3.0 in de media: Kaja Wolffers

‘Kaja Wolffers. Hmm. Wie is deze 3e generatie Indo ook al weer?’ ‘Is hij niet de-zoon-van Marion Bloem?’ Begint er al iets te dagen? ‘O ja, doet hij niet iets in de mediawereld?’ Kaja (40 jaar) is creative director bij NL film. In een ontspannen gesprek vertelt hij over zijn werk en zijn roots.

NL Film
Drie jaar geleden is Kaja Wolffers begonnen bij NL Film, een productiemaatschappij die films en televisieprogramma’s maakt voor vrijwel alle zenders. ‘NL Film kenmerkt zich met goed gemaakte televisieprogramma’s. Denk aan Popoz, Penoza, Spangas. In het verleden hebben we ook films gemaakt zoals Verliefd op Ibiza, Alibi etc. Momenteel draait onze film Mannenharten in de bioscoop,’ vertelt deze Indische creative director.

Creative director
‘Mijn werk bestaat eigenlijk uit een aantal werkzaamheden. De ene dag kunnen schrijvers of regisseurs langskomen met een idee. Ik bekijk of ik dat verder kan ontwikkelen en kan verkopen aan één van de zenders. Op het andere moment ga ik langs zenders. Ik neem boekjes mee en vertel enthousiast waarom een dramaserie leuk is voor RTL4 of SBS. Daarna is het eigenlijk afwachten of het idee wordt geaccepteerd, daar kan veel tijd overheen gaan. Ik word weer actief op het moment als de eerste beelden en montage worden afgeleverd. Vervolgens ontwikkelen we dit om het gewenste resultaat te krijgen.’

Kaja op de werkvloer / Foto: Wynand Chocolaad
Kaja op de werkvloer / Foto: Wynand Chocolaad

Kabels vasthouden
Vroeger stortte Kaja zich op een exact vak, namelijk scheikunde. Hij dacht dokter te willen worden. ‘Mijn ouders zijn allebei half creatief. Ik zag mij zelf niet in die wereld, daar wilde ik eigenlijk ver weg van blijven’ geeft Kaja toe. Toch stuurde deze zoon van een Hollandse vader en Indische moeder open sollicitaties  naar John de Mol en Joop van de Ende Productions. Kaja denkt terug aan het begin, hoe hij kabels mocht vasthouden tijdens opnames. Hij werd assistent-opnameleider bij Goede Tijden Slechte Tijden. Daarna werd hij opnameleider bij Goudkust, om vervolgens op de regisseursstoel terecht te komen bij o.a. Onderweg naar Morgen, Costa en nog vele andere series . ‘Ik ben trots op de plek waar ik nu sta als creative director. Ik heb vooral veel geleerd doordat ik onderaan ben begonnen, op deze manier ben ik het vak steeds beter gaan begrijpen.’

“Indisch zijn is veel meer dan de bepaling van iemands karakter.”

Indische films
Gaat Wolffers binnenkort een Indische film ontwikkelen? Kaja weet geen goede verhaallijn voor een Indische film: ‘Films moeten sterke personages hebben met een bepaalde achtergrond. Voor mij is het Indisch-zijn veel meer dan de bepaling van iemands karakter. Het is heel moeilijk om in een verhaal te vertellen wat een cultuur echt inhoudt. Je komt toch weer in een soort van cliché terecht. Gezelligheid met families en lekker eten, dat is voor mij niet de kern van een Indisch verhaal. Anders zal het weer zo’n historisch verhaal worden zoals dat een blanke een Indo komt redden.’

Kaja Wolffers. Foto: Fréderique Vlamings
Kaja Wolffers. Foto: Fréderique Vlamings

Onderscheid
‘Indische mensen zijn in mijn ogen Nederlanders die Indisch bloed hebben en die door culturele verschillen gevormd zijn. Mensen uit Nederlands-Indië probeerden altijd heel erg hun best te doen omdat ze voor hun gevoel iets te compenseren hadden. Ze wilden zich heel nadrukkelijk onderscheiden van de Indonesiër.’ Dan komt er een herkenbaar momentje voor mij, als Kaja vertelt dat hij zichzelf nog steeds betrapt op het feit dat hij nadrukkelijk het verschil tussen Indonesisch en Indisch uit wil leggen. ‘Het is eigenlijk achterlijk, een idiote tic. Ik verbeter mensen nog altijd als ik Indonesisch word genoemd. Is het omdat het wat chiquer staat om jezelf Indisch te noemen? Haha, het zit er helemaal ingeramd door mijn omaatje.’

“Ik verbeter mensen die mij ‘Indonesisch’ noemen.”

Bamboe
Indisch zijn is voor Kaja vergelijkbaar met een bamboeplant. ‘ Je moet een beetje buigbaar als bamboe zijn in je leven. Meebuigen wanneer situaties tegenzitten, maar tegelijkertijd keihard zijn. Aan de ene kant taai en ambitieus zijn en aan de andere kant geven als het nodig is. Een bamboeplant waait nooit om, maar een oude Eik van 300 jaar kan omvallen tijdens een storm die wij onlangs hadden. Dat is voor mij een beetje dat Indisch-zijn, maar het betekent voor mij ook respect hebben voor ouderen en naar elkaar luisteren voordat je wilt gaan strijden. Ik zeg niet dat ik dit zelf perfect doe, want ik heb ook Hollands bloed in mij.’ geeft Kaja toe.

Mata gelap
‘Heel veel Indo’s die ik ken en in het vak meemaak, zijn hele aardige mensen die altijd blijven teruglachen en niet zeggen wat ze dwars zit. Overal in meegaan en dan op een gegeven moment wordt het mata gelap en dan ontploft er woede. Het grappige is dat ik dit nog heel vaak herken in mijzelf maar ook in heel veel Indo’s met wie ik werk. Het is misschien bij de tweede generatie meer zichtbaar. Je gaat overal een beetje in mee en dan op een gegeven moment barst het uit. Westerlingen zeggen gelijk waar het op staat, je hebt dan gelijk je frustratie eruit.’

'Hoe heet dat Indonesisch woord?' Lattà? - Foto: Angelo Vodegel / Indisch3.0 2013
‘Hoe heet dat Indonesisch woord?’ Lattà? – Foto: Angelo Vodegel / Indisch3.0 2013

Lattà
Als ik Kaja vraag naar een typische Indisch tic, dan begint hij gelijk met zijn vingers te kraken. Maar hij denkt ook aan de woorden van zijn vader. Alleen komen we niet snel op de Indonesische term hiervoor. ‘Het is een manier om naar iemands verhaal te luisteren dat het uiteindelijk op een moeizame manier wordt verteld. Ik ben heel meegaand en beweeg dan bijna met mijn hoofd mee.’ Uiteindelijk komt het verlossende woord er lachend uit, ‘ja precies dat heet ‘Latta’.

Indonesië
‘Sinds mijn vierde jaar ga ik bijna elk jaar naar Indonesië. Het is eigenlijk een beetje een haat-liefde gevoel. Kretek vind ik heerlijk om te ruiken als ik daar aankom, dat relaxte spreekt mij ook aan. Het is een sympathiek land, maar ik schrik elke keer als er vreselijke situaties ontstaan.

Fanatieke moslims
‘Het is een unheimisch land. Heel de dag aardig tegen elkaar doen en ineens barst het los. Er rollen dan letterlijk hoofden over straat. Ik snap ook niet waarom Miss World verkiezing had moeten plaatsvinden in een islamitisch land. Het ergert mij zo als ik fanatieke Indonesische moslims ziet demonstreren, ineens komt al die woede naar boven. Uiteindelijk kunnen ze het weer voor elkaar krijgen om vrolijk glimlachend verder te gaan. Het zijn allemaal weldenkende mensen – soms lijkt het net alsof ze een uitlaatklep zoeken. Bali vind ik één van de leukere plekken.’

De film Mannenharten speelt momenteel in de bioscoop. Ik heb de film gezien. Wie van romantische verhalen houdt met een spannend ondertoontje, zal dit absoluut een aanrader vinden. Zal het de Nederlandse kerstfilm van 2013 worden?

Win filmkaarten voor 'Hati Merdeka'

CinemAsia film en talkshow op 23 augustus a.s. in De Balie, Amsterdam

Afgelopen zaterdag vierde Indonesië haar Onafhankelijkheidsdag, 17 augustus. Veel Indonesiërs zien deze dag als een symbool voor de vrijheid die zij verkregen hebben ten koste van de Nederlandse kolonisten. Hoe leeft de herdenking voort in het collectieve geheugen van de Indonesiërs?

Op 23 augustus vertonen CinemAsia en De Balie de Indonesische box office hit Hati Merdeka (Hearts of Freedom). Deze film volgt een groepje Indonesische verzetsstrijders dat het opneemt tegen de Depot Speciale Troepen (DST) van de beruchte commandant Raymond Westerling. Indisch 3.0 mag twee plekken op de gastenlijst weggeven voor deze film.

Hoe kan je winnen?

Geef antwoord op deze vraag, vul je gegevens in en klik uiterlijk 20 augustus 2013 op ‘Verzend’. Op 21 augustus a.s. maken we de twee winnaars bekend.

De inzendingen zijn binnen, de lootjes getrokken. Het juiste antwoord was (uiteraard) Raymond Westerling. De winnaars van de twee vrijkaarten zijn Lk op de gastenlijst gewonnen. Jullie ontvangen een mail met daarin de details over de gewonnen vrijkaart. Veel plezier!

Meer over de film ‘Hati Merdeka’
De afgelopen jaren is er veel gesproken over de laatste jaren van de kolonisatie van Indonesië, 1947-1949, de eerste en tweede Politionele Acties. Politionele Acties, “Een mooi woord voor oorlog” schreef journalist en historicus Ad van Liempt. Een besef dat pas laat in Nederland ging leven. Met de bewustwording van een echte oorlog kwamen de laatste jaren ook veel geluiden over oorlogsmisdaden naar boven, zoals de kwestie Rawagede vorig jaar en onlangs nog de geheimzinnig opgedoken fotoalbum van een massagraf. Met deze screening wil CinemAsia stilstaan bij de hedendaagse herdenking in Indonesië, door Indonesiërs. De film Merah Putih III: Hati Merdeka heeft internationaal verschillende prijzen in de wacht gesleept en is op een Hollywood-achtige stijl gemaakt met een briljante cast. Alhoewel de namen enigszins gefingeerd zijn, is het duidelijk dat in deze film de Indonesische kijk op de dekolonisatie wordt gegeven.

Talkshow na de film
Na de film zal Maarten Hidskes, kleinzoon van een oud-DST-er, een pre-release presentatie van zijn boek geven waarin hij een deels bestaande briefwisseling onderhoudt met zijn opa die onder Westerling gediend heeft. Het gaat hier om nog nooit eerder gepubliceerde brieven, die een unieke toegang geven tot de beweegredenen van een oud-DST-er. Voorafgaand aan de film zal de journalist Ad van Liempt (tevens geestelijk vader van o.a. NOVA en Andere Tijden en expert op het gebied van de dekolonisatie van Indonesië) een introductie geven over de aanloop naar, uitvoering en nasleep van de Politionele Acties. Na afloop van de film kan het publiek actief deelnemen aan de talkshow met Ad van Liempt en Maarten Hidskes.

Indisch filmproject zoekt steun

Help ‘Perjalanan’ het witte doek op

Perjalanan, dat ‘de reis’ betekent, is een korte film van 15 minuten. Het gaat over twee Indo’s die voor het eerst in hun leven het land van hun voorouders bezoeken; Indonesië. De film is er nog niet. Sinds een paar weken staat het project op Cinecrowd, om het bedrag van € 9.500 bij elkaar te sprokkelen. Met nog een kleine maand te gaan, is producent Josscy Vallazza Aartsen naarstig op zoek naar sponsors voor de resterende 80% van het benodigde bedrag.

Ik spreek Josscy telefonisch en vraag hem naar de voortgang van het crowdfunding-project. “Het gaat redelijk. We hebben enorm veel sponsors, als je ons project vergelijkt met andere Cinecrowd-projecten. Maar de grote bedragen blijven uit. We hebben wel wat toezeggingen van bedrijven, maar die hebben we nog niet mogen verzilveren. We gaan de rewards aanpassen, zodat iedereen die ons steunt een kaartje voor de première krijgt. En we werken aan een aantal acties.”

Waar gaat de film over?
“John en Dewi hebben al ruim drie jaar een gelukkige relatie met elkaar. Beiden hebben eigen ideeën en verwachtingen van het land. Voor Dewi is het de ontmoeting van de familie van moeders kant. Haar moeder is zes jaar geleden overleden. Sindsdien is zij op zoek naar antwoorden. John daarentegen wil heel graag de bezienswaardigheden van het land zien waar hij al zoveel over gehoord en gelezen heeft en bovenal genieten van de vakantie. Voor beiden is het een zoektocht naar hun eigen identiteit.”

Dewi Reijs speelt Dewi, die  fotografe van beroep is.
Dewi Reijs speelt Dewi, die fotografe van beroep is.

Waarom willen jullie deze film maken?
“We willen een verhaal vertellen dat gaat over de groep uit Nederland waar nog maar zelden aandacht voor is: mensen met een Indonesische achtergrond.* Dit geldt voornamelijk voor de generatie van nu. Voor hun is de eerste reis naar Indonesië een belangrijk moment in hun leven.  Ik ben half Indonesisch en heb deze reis gemaakt. In gesprekken met andere mensen die affiniteit hebben met Indonesië, merkte ik dat mijn ervaringen raakvlakken hadden die van mensen van Indonesische of Indische komaf.”

Hoe heb je de acteurs gevonden?
“Ik heb een vrij specifieke oproep op Filmstart gezet, voor Indische acteurs en actrices. Dewi Reijs was de eerste die reageerde. Ik wist meteen dat ik haar bij de audities wilde hebben. Er zijn zes mensen geweest voor haar rol en ook voor de rol van John. Uit de mensen voor zijn rol deelnamen, kon ik niet zoeken. Ze waren het allemaal net niet. Totdat Dewi Reijs zelf voorstelde om Klemens Patijn te vragen. Ze had al eerder met hem gewerkt. En hij had ook nog Indische wortels. Eind vorig jaar hebben we de audities gedaan. Nu zitten we te popelen om te beginnen.”

En daar helpt Indisch 3.0 graag bij.

Help Perjalanan!
Om te beginnen help je Perjalanan natuurlijk door sponsor te worden. Dat kan al vanaf 10 euro. Maar je kan ook helpen door met ze mee te denken. Wat vind jij? Wat kunnen Josscy, Dewi en Klemens kunnen doen om meer sponsors en grotere bedragen binnen te krijgen? Ligt het aan de rewards? Is het een kwestie van afwachten? Of denk jij dat de oplossing in iets heel anders ligt? Weet jij een spectaculaire actie waarmee ze 7500 euro kunnen inzamelen Laat het ons weten en reageer onder deze post.

"Freedom of speech, not freedom after speech."

Films over sociale media in Indonesië

Het Aziatische filmfestival Cinemasia ligt al weer even achter ons. Een paar weken geleden stond De Balie in Amsterdam vanwege dit festival een paar dagen in het teken van films uit en over Azië. De films over – en uit – Indonesië hadden de invloed van social media als rode draad. Wij waren erbij.

Fotografie: Tabitha Lemon. Tekst: Kirsten Vos.

Invloed van sociale media
Met name de films #republiktwitter en Linimassa stonden in het teken van social media in Indonesië – Twitter in het bijzonder. Na afloop van Linimassa had sponsor Hivos een Social Innovators platform georganiseerd. Festivaldirecteur Doris Yeung interviewde regisseur Kuntz Agus (#republiktwitter) en producent Donnie Bu (Linimassa) over de opkomst en invloed van social media.

Doris Yeung (links) interviewt (vlnr) Kuntz Agus (#republiktwitter), Donnie Bu (Linimassa) en Ben Witjes (Hivos). Foto: (c) Indisch 3.0./ Tabitha Lemon.

Trojaans paard
“Linimassa is als een trojaans paard voor onze regering,” vertelt producent Donnie Bu, in reactie op de vraag van Ben Witjes. Die vroeg waarom in Indonesië nog behoefte is aan organisaties als Hivos. Bu vervolgt: “Dankzij fondsen zoals dat van Hivos, konden wij Linimassa op dvd zetten en gratis verzenden. Wij wilden de vrijheid van meningsuiting ter discussie stellen, na de gebeurtenissen rond de uitbarsting van de Merapi en het verhaal van de becak-rijder. Daarvoor hadden we een onderwerp nodig. Dat is Linimassa geworden.”

Becakrijder Harry
‘De’ becak-rijder is Harry van Yogya, die onder reizigers naar Indonesië bekend is geworden omdat hij op Facebook niet alleen zijn Becak-diensten aanbood,’ vertelt Donnie Bu. “Hij gaf reizigers ook tips. Uiteindelijk schreef hij er zelfs een boek over: The Becak Way, over de gewoontes en het sociale leven in Yogya. Hij is nu een bekende Indonesiër en komt op nationale tv.”

Linimassa (2011). Cinemasia 2013
Linimassa (2011). Cinemasia 2013

Grassroots
Kuntz Agus legt uit wat ‘de Merapi’ in gang zette. “Na de uitbarsting van de Merapi in december 2010, kwam er een ‘grassroots’ Twitter-stroom van vrijwilligers op gang. Officiele hulpverlening kwam nauwelijks op gang, dus namen omwonenden zelf het iniatietief om mensen te informeren  over waar opgravingen waren. Waar er mensen onder het puin gehaald werden. Waar hulp nodig was. Zelfs de autoriteiten hielden deze accunts in de gaten.” De posts zijn nog na te lezen via https://twitter.com/jalinmerapi_en

Tweets over de uitbarsting van de Merapi in 2010

Celeb Twits
Kuntz Agus vertelt hoe je in Indonesië geld kan verdienen met Twitter. “Grote Twitteraars, Celeb Twits noemen we ze, of Buzzers, krijgen geld voor het retweeten van tweets. Dit gebeurt veel voor het promoten van producten. Mijn zusje van 15 weet al wat ze wil worden: een Celeb Twit!” In Linimassa speelt de hoofdpersoon een rol in het manipuleren van verkiezingen via Twitter. Hoe weet je wat waar is op Twitter? Agus: “Door de sociale media zelf. Nepaccounts vallen snel genoeg door de mand. ”

#Republictwitter. 7 april 2013, Cinemasia, Amsterdam
#Republiktwitter. 7 april 2013, Cinemasia, Amsterdam

Democratie
Kan je zeggen dat de democratie in Indonesië baat heeft bij sociale media? “Nee,” zegt Donnie Bu. “Twitter is een medium voor de middenklasse.” Agu vult aan: “Dat zijn 10 miljoen mensen, van de 200 miljoen inwoners van Indonesië  In de verkiezingen van 2015 zal Twitter nog geen rol van betekenis hebben, de Tweeps zijn nog te jong.” Bu komt later die middag terug op zijn antwoord. “Nu nog niet.  Maar in 2018 doen misschien wel de eerste twitteraars mee. Dan komt de sociale vernieuwing van onderop.”

Prita Mulyasari. Foto: anak-kolaka.blogspot.com
Free Prita! Foto: anak-kolaka.blogspot.com

Free Prita
Maar zover is het nog niet. Donnie Bu vertelt ook het verhaal van Prita Mulyasari, uit 2008. Deze dame stuurde een e-mail aan wat vrienden, waarin ze zich beklaagde over een ziekenhuis in Jakarta. Voor ze het wist stond ze terecht voor laster en belandde ze in de gevangenis. Via Facebook en Twitter startten mensen ‘Free Prita’, om aandacht voor haar zaak te vragen en hun klein geld in te zamelen om de boete te betalen waarvoor ze veroordeeld was. Uit alle desa’s en kampongs stonden mensen op om geld in te zamelen en te tellen. Het haalde zelfs CNN. “So yes, we have freedom of speech, but not freedom after speech,” concludeert Donnie Bu.

Bruggen slaan met Arigato

“Ik krijg zó veel bijzondere reacties op deze film. En hij duurt maar negen minuten.”

Sandra Beerends is van Indische afkomst en werkt als dramaturg aan tv- en filmproducties. Ze is de stuwende kracht achter de korte film Arigato (Japans voor: dank je wel), gebaseerd op het oorlogsverleden van haar moeder. Ik interview Sandra over de achtergrond van deze eerlijke en rake korte film.

Maar eerst zetten we even wat recht.In tegenstelling tot eerdere berichten, is de regisseur van Arigato Aniëlle Webster, niet Sandra Beerends. Sandra vertelt me dat ze, naast initiatiefnemer en schrijfster, ook medeproducent, financier en caster van Arigato is. Ik heb de juiste persoon aan de telefoon, zoveel is duidelijk. Als ik drie kwartier later ophang, realiseer ik me dat het verhaal over het maken en vertonen van de film, net zo mooi is als Arigato zelf. Zou ze ‘de making-off’ gefilmd hebben?

Drie jaar oud
‘Mijn moeder was drie toen haar vader naar het kamp afgevoerd werd. Zelf bleef ze erbuiten, vanwege haar Indische oma. Bij die oma kwam dagelijks een Japanse soldaat langs. Haar oma pelde pinda’s voor hem. Die soldaat had medelijden met mijn moeder en nam haar dagelijks mee, om haar wat te eten te kunnen geven. Dat is traumatisch geweest voor haar.’

Arigato - oma
Arigato (2011). Written by Sandra Beerends and directed by Anielle Webster. Produced by the Filmers.

‘Tik. Tik, tik.’
‘De film is geïnspireerd op het oorlogsverleden van mijn moeder. Mijn moeder wordt dit jaar 74. Ik merkte dat ze steeds meer last begon te krijgen van haar herinneringen aan de Japanse bezetting. Ze heeft er nooit veel over verteld, maar het kwam toch boven. Een van de eerste keren was aan de telefoon. Ik had haar aan de telefoon en hoorde op de achtergrond ‘Tik, tik tik.’ Een paar keer. Mijn moeder werd doodstil, ik hoorde haar zachtjes huilen, maar ik kon niet meer tot haar doordringen. Later bleek dat haar vriend zijn sleutel vergeten was en kiezelsteentjes tegen de ruit gooide om haar aandacht te trekken. Voor mijn moeder klonk het als een fusillade waar ze getuige van was geweest als driejarig meisje.’

Een afschuwelijke afwijzing
‘De tweede keer was tijdens een tripje naar Parijs met haar vriend. Ze zat in een hotel te wachten in de lobby, toen een grote groep Japanners uit de lift kwam en om haar heen ging staan. Ze raakte verlamd van angst.  Nog steeds had ze niet veel verteld. Totdat ze na veel aandringen, een beroep probeerde te doen op de uitkering van de WUBO; niet om het geld, maar om de erkenning. Daar heeft ze voor het eerst al haar herinneringen boven gehaald en verteld. Ze kreeg een afschuwelijke afwijzing. Geen van haar ervaringen achtte de uitkeringsinstantie bewezen. Dat was vreselijk. Het was alsof ze te horen had gekregen dat ze loog en dat haar herinneringen niet waar waren. Toen kwam de dreun echt. Mijn moeder moest in therapie. Op dat moment besefte ik: ik MOET hier een film over maken.’

Toen kwam de dreun echt. Mijn moeder moest in therapie.

Korte film
‘Ik werk als dramaturg in de wereld van televisieproducties. Ik weet wat het kost om een film te maken. Ik besloot daarom om een korte film te maken. Alles was moeilijk. Terwijl ik op zoek was naar financiering, lag het project stil en had mijn moeder nog steeds last van haar herinneringen. Het ging me te lang duren, dus ik besloot het met mijn eigen spaargeld te gaan financieren. In de aanloop naar het maken van de film liep ik telkens weer tegen obstakels op. Een paar keer wilde ik er een punt achter zetten, ik zag het niet meer zitten. Het was mijn jongste zoon, hij was toen negen jaar, die me vertelde dat ik het gewoon moest doen. “Jij vertelt ons altijd dat als we ergens in geloven, we het moeten doen. Je moet het nog één keer proberen.” En dus ging ik verder. Ik vroeg Aniëlle, een jonge enthousiaste regisseur waar ik al mee werkte. Die zei meteen “Ja, geen probleem, gaan we doen!” En zo gebeurde het.’

Arigato: Toet (links) en Koh.
Arigato: Toet (links) en Koh.


Castings
‘Het vinden van een goede actrice voor de oma was lastig. Ik had iemand in mijn hoofd, op basis van mijn moeder: iemand die vrolijk was, in het leven stond, maar in een oogwenk weer als drie-jarig meisje doodsangsten uit kon staan. De dames die op castings kwamen, waren me te breekbaar of juist weer te dramatisch!. Er was een vrouw op het schoolplein van mijn kinderen, een Indische, een oma. Zij haalde één keer per week haar kleinkinderen op en vertrok dan met een hele zwerm kinderen, inclusief de mijne.’

Ik wilde er een punt achter zetten, ik zag het niet meer zitten.

Op vakantie in Indonesië
‘Toen was ik op vakantie in Indonesië en kwam ik haar opeens tegen. Hoe is het mogelijk? Daar raakte ik met haar aan de praat en realiseerde ik me – zij is het. Ik nodigde haar uit voor een casting en ze zou komen – maar op die dag zelf kwam ze niet. Ik belde haar en ze vertelde me dat ze bij controle in het ziekenhuis had gehoord dat ze een tumor had. Ik was er zo van overtuigd dat zij de actrice voor deze film was. Dus ik zei: “Jij moet het zijn. Het komt goed met je tumor. Ik stel de film uit en wacht op jou.” En zo gebeurde het.’

Medelijden
‘De hoofdrolspeelster, Oma, heet in het echt Mug. Ze is geboren in het Jappenkamp, haar moeder was zwanger toen ze het kamp in ging. De vrouwen die haar moeder bij de bevalling assisteerden, vroegen haar hoe ze haar dochter moesten noemen. “Als jullie haar maar geen vlieg noemen, daar heb ik zo’n hekel aan!”, riep haar moeder: “Ach, noem d’r maar mug. Ze gaat toch dood.” Een Japanse soldaat had medelijden met Mug’s moeder en stopte haar stiekem eten toe, zodat haar borstvoeding op gang kwam. Zo heeft Mug het kamp overleefd. Vlak voor de bevrijding is dat ontdekt. De man werd geëxecuteerd, alle kampbewoonsters werden gedwongen ernaar te kijken.’

“Ach, noem d’r maar Mug. Ze gaat toch dood.”

Vergeven, erkennen en praten
‘Vergeven, erkenning en praten. Daar ging het mij om bij het maken van Arigato. Ook tussen generaties. In de film gaat de kleindochter, Toet, spelen met het Japanse jongetje, Koh. Hoewel het onschuldig is, doet oma verdriet. Toet voelt dat en probeert haar oma te troosten. Ook Koh komt op haar af en geeft haar als troost een doorzichtig dubbel schelpje. Eerst wil ze niet naar hem kijken, maar als ze dat eindelijk doet,  realiseert ze zich: “Hoe kan ik boos op hém zijn? Ik kan niet doorgaan met boos blijven. Hij heeft er niets mee te maken.” Om hem te bedanken voor wat hij doet, besluit ze hem te bedanken in zijn eigen taal, de taal van haar voormalige bezetter. Zo overwint oma haar eigen aversie.’

Koh, het Japanse jongetje.
Arigato: Koh, het Japanse jongetje.

Zielepijn
‘Een belangrijk thema in de film is “zien”. De kleindochter kan niet zien waar haar oma pijn heeft. Zielepijn kan je niet zien. Ik heb van deze film ook een kinderversie gemaakt met een voice over van Toet, de kleindochter, die de hele dag vanuit haar perspectief vertelt. Wat zie je wel, wat zie je niet, wat is er wel, wat is er niet?’

Reacties
‘De reacties op de film zijn overweldigend, en de film duurt maar negen minuten! Bijzonder en ontroerend. Ik heb de film gemaakt voor mijn moeder en haar generatiegenoten. Adriaan van Dis, die ik ontmoette tijdens de jubileumdag van Stichting Pelita, zei me: “In die film heb je alles verteld, wat daar gebeurd is.” Mooi hè?’

“In die film heb je alles verteld, wat daar gebeurd is.”

Brug met Japan
‘Ik heb veel plannen. Wat erg spannend is, is dat ik in gesprek ben met de NOS over uitzending van Arigato op 15 augustus a.s. Ik ben met een boek bezig, dat heeft ook met de Indische geschiedenis te maken. Ik wil met deze film een rug slaan, tussen generaties, maar ook met Japan. Mooi is dat op Cinemasia, de Japanse media Arigato ook getipt hebben. Ik ben bij een conferentie over een verbinding tussen Japan, Indonesië en Nederland. En ik heb gehoord dat de Nederlandse ambassade in Japan overweegt het te gaan vertonen.

Arigato: oma.
Arigato: oma.

Verwerken van het verleden
Ik heb geprobeerd om mijn kinderlijke ambitie van weleer – om te bewijzen dat mijn moeder ‘geen leugenaar’ was – om te buigen naar een volwassen film over verlies en vergeving. Of
 deze film mijn moeder heeft geholpen met de verwerking van haar oorlogsverleden? Lastig te beantwoorden. Het gaat nooit over. Ze kan nog steeds overweldigd worden door beelden, geluiden, geuren. Ik denk dat deze film wel ‘troostend’ voor haar werkt, het feit dat haar verhaal, haar geschiedenis, haar pijn, de aanleiding is geweest voor het ontstaan van deze film.

Mijn moeder raakt nog steeds overweldigd door beelden, geluiden, geuren.

‘De eerste keer dat we op mijn laptop samen op de bank bij haar thuis de film bekeken moest ze alleen maar huilen. Ze zat meteen in het verhaal, was weer even het driejarige angstige meisje, die reageert op ‘het buigen’, ‘het tellen’, ‘het scheppen’. Dat mijn hele familie en vriendenkring als figurant meedeed, was compleet aan haar voorbij gegaan, zo was ze opgegaan in de film.’

‘Arigato en de reacties erop hebben iets bij me losgemaakt. Er zijn zoveel mooie verhalen. Misschien moet ik die ook maar gaan vertellen.’

Win een van de negen arrangementen

Win arrangement voor een Ind(ones)ische film naar keuze op 7 april a.s., tijdens Cinemasia 2013.

Bezoek naar Cinemasia 2013 met Indisch 3.0

Indisch 3.0 steunt films uit Indonesië. Van 4 tot en met 7 april a.s. vertoont Cinemasia talloze films uit heel Azië, van Indonesië tot Taiwan. Deze week staat Indisch 3.0 daarom in het teken van Cinemasia 2013, het Aziatische filmfestival in De Balie (Amsterdam). En wij mogen er 9 arrangementen (dus 18 kaarten & drankjes) voor weggeven.

Alleen vandaag kan je meedoen

Op 7 april a.s. zijn vijf films te zien die interessant zijn voor jullie: vier films uit Indonesië en een Indische korte film uit Nederland. De eerste twee films zijn eergisteren (#republiktwitter), gisteren (Demi Ucok) en  vandaag (Linimassa) besproken op deze site. Wil jij een van de vijf films zien, twee kaartjes daarvoor winnen, met twee welkomstdrankjes?

Zo doe je mee

  1. Maak een keuze uit de vijf films waar je kaartjes voor wil winnen (zie hieronder).
  2. Maak deze zin af: “Indonesië op het witte doek is voor mij .. “
  3. Stuur je zin, samen met je naam, adres en telefoonnummer, naar redactie @ indisch3.nl. Je mag ook onderstaand reactieformulier gebruiken. Vermeld in de onderwerpregel ‘Cinemasia 2013’ van je mail en denk eraan om de naam van de film te noemen, waarvoor je kaarten wil winnen. Let op: je krijgt geen deelnamebevestiging.
  4. Alleen e-mails die hieraan voldoen en op 3 april 2013 in de mailbox van Indisch3.nl zitten, zijn geldige inzendingen.
  5. Wil je kaarten winnen voor meerdere films? Dat mag je proberen. Stuur per film een – andere – e-mail (dus een andere manier waarop je de zin afmaakt).
  6. Check op 4 april www.indisch3.nl en ontdek of jij een van de vijf arrangementen gewonnen hebt.
  7. Je hoort via e-mail hoe jij aan je kaarten komt.

Dit kan je winnen

Voor vier films geven we per film twee arrangementen (kaarten en welkomstdrankje) weg, voor 2 personen, op 7 april 2013. Voor de eindfilm, #republiktwitter, geven we maar liefst vijf arrangementen voor 2 personen weg. Dus we geven weg…:

  • Arigato (2 arrangementen voor 2 personen);
  • Kita versus Korupsi (2 arrangementen voor 2 personen);
  • Linimassa (2 arrangementen voor 2 personen);
  • Demi Ucok (2 arrangementen voor 2 personen);
  • #republiktwitter (5 arrangementen voor 2 personen).

Je mag meedingen naar kaarten voor meerdere films. Stuur dan per film een aparte inzending op.

Meer over de vijf films van 7 april 2013

Arigato (korte film, 13:20 uur)
Arigato gaat over een Indische oma die met haar kleindochter Toet een dagje naar het strand gaat. Als Toet met Koh, een Japans jongetje, gaat spelen, komen oma’s weggestopte oorlogsherinneringen aan de voormalige bezetter in alle hevigheid naar boven. Oma belandt in een emotionele nachtmerrie en verwart onschuldige gebeurtenissen met haar traumatische ervaringen en de dood van haar vader. Op subtiele wijze probeert ze haar kleindochter uit te leggen wat er aan de hand is en Toet blaast de ‘pijn’ weg. Koh, heeft alles gezien en maakt een verzoenend gebaar in de vorm van een bijzonder schelpje dat hij haar geeft. Oma overwint haar aversie en bedankt hem in zijn eigen taal : ‘Arigato’.

Kita versus Korupsi (15:10 uur)
Kita versus Korupsi (Wij versus Corruptie) bestaat uit 4 korte films die de strijd tegen corruptie illustreren in het dagelijkse leven in Indonesië, op het werk, in de huiselijke sfeer en op school. Deze gewaagde film kwam hard aan bij het Indonesische publiek en ontving brede belangstelling van de nationale media voor het onder de aandacht brengen van het publieke geheim: corruptie in de Indonesische samenleving. Morgen lees je meer over deze film op www.indisch3.nl.

Linimassa (16:40 uur, aansl. Social innovators forum)
Lini Massa staat voor ‘When IndONEsian people are connected to ONE another’. Deze baanbrekende underground documentaire laat zien hoe je met social media conflicten kan oplossen en buitengewone dingen kan bereiken. Deze film werd een underground viral hit in Indonesië waar het de massa bereikte en waarover gepubliceerd werd op online blogs. Alleen met kaartjes voor deze film krijg je toegang tot het aansluitend Social innovators forum, met producer Donny Bu. 

Demi Ucok (18:00 uur)
Komedie over een Batak-moeder die vastberaden is om een Batak-man te vinden voor haar dochter. De kosmopolitische Gloria maakt liever films, dan dat ze in het huwelijksbootje stap. Maar de klok tikt door en Gloria moet op tijd de financiering voor haar film rondkrijgen.
zondag 7 april, 18:00 uur

#republiktwitter (19:40 uur)
Sukmo, een social media techno nerd uit Yogyakarta, flirt op Twitter met Hanum, een aantrekkelijke journaliste uit Jakarta. Zijn zelfvertrouwen gaat onderuit als hij haar in het ‘echte leven’ ontmoet, omdat hij zich heeft voorgedaan als iemand die hij niet is. Sukmo wordt later een Twitter ster en een belangrijke stem in een corrupte politieke campagne. Zal hij het hart van zijn grote liefde voor zich winnen? Aansluitend een Q & A met Kuntz Agus, de regisseur.

Verstuur je inzending

[contact-form subject=’Cinemasia 2013′][contact-field label=’Voor- en achternaam’ type=’name’ required=’1’/][contact-field label=’E-mailadres’ type=’email’ required=’1’/][contact-field label=’Adres’ type=’text’ required=’1’/][contact-field label=’Postcode’ type=’text’ required=’1’/][contact-field label=’Woonplaats’ type=’text’ required=’1’/][contact-field label=’Voor deze film doe ik mee:’ type=’select’ required=’1′ options=’Arigato,Kita versus Korupsi,Linimassa %26amp; forum,Demi Ucok,#republiktwitter %26amp; Q%26amp;A’/][contact-field label=’Indonesië op het witte doek is voor mij..’ type=’textarea’/][/contact-form]

Cinemasia 2013: Demi ucok

Indisch 3.0 steunt films uit Indonesië. Van 4 tot en met 7 april a.s. vertoont Cinemasia talloze films uit heel Azië, van Indonesië tot Taiwan. Deze week staat Indisch 3.0 daarom in het teken van Cinemasia 2013, het Aziatische filmfestival in De Balie (Amsterdam) en bespreken we dagelijks een van de vijf Ind(ones)ische films. Vandaag: Demi ucok.

Glo doesn’t want to be like her mother:
Get married, forget her dream, and live boringly ever after.
She wants to reach her dream: make a movie.
Her mother, having one more year to live,
tries to make her daughter live like her:
Get married, live for others, and live happily ever after.
So the battle begins.
–  www.kepomponggendut.com

Demi Ucok Cinemasia 201
Demi Ucok – Gloria (rechts) en haar moeder. Foto: www.kepomponggendut.com.

Huwelijksbootje
Demi Ucok (voor Ucok) is een komedie over een vrouw die zich los wil maken van traditie en opgelegde normen. Moeder Mak Gondut (echte naam) komt uit de Batak stam en is vastberaden om een Batak-man te vinden voor haar dochter Gloria (Geraldine Sianturi). De kosmopolitische Gloria volgt liever haar eigen passie, het maken van films in plaats van in het huwelijksbootje te stappen. Maar de klok tikt en Gloria staat voor de uitdaging om de financiering van haar passie rond te krijgen.

Demi Ucok clapper, kado voor donateurs aan het crowdfunding project. Bron: http://pics.lockerz.com/s/201732806
Demi Ucok clapper, kado voor donateurs aan het crowdfunding project. Bron: http://pics.lockerz.com/s/201732806

Crowdfunding
Gloria krijgt die financiering rond dankzij crowdfunding. Dit is ook de manier waarop Demi Ucok gefinancierd is, valt te lezen op een blog van een van de ‘co-producenten’van Demi Ucok: ‘In a cute twist of life imitating art, one of the plot devices in the trailer is the concept of using the internet to raise funds for Gloria’s movie, and lo and behold, you can do the same for Demi Ucok itself if you click here for details [link werkt niet meer, KV]. For Rp 100,000, you can be one of the movie’s projected “co-producers”, which will get your name in the movie poster. You’ll also receive this clapper-board shaped goodie pack, containing a clapper-board shaped notebook pouch, a Post-It pad and a Kopitiam Oey voucher. I got mine yesterday, which you can see here.’

Verrassend
Demi Ucok is een verfrissende komedie gebaseerd op het eigen verhaal van de regisseur, Sammaria Simanjuntak, als beginnende vrouwelijke Indonesische filmer. De Jakarta Post schrijft erover: “In addition to the surprising plot twists and unique characters, Demi Ucok is hip and generous in its use of computer graphics to assist in its storytelling, resulting in explanatory scenes that are colorful but not overpowering.”

Cinemasia op Indisch3.nl
Op www.indisch3.nl vind je van 1 tot en met 5 april info over vier films uit Indonesië en een Indische korte film uit Nederland. Op 3 april geven we kaarten weg en tijdens de festivaldagen loopt er een Twitterfall mee op onze site (#cinemasia). Op 6 en 7 april publiceren we hier exclusieve interviews, onder meer met regisseur Sandra Beerends over haar aangrijpende Arigato.

Demi Ucok is te zien op 7 april a.s. tijdens het Cinemasia Filmfestiva. De Balie, Amsterdam. Start: 18.00 uur. Koop je kaarten online.

Film Soegija boeit

Aankondiging Soegija

Indonesische herinneringen aan de dekolonisatie

Op het Internationaal Film Festival Rotterdam (IFFR) draaide dit jaar een film die ik moest zien: Soegija van regisseur Garin Nugroho, over het leven in Indonesië tussen 1940 en 1949. Uniek is dat we kunnen zien hoe deze periode vanuit Indonesisch perspectief wordt verteld. En waar ik in het bijzonder in geïnteresseerd ben: hoe zouden wij Indo’s in Soegija naar voren komen?

Soegija gaat over de gebeurtenissen tijdens de Tweede Wereldoorlog en de Indonesische onafhankelijkheidsstrijd in Nederlands-Indië tussen 1940 en 1949. Deze verhalen komen uit de memoires van de eerste Indonesische bisschop: Albertus Soegijapranata.

Oorlog
De film start in het nog koloniale Nederlands-Indië van 1940 en eindigt in 1949, waarin Nederland Indonesië als onafhankelijke republiek erkent. De Indonesische verpleegster Maryam wordt gekweld door het verlies van haar broer, de oorlog en de irritante versierpogingen van de Hollandse Hendrik. Een – Nederlands sprekende – Chinese familie valt uit elkaar doordat Japanners de mooie moeder meenemen naar het kamp.

De moeder van het Chinese gezin wordt door de Japanners naar een kamp afgevoerd.
De moeder van het Chinese gezin wordt door de Japanners naar een kamp afgevoerd.

Geflipt
De menselijke kant van de keiharde Japanse officier Nobuzuki komt naar voren door zijn verlangen naar huis. En dan heb je de Nederlanders. Hendrik is een vrij naïeve fotograaf die de oorlog vastlegt en moeite heeft met het onrecht om hem heen. Robert is een megalomane, geflipte militair die af en toe zomaar Indonesiërs afranselt of neerschiet. Door de verhalen heen, luisteren we naar de overpeinzingen van de bisschop Soegijapranata, die zich als een ware leider opoffert voor zijn volk.

Indo’s
Maar waar zijn de Indo’s? Misschien was het te ingewikkeld om dat Indische perspectief er bij te halen. Misschien heeft die bisschop helemaal nooit over Indo’s in zijn memoires gesproken. Of misschien zijn ze ons gewoon vergeten. Hoe dan ook: in Soegija zijn er geen Indo’s.

De Nederlandse soldaat Robert mishandelt een Indonesische jongen, terwijl Hendrik er op af rent om Robert tegen te houden.
De Nederlandse soldaat Robert mishandelt een Indonesische jongen, terwijl Hendrik er op af rent om Robert tegen te houden.

Campur
Toen ik de assistent regisseur na afloop uitlegde dat wij de derde generatie Indo’s zijn en of het klopt dat ik geen Indo’s heb gezien, begreep hij in eerste instantie mijn vraag niet. Toen iemand ‘Indo campur!’ riep, begreep hij mijn vraag beter, en legde hij uit dat de film maar een korte periode bestrijkt, dus dat ze niet alle perspectieven konden laten zien.

Medeplichtig
We zijn gewoon een onhandig displaced volkje. En tja wat denken we eigenlijk? Dat Indonesiërs nog weten wie wij zijn? Ik voel dat ik het ergens wel graag zou willen. Maar ik voel me er ook ongemakkelijk bij. Want hoe je het ook wendt of keert, Indo’s hebben het koloniale systeem in Nederlands-Indië mede mogelijk gemaakt. We waren handlangers van de belanda’s. En waren wij niet reuze blij met onze Europese status? Wij zijn medeplichtig geweest.

Indisch 3.0 met de crew van Soegija op het IFFR (foto: Angelo Vodegel 2013)
Indisch 3.0 met de crew van Soegija op het IFFR
(foto: Angelo Vodegel 2013)

Indonesisch perspectief
Dus ja, kasian voor ons, deze film gaat niet specifiek over onze struggle. Maar, als je de kans hebt moet je deze film wel gaan zien. Ten eerste is het werkelijk een verademing om een keer vanuit Indonesische perspectief een film over het koloniale verleden te zien. Ten tweede is dit de eerste film over Nederlands-Indië, die voor mijn gevoel een realistisch beeld gaf van het straatbeeld, de kleding en de verhoudingen Europeaan – Indonesiër in deze periode.

Aarde der mensen
De geruchten gaan dat in de nabije toekomst het boek Bumi Manusia (Aarde der mensen) van Pramoedya Ananta Toer verfilmd gaat worden. In dat boek wordt de Indo veelvuldig beschreven, dus dan kunnen we onze lol op. Tot die tijd hoop ik dat Soegija in de Nederlandse bioscopen komt, want ik wil ‘m nog een keer zien.

The Raid in Indonesië

The Raid poster
The Raid poster
The Raid

Gewoon keiharde pencak silat

Twitchfilm noemt het:“The best action movie in decades”, The Hollywood Reporter beschrijft het als: “Action movies don’t get much more exciting or inventive” en volgens Variety is The Raid: “Spectaculair. Incredable. Exhilarating.” Wereldwijd niets anders dan lovende recensies dus, voor de keiharde Indonesische Pencak Silat film “The Raid” die binnenkort ook in de Nederlandse bioscopen zal verschijnen.

Merantau
Samen met zes vrienden ging ik, zonder enig idee te hebben waar The Raid over ging, naar de bioscoop in Surabaya. Na vijf minuten was het echter wel al vrij duidelijk wat voor film het zou worden. Terwijl de meedogenloze Tama een hamer oppakt, zie ik rechts van mij mijn vriend uit Hongarije zijn ogen bedekken en als Tama hard uithaalt hoor ik links van mij een angstkreet uit de mond van mijn vriendin komen. Het idee van de film ontstond nadat directer Gareth Evans in Indonesië een documentaire had opgenomen over de Indonesische vechtkunst Pencak Silat. Tijdens zijn bezoek aan Indonesië kwam hij in aanraking met Iko Uwais, met wie hij zes maanden later zijn eerste Pencak Silat hit “Merantau” zou maken. Na het internationale succes van deze film verschijnt deze week in Nederland zijn nieuwe film: The Raid, die op het Imagine Film Festival in Amsterdam twee maanden geleden al de Sp!ts Silver Scream Award mocht ontvangen.

Ray Sahetapy als Tama Riyadi. Bron: Sony Pictures Classic
Ray Sahetapy als Tama Riyadi. Bron: Sony Pictures Classic

Sloppenwijken
De film speelt zich af in de sloppenwijken van Jakarta. Een SWAT-team met daarin de jonge Rama (Iko Uwais) krijgt de opdracht om een appartementencomplex vol met moordenaars en gangsters te infiltreren en de meedogenloze leider Tama Riyadi (Ray Sahetapy) te arresteren. Tama, die zich op de bovenste verdieping van het complex bevindt, komt er echter al snel achter dat hij ongenodigde bezoekers heeft: de ergste nachtmerrie van Rama begint. Voor Rama is er geen weg meer terug waardoor de enige mogelijkheid nog omhoog is, via de vele moordenaars die het gebouw schuilhoudt. Op elke verdieping komt hij voor een nieuwe, nog zwaardere uitdaging te staan en als zijn munitie uiteindelijk op raakt, zit er niks anders op dan  met handen en voeten te vechten voor zijn leven.

Iko Uwais als Rama. Bron: Sony Pictures Classic
Iko Uwais als Rama. Bron: Sony Pictures Classic

Puntje van je stoel
The Raid is een film die je werkelijk versteld doet staan. Van de 101 minuten zijn er misschien 90 gevuld met actie. Telkens als je denk dat het niet heftiger kan, word je op de volgende verdieping weer verrast. Je weet ongeveer wel hoe het verhaal zal gaan verlopen, omdat het veel weg heeft van een videospelletje, maar de makers hebben de film zo gemaakt dat je elke minuut van de film op het puntje van je stoel zit door de spanning. Elke verdieping is een nieuw “level” met weer een nieuwe uitdaging voor Rama, die er alles aan doet om de meedogenloze eind baas op de bovenste verdieping te bereiken en te verslaan.

THE RAID: REDEMPTION

1 RUTHLESS CRIME LORD, 20 ELITE COPS, 30 FLOORS OF CHAOS.

Spectaculaire actie
Aan het eind van de film wist ik eigenlijk niet zo goed wat ik van de film moest denken. Ik was verpletterd door de actiescènes waar maar geen eind aan leek te komen. Je hebt geen tijd om adem te halen want de vechtscènes blijven maar komen, de één nog spectaculairder dan de ander. Eén ding is zeker, de makers van The Raid hebben Pencak Silat niet alleen weer tot leven gebracht in Indonesië maar hebben het nu ook bezorgd aan de rest van de wereld. Ben je geïnteresseerd in deze gewel(da)dige actiefilm, bereid je dan voor op een avond vol keiharde Indonesische actie in de bioscopen van Pathé. Vanaf 5 juli* a.s. is de film in theaters in Nederland te zien.

@ Galaxy XXI bioscoop, Surabaya, Indonesië. Foto: Rennie Roos/ Indisch 3.0 2012
@ Galaxy XXI bioscoop, Surabaya, Indonesië. Foto: Rennie Roos/ Indisch 3.0 2012

 

*Dit is de releasedatum uit de persmap van de filmdistributeur. Op internet vinden we ook de releasedatum van 28 juni. De tijd zal het leren.

The Raid in Nederland

The Raid poster

Flinterdun verhaal, spectaculaire pencak silat

Al een tijdje buzzt het op internet en andere Aziatisch-georiënteerde media: The Raid komt naar Nederland. Nathan Kars is voor Indisch 3.0 naar de persviewing gegaan. Hij schreef er een recensie over én ontdekte dat deze Indonesische pencak silat-film, hoewel de officiële releasedatum 5 juli* a.s. is, hier en daar al in Nederland te zien is . 

Verder is de film op dvd te krijgen en op Youtube is de film in zijn geheel te bekijken. Een low-profile filmintroductie, legt filmdistributeur A-film uit.‘The Raid’ – of ‘Serbuan Maut’, zoals de oorspronkelijke titel luidt – gooit de afgelopen negen maanden al hoge ogen op filmfestivals. Vanaf 5 juli is deze Indonesische pencak silat-actiefilm ook in de Nederlands bioscopen te zien.

Drugspand vol criminelen

De film volgt een SWAT-team onder leiding van Jaka (Joe Taslim), dat een drugspand bestormt. Drugsbaas Tama (Ray Sahetapy) heeft jarenlang de juiste mensen weten te betalen, om van dat pand een toevluchtsoord te maken voor de wat minder koosjere mensen die een onderduikadres nodig hebben. Hierdoor is het gebouw tot de nok toe gevuld met gevaarlijke criminelen. Om het nog wat erger te maken voor het SWAT-team, zijn de meeste teamleden onervaren en is de missie een geheime operatie, waardoor ze geen ondersteuning hoeven te verwachten. Teamlid Rama (Iko Uwais) is gedreven door meer dan alleen plichtsgevoel en overlevingsdrang. Wat er toe leidt dat hij flink wat konten schopt.

Vechtersbazen

Iko Uwais (copyright Merantau Films)

The Raid is de tweede samenwerking tussen Welshe regisseur Gareth Evans en Iko Uwais. Eerder werkten ze samen aan Uwais’ filmdebuut ‘Merantau’ waarin de harimau-stijl van pencak silat geshowcased werd. Voordat Uwais begon aan zijn filmcarrière was hij een kampioen in silat. Hij is niet de enige vechtersbaas in de cast. Joe Taslim is een professioneel judoka en heeft een aantal medailles gewonnen, Donny Alamsyah (bekend van de ‘Merah Putih’-trilogie) is al van jongs af aan een beoefenaar van verscheidene vechtsporten en Yayan Ruhian (Mad Dog) is een gerespecteerde silat-instructeur en heeft over de hele wereld demonstraties gegeven – ook in Nederland.

The Raid: Yayan Ruhian (copyright Merantau Films)
The Raid: Yayan Ruhian (copyright Merantau Films)

“Aduh!”

Het flinterdunne verhaal van The Raid biedt geen garantie voor een goede film, maar biedt wel een platform voor een orgie van geweld. De sleutel tot het maken van een goede actiefilm ligt in hoe je het in beeld brengt en Evans is daarin met vlag en wimpel geslaagd. Ook de choreografie is prijzenswaardig. De choreografie van Uwais en Ruhian is zo heftig en intens dat er gegarandeerd een aantal keren “Aduh!” door de zaal geroepen zal worden.

Spektakel

The Raid is een aanrader voor iedereen die van spektakel, spanning en een flinke dosis geweld in zijn films houdt. Sowieso kan voor elke Indo de film interessant zijn. Hoe vaak draait er nou een Indonesische film in de Nederlandse bioscopen?

*Dit is de releasedatum uit de persmap van de filmdistributeur. Op internet vinden we ook de releasedatum van 28 juni. De tijd zal het leren…