Lees en win: Rivier de Brantas

Rivier de Brantas archieffoto. Bron: Tropenmuseum

[box type=”shadow”]Indisch 3.0 organiseert, in samenwerking met uitgeverij In de knipscheer, een exclusieve lezersactie: lees de voorpublicatie en win een van de drie op naam (!) gesigneerde exemplaren van Rivier de Brantas![/box]

3-3-2011, 16:00 uur, de uitslag
We hebben zojuist de prijswinnaars van Alfred Birney’s boek Rivier de Brantas op de hoogte gesteld: Nathan Kars, Luciënne Beeloo en Patrick Wouters ontvangen binnenkort een gesigneerd exemplaar. Gefeliciteerd!

Wat kan je winnen?
Een van de drie exemplaren van Rivier de Brantas, die schrijver Alfred Birney op naam van de winnaars zal signeren.

Wie kunnen meedoen?
Iedereen die Indisch3 volgt op Twitter of fan is op Facebook mag meedoen. Natuurlijk zijn leden van de redactie, de freelancers en hun familieleden van deelname uitgesloten.

Hoe doe je mee?

  1. Zorg ervoor dat je Indisch3.0 volgt op Twitter (www.twitter.com/indisch3) of Fan bent van onze Facebookpagina (Vind ik leuk/ Like ons op www.facebook.com/indisch3).
  2. Lees deze voorpublicatie (pdf): Voorpublicatie-Indisch3-rivier-de-brantas.
  3. Beantwoord de vraag zoals omschreven in de voorpublicatie.
  4. Zorg ervoor dat je antwoord voor 3 maart 15:00 uur bij ons binnen is. Je ontvangt een bevestiging van deelname.
  5. Alle deelnemers die zich hieraan houden en een goed antwoord insturen, dingen mee naar een van de drie boeken.

Wanneer zijn de winnaars bekend?
Op 3 maart 21:00 uur maken we de winnaars bekend op Twitter, Facebook en onze website. Over de uitslag kan, zoals dat overal altijd staat, ook bij ons niet worden gecorrespondeerd.

rivier de Brantas Alfred Birney 2011 Over Rivier de Brantas
Rivier de Brantas is het verhaal rond een gitarist, die bij het graf van zijn grootmoeder op Java een vloek wil bezweren die op zijn familie zou rusten. In het boek, vol tempowisselingen en vertellingen, passeert de Nederlandse koloniale geschiedenis spelenderwijs de revue. Iedereen die de reizende gitarist ontmoet lijkt van die ingrijpende geschiedenis doordrongen, in tegenstelling tot veel mensen in Nederland. Herinneringen lijken plaatsbepaald, en de gitarist, met zijn familiewortels op Java en in Nederland, moet lang met zijn vragen wachten voordat hij uiteindelijk een antwoord krijgt van toevallige passanten.

Indisch3.0 recenseerde deze novelle als eerste in Nederland. De boekpresentatie vindt plaats op 6 maart a.s. in Haarlem en jij kan erbij zijn. Lees het in Uitnodiging 6 maart Alfred Birney (pdf).

Rivier de Brantas als zuiverend slot trilogie

rivier de Brantas Alfred Birney 2011

Na de dood komt het leven

Bij het lezen van Rivier de Brantas, de nieuwste Birney, zou je bijna vergeten dat het eerste deel van deze rivierentrilogie in 2009 gezien werd als zijn ‘rentree’ in schrijversland. Na het mysterieuze Rivier de Lossie, dat zich in Schotland afspeelde, volgde het onthullende deel twee, Rivier de IJssel, waarin de ik-figuur als bij toeval tijdens een nachtelijke ontmoeting in Deventer de eerste schillen rond zijn familiegeschiedenis kon afpellen. Met Rivier de Brantas gaat Birney door alle lagen van het noodlot heen en maakt hij de cirkel rond – of, eigenlijk, voor het eerst open.

In Brantas vertrekt de gitaarspelende ik-figuur op de valreep naar Jakarta, voor een optreden tijdens een soiree van de Nederlandse ambassade. Hij besluit, omdat hij er toch is, zijn verblijf te verlengen om eindelijk bloemen te strooien over het graf van zijn grootmoeder, in de hoop de vloek op te heffen die volgens zijn agressieve vader ooit over de familie uitgesproken is. Tijdens zijn reis van west naar oost passeert de gitarist in Indonesië tastbare schimmen en hedendaagse afdrukken van het Nederlandse koloniale verleden, om tot stilstand te komen bij het vervallen graf van zijn grootmoeder (niet oma!) Sie Swan Nio.

Van de drie rivierennovelles zal Rivier de Brantas bij Indische lezers de meeste herkenning oproepen. De repatriering, rangen en standen, de Japanse bezetting, maar ook Indonesië, muziek en de voor Indo’s maar al te bekende ‘uitgebreide’ familieverbanden vormen bijna karakters in dit taboedoorbrekende verhaal. Denk bijvoorbeeld aan de kinderen die geboren waren uit Japanse vaders en lokale moeders. Daarnaast doorweeft de schrijver deze novelle met Indische thema’s die minder aan de oppervlakte liggen, maar voor het in stand houden van taboes onontbeerlijk zijn. De goede (Indische) lezer zal ook deze thema’s herkennen als net zo Indisch als de verhalen rondom contractpensions. Want wanneer zijn wij eigenlijk wel op de juiste plek aangekomen, niet als invaller of vluchteling, maar omdat wij daar horen?

De structuur en stijl van het derde deel is meanderend als een rivier. Soms vertraagt de schrijver en neemt hij de lezer mee naar mijmeringen van de ik-figuur, om, eenmaal uitgemijmerd, weer te versnellen door het verhaal te hervatten in een rijdende bus onderweg naar Yogyakarta. De vele lagen in het boek maken het een feest om te recenseren: hoe vaker je het leest, hoe meer je ziet. Het betekent wel dat sommige lezers zich een beetje verloren kunnen voelen in dit ritmische boek. Dat is het risico dat de schrijver genomen heeft.

Pas als ik de drie delen naast elkaar bekijk, valt op welk minimalistisch meesterwerk Birney met deze trilogie afgeleverd heeft. Geen letter staat te veel op papier, de drie Rivieren sluiten perfect op elkaar aan. Maar ook zie ik de kleine ‘grapjes’. Kijk maar eens naar het aantal hoofdstukken van de drie delen. En tel vervolgens die cijfers bij elkaar op. Iedereen die wel eens iets met numerologie gedaan heeft, ziet daarmee benadrukt hoe minutieus de drie novellen in elkaar gezet zijn. Hier moet wel een Plan achter zitten, een Boodschap.

Rivier de Brantas is opgedragen aan Michael, de zoon van Alfred Birney. Zou het Plan, de Boodschap, er een zijn van vader aan zoon? Zou de schrijver zijn eigen vader, zichzelf en zijn zoon zien als een trilogie? Dan zou ik me kunnen voorstellen dat die boodschap zoiets is als ‘De vloek moet stoppen, want het leven gaat door.’

[box type=”shadow”]Nieuwsgierig geworden? Check dan maandag 28 februari a.s. onze website voor een unieke voorpublicatie. Indisch 3.0 mag bovendien maar liefst drie exemplaren weggeven van Rivier de Brantas![/box]

Indisch in een studentenhuis (5)

Charlies studentenkamer

Indische inrichting

Een goed ingerichte kamer met een fijne sfeer, dat was mijn doelstelling toen ik drie jaar geleden begon met klussen in mijn studentenkamer. Een effectief ingerichte kamer, met een woon- en een slaapgedeelte, waarin ik mij thuis zou voelen. De sfeer moest senang zijn.

Mijn Indische roots spatten op het eerste gezicht niet bepaald van de inrichting van mijn stek af. Het is tenslotte een studentenkamer in een studentenhuis, ‘IKEA’ is wat bij je opkomt als je mijn eethoek bekijkt en je oog op de onvermijdelijke Billy-kast valt waarin de boeken per genre zijn gerangschikt. De tweede druk van ‘Piekerans van een straatslijper’ uit ’53 heeft een opzienbarend ereplaatsje op de bovenste plank, tussen de rest van mijn Indische lCharlies Studentenkameriteratuur.

De foto’s aan de muur zijn kiekjes van vakanties in Spanje en Zwitserland, de tekst die boven mijn eettafel prijkt, is in het Catalaans. De foto’s van mijn ouders en Indische grootouders trekken zelden tot nooit kijkers. Over de petrolgekleurde leren bank heb ik een witte sprei gedrapeerd, opgevrolijkt met een zwarte sprei en kussentjes, uit de wereldberoemde Zweedse toko. Voor de bank ligt een tapijt dat mijn opa ooit uit Indonesië heeft meegenomen. Meermaals is me gevraagd waar ik het tapijt had gekocht. ‘Ik nergens. Mijn opa, bij een vast zwaar onderbetaald vrouwtje ergens in Indonesië..’ Is altijd een goede conversatiestopper.

Een oude vriendin vroeg ooit of zij het uit hout vervaardigde beeld van een of andere Venus afkomstig uit Indonesië mocht hebben, omdat ik het werkelijk niet om aan te zien vind. Absoluut niet, het is van mijn opa geweest en dus het staat nog altijd naast mijn bank. Boven de tv staat mijn Buddha, twee Balinese beeldjes en een koperen schaal. Allemaal erfstukken. Of dergelijke koperen schalen ook verkrijgbaar zijn in dure woonwinkels? ‘Ongetwijfeld,’ luidt mijn antwoord steevast. Wie mij de buddha cadeau had gegeven is zeer gewilde informatie. ‘Erfstuk, van mijn overgrootoma. Ze huist er nog steeds in om over me te waken.’ Ongewenste gasten vertrekken daarna altijd onmiddellijk.

De klamboe boven mijn bed hangt er slechts als gevolg van interieurstyling, nieteens uit praktisch muggen-werend oogpunt. En dan heb ik nog een rare ‘toffee’ in m’n bed. ‘Een toffee? Ik lust nieteens toffees,’ was mijn verbijsterde reactie. Jawel, ik had een toffee in m’n bed, hoe ik daaraan kwam.. Verbluft constateerde ik: ‘Nee, das een goeling.. Een kussen.. Een rolkussen..’

Win VIP-kaarten voor filmpremière Stand van de Sterren

Stand van de sterren - Leonard Retel Helmrich

[box type=”shadow”]Speciaal voor onze Twitter-volgers en Facebook-fans organiseert Indisch 3.0 in samenwerking met CinemaDelicatessen op 16 en 17 februari 2011 een unieke 24-uursactie: win VIP-kaarten voor de filmpremière van Stand van de Sterren op 27-2 a.s.![/box]

17/2/2011, 22:45 uur: De winnaars zijn bekend!

Zojuist hebben we drie dames blij mogen maken. De winnaressen van de Stand van de Sterren-actie zijn:
1. @Anouck1975, zij gaat als VIP naar de première op 27 februari a.s.
2. Debbie Isaway, zij heeft de dvd Stand van de Zon gewonnen.
3. En @tweexp heeft de dvd Stand van de Maan gewonnen.

Enneh, voor iedereen die zich verwondert over deze ‘vrouwelijke’ uitslag : er waren ook mannen die zich hadden opgegeven..!

Verlenging tot 17/2/2011, 20:00 uur

De verlotingsactie voor Stand van de Sterren wordt verlengd. Tot 20:00 uur vandaag kunnen volgers en Fans hun interesse kenbaar maken, door een mail te sturen naar redactie@indisch3.nl met als onderwerp Ik wil naar svds! Dit geldt ook voor mensen die gisteren de Share/ Deel-actie al gedaan hebben. Deelnemers die gisteren al een bevestiging van deelname hebben ontvangen, hoeven niet opnieuw te reageren.

Reden voor deze verlenging is dat we gemerkt hebben dat we op Facebook niet kunnen inventariseren welke Fans de Share op hun profiel hebben gezet. We zagen namelijk een aantal nieuwe Fans, maar hun namen doken niet op in de zoekresultaten. En toen wisten we het zeker: er gaat iets niet goed.

Wellicht denken sommigen van jullie nu: ‘Dat test je toch van tevoren?’. Wel, we hebben getest, maar – zoals nu achteraf blijkt – met vrienden. Als een Fan geen persoonlijke vriend van een van de pagina-beheerders is, kunnen wij zijn ‘status’ dus ook niet bekijken. We zijn gisteren tegen beperkingen van Facebook aangelopen die we niet kenden.

We vinden het erg vervelend je opnieuw te vragen een handeling uit te voeren, terwijl je gisteren ook al iets hebt gedaan om mee te kunnen loten. Om alle ongemakken een beetje weg te nemen, hebben we daarom voor een ruime verlenging gekozen, zodat zoveel mogelijk fans alsnog kunnen deelnemen. Vanavond om 22.00 uur maken we alsnog de uitslag bekend.

Wat kan je winnen?
Dvd’s van eerdere delen van de Stand van de-… serie: 1x Stand van de Maan en 1x Stand van de Zon. Eén deelnemer maakt kans op de hoofdprijs: een speciaal voor Indisch 3.0 samengesteld VIP-arrangement voor de première van Stand van de Sterren op 27 februari a.s., voor twee personen.

Wie kunnen meedoen?
Iedereen die Indisch3 volgt op Twitter of fan is op Facebook mag meedoen. Natuurlijk zijn leden van de redactie, de freelancers en hun familieleden van deelname uitgesloten. Enneh – wie het eerst komt, is dit keer niet wie het eerst maalt: de actie duurt precies 24 uur, dus iedereen, ongeacht je (werk-) schema, kan meedoen!

Hoe doe je mee?
1. Zorg ervoor dat je Indisch3 volgt op Twitter (www.twitter.com/indisch3) of Fan bent van onze Facebookpagina (Vind ik leuk/ Like ons op www.facebook.com/indisch3).
2. Check 16 februari na 10:00 uur onze Twitter-account of Facebook-pagina.
3. Op 16 februari 10:00 uur publiceren we op Twitter en Facebook het actiebericht.
4. Als je ons volgt op Twitter, retweet je dat bericht. Ben je Fan op Facebook,  dan Deel (Share) je het. Ben je beide, dan doe je beide, of kies je voor een van de twee. Let op: doe dit binnen 24 uur, dus voor 17 februari 10:00 uur en let erop dat je tweet begint met RT @indisch3 en je FB de verwijzing @Indisch3 bevat.
5. Alle deelnemers die zich hieraan houden, dingen mee naar de prijzen.

Wanneer zijn de winnaars bekend?
Op 17 februari a.s om 12:30 uur vind je onderaan dit bericht op Indisch3.nl de namen van de drie prijswinnaars. Uiteraard staan de namen ook op Facebook.com/indisch3 en Twitter.com/indisch3. Over de uitslag kan, zoals dat overal altijd staat, ook bij ons niet worden gecorrespondeerd.

Wanneer is de filmpremière?
Op 27 februari a.s. om 17:00 uur gaat Stand van de Sterren in première in Rotterdam, in Pathé Schouwburgplein.

Over Stand van de Sterren
Stand van de sterren is in 2010 bekroond met twee IDFA-prijzen en in 2011 op het internationale Sundance-festival van Robert Redford. De film is vanaf 3 maart 2011 in Nederlandse bioscopen te zien. Bij sommige vertoningen is de filmmaker, Leonard Retel Helmrich aanwezig om een toelichting te geven.

Stand van de Sterren  is het laatste deel van het unieke drieluik over het moderne Indonesië van Leonard Retel Helmrich. Met zijn adembenemende camerawerk brengt hij ons heel dicht bij de Indonesische samenleving.

Leonard Retel Helmrich volgde gedurende 12 jaren één en dezelfde Indonesische familie (Sjamsudin) uit de sloppenwijken van Jakarta, wat heeft geresulteerd in het drieluik Stand van de zon, Stand van de maan en Stand van de sterren. Net als in de voorgaande twee delen laat de maker ons in Stand van de sterren de onderliggende patronen van het leven in Indonesië zien. Dit brengt hij zowel letterlijk als symbolisch in beeld.

Het Indonesische gezin Sjamsudin is als het ware een microkosmos waarin je de belangrijkste problematiek van het leven in Indonesië terugvindt: corruptie, conflicten tussen religies, gokverslaving, de generatiekloof en het groeiende verschil tussen arm en rijk.
Indonesië is het op drie na grootste land ter wereld en telt tevens de grootste moslimpopulatie van de wereld. Grootmoeder Rumidjah, een belijdend christen, is vanuit het drukke Jakarta bij haar vriendin Tumisah op het platteland gaan wonen. Haar tot moslim bekeerde zoon Bakti heeft de zorg over haar kleinkind Tari op zich genomen. Omdat het opvoeden van zijn nichtje Tari hem zwaar valt, haalt Bakti zijn moeder terug naar de stad. Lees meer>>

Vervloekte liefde

Bruiloft ouders Charlie

Kogels, liefde en wraak zijn de basisingrediënten van mijn familieverhaal. De legende gaat vijf generaties terug, naar de grootouders van mijn grootvader. De komende maanden verken ik jullie liefdesrelaties. Ik ben benieuwd wat ik daarbij aan zal treffen.

Mijn betovergrootvader wilde  met mijn betovergrootmoeder trouwen, maar kreeg hier geen toestemming voor. Het Abrahamsz-temperament van mijn betovergrootvader wakkerde aan en hij besloot op geheel eigen wijze het heft in eigen hand te nemen: gewapend en wel vertrok hij naar het thuis van mijn betovergrootmoeder.

Aldaar ging hij voor het huis liggen om duidelijk te maken hoe serieus hij was met zijn ‘verzoek’. Er gebeurde niets. Hij bleef liggen, een hele dag. Nog gebeurde er niets. Toen hij nul op rekest bleef krijgen, joeg hij een kogel door het huis om zijn wens kracht bij te zetten. Weer niets. Hij schoot nog een keer. En nog eens. Na zeker drie dozijn kogels kwam mijn betovergrootmoeder uiteindelijk in bruidskleding het huis uit. Ze trouwden, kregen vijf kinderen en: ze hielden van elkaar. Het zag ernaar uit dat mijn betovergrootvader alles had gekregen wat hij had gewenst.

Woedend om de gewapende overval waarbij haar dochter buit was gemaakt, was de schoonmoeder van mijn betovergrootmoeder vastberaden deze roof te wreken en wel op de manier die mannen in die tijd het hardst trof: de familienaam. De naam Abrahamsz zou uitsterven, luidde haar vloek.

De volgende generatie merkte er echter niets van: er kwamen zonen en kleinzonen, tot opluchting van mijn betovergrootvader, die de naam doorgaf aan mijn overgrootvader en zijn broers. Van de vijf broers kregen er drie alleen maar dochters, de eerste tekenen dat de vloek zich manifesteerde. Toch werd er opgelucht adem gehaald toen mijn overgrootvader en zijn broer zorgde voor erfgenamen: mijn grootvader en zijn neef. De twee heren waren in drie generaties als enige mannelijke erfgenamen overgebleven.

In de generatie daarna bereikte de vloek zijn hoogtepunt. De neef van mijn grootvader kreeg een dochter. Mijn grootvader kreeg drie dochters. Alle Abrahamsz-dochters bleven na huwelijk de naam van hun vaders dragen, maar konden deze niet aan hun dochters doorgeven. Hun dochters dragen vanzelfsprekend de namen van hun vaders, die ook zij op hun beurt niet zullen doorgeven aan hun dochters.

Bruiloft ouders Charlie
Mijn moeder, een van de drie dochters met de naam Abrahamsz, geeft mijn vader het ja-woord.

Toko Test #6: Kedai Nikmat in West-Covina

De zesde aflevering van de Tokotest vindt voor de tweede maal plaats in de regio met de op een na grootste Indische populatie ter wereld: Zuid-Californië. Ditmaal deden Willem-Jan Brederode en Amerikaanse familieleden de foodcourt van de Hong Kong Plaza in West-Covina aan. Zullen zij wederom likkebaardend smullen en smikkelen van een overdadigheid aan Indonesische lekkernijen?

West-Covina is een aardig plaatsje in oostelijke suburbs van Los Angeles en is voorzien van een relatief grote Aziatische gemeenschap. Wanneer je dan ook door West-Covina rijdt, wordt je doodgegooid met een veelvoud aan Aziatische karakters, geplakt op menig restaurant, toko of supermarkt. Ook het straatbeeld wordt overheerst door onze Aziatische medemens, de traditionele Mexicaan daargelaten. Het verbaasde mij dat ook totaal niet dat wij Hong Kong Plaza in deze stad zouden vinden.

Hong Kong Supermarkets is een opkomende Aziatische winkelketen wiens locatie in West-Covina een Indonesische nadruk heeft. Bij het oprijden van de parkeerplaats merk je daar nog weinig van. Van buiten lijkt het geheel op een standaard Amerikaanse stripmall met een licht Aziatisch tintje. Dit verandert echter wanneer je de naast de supermarkt gelegen foodcourt binnenkomt.

Eenmaal binnen stoof mijn familie, haast voorgeprogrammeerd, naar Kedai Nikmat om naast de bestellingen tal van producten voor thuisgebruik uit te kiezen. Naast deze toko bevonden zich nog drie andere Indonesische deli’s in de ruimte die, zoals mijn tante het zo mooi verwoordde, hun achtergrond in de ‘buitengewesten’ hadden. Ik merkte aan de Jakartaanse eigenaresse van Kedai Nikmat dat mijn familie al uitstekende ervaringen met haar had opgedaan. Onder het enthousiast geroep van “tante..! tante..!” werden mijn vrouwelijke familieleden de een na de andere Indonesische of Nederlandse lekkernij voorgelegd. Ondertussen had deze getalenteerde damemij een heerlijke portie Nasi Bungkus Padang in de maag weten te splitsen.

Dit gerecht betrof een soort rames samenstelling verlekkerd door de pisang aroma van het blad waarin het verpakt was. De ayam en rendang waren heerlijk ‘ngerep’ door de bumbu’s. Het gebruik van de lombok ijo werkte verrassend op mij daar ik vrijwel alleen de rode variant eet. Ook de nangka gaf het geheel een voor mij onorthodoxe doch verfijnde draai. Se-DAP! Nadat ik hier en daar veen saté had gepikt, verzachte ik het pedis gevoel met een aardig smakend glaasje cendol.

Helaas heb ik mijn maaltijd niet op kunnen eten. Bij mijn een na laatste hap ayam, schoot een stuk bot los en bleef ferm haken tussen twee van mijn achterste kiezen. Nadat mijn zus en moeder als een tandheelkundig traumateam hadden getracht mij te verlossen van dat stukje kippenbot, was mijn eetlust helaas verdwenen.

Als toetje bezochten wij de Hong Kong Supermarket. Meteen aan de rechterkant stond een ferm afgeschermd gedeelte met Indonesische producten, terwijl de ruime rest van winkel gereserveerd voor “overig Azië”. Een beetje vreemd allemaal…

Ondanks dat ik het rare idee had dat ik een barak voor quarantaine patiënten binnen moest, zag ik eenmaal binnen iets dat exemplarisch is voor Amerikaanse toko’s die Indonesische producten verkopen. Tussen alle Indonesische artikelen staan namelijk her en der oer-Hollandse producten te koop. Op dat moment bedacht ik mij voor de eerste keer dat eigenlijk niemand dit scherpe contrast zou begrijpen. Behalve een Indo natuurlijk, want voor hen staan juist deze producten er! Als een soort symboliek voor de Indo, staan de bumbu’s naast de hagelslag, de kue’s naast de stroopwafels en krupuks naast speculaas. Op een vrij aparte manier wordt wederom duidelijk hoe complex het Indische wel niet is, en hoe normaal voor mij…

Het eindoordeel:

Als je een keer in Californie bent, oordeel dan zelf: Kedai Nikmat – 989 Glendora Ave #18 West Covina, California

Oproep: verliefde stelletjes gezocht

14 februari nieuwe serie op Indisch3: Jonge Indo in de Liefde

Natuurlijk zijn we tijdens onze maandelijkse redactievergaderingen keihard aan het brainstormen. Wat gaan we komende maand doen? Wat gebeurt er voor spannends in Indisch Nederland? Wat hebben we zien gebeuren op de website, Facebook en Twitter?

Minstens zo interessant vinden we de stand van elkaars liefdesleven. En dan hebben we het wel eens over hoe dat toch zit, liefde tussen Indo’s onderling. Een van ons heeft een relatie met een totok-Indo, een ander met een Molukse. Van de drie mensen in een relatie, zijn er dus twee die een relatie hebben met een ‘Indisch-achtig’ iemand. Is dat toeval?

Wat we van elkaar horen is ‘herkenning’, ‘niet alles meer hoeven uit te leggen’, ‘je meteen thuis voelen’ bij je partner Ook om ons heen zien we het, Indo’s die een relatie krijgen met zo’n ‘Indisch-achtig’ persoon. En het is vast niet voor niets dat de hyves Cinta Manis (zoete liefde)  in het leven geroepen is…

Spottend praten we wel eens over het invoeren van een Indo-fokpremie en het confisqueren van een van de Waddeneilanden. Het optrekken van muren tussen bevolkingsgroepen is een steeds populairder wordende, oude Nederlandse hobby, dus waarom zouden we er niet net zo hard aan meedoen? Tja, verzucht meestal een van ons dan, omdat we óók gewoon Nederlands zijn.

Met zijn vijven komen we er dus niet uit. Vandaar dat we het maar eens in de groep gaan gooien met de introductie van de serie Jonge Indo in de liefde. Charlie Heystek heeft zich opgeworpen als beschermvrouwe van deze serie, die we zien als opvolger van Jonge Indo in de provincie, en parallel laten lopen aan de serie Jonge Indo in de muziek.

We zoeken dus lezers (18-38 jaar) die een relatie hebben. Met een ‘Indisch-achtig’ iemand of juist niet. Want hoe groter de diversiteit, hoe beter we die initiële vraag kunnen beantwoorden: is het toeval als een Indo een relatie heeft met iemand met een soortgelijke afkomst? En: wat zijn verschillen en overeenkomsten tussen ‘Indische’ en ‘niet-Indische’ stelletjes.

Beschouw Jonge Indo in de liefde maar als warm populair-wetenschappelijk experiment, waarbij we alle ruimte geven aan de romantiek. Want dat mag ook wel eens, naast al dat gemopper op politieke blunders of onwetende, zichzelf ontkennende Indo’s.

[box type=”shadow”]Meedoen? Tof! Neem contact op met Charlie (charlie @ indisch3.nl) of laat een reactie achter op dit bericht.[/box]

Jonge Indo in de liefde!

MC DRT – “Rappen is een roeping, geen ambitie.”

MC-DRT 2011 (c) Armando Ello/ Indisch 3.0

In één oogopslag ontkracht MC DRT (aka Kevin Visser) het clichébeeld, namelijk dat alle Indische mannen klein en tenger zijn. Deze boomlange rapper torent met zijn statuur én skills hoog boven menigeen uit.

tekst: Willem-Jan Brederode fotografie: Armando Ello

Unieker is dat deze Indische Almeerder rapteksten schrijft met inhoud, visie en kritiek – binnen de hedendaagse hiphop helaas een uitstervend ras. Hoog tijd om eens meer over hem te weten te komen.

Terwijl MC DRT fotograaf Armando Ello en mij begeleidt naar de hotellounge voor het interview, vertelt hij kennisvol over de stadsgezichten van Almere die wij onderweg tegenkomen. Met een architectuur die nooit ouder dan een aantal jaar (hoogstens decennia) oud kan zijn en een sterke multiculturele demografie, maakt Almere het woord ‘oer-Hollands’ juist exotisch. Na een kwartier moest ik toch eerlijk bekennen dat ik weinig personen van zijn leeftijd ken die zoveel over hun eigen stad of regio weten. Achteraf kan ik deze eigenschap alleen maar wijten aan zijn diep ontwikkelde sociale betrokkenheid en maatschappelijke visies die als vlijmscherpe rode draden door zijn teksten lopen.

MC-DRT 2011 4 (c) Armando Ello/ Indisch 3.0

Eerste generatie Almeerder
MC DRT werd in 1982 in Amsterdam geboren, maar zijn familie woonde al in het toen nog vrij nieuwe Almere. Naast een derde generatie Indo, noemt hij zichzelf dus een eerste generatie Almeerder. “Mijn stad heeft nog geen geschiedenis, dus ook nog geen identiteit. Juist door het ontbreken van een gevestigde orde heeft men moeite om om te gaan met de creativiteit van jongeren. Hierdoor zie ik dat er, voor artiesten zoals ik, voornamelijk proefkonijn initiatieven worden opgezet. Mensen van mijn generatie vormen de grondleggers van deze stad. Wij zullen geschiedenis schrijven door het fundament te leggen. Helaas mist bij mijn generatie het bewustzijn en de ruggengraat hiervoor.” Ik bedenk me dat ironisch genoeg bij zijn Indische generatiegenoten een identieke problematiek zich voordoet.

Indische invloed
Blootstelling aan de Indische cultuur begon voor MC DRT al op jonge leeftijd. Tijdens zijn jeugd had hij veelvuldig contact met zijn Indische grootouders. In hoeverre hij daar Indische eigenschappen aan heeft overgehouden? “Een andere Indo kan die beter bij mij herkennen dan ikzelf, want voor mij is hoe ik ben normaal.” Bewust zijn van zijn culturele achtergrond begon ook in die tijd. “Halverwege de jaren ’80 had je veel minder gekleurde mensen hier, zeker in het toen blanke, dorpse gedeelte van Almere waar ik ben opgegroeid. Toen mijn opa hier kwam, werd hij zeg maar gezien als één van de ‘negers’, waardoor ik automatisch ook. ”

Gedurende zijn ontwikkeling als artiest, ondervond hij steun vanuit ‘het Indische’. “Ik neem mijn leven als musicus serieus. Het is een middel om een boodschap te verspreiden; om mijn droom uit te spreken. Deze opstelling wordt eerder door mijn Indisch deel geaccepteerd en gestimuleerd. Vanuit mijn Hollandse kant wordt liever een “strak in het gareel” manier van leven gezien.”

Wat paradoxaal lijkt te zijn, is zijn directe, harde manier van rappen versus de introverte communicatie binnen de Indische wereld. MC DRT heeft echter een andere benadering; “Ik zal mijn cultuur nooit ten schande brengen. Ik gebruik juist het collectieve aspect om een stem te geven aan diegenen dit dat niet kunnen. Wat ik zeg moet een meerwaarde hebben, ik zeg dingen omdat ze gezegd MOETEN worden. Ik zie rappen dan ook eerder als een roeping dan als een ambitie.”

Deze ‘stem’ hoor je luid en duidelijk terugkomen in de gevarieerde onderwerpen die aan bod komen in zijn teksten. Hierin is echter nog niet de ‘Indische stem’ naar voren gekomen. MC DRT legt uit; “Ik zou graag over iets Indisch willen schrijven, maar op een of andere manier kan ik er nog niet helemaal cool onder zijn. Als ik nadenk over wat er gebeurd is, gaat mijn bloed koken. Ik heb het zelf niet eens meegemaakt, maar het zit toch nog te diep.” Ik vraag niet naar verdere uitleg, omdat ik feilloos weet wat hij bedoelt. We laten het erbij.

Indo Hop
Op de middelbare school leert MC DRT Jerome XL kennen, een Indische jongen met een freestyle talent waardoor DRT zich aangespoord voelt ook te gaan rappen. Vanaf 1997 betreden zij samen als rappers de hiphop-wereld en stichten hun eerste groep genaamd “Indo Tribe”, samen met twee andere Indische jongens. “Vervolgens vormden wij een van de eerste allround hiphop crews van Nederland, genaamd DC 13. We hadden alles, rappers, freestylers, breakers, DJ’s, graffiti… Helaas eindigde alles toen een van onze leden, Ali B, aan zijn weg naar succes begon te timmeren.” Daarna gingen MC DRT & Jerome XL als duo door, waarmee zij terechtkwamen op een aantal compilatie-albums en een aantal videoclips maakten.

MC-DRT 2011 1 (c) Armando Ello/ Indisch 3.0Helaas is het duo daarna uit elkaar gegaan ‘due to creative differences’, zoals men in de hip hop altijd zo mooi kan zeggen. Maar bestaat er eigenlijk wel een culturele band tussen Indische rappers? “Ik denk het niet, het is ten eerste voornamelijk de stad of regio die de band vormt tussen rappers”, zegt MC DRT. Dit is niet ongewoon binnen de hiphop. In de VS bijvoorbeeld, vormt binnen de hiphop je geografische achtergrond eerder je identiteit dan je afkomst. Maar hij vervolgt; “Maar niemand heeft ons ook ooit bij elkaar gezet. Als we elkaar op de pasar malam zouden tegenkomen, kunnen we elkaar leren kennen”. Alsof ik een ‘gat in de Indische markt’ hoor, vraag ik mijzelf af waarom er inderdaad nog niemand zo slim is geweest om al het onbekende en bekende jong Indisch muziektalent bij elkaar te zetten… (HINT HINT).

Rebel Without A Pause
MC DRT is een opkomende Indische artiest/ rapper waar ik al jaren op wacht. Eindelijk iemand die breekt met het populaire format waarmee Indische artiesten door de Hilversumse fabriek tegenwoordig worden uitgepoept. Geen popstar, geen mooiboy aspiraties, geen player antics, geen bling in zijn oor, geen wanna-be neger die praat als een Marokkaan, geen gepolijste poprijmpjes die uit zijn mond rollen. Leefden wij 20 jaar geleden, dan deed ik Chuck D’s klok om MC DRT zijn nek. ‘Cause he knows what time it is…!’

[learn_more caption=”Meer over MC-DRT”]Wil je meer over MC DRT weten, zijn artikelen lezen of EP’s “Pennevrucht” en “Suikerwater” downloaden, check dan zijn website http://www.drt.nu. Blijf zijn site geregeld checken voor het aankomende album “Volkstherapie”.[/learn_more]