Pers: Gouden Rijstkom bijwonen

Voor leden van de pers is het mogelijk om – onderdelen van – de cook-off voor de SAYAH Gouden Rijstkom 2013 bij te wonen. U kunt het programma  raadplegen om in te schatten welke momenten relevant zijn.

Aanmelden kan bij Kirsten Vos, kirsten@indisch3.nl, 06-16500911

Programma finale SAYAH Gouden Rijstkom 2013

10.00 uur ontvangst pers en deelnemers

10.15 uur welkomstwoord en een hapje van chef Jalhaij’s nieuwe Indische keuken

10.30 uur start deel I cook-off

elk kwartier gaat een deelnemer de keuken en krijgt een uur om het gerecht af te maken. Na exact een uur verwacht de jury het gerecht te zien en neemt 15 min de tijd het te beoordelen. Tijdens het bereiden van de gerechten is er gelegenheid voor de pers om de jury, deelnemers  en organisatie vragen te stellen en – in overleg met de deelnemers – in de keuken mee te kijken.

11.30 – 12.15 presentatie eerste vier gerechten.

12.00 – 12.45 lunch aangeboden door restaurant Blauw

12.45 – 14.30 start deel II cook-off

Tijdens het bereiden van de gerechten is er gelegenheid voor de pers om de jury, deelnemers  en organisatie vragen te stellen en – in overleg met de deelnemers – in de keuken mee te kijken.

13.45 – 14.30 presentatie laatste vier gerechten.

14.45 prijsuitreiking & fotomoment

15.00 afsluiting door de organisatie

Globaal zijn er vier interessante persmomenten:

  • de opening op 10.15 waarbij chef Jalhaij laat proeven, zien en horen wat de Nieuwe Indische keuken kan zijn.
  • presentatie van de eerste vier gerechten, vanaf 11.30 u elk kwartier een gerecht.
  • presentatie van de laatste vier gerechten, vanaf 13.45 uur elk kwartier een gerecht.
  • prijsuitreiking met fotomoment

Bijwonen kan na aanmelding bij Kirsten Vos, kirsten@indisch3.nl & 06-16500911.

Acht nieuwe Indische gerechten voor SAYAH Gouden Rijstkom 2013

Landelijke finale is op 4 november a.s.
Den Haag, 29 oktober 2013

Voor de SAYAH Gouden Rijstkom award 2013 zijn acht nieuwe Indische gerechten ontwikkeld. Daarmee is het doel van deze eerste nationale Indische kookwedstrijd al bereikt: vernieuwing van de Indische keuken. Op 4 november a.s. strijden de bedenkers ervan om de allereerste SAYAH Gouden Rijstkom 2013. 

Noord-Brabant
Onder de inzendingen zijn smaakmakers als de Rendang bola kambing (bitterbal met rendang van geitenvlees) en Balinees strand (garnalen emulsie). Opvallend is dat drie van de acht inzendingen van Indo’s uit Noord-Brabant komen.

Bitterballen en lemper
Ook zijn er twee bitterbal-varianten bedacht zijn (een van rendang, een van gado-gado) en twee gerechten op basis van lemper. De jury, Pascal Jalhay, Lonny Gerungan en Jeff Keasberry, kiest op basis van de live cook-off op 4 november in Amsterdam de winnaar.

“Creatieve en originele recepten”
Juryvoorzitter Jalhay (restaurant Vermeer, Gastronomix, Marfo): “We zijn erg tevreden over de diversiteit van de gerechten. Er zitten een paar verrassingen bij, het zijn zeer creatieve en originele recepten. Ik ben zeer trots dat ik mee mag jureren.” Jalhay zal tijdens de finale op 4 november letten op keuze van ingrediënten, kooktechniek en presentatie. Eerste jurylid Lonny Gerungan beoordeelt op authenticiteit en kwaliteit van de Indische kookstijl. Tweede jurylid Jeff Keasberry, die hiervoor overkomt uit de VS, toetst de passie en smaak.

Vernieuwing Indische keuken
De SAYAH Gouden Rijstkom is een Indische kookwedstrijd gericht op vernieuwing van de Nederlands-Indische keuken. Het gaat daarbij om de smaak van toen, de ingrediënten van nu en de bereiding van morgen.

Realisatie wedstrijd 
De Indonesische ambassade en restaurant Blauw zijn de hoofdsponsors van dit event. Sayah, de spekkoeklikeur, heeft de award geadopteerd en internationale groothandel Hanos en kookschool Keizer Culinair hebben de culinaire kant van de wedstrijd gesponsord. Dankzij deze vijf sponsors heeft indisch 3.0 deze kookwedstrijd kunnen realiseren.

Sexy
Online magazine Indisch 3.0 is de initiatiefnemer van deze wedstrijd. Het hoopt met de SAYAH Gouden Rijstkom 2013 mensen te stimuleren en te inspireren, om eerst Indisch te leren koken als oma en daarna als jezelf. Met welke gerechten kan de Indische keuken weer sexy worden, voor Indische jongeren en de professionele kok van morgen?

Meer weten?
Volg de kookwedstrijd op Twitter met #goudenrijstkom. Op www.indisch3.nl/kookwedstrijd leest u meer over de wedstrijd.

Voor vragen, interview-verzoeken of het bijwonen van de finale neemt u contact op met Kirsten Vos, 06-16500911/ kirsten@indisch3.nl.

Win een publieksplek voor de SAYAH Gouden Rijstkom

Ben jij op 4 november a.s. bij de besloten cook-off?

Indisch 3.0 heeft vijf publieksplekken gereserveerd bij de cook-off in Amsterdam, voor bezoekers van de website www.indisch3.nl.

Om in aanmerking te komen voor een van deze vijf plekken, vul je onderstaand formulier in. Klik uiterlijk woensdag 30 oktober op Submit en je hoort donderdag 31 oktober of je erbij bent.

De acht deelnemende inzendingen vind je hier.

[contact-form to=’kirsten@indisch3.nl’ subject=’Ik wil een plek in het publiek!’][contact-field label=’Je naam’ type=’name’ required=’1’/][contact-field label=’E-mailadres’ type=’email’ required=’1’/][contact-field label=’Hoe heb je over deze wedstrijd gehoord?’ type=’text’ required=’1’/][contact-field label=’Ik denk dat dit het winnende gerecht is:’ type=’select’ required=’1′ options=’Balinees strand,Javaanse consommé,Ikan goreng santen,Hert in pittige kokossaus,Rendang bola kambing,Lemper Sajoer Paniki,Lemper van gerookte schar,Bittergarnituur 3.0’/][contact-field label=’En dat denk ik omdat…’ type=’textarea’ required=’1’/][contact-field label=’Ja%26#x002c; ik heb mijn agenda gecheckt. Op maandag 4 november ben ik tussen 10 en 15 uur vrij.’ type=’checkbox’ required=’1’/][/contact-form]

 

De jury: Pascal, Lonny en Jeff

Al eerder stelden we de jury van de SAYAH Gouden Rijstkom 2013 kort aan jullie voor: Pascal Jalhay, Lonny Gerungan en Jeff Keasberry. Nu de finale eraan zit te komen, willen we jullie meer van deze professionals laten weten. En waar gaan deze cracks zich eigenlijk op richten, tijdens de cook-off? 

De juryleden van de SAYAH Gouden Rijstkom 2013 zijn in het begin van de zomer 2013 benaderd, vanwege hun visie op de vernieuwing van de Indische keuken. Dit onderwerp kreeg voor het eerst landelijke aandacht dankzij het evenement Indomania, van onder meer Rob Malasch en Sam Tjioe. Pascal en Lonny drukten die visie uit in een interview, Jeff publiceerde er een opiniestuk over op zijn site.

Pascal Jalhay. Foto: Marfo BV
Pascal Jalhay. Foto: Marfo BV

Pascal Jalhay, juryvoorzitter De Gouden Rijstkom 2013

Pascal Jalhay (15 juli 1969 in Weert(L), is derde generatie Indo-Europeaan en wordt beschouwd als een van de meest innovatieve chefs van zijn generatie. Als chef bij restaurant Vermeer ontving Jalhay twee Michelin-sterren. Pascal Jalhay heeft twee kookboeken gepubliceerd, Proeven met Pascal en Pascal Jalhay proeft. Verder schrijft hij zijn autobiografie.

Al op jonge leeftijd wist Chef Pascal dat hij zijn droom wilde najagen, om chef te worden. Na het succesvol afronden van zijn vakken, leerde Chef Pascal echt koken bij de Auberge du Cheval in Ulestraten van Marnasse. In deze periode werd het Pascal duidelijk dat hij door wilde zetten en zijn culinaire carriere was begonnen. Hij begon met een stage bij Chateau Neercanne en het Kandinsky restaurant (Kurhaus) in Scheveningen. Daarna werd hij Chef de Partie bij Chateau Neercanne en daarna bij Au Coin des Bonnes Enfants in Maastricht.

Pascal was in staat om samen te werken met Imco Binnerts als junior Sous-Chef bij het Excelsior restaurant in Amsterdam. Imco Binnerts verdiende zijn eerste Michelin ster bij Excelsior en was een groot voorbeeld voor de jonge Pascal. Nadat hij een jaar in België bij de Scholteshof gewerkt had voor Roger Souverijns, een waar fenomeen, kwam Jalhay’s culinaire doorbraak bij het Concours Minervois, waar Robert Kranenborg Chef Pascal ontdekte. Dit leidde tot de volgende bestemming op zijn culinaire reis, als Chef de Partie bij La Rive 2 Michelin stars.

“Vuur” is altijd een van de meest prominente ingrediënten van Pascal geweest: in temperatuur, in het vinden van gepassioneerde smaken maar vooral het vuur in de ogen van zijn team. Pascal Jalhay werkt in het dagelijks leven als R&D Manager bij Marfo: www.marfo.com.

Tijdens de cook-off zal Pascal vooral letten op ingrediëntenkeuze, kooktechniek en presentatie. Bij Pascal vallen hiermee 45 punten  te verdienen.

Je kan Pascal trouwens ook op twitter volgen: @pascaljalhay.

 

 

Lonny Gerungan
Lonny Gerungan.

Lonny Gerungan, eerste jurylid De Gouden Rijstkom 2013

Marlon (“Lonny”) Gerungan (Denpasar, 4 mei 1956) is een NederlandsIndonesische televisiekok, zanger en auteur van kookboeken. Gerungan emigreerde op 21-jarige leeftijd vanuit Bali (Indonesië) naar Nederland waar hij acht jaar werkte als afwasser in restaurants en uiteindelijk in de horeca werkzaam was als bedrijfsleider. In1986 opende hij een Indonesisch restaurant in Amsterdam dat hij vijftien jaar zou leiden. Hij schreef met journalist/auteur Ben Holthuis diverse kookboeken over de Indonesische keuken.

Gerungan was in de jaren negentig vrij regelmatig op de Nederlandse televisie te zien in kookprogramma’s en presenteerde ook het televisieprogramma De reistafel. Ook werd hij bekend door de in bamboemandjes verpakte kant-en-klaar maaltijden uit de Indonesische en later ook Thaise keuken die in 1997 worden gelanceerd in de supermarkten.

In de jaren negentig vormde Gerungan samen met zangeres Justine Pelmelay het duo Justine & Marlon. Zij brachten drie CD albums uit met traditioneel Indonesische liedjes. Ook werkte hij jarenlang samen met de zangeres Sandra Masmeijer. In recenter jaren treedt hij solo op en zingt ook jazz. In 2010 deed hij mee als één van de deelnemers in The voice of Holland, maar hij werd niet geselecteerd. Lonny heeft elf kookboeken op zijn naam staan. Website: www.samasaya.nl en op Twitter @samasaya.

Lonny toetst de gerechten tijdens de cook-off op authenticiteit en kwaliteit van de Indische kookstijl. Lonny heeft daardoor 35 punten te vergeven.

 

Jeff Keasberry
Jeff Keasberry.

Jeff Keasberry, tweede jurylid De Gouden Rijstkom 2013.

Jeff is auteur van het kookboek Indische Keukengeheimen, recepten en verhalen van 3 generaties Keasberry, gepubliceerd in 2012 (ISBN 978-90-452-0274-7) en food blogger over de Indische fusion keuken. Het boek is goed ontvangen door de Nederlandse pers en Jeff heeft zijn boek op tv en radio gepresenteerd. Inmiddels is Jeff aan zijn 2e kookboek begonnen.

Jeff en zijn familie maakten deel uit van de tentoonstelling: “Geschiedenis van de Indische Keuken” – gedurende 3 achtereenvolgende jaren (2011 – 2013) op het Tong Tong Festival in Den Haag. Tijdens het Festival van 2012 gaf hij kookdemonstraties en reikte hij als voorzitter van de publieksjury de culinaire prijs de ‘zilveren rijstlepel’ uit aan de winnaar van het beste restaurant.

Jeff is geboren in Amsterdam en groeide op in het restaurant van zijn grootmoeder (Oma Keasberry) die het Indisch eten in de hoofdstad introduceerde op de helft van de vorige eeuw. Op 18-jarige leeftijd nam hij als derde generatie het roer van de familieonderneming over van zijn ouders. Jeff is afgestudeerd aan de Hotelschool te Amsterdam en heeft de daaropvolgende 20+ jaren carriere gemaakt in het restaurantwezen en in ‘supply chain management’ bij UPS waar hij verschillende sales management functies bekleedde. Sinds 2005 is hij werkzaam als entrepreneur in Los Angeles waar een grote groep (Indische-) Nederlanders woonachtig is. Hij is voorzitter van de overkoepelende organisatie van Nederlandse clubs in Zuid Californie – UNO en is verder nog actief als bestuurslid in 2 andere non profit organisaties NAF en The Indo Project.

Jeff pleit voor (h)erkenning van de Indische keuken als eigen culinaire stroming en is toegewijd aan het in leven houden van dit gedeeld cultureel erfgoed van Nederland en Indonesië. Website: www.keasberry.com en Twitter: @jeffkeasberry

Tijdens de cook-off in Amsterdam keurt hij de smaak en passie van de deelnemers. Ook Jeff heeft hiermee 35 punten te vergeven.

Sponsors van de kookwedstrijd

De kookwedstrijd de ‘SAYAH Gouden Rijstkom 2013’ gaat volgende week haar finale beleven. Die is mogelijk gemaakt dankzij vijf geweldige sponsoren, die wij hier extra in het zonnetje  zetten: Restaurant Blauw, de Indonesische ambassade, Keizer Culinair, Sayah drinks en Hanos.

Bij de SAYAH Gouden Rijstkom draait het om de smaak van toen, de ingrediënten van nu en de bereiding van morgen. Welke van de acht deelnemers gaat ermee aan de haal?

Restaurant Blauw (logo)

Restaurant Blauw is een succesvolle en vooruitstrevende Indonesische restaurantketen van Indo 2.0 Stefan Vreugdenburg. Deze ondernemer was de eerste die ‘ja’ zei op onze uitnodiging om de SAYAH Gouden Rijstkom te sponsoren. Blauw opende voor het eerst haar deuren in Utrecht 2005. Na een paar jaar vond de rasondernemer dat het moment aangebroken was om een tweede filiaal te openen, in Amsterdam. De afgelopen jaren haalde Blauw het nieuws vanwege de crowdfunding voor de filialen in Den Haag (2012, 125.000 euro) en Rotterdam (2013, 250.000 euro in 47 uur tijd). De catering van de lunch voor deelnemers, jury en pers op 4 november a.s. is hun bijdrage aan deze wedstrijd.

KBRI Den Haag

 

De Indonesische ambassade in Den Haag is, naast restaurant Blauw, de hoofdsponsor van dit evenement. Een van de doelstellingen van deze vertegenwoordiging van de Indonesische regering, is het introduceren van culinaire diplomatie en het opnieuw op de kaart zetten van de Indonesische keuken. Ambassadeur Marsudi heeft de SAYAH Gouden Rijstkom kookwedstrijd van Indisch 3.0 een flinke boost gegeven door de sponsoring van onder meer de hoofdprijs van 300 euro.

Keizer Culinair

 

 

Keizer Culinair is een overwegend in de Randstad gevestigde kookschool van kookstudio’s. In In onder meer Rotterdam, Den Haag en Amsterdam (2 locaties) kunnen mensen kookworkshops organiseren, volgen en werken met zo veel mogelijk puur biologische ingrediënten. Keizer Culinair biedt Indisch 3.0 geheel belangeloos het gebruik van de kookstudio aan aan de Elandsgracht, voor de cook-off en finale van de SAYAH Gouden Rijstkom op 4 november a.s..

 

Sayah drinks

 

 

Eerder dit jaar, in mei, stonden twee Indo’s 3.0 op en introduceerden een Indisch likeurtje, Sayah, het spekkoekdrankje. De jongens zijn flink aan de weg aan het timmeren en krijgen voor hun ontzettend lekkere drankje een steeds betere landelijke distributie. Restaurant Blauw noemt Sayah al de Indische limoncello. Sayah drinks heeft de beker geadopteerd en sponsort daarmee de prijs; de SAYAH Gouden Rijstkom 2013. Bekijk waar je het drankje kan kopen op hun website www.sayah.nl en volg hun doen en laten op www.facebook.com/sayahdrinks.

 

Logo Hanos

 

 

Hanos is voor de professionele koks en horeca-mensen onder ons een begrip. HANOS is de internationale horecaleverancier en totaalgroothandel voor de horeca, grootverbruikers en bedrijvenmarkt. HANOS is als horeca groothandel uitgegroeid tot een organisatie met achttien groothandel vestigingen verspreid over Nederland en België. Dankzij Hanos kunnen we het gerecht van de winnaar aanbieden als lunch aan de Indonesische ambassadeur en haar culinair attaché, zodat zij in alle rust van dit nieuwe gerecht kunnen genieten.

Ondanks de steun van onze sponsoren, is het ons niet gelukt voldoende financiering te verzekeren voor een vervolg op de cook-off. Daarom hebben we moeten besluiten het galadiner en kookfinale te annuleren en de finale te combineren met de cook-off op 4 november a.s.

Acht deelnemers voor de SAYAH Gouden Rijstkom 2013

Strijd om hoofdprijs van 300 euro kan beginnen!

Vorige week maandag sloot de inzendtermijn voor de SAYAH Gouden Rijstkom 2013, de kookwedstrijd georganiseerd door Indisch 3.0. Vandaag maken we bekend wie van hen doorgaan voor de SAYAH Gouden Rijstkom 2013. Nou viel het aantal inzendingen tegen – acht – maar de kwaliteit niet. Juryvoorzitter Jalhay: “Al met al ben ik  blij met de diversiteit van de inzendingen. Het is zeker de moeite waard ze allemaal live te beoordelen.”  Alle inzendingen zijn daarmee genomineerd voor de prijs en uitgenodigd voor de cook-off op 4 november 2013 in Amsterdam. We stellen ze aan je voor. 

Balinees strand

Cliff Aluy (27 jaar) uit Noord-Brabant werkt al sinds zijn 16e actief in de horeca en verdiept zich momenteel onder meer in moleculair koken. Cliff is sous-chef en kookt graag met de ingrediënten van zijn roots; de Aziatische keuken. Zijn inzending heet “Balinees strand” en is volgens de jury “Gewaagd, met moderne kooktechnieken.”

Balinees strand van Cliff Aluy.
Balinees strand van Cliff Aluy.

Javaanse consommé
Francis Kuijk (51 jaar) uit Noord-Brabant is zelfstandig ondernemer en auteur van ‘Kripik & kretek”, waarin ze en haar nichtje recepten van hun moeders en oma bundelde. “Met een Indische moeder die altijd in de keuken stond, kon het niet anders zijn dan dat ik deze familiegeheimen mee kreeg van haar.” Francis doet mee aan de cook-off met haar Javaanse consommé met gerookte kip en boudin blanc. De jury: “Haar inzending maakt nieuwsgierig.”

Javaanse consommé van Francis Kuijk.
Javaanse consommé van Francis Kuijk.

 

Ikan goreng santen
Rahmi Dahlan (40 jaar) uit Noord-Holland heeft als ondernemer een cateringbedrijf aan huis gehad en heeft daarvoor gewerkt als stewardess bij Garuda. Rahmi groeide op in Makassar: “Makassar is beroemd om zijn verse vis uit de oceaan. Bij ons thuis aten wij bijna altijd verse vis, op verschillende manieren bereid. Sinds ik in Nederland woon, mis ik soms mijn traditionele eten van mijn kindertijd.” Rahmi doet mee met haar Ikan goreng santen. De jury: “Past goed bij de wedstrijd, omdat enkele details zijn verwesterd.”

 

Ikan goreng santen van Rahmi Dahlan.
Ikan goreng santen van Rahmi Dahlan.

Hert in pittige kokossaus
Raymond Linde (47 jaar) uit Overijssel is ondernemer en fotograaf en doet samen met Astrid Linde mee aan de kookwedstrijd. Zij hebben een seizoensgerecht ontwikkeld: hert in pittige kokossaus op een bedje van gesmoorde palmkool  gegarneerd met rijstkroepoek. De jury: “Goed pleidooi voor seizoenen, originele invulling en techniek.”

Hert in pittige kokossaus van Raymond en Astrid Linde.
Hert in pittige kokossaus van Raymond en Astrid Linde.

Rendang bola kambing
Stanly Rutten (42 jaar) uit Gelderland is opgegroeid met het Indische eten van zijn moeder werkt als professionele kok. Hij is nieuwsgierig naar ‘waar ik sta. Daarom wil ik mijzelf laten zien in workshops en kookwedstrijden.’ Hij doet mee met een Rendang Bola Kambing; een bitterbal. “Ook om de, te overbruggen, kloof tussen Nederland(pa) en Indonesië(ma) te laten zien in mijn gerecht heb ik gekozen voor een Hollandse snack, de bitterbal(kroket).” De jury: “Veel werk van gemaakt, duidelijk verhaal en heel divers.”

Rendang bolah kambing van Stanly Rutten.
Rendang bolah kambing van Stanly Rutten.

Lemper Sajoer Paniki
Yvonne Slüper (29 jaar) uit Den Haag is de enige hobbykok in het gezelschap: “Mijn passie voor koken komt zonder twijfel bij mijn moeder vandaan. Mijn band met Indonesië komt van mijn vaders kant.” Yvonne werkt in de wereld web en ict. Voor deze wedstrijd heeft zij een combinatie gemaakt van haar favoriete gerechten: “Ajam Paniki, Sajoer Boontjes en Lemper. Kenmerkend voor deze gerechten vind ik dat ze tijdloos zijn, maar vooral ook erg toegankelijk.” Over haar lemper sajoer paniki zegt de jury: “We zijn enorm benieuwd  naar de uitvoering.”

Lemper Sajoer Paniki van Yvonne Slüper.
Lemper Sajoer Paniki van Yvonne Slüper.

Lemper van gerookte schar
Tim Sprangers (29 jaar) uit Amsterdam combineert in zijn twee leven twee uit de hand gelopen hobby’s: (schrijven over) muziek en koken.Ik houd veel van de Indische keuken, ben er mee opgegroeid en heb mij de afgelopen tien jaar behoorlijk ontwikkeld als kok en houd van het doorbreken van stigma’s.” Als kok werkte hij in meerdere restaurants in Brabant en Amsterdam en richtte zijn eigen cateringbedrijf op: John Pastinaak. Tim doet mee aan de Gouden Rijstkom met zijn Lemper van gerookte schar. De jury: “We zijn benieuwd naar de smaak en uitvoering.”

Bittergarnituur 3.0
Alex Lasatira (30 jaar) en Mikal Lefevre (26 jaar) uit Noord-Brabant werken allebei in de foodsector en zijn derde generatie Moluks en Indisch. Mikal is freelance fooddesigner en vertelde al eens op onze site over zijn liefde voor koken: “Ik heb een grote passie voor eten verkregen doordat mijn opa altijd in de keuken stond te koken, lekker Indonesische gerechten maken in het kleine keukentje waar mijn vader is opgegroeid.” Alex is sous-chef en ondernemer: “Sinds kleins af aan heb ik altijd met vol bewondering mee gekeken bij mijn oma’s kookkunsten. Hierdoor is mijn passie voor koken en vers eten ontstaan.” Mikal en Alex hebben een recept ingediend voor Bittergarnituur 3.0: “Hiermee willen we de de Indonesische keuken op een andere manier uiten dan die we al kennen in de vorm van rijsttafels.” De jury over deze inzending: “Origineel, met een goed onderbouwd verhaal.”

 

Terence Schreurs als moeder Winnie in nieuwe tv-serie ‘Zusjes’

“Deze rol is een mijlpaal voor mij als actrice”

Aanstaande zondag begint bij de NTR de nieuwe televisieserie ‘Zusjes’, met Charlie Chan Dagelet als zusje Mitzi en Chloé Leenheer als Evi. De Indische zusjes gaan samen op kamers en proberen met – en zonder – elkaar vorm te geven aan hun eigen leven terwijl hun ouders de grip steeds meer lijken te verliezen. Terence Schreurs (o.a. GTST, De Punt en Ver van familie) speelt de rol van moeder Winnie. Ik spreek haar over acteren, de moederrol en de Indische lading van ‘Zusjes.’

“De regisseur belde mij en zei: ‘Terence, deze rol is voor jou en het is jouw verantwoordelijkheid wat je ervan maakt.’ Ik voelde een combinatie van gretigheid en onzekerheid. Het komt niet vaak voor dat ik een grote rol in productie heb, als een van de hoofdrolspelers. Dat doet veel met me. Want van acteren word ik meer dan gelukkig. Als team team, acteurs en crew, mag je een nieuwe wereld te creëren, waar mensen van mogen genieten. Dat is een grote verantwoordelijkheid.”

“Van acteren word ik meer dan gelukkig.”

Moederrol
“Hoe het is om voor het eerst de rol van een moeder te spelen? Het is een mijlpaal voor mij als actrice, op meerdere manieren, professioneel en emotioneel. Ik ben 37. Veel mensen om me heen hebben kinderen. Sommigen hebben zelfs meteen na de middelbare school kinderen gehad, dus zij hebben kinderen in de leeftijd van Mitzi en Evi. Om me op deze rol voor te bereiden, ben ik veel in contact geweest met ze. ‘Hoe ervaar jij vader of moeder zijn,’ vroeg ik ze. Prive kan ik de tips die ik kreeg nog wel eens gebruiken, maar voor de rol van Winnie niet.”

“De verhalen over onze Indische en Molukse families, gaven extra lading aan de scenes.”

Ogen sluiten
“Voor Winnie gaat alles om een schoon en glimmend huis. Ze sluit de ogen voor waar ze werkelijk in staat. Ze wil het leven dat ze leidt niet zien, ze leeft in een sleur maar wil de sleur niet zien. Veel tips van mijn vrienden draaiden om open en directe communicatie. Bij de Indische Winnie niet. Wat mij het meeste aansprak in deze serie was dat ik de verantwoordelijkheid kreeg voor een rol die zo ver van me af stond. En nu voel ik voor het eerst de kriebels, dat ik het fantastisch zou vinden om zelf kinderen te krijgen.”

“Dat het een overwegend Indisch-Molukse cast is, merkten we vooral in de voorbereidingen, de repetities. Dáár deelden we de verhalen. Ik beleefde de scenes wel intenser vanwege mijn eigen Moluks-Nederlandse achtergrond. Charlie is geloof ik een kwart Moluks, maar niet zo opgevoed. Zij en Chloe hebben veel gehad aan de verhalen van Anneke Grönloh (oma Toetie, KV). Ik heb bijvoorbeeld verteld over de eerste keer dat mijn moeder weer in Biak was. Zulke verhalen en meer, zoals Anneke die over de Jappenkampen vertelde, gaven extra lading aan scenes.”

“Elke emotie gaat door de maag.”

Terence Schreurs by Rayzor Sharp
Terence Schreurs by Rayzor Sharp

Stilstaan in de tijd
“Nee, mijn ouders hebben ons niet opgevoed met verhalen van vroeger. Ze wilden ons vrij van verleden op laten groeien en voorkomen dat we als kind al die woede zouden voelen, waardoor je stil kan blijven staan in de tijd. Maar natuurlijk heb je wel je eigen ervaringen, zoals de bruiloften, verjaardagen en kerkbezoeken. Die waren altijd feest. Zelfs nu, nu de eerste generatie verdwijnt en er vooral begrafenissen zijn. Elke emotie gaat door de maag. Dus er is standaard veel eten.”

Hoofdrol
“Als actrice zou ik, en het is misschien een cliché, maar dit is hoe ik het voel, graag vaker een hoofdrol willen spelen in een grote productie die het grote publiek bereikt, al weet ik dat mijn uiterlijk daar niet in meewerkt. Waarom? Nou, kijk, het gaat vaak ook om het plaatje. Voor een 18e eeuws kostuumdrama zoeken ze geen Indische hoofdrolspeelster. De plaatjes moeten passen.”

Mooie serie
“Aanstaande zondag komt de eerste aflevering van ‘Zusjes’. Wat ik tegen jullie lezers zou willen zeggen? Ik heb zelden zo’n mooie serie gelezen, van hoog niveau. Het script is van Tamara Bos, een dijk van een scriptschrijfster. Met deze serie krijgt de Nederlandse belastingbetaler waar voor zijn geld. ‘Zusjes’ zal je raken, of je het wil of niet.”

Logo Zusjes tv serie

Zusjes is vanaf zondag 27 oktober a.s. 9 weken lang te zien, op Nederland 3 om 19.00 uur. Meer weten over deze serie? Kijk op https://www.facebook.com/ZusjesNTR. Regie: Dana Nechushtan, Anna van der Heide. Scenario: Tamara Bos. Productie: BosBros en NTR. Zusjes kwam tot stand door financiële steun van het Mediafonds.

3.0 op de werkvloer: Gilbert Pothoff

Op 15 augustus 2013 jl. was Gilbert Pothoff (37 jaar, rechts op de foto) als militair van het Korps Nationale Reserve aanwezig tijdens de Indië-herdenking in Den Haag. In het dagelijks leven richt deze 3.0-er zich als risk analist op de energiemarkt. Op de werkvloer is deze jongen met Indisch uiterlijk nooit echt aangesproken op zijn Indische wortels. Gilbert ziet Indisch-zijn als: ‘Je soms anders voelen in gedraging, cultuur of karakter. Bij mij komt dit waarschijnlijk voort uit mijn opvoeding door twee Indische ouders.’

Zoveel mogelijk begrijpen
Zeven jaar geleden is Gilbert gestart bij energiebedrijf Eneco Energie. Deze nauwkeurige 3.0-er begon als pricing analist bij de afdeling Risk Management. Na een paar jaar wilde hij zijn kennis gaan verbreden. ‘Mijn doel, ook los van werk, is om zoveel mogelijk te begrijpen. In mijn huidige functie als senior risk analist bij Commodity Risk Management kom ik in aanraking met allerlei facetten van de energiewereld in plaats van alleen de verkoopzijde. Ik richt me op het managen van prijs- en volume risico’s binnen het energiebedrijf, voornamelijk voor de verkoopkanalen. Zijn ambitie is niet om per sé manager te worden, maar een team van professionals zou hij op termijn  willen coachen.

Gilbert Pothoff op de werkvloer - Foto: Charlene Vodegel / Indisch3.0 2013
Gilbert Pothoff op de werkvloer – Foto: Charlene Vodegel / Indisch3.0 2013

Amerikaans schouderklopje
‘Mijn grootste succes tot nu toe kan ik niet specifiek noemen. Ik  vind het leuk als ik invloed heb gehad op het proces en resultaat. Als mensen mijn ideeën waarderen, gebruiken en het daadwerkelijk tot een goed resultaat leidt, haal ik daar voldoening uit.’ Ik vroeg me af hoe Gilbert dit ervaart. ‘Er wordt weleens gezegd dat successen gevierd moeten worden, maar dat doe ik niet zo. Ik hoef geen externe waardering te krijgen door mijzelf te profileren, dat vind ik zo Amerikaans. Jezelf een schouderklopje geven, daar ben ik niet van,’ geeft Gilbert toe. ‘Ik ben meer iemand die op de achtergrond de zaken goed wil regelen.’ Hier komt misschien zijn Indische bescheidenheid naar voren, die hij bewust of onbewust van zijn ouders heeft overgenomen. Bescheidenheid herkent Gilbert enigszins bij zichzelf.

‘Ik ben meer iemand die op de achtergrond de zaken goed wil regelen.’

Rieten schilderijen
Gilbert kan op zijn werkplek geen Indische voorwerpen neerzetten, omdat Eneco gebruik maakt van flexplekken. Maar wie bij Gilbert thuiskomt, zal waarschijnlijk direct opmerken dat hier iemand woont met een Indische achtergrond. ‘Ik heb thuis een schilderij hangen van een typische berg met sawa’s en op een kast staan Ramayana-poppen.’ Zelfs in de slaapkamer is er iets te vinden uit Indonesië. Namelijk een batikdoek op het hoofdbord van zijn bed en twee rieten Indische schilderijen. Ik vraag hem of hij dat expres zo heeft ingericht. ‘Ja, omdat ik weet dat het Indisch is. Het is een stukje herkenning uit het verleden. Het doet me denken aan het huis van mijn Indische grootouders.’ Het lijkt of er herinneringen naar boven komen bij Gilbert. ‘Mijn opa en oma hadden echt een Indisch huis. Er stonden rotan meubels en er was altijd een enorm blik vol met kroepoek.’ Mijn opa draaide vaak krontjong muziek en ook nu draait Gilbert weleens een krontjongplaat thuis. ‘Dat roept een vertrouwd sfeertje op.’

Rieten schilderijen bij Gilbert thuis - Foto: Gilbert Pothoff
Rieten schilderijen bij Gilbert thuis – Foto: Gilbert Pothoff

Jappenkamp
Tijdens een werkborrel is er een emotioneel raakvlak ontstaan met een collega. ‘Op een zeker moment kwam het gesprek op het onderwerp Jappenkamp. Ik kwam erachter dat de moeder van mijn collega net als mijn ouders in het kamp hebben gezeten. Toen bleek ook dat die collega Indisch is, terwijl ik dat nooit gedacht had. Een bijzonder moment!’ In de vriendenkring van Gilbert zitten wel een aantal Indische jongens. ‘Dit is puur toeval! Ik zal niet persé op zoek gaan naar Indische vrienden. Wij delen als vrienden bepaalde gemeenschappelijke interesses zoals sport of waarden, zoals openheid in zowel communicatie als onze blik op de wereld. Daarnaast hebben wij toevallig deels een gemeenschappelijk verleden door een of meerdere Indische ouders.’

‘Ik zal niet persé op zoek gaan naar Indische vrienden.’

Kembang Kuning
Een paar jaar geleden heeft Gilbert een reis gemaakt met zijn ouders en zusje naar Indonesië. ‘Ik vond het heel bijzonder om de geboorteplaats Surabaya van mijn ouders te bezoeken en ook het graf van mijn overgrootvader op de oorlogsbegraafplaats Kembang Kuning.’Wat Gilbert jammer vond van het huidige Indonesië, is de zichtbare ongelijkheid tussen mannen en vrouwen.’ Veel mannen op straat, terwijl de vrouwen achterin het huis met een hoofddoekje om het huishouden aan het doen zijn, wellicht speelt het geloof hierin een rol.’

Flexwerken bij Eneco - Foto: Charlene Vodegel / Indisch 3.0 2013
Flexwerken bij Eneco – Foto: Charlene Vodegel / Indisch 3.0 2013

Bahasa Indonesia

Net als bij vele Indische families in die tijd moest er Nederlands worden gesproken, daardoor werd de Bahasa Indonesia ook niet gesproken in huize Pothoff. ‘Tijdens onze reis ontdekte ik dat mijn vader zich wel verstaanbaar kon maken. Het grappige was dat hij toch een beetje Indonesisch kon praten met de lokale bevolking. Maar het Nederlands-Indië zoals ik het ken van de verhalen, foto’s en documentaires, is toch heel anders vergeleken met het huidige Indonesië. Als vakantiebestemming heb ik meer met Latijns Amerika.’

Roots
Tot slot vertelt Gilbert mij over zijn Indisch-gevoel. ‘Sommige jonge Indo’s hebben een drang om op zoek te gaan naar hun ‘roots’, maar ik ben niet echt actief op zoek naar mijn Indisch-zijn. En trots zijn op iets waar je niets aan kunt doen, zoals bijvoorbeeld je afkomst laat ik graag aan anderen over.’

‘Trots zijn op iets waar je niets aan kunt doen, zoals bijvoorbeeld je afkomst laat ik graag aan anderen over.’

Zwarte Pieten onder Indo's

Racisme is geen grap. En al helemaal niet onschuldig.

Als ik me op de statusupdates van mijn Facebook-vrienden mag baseren, heb ik in mijn omgeving alleen maar voorstanders van Zwarte Piet die zeggen: ‘Kom op, het is een onschuldig kinderfeest, doe niet zo overdreven.’ Steun verwacht ik dus mondjesmaat op dit epistel. Elk argument dat het racistische karakter onderstreept, kan rekenen op hoon, spot en “suggesties om te emigreren”, zullen we maar zeggen. Is er nog iemand die hierover een debat kan voeren zonder dat het belachelijk te maken? Want racisme is geen grap. En al helemaal niet onschuldig.

Titel van de afbeelding: Als-je-Zwarte-Piet-niet-leuk-vindt-mag-je-jezelf-geen-Nederlander-noemen
Titel van de afbeelding: Als-je-Zwarte-Piet-niet-leuk-vindt-mag-je-jezelf-geen-Nederlander-noemen. Bron: www.upcoming.nl.

Steun voor Zwarte Piet
Bij Indo’s en niet-Indo’s, jongeren en ouderen, overal zie ik steun voor Zwarte Piet. Facebook-pagina’s die Zwarte Piet promoten, schieten omhoog als paddestoelen. Ik zie spotprenten waarop de Sint met Polen in plaats van Pieten naar Nederland komt en ik lees verbolgen reacties over het onderzoek van de VN naar Zwarte Piet. En ja, ook ik vond in het begin dat “ze” overdreven, de klagers die veelal van Antilliaanse, Surinaamse en Caribische afkomst zijn. Totdat ik erover ging nadenken – los van mijn nostalgische jeugdherinneringen.

Curacao
Ik ben een keer op Curacao geweest. Drie ervaringen zijn mij daarvan zo bijgebleven, dat ik er niet meer naar terug wil. 1. Mijn – zwarte – vrienden uit Santa Rosa bij wie ik logeerde, werden geweigerd bij een van die luxe beachresorts, terwijl ik al naar binnengelopen was. 2. Ik werd met de nek aangekeken in lokale winkels, toen ik Nederlands wilde spreken en 3. Het hele eiland is van west naar oost doorkruist door de weg waarop de slaven hun pad van het ene schip naar het andere schip aflegden.

Slavernij
Antillianen – in dit geval Curacaoenaars – zijn erg gevoelig voor alles wat te maken heeft met slavernij en de daaruit voortvloeiende ongelijkheid, omdat zij, in elk geval op Curacao, dagelijks geconfronteerd worden met dat element van de Nederlandse geschiedenis. Als ze naar Nederland komen, blijft dit perspectief hetzelfde. Ik vind dat erg begrijpelijk. En zelfs herkenbaar.

Koloniale bril
De Indische gemeenschap ziet veel van wat in Nederland gebeurt door een vergelijkbare gekleurde bril; een (post-)koloniale bril. Hoewel de oordelen over goed en slecht varieren, weet een beetje Indo onmiddellijk de achtergrond van de kwesties Rawagedeh en zuid-Sulawesi. Of waarom de leefomstandigheden van de na de soevereiniteitsoverdracht in Indonesie achtergebleven Indo’s zo slecht zijn. En hoezeer  de ‘Indische kwestie’ – de claim om achterstallige salarissen en pensioengelden – verbonden is met de Indische oerbehoefte aan erkenning.

“Zwarte piet moet blijven”(58%)
Om die reden had ik verwacht dat, toen wij vorige week een poll op de site plaatsten en een discussie op Facebook, de Indische gemeenschap in elk geval zou begrijpen vanuit welk perspectief deze discussie komt. Uit de poll blijkt dat die verwachtingen absoluut niet kloppen. De meerderheid (58%) vindt dat ‘onze’ Zwarte Piet moet blijven, zoals vorig jaar op onze site al voorspeld werd door Wim Manuhutu. De discussie op onze Facebook-pagina geeft meer inzicht in hoe Indo’s hierin staan. In het begin van de discussie las ik een paar argumenten die ik in het Hollandse debat mis.

“Zwarte Piet moet weg. Het is een symptoom van een racistisch probleem dat we in Nederland hebben, mede veroorzaakt doordat ons koloniaal verleden nooit is verwerkt en geen onderdeel uitmaakt van ons collectief geheugen. De zwarte piet figuur is een racistische karikatuur van een zwart persoon. Bovendien wordt met de Sinterklaasviering de zwarte slaaf en blanke meester verhouding zonder gene getoond en als ‘vermaak’ gezien. Uiteindelijk hebben Indo’s ook last van dit racisme en koloniaal vertoon. Helaas zullen waarschijnlijk juist Indo’s de zwarte piet figuur vaak verdedigen, zoals Manuhutu in dit stuk uitlegt. Deconstrueer dit symptoom van onverwerkt koloniaal -en slavernij verleden van Nederland en schrap zwarte piet uit de Sinterklaasviering.” – Sarah

“Weg uiteraard. Voor meer argumenten dan in dit hokje passen verwijs ik graag naar 2 artikelen. Een recente: http://www.volkskrant.nl/… en een wat langer geleden: http://www.frontaalnaakt.nl/…/weg-met-zwarte-piet.html” – Ed

“Waarom reageert iedereen met zijn emoties en zijn de argumenten gebaseerd op zijn/haar eigen jeugdsentiment, indo of niet. je moet toch eindelijk erkennen dat zwarte piet een racistische stereotypering is van de neger en dat dit beeld zo langzamerhand wel aangepast mag worden?het schoorsteen sprookje is zo langzamerhand achterhaald lieve mensen en je kunt tradities best aanpassen als deze een racistische ondertoon hebben…..” – Angelique

Maar, zoals het in elk gesprek over dit onderwerp gaat, ook deze discussie werd al snel dichtgetimmerd met dezelfde argumenten voor Zwarte Piet die ik op andere – Hollandse – fora ook vind.

“Ah joh zwarte piet was zwart door t roet van de schoorsteen waar die door heen moest. gezeur allemaal. Nu moet ie eigenlijk anorexia hebben willen we m door de pijpen van de centrale verwarming laten glijden. ha ha. Dat gezeur elk jaar weer. Oerhollands was toch eigenlijk alleen maar de klompendans…”

“Blijven. Maar hij is zwart omdat hij door de schoorsteen klimt dus moet hij niet helemaal zwart geschminkt worden maar gewoon roetvlekken op zijn gezicht en handen hebben. Heel simpel!”

“De grootste racisten zijn de mensen die Zwarte Piet willen afschaffen. Waarom afschaffen ? Moet het hele Sinterklaasfeest dan “blank” zijn ? Leer er toch gewoon mee leven dat het gewoon een oeroud kinderfeest is waar twee symbolische figuren cadeautjes weggeven ! En als je niet tegen zo’n Zwarte Piet kan, vier dan gewoon Kerstfeest met een oude bebaarde man die graag kleine kindertjes op z’n schoot vasthoudt. Oei, mag zeker ook niet meer ? Stelletje frusto’s … … …”

“Zonder zwarte Piet? Das net als Batman zonder Robin.”

Zwarte Piet afschaffen. Ergens begrijp ik wel dat  mensen zo spottend en agressief reageren. Het zijn ook mijn jeugdherinneringen – al walgde ik altijd van de rotte vis die mijn Scheveningse klasgenoten als surprise meenamen. Maar als je zonder nostalgie naar Zwarte Piet kijkt, dan zie je een zwarte of bruine man die de knecht is van de Witte Man, zoals op USA Today te lezen valt.

Bron: http://www.usatoday.com/story/news/world/2013/10/17/dutch-black-pete-netherlands/3000531/
Bron: http://www.usatoday.com/story/news/world/2013/10/17/dutch-black-pete-netherlands/3000531/

Het is veelzeggend dat de commissie voor de mensenrechten van de VN al sinds begin van dit jaar tijd inruimt voor deze kwestie. Ik ben er blij om. Want uiteindelijk komen we alleen van Zwarte Piet af onder druk van het buitenland.

Net zoals de druk die op Nederlnd gezet is om te accepteren dat de kolonie Nederlands-Indie definitief de republiek Indonesie geworden is. Het lijkt er bijna op dat Nederland niet in staat is zichzelf te vernieuwen als het gaat om kwesties van ongeljkheid tussen rassen en naties.

"Er zijn al 18 nieuwe claims ingediend."

Liesbeth Zegveld op haar kantoor in Amsterdam. Foto: Tabitha Lemon/ Indisch 3.0 2013.

Liesbeth Zegveld, advocate van o.a. de Weduwen van Zuid-Sulawesi en Rawagedeh: “De weduwen van Zuid-Sulawesi hebben geleerd van de weduwen van Rawagedeh.”

Vorige maand bood Nederland excuses aan voor de standrechtelijke executies van Indonesische mannen aan de weduwen van Zuid-Sulawesi. Ook introduceerde Nederland een brede schadevergoedingsregeling. Hoe heeft Liesbeth Zegveld, advocate van de in het gelijk gestelde slachtoffers, hiervoor gezorgd?


Grotere kaart weergeven

Terreur
Op Zuid-Sulawesi – toen Celebes genaamd – schoten Nederlandse militairen in 1947 Indonesische mannen zonder proces neer, op verdenking van deelname aan terreur; verzet tegen de Nederlandse aanwezigheid in de onafhankelijk verklaarde Republiek Indonesie. 66 jaar later krijgen de weduwen van deze mannen hier een schadevergoeding voor van 20.000 euro per persoon, omgerekend is dat (maar liefst) 306.530.000 rupiah.

Brede regeling voor gelijke zaken
De in Rotterdam gepromoveerde Liesbeth Zegveld klaagde de Nederlandse staat aan voor oorlogsmisdaden in Indonesië, en met succes. Voor de standrechtelijke executies van Indonesische mannen in Rawagedeh (op Java) en Zuid-Sulawesi kregen de weduwen een schadevergoeding en excuses. Uit de Zuid-Sulawesi-rechtzaak is zelfs een brede compensatieregeling voortgekomen. Momenteel staat Liesbeth nog de kinderen van de geëxecuteerden bij, een zaak die gelijktijdig met die van de weduwen begonnen is.

Foto: www.marokko.nl
De graven van de geëxecuteerde mannen op Zuid-Sulawesi. Foto: http://nieuws.marokko.nl/29119/kinderen-zuid-sulawesi-klagen-nederland-aan-voor-executeren-vaders/

Te oud
Bij de plechtigheid in Jakarta, medio september van dit jaar, waren de weduwen niet aanwezig: zij waren te oud voor de reis naar Jakarta. Een week later zou de ambassadeur ze komen opzoeken op Sulawesi. Ik vraag Liesbeth ernaar: “Nee, ik weet niet precies hoe het bezoek van de ambassadeur is geweest, ik was er niet bij.”

Jaloezie en ongenoegen
Ze vervolgt: “Ik weet dat de ambassadeur geweest is, met een medewerker. Ze hebben met de weduwen en enkele kinderen gesproken. De weduwen zijn bang voor teveel aandacht. Ze wilden niet in de spotlight komen, ze hebben gezien wat er gebeurd is met de schadevergoeding van de weduwen van Rawagedeh (het dorpshoofd heeft het geld verdeeld onder alle inwoners van Rawagedeh, KV). Om jaloezie en ongenoegen te vermijden, wilde ik de ceremonie niet in hun dorp laten houden. Ik heb gepleit voor een ceremonie op een andere plek op Sulawesi, maar het werd Jakarta. Wat ik niet begrijp, is waarom die datum gekozen is, en niet een datum tijdens de handelsmissie van de premier. Ja hoor, mijn cliënten zijn tevreden. So far so good, vinden ze.”

“Mijn cliënten zijn tevreden. So far so good, vinden ze.”

Verjaarde zaak
Eerst deed Nederland de zaak af als verjaard, inmiddels is een brede compensatieregeling opgetuigd voor vrouwen die weduwe zijn worden door standrechtelijke executies door militairen in Nederlandse dienst. Hoe is het mogelijk dat de Nederlandse staat zo van positie is veranderd, wil ik weten.

Gelijke behandeling van gelijke zaken
“Bij de eerste zaak (Rawagedeh, KV) is de Staat gaan bewegen. De Staat leek in te zien dat het een ernstige kwestie was. Al snel kwam Nederland over de brug met ontwikkelingshulp voor Rawagedeh. Anders dan bij andere dossiers, kon Nederland zijn hoofd niet van deze aanklacht afkeren. Natuurlijk wilden ze er eerst onderuit. Doordat Timmermans pleitte voor gelijke behandeling van gelijke zaken, kreeg ‘Zuid-Sulawesi’ een luisterend oor bij de rechter.”

Ambassadeur Tjeerd de Zwaan biedt excuses aan. Still ontleend aan www.geschiedenis24.nl.
Ambassadeur Tjeerd de Zwaan biedt de Nederlandse excuses aan. Still ontleend aan
www.geschiedenis24.nl.

Brede uitkomst
De in Amsterdam gevestigde mensenrechten-advocaat vertelt verder. “Na ons verzoek om excuses, vroegen ze zich af hoe vaak ze nog sorry konden zeggen. We hadden de publieke opinie mee. Daarom zijn het brede excuses geworden en een brede schadevergoeding, zodat gelijke zaken niet meer voor een rechter hoeven te komen. Dat er een algemene schadevergoedingsregeling is gekomen is wel de ultieme uitkomst van een zaak hoor, als advocaat.”

“Dat er een algemene schadevergoedingsregeling is gekomen is wel de ultieme uitkomst van een zaak hoor, als advocaat.”

Executie van de vaders

Liesbeth Zegveld. Foto: Tabitha Lemon/ Indisch 3.0 2013.
“De impact van het meemaken van de executie van je vader lijkt mij nog veel ernstiger dan – hoe vreemd de vergelijking ook is – die van je echtgenoot.” Foto: Tabitha Lemon/ Indisch 3.0 2013.

De kinderen van de door Nederlandse soldaten geëxecuteerde Indonesiërs hebben ook een zaak aangespannen tegen de Nederlandse staat. Liesbeth Zegveld staat ze hierin bij. Hoe schat de advocate hun kansen in? “We verwachten daar begin 2014 eenuitspraak over. Kijk, de rechter wil dit juridisch niet eindeloos door laten gaan. Dat snap ik. Maar ja, de kinderen stonden erbij. De weduwen hebben gehoor gekregen bij de rechter omdat zij direct betrokken – want aanwezig – waren bij de executies. In Zuid-Sulawesi hebben de kinderen gezien hoe hun vaders werden neergeschoten. Zij waren dus, net als de weduwen, direct betrokken bij de executies. Dat geeft ze rechtsgrond. Bovendien is de groep beperkt; in Rawagedeh waren er geen kinderen bij. En mij lijkt de impact van het meemaken van de executie van je vader nog veel ernstiger dan – hoe vreemd de vergelijking ook is – die van je echtgenoot.”

Aanklacht wegens slavernij
Onlangs werd bekend dat veertien landen drie Europese landen, inclusief Nederland, aanklagen vanwege de slavernij. Is Zegeveld daar ook bij betrokken, en hoe schat ze die kansen in? “Ik heb ervan gehoord, maar ben er niet bij betrokken. Ik weet het niet. Er zijn geen individuele nabestaanden meer. Slachtoffers moeten hun stem laten horen, en van de slavernij zijn geen direct betrokkenen meer in leven. De groep slachtoffers moet sterk zijn. Wat interessant is, is wat er gebeurt als landen vanuit hun soevereine rechten een claim gaan neerleggen bij andere landen.”

18 claims
Voordat ik afsluit: hoe staat het met de algemene schadevergoedingsregeling voor weduwen van de standrechtelijke executies? “Er zijn al 18 nieuwe claims ingediend.”

Mr. Liesbeth Zegveld (Ridderkerk, 1970) studeerde Nederlands recht in Utrecht en promoveerde in 2000 cum laude. Zegveld vertegenwoordigt de laatste jaren regelmatig slachtoffers van de Nederlandse oorlogsmisdaden in Indonesië. Liesbeth werkt als mensenrechtenadvocate met Britta Böhler, bekend van onder meer de verdediging van Ayaan Hirsi Ali in de strijd om het Nederlandse paspoort van het voormalige Tweede Kamerlid van de VVD.