando Ello

Buitenkans in vijf dagen
‘Meedoen aan het programma Verborgen Verleden was een buitenkans. Mijn moeder vond het ook hartstikke leuk. Veel mensen willen natuurlijk weten waar ze vandaan komen, ik mocht dat doen met behulp van een heel onderzoeksteam van de NTR. Zij hadden al veel voorwerk gedaan. Het programma was opgenomen tijdens het reces van de Tweede Kamer, we zijn in vijf dagen op en neer naar Indonesië gegaan.’

Herkenning en onderscheid
‘In Indonesië zijn vind ik ontzettend leuk. De eerste keer was ik 23 jaar, ik ging er voor vier maanden heen om onderzoek te doen naar  het stopzetten van de ontwikkelingshulp, na de ruzie tussen Soeharto en Pronk. Tijdens die periode werd ik volledig ondergedompeld in een andere cultuur en zag ik veel trekjes die ik herkende. Tegelijkertijd merkte ik daar dat ik ontzettend Nederlands was. Toch vond ik het lastig me in Nederland weer als voor mijn reis te gedragen.’

Iets niet zeggen
‘Vrienden die ik in Indonesië leerde kennen, vertelden mij daar wat ze opvallend vonden aan mij. Hoe ik liep bijvoorbeeld. Niet zoals de Indonesische vrouwen in elk geval, die zo elegant statig lopen. Ze zeiden heel lief dat ik altijd zo hard liep. Een aardige manier om te zeggen dat ik nogal lomp liep. En ik was wel erg direct, op het botte af. “Je hoeft het ook niet te zeggen, als je iets niet mooi vindt!” zeiden ze. En van een oude wijze man die ik daar geïnterviewd heb leerde ik, als je iemand echt wil overtuigen, kan dat ook op een vriendelijke manier. “Je kan het ook anders zien,” zei hij me dan heel vriendelijk, als ik het ergens niet mee eens was. Daar heb ik veel van geleerd, al weet ik niet of dat trekje Indisch of Aziatisch is. Ik ben een stuk minder bot geworden sinds die tijd in Indonesië’

Je roots ontdekken
‘Veel mensen vragen me, “Maar voel je je dan niet Indisch?” “Nee,” zeg ik dan. Je kan niet mensen dwingen om op een bepaalde manier te zijn. Ik ben wie ik ben. Dat de ervaringen van mijn familie daar invloed op hebben geloof ik wel. Maar een lap grond? Nee. Waar je vandaan komt bepaalt niet je identiteit of loyaliteit. Maar: je roots ontdekken is wel ontzettend leuk, er gaat een wereld voor je open. Ik ga in december met mijn vriend, die ook een klein spoortje Indisch heeft, naar Indonesië. Hij is er nog nooit geweest. Broer 4 (van Mei Li, KV) gaat volgend jaar een paar weken, met zijn gezin en onze moeder. Veel van mijn ooms en tantes zijn er ook weer geweest, jaren nadat ze waren gevlucht.’

Een zweem van Indisch-heid
‘Mijn vader was oer-Hollands,  mijn moeder had in Indië een Nederlandse opvoeding gekregen. In het huis van mijn Indische opa en oma hing wel een zweem van Indisch-heid, maar dat was nooit benoemd. Als ik kind dacht ik daar eigenlijk niets van, ik dacht gewoon dat dat bij die opa en oma hoorde. Het enige Indische waren de rijsttafels die mijn moeder bestelde als er veel mensen kwamen eten. Nee, zij kookte niet. Mijn oma wel, maar pas in Nederland, want in Indonesië had ze een kokkie, zoals zo veel Indische Nederlanders. Ik heb dus helemaal niets Indisch meegekregen. Ik denk dat dit geldt voor veel Indische mensen, ik ken in elk geval weinig mensen van mijn generatie die in Nederland Indisch opgevoed zijn.’

In december publiceert Indisch 3.0 in deel 2 exclusief videomateriaal. Daarin vertelt Vos onder meer over het eerste weerzien van haar moeder met Indonesië, geeft ze haar mening over Wilders en het afzeggen van het staatsbezoek van SBY, en biedt ze meer inzicht in de behandeling van Indonesië-kwesties in de Tweede Kamer én haar persoonlijke drijfveren.

In beeld: de Indolink op pindaKAAS

Pindakaas light festival (c) 2010 Indisch 3.0/ Armando Ello

Fotografie: Armando Ello

Op het Pindakaasfestival in Den Bosch (2008) heb ik scherpe kritiek geleverd. Tijdens die eerste editie van het festival voor ‘jongeren met wortels in Indonesië’, stonden vijftig-plussers te discussiëren over ‘De Indo bestaat niet’. Toen de pindaKAAS-organisatie ons deze zomer vroeg om op de light-editie een talkshow te verzorgen, heb ik er dus bewust voor gekozen om zelf de presentatie te doen: eerder had ik veel tinka’s gehad. En: niet alleen zeggen maar ook doen, is een van mijn motto’s.

Indisch 3.0 op PindaKAAS Light (25-9-2010)

Daar zat ik dus afgelopen zaterdagavond, op het podium in het Scheltema Complex in Leiden, samen met een Indo, een Surinaamse Javaan en een Molukse. Het lijkt wel een slechte mop, zoals ik ook die avond zei, over drie mensen die in de Kalverstraat lopen. Maar goed. Mooi was dat de kritiek die ik in 2008 uitte op de naam Pindakaas, door mijn drie gasten ongedaan gemaakt werd. “Een leuke naam, goed gevonden”, klonk het instemmend. Fotograaf Armando Ello maakte er een reportage van. Later deze week vinden jullie ook een videocompilatie op deze site.

Nog opvallender dan in 2008 vond ik het grote aantal tweede generatie Indo’s ten opzichte van het aantal jongeren. Ook de aanmeldingen via onze site vielen tegen. Waar zou dat mee te maken hebben?