Radioprogramma Mentaal Fit & Gezond

‘Ik heb een idee. Waarom maak je niet je eigen radioprogramma?’ Net voordat ik in de radio-uitzending kwam van Inge Dümpel om geïnterviewd te worden over mijn leven als Indische vrouw, verraste Inge me 19 mei jl. met deze woorden. Van top tot teen kon ik het antwoord voelen. Een golf van positieve energie overspoelde me. Ik had geen enkele twijfel. ‘Ja, dat wil ik!’, riep ik dolenthousiast.

Mooi cadeau

Het voelde alsof ik een enorm cadeau in mijn schoot kreeg geworpen. Zomaar. En vooral: totaal onverwacht. Direct schoten er allerlei gedachten door me heen. Geweldig. Wauw. Een podium om mijn passie uit te dragen. Mensen bewustmaken van het nut om mentaal fit te zijn, ze inspireren en prikkelen om na te denken over hun eigen leven, meer positiviteit de wereld inbrengen. Passende muziek kiezen en draaien. Misschien wel inspirerende mensen uitnodigen als gast. Gewone, normale mensen die niet zozeer iets bijzonders hebben gepresteerd, maar mensen zoals jij en ik. Mensen die in jouw straat wonen en op hun manier de wereld een beetje mooier maken. Of mensen die ondanks een verschrikkelijke situatie het beste uit hun leven halen.

Een week later zat ik bij Inge thuis. Daar bespraken we mijn ideeën en maakten we een plan van aanpak. ‘Er komt veel kijken bij het maken van een radioprogramma’, vertelt Inge. ‘En je hebt een valkuil. Je praat namelijk te snel voor de radio. Dat is niet erg, dat komt door je enthousiasme. Maar daar zullen we wél aan moeten werken.’

Ik voelde me net een jong hondje. Kwispelend voor een deur waarachter een groot avontuur schuilt. De wereld van de radio…

radioprogramma Mentaal Fit & Gezond

Officieel akkoord

Inmiddels zijn we drie maanden verder. Vorige werd ik gebeld door Inge: ‘Ik heb goed nieuws. Je proefopname is goedgekeurd en je hebt officieel akkoord gekregen van het bestuur. Vanaf september word je ingepland in de programmering. De Omroep wil het zes maanden proberen.’ Nadat deze woorden waren uitgesproken viel ik stil. Naar dit moment had ik toegeleefd. Het definitieve ja-woord. Ik had het volste vertrouwen dat mijn proefopname goed genoeg was, maar toch… Tot dit moment had ik nog enige twijfel. Deze twijfel werd nu weggenomen.

Ergens moest ik diep slikken. Want nu gaat het echt gebeuren. Nu moet ik mezelf en de wereld gaan bewijzen dat ik ook een radioprogramma kan maken. Consequent. Twee keer per maand. Zes maanden lang.

‘Je bent overdonderd hè?’, vraagt Inge.

Ja. Dat was ik. Mijn gedachten vlogen over en weer. Een gevoel van angst sidderde door mijn lijf. Was dit faalangst? Perfectionisme? De angst dat nog meer mensen me leren kennen en van mijn bestaan weten? Wat dit gevoel ook is, ik kan niet meer terug. Of beter gezegd: ik wil niet meer terug. Want ik heb een boodschap. Ik wil mijn kennis en ervaring delen, mensen wakker schudden, het vage en misschien wel beangstigende imago van mentale fitheid uit het verdomhoekje halen. En last but not least: ik wil mensen ervan bewustmaken dat ze voor een groot deel zelf verantwoordelijk zijn voor hun eigen goede gevoel.

‘Bedankt voor je telefoontje’, stamelde ik aan het einde van ons gesprek uit.

Ik heb een half uur voor me uitgestaard. Maar ik kan niet anders zeggen: ik ben blij. Superblij! Ik duik een nieuw, spannend avontuur in. En deze kans grijp ik graag met beide handen aan!

Mentaal Fit & Gezond is vanaf 7 september elke zondag van 20.00 uur tot 21.00 uur te ontvangen op FM 91,1 Mhz in de ether en 94.4 Mhz op de kabel in Gemert-Bakel. Het programma is ook op internet te beluisteren via www.omroepcentraal.nl.

De eerste uitzending staat volledig in het teken van mentale fitheid. Wat is mentale fitheid? En hoe mentaal fit ben jij? In latere uitzendingen komen onderwerpen aan bod zoals: mentale fitheid op het werk, mentale fitheid en afvallen, onrust en stress, ongelukkig zijn en negatief denken. Informatie, eigen ervaringen en praktische tips worden afgewisseld met hedendaagse muziek.

Elke twee weken is er een nieuwe uitzending. Je kunt het programma achteraf terugbeluisteren via www.omroepcentraal of via mijn eigen website. Tips en suggesties voor onderwerpen zijn altijd welkom! 

Indisch 3.0 op de werkvloer Tiffany Tutupoly

In een lobby van een hotel zit ik met Tiffany Tutupoly bij een koloniaal huiselijk zithoekje. Dit bescheiden Indisch meisje (21 jaar) vertelt mij over haar werk als gastvrouw in een hotel in Leiden. Eigenlijk was haar wens de opleiding Toerisme te volgen om op die manier een kans te krijgen haar familie in Indonesië beter te leren kennen. Maar uiteindelijk viel de keuze op de opleiding horeca-gastvrouw die ze twee jaar geleden heeft afgerond.

Het land van mijn ouders
In Tiffany’s achterhoofd speelde vaak de gedachten om voor een lange periode in Indonesië te verblijven. Dit wilde ze eigenlijk met behulp van de opleiding Toerisme bereiken maar uiteindelijk koos ze voor de opleiding Horeca- Gastvrouw. Wat maakte haar verlangen zo groot om naar Indonesië te willen gaan?

‘Ik was 10 jaar toen ik voor het eerst naar Indonesië ging, het voelde alsof ik eerder in het land ben geweest. Dit is het gewoon! Geen vreemd gevoel van, wat moet ik hier en hoe ga ik me hier gedragen? Het land van mijn ouders wilde ik steeds beter leren kennen. Met name de familie van mijn vader die ik nog niet goed ken. Ik voel mij erg thuis in Indonesië, de manier van doen en laten trekt mij aan. Alles gaat op zijn gemak en dat past meer bij mij in vergelijking met het gehaaste leventje hier in Nederland. Het liefst moeten dingen hier gisteren gedaan zijn in plaats van morgen, alles wordt zo schematisch vastgesteld.’


Tiffany staat als gastvrouw klaar - Foto: Tiffany Tutupoly

Gastvrouw
‘Ik ben werkzaam als gastvrouw bij een hotel in Leiden. Mijn werkdag ziet er als volgt uit: Allereerst kijk ik hoeveel hotelgasten aanwezig zijn en hoe het personeel is ingedeeld voor die dag. Ik sta voor de gasten klaar in het restaurant en waar nodig vul ik het buffet aan.’ Na afloop zorgt Tiffany dat het restaurant netjes wordt opgeruimd en klaar staat voor de volgende ronde. Deze Indische gastvrouw is tevreden over haar functie, ze kan doorgroeien tot shiftleader.

Het sociale contact met de hotelgasten dat deze Indische gastvrouw heeft, maakt haar werk leuk. ‘Are you working next summer again? Yes, I do. Oh great then I will see you in June next year. Very nice!’ Gasten waarderen haar werk en zien haar graag terug. Het leukste van dit werk vindt Tiffany dat ze omringd is door mensen en een helpende hand kan bieden tijdens hun verblijf . ‘Ik ben blij wat ik tot nu toe heb bereik’, zegt ze trots. Alhoewel Tiffany het nog leuker zal vinden om dit werk in een hotel in Indonesië te doen. Momenteel is deze mogelijkheid er nog niet.

Vierde generatie
Als Tiffany zelf over haar Indische gewoontes nadenkt, vertelt ze dat haar Indisch-zijn sterk tot uiting kwam tijdens haar periode op school. ‘Ik ben stiller ten opzichte van anderen. Mijn klasgenootjes waren altijd zo druk, wat ze thuis niet doen, wordt buiten gedaan. Ze doen zich zo stoer en anders voor, terwijl ik mij juist rustig en beleefd gedroeg.’ Nu op haar werk merkt Tiffany dat haar Indische verlegenheid en teruggetrokkenheid zichtbaar is ten opzichte van collega’s die open zijn en de taken eenvoudig uitvoeren zonder bij na te denken.

Naast haar werk voedt Tiffany haar twee-jarige zoontje Anthony op. Ze hoopt dat de Indische cultuur niet zal verwateren, ze vindt het jammer dat dit toch soms onopgemerkt gebeurt. ‘Daarom voed ik mijn zoontje op met een wat Indische levensstijl. Ik wil Anthony sowieso bahasa Indonesia proberen te leren en meegeven dat respect naar anderen belangrijk is.

Dit interview sluiten we af met een kijk op de toekomst: Houd de Indische cultuur levend ook nu naar de vierde generatie?

3.0 op de werkvloer: Louise Hildebrand

Een eigen bedrijf en toch rust hebben? Het kan.

Alles hebben en niet gelukkig zijn. Dat was mijn motivatie om het bedrijf Mental Fitness 4U op te richten. Dit is mijn verhaal. Een verhaal over anders zijn. Een verhaal over zoeken naar rust, tevredenheid en geluk. En een verhaal over passie. Mijn passie om mensen in 3 sessies mentaal fit en sterk te maken. 

Anders 

Als klein kind heb ik me altijd anders gevoeld. Dat was ook logisch want ik zag er anders uit. Getint. Een beetje geel. “Ben je een Chineesje?”, werd me vaak gevraagd. “Je bent geen Nederlander in ieder geval.” En dat vond ik raar. Want ik wist niet beter dan dat ik in Nederland ben geboren. Dan ben ik toch Nederlander? Tussen al mijn blanke klasgenootjes en vriendinnetjes voelde ik me in ieder geval Nederlander en geen buitenlander. Maar mijn uiterlijk verraadde mijn Indische afkomst. Een mix tussen Chinees, Indonesisch, Nederlands en Zwitsers bloed. Tja, dan blijf je een buitenbeentje. Ook al voelde ik me van binnen Nederlands.

Studiebol

Op de middelbare school was ik een studiebol. Ik streefde naar hoge cijfers en wilde goed presteren. Dat werd me met de paplepel ingegoten. Mijn moeder heeft alleen drie jaar basisschool gevolgd dus motiveerde zij me aan alle kanten om vooral aan mijn toekomst te werken. Goed leren, hoge cijfers halen, een goede baan vinden en nooit afhankelijk worden van een man. Dat was haar motto. En dat motto, daar hield ik graag aan vast. Want ik wilde mijn moeder niet teleurstellen. Ik wilde dat zij trots op me was. Dus leerde ik veel en goed. Zelfs in het weekend. Uitgaan en ontspannen? Dat zat er niet in. Ik moest vooral werken aan mijn eigen onafhankelijkheid.

Foto: Michael Abels
Foto: Michael Abels

Psychologie

Na het vwo ging ik psychologie studeren in Nijmegen. Mijn ouders waren het daar aanvankelijk niet mee eens (Je wilt toch niet werkeloos thuis zitten?), maar zo koppig als ik was volgde ik mijn interesse. De psyche van de mens, die boeide me enorm. Ik had geen idee wat ik met deze studie ging doen, maar dat vond ik op dat moment niet belangrijk.

Na mijn studie verhuisde ik naar Alkmaar om samen te wonen met mijn partner van destijds. Daar vond ik een baan als hoofd- en eindredacteur bij een reclamebureau. Het was een tijd van hard werken, presteren, geld verdienen en grenzen overschrijden. Het woord ‘nee’ kende ik niet en ik nam belachelijk veel werk op mijn schouders. Als ik terugkijk op die periode dan denk ik: hoe heb ik dat in godsnaam allemaal gedaan? Ik was een workaholic en verre van gelukkig. Logisch dat ik depressief raakte en een burn-out kreeg.

Ongelukkig

Al vanaf de middelbare school kende ik periodes van somberheid. En dat frustreerde enorm want ik begreep het niet. Volgens mijn omgeving had ik alles en moest ik niet klagen. Ik was gezond, zag er goed uit en kon goed leren. Ik had nooit honger geleden, ik had geen oorlog meegemaakt en ik kreeg de mogelijkheid om te studeren.

Na mijn studie kreeg ik een goede baan, kon ik dure spullen kopen en had ik een leuke vriend. Ik had geen recht om ongelukkig te zijn. En omdat ik me toch ongelukkig voelde, voelde ik me schuldig. Ik kon het voor mijn gevoel niet maken om ongelukkig te zijn. Vooral naar mijn ouders toe. Hoezo was ik niet gelukkig? Ik had toch alles? In hun ogen was ik gewoon verwend. En dat deed pijn.

Mental Fitness 4U

In 2005 besloot ik, nadat het reclamebureau failliet ging, om zelfstandig tekstschrijver te worden. Toch bleef de psyche van de mens me trekken. Ook omdat ik zelf nog steeds worstelde met negatieve en sombere gedachten. Ik wilde een oplossing vinden voor mensen zoals ik. Mensen die langdurig onrust voelen en die allerlei dingen hebben geprobeerd om die onrust te bestrijden. En zo ontstond het idee om een training of cursus op te zetten.

Een concrete training gericht op kennisoverdracht om mensen mentaal sterk te maken. Want tijdens mijn zoektocht naar geluk werd vooral één ding duidelijk: langdurig geluk vind je niet in externe dingen zoals hoge cijfers, een studie, geld, status, een mooi huis, kleding of dure spullen. Tenminste, ik niet. Ik begon te kijken naar mijn eigen wensen en verlangens, los van de buitenwereld. En ik besefte dat ik mijn manier van denken moest aanpakken. Toen is mijn 3-stappenmethode is geboren.

Foto: Michael Abels
Foto: cursist Mental Fitness 4U

Ik begon deze methode op bescheiden schaal te geven op de sportscholen waar ik ook sportlessen gaf. Ik merkte dat de training aansloeg. Juist omdat de training heel praktisch, concreet en duidelijk  is. Geen zweverig gedoe. Geen moeilijke theorie en goed te volgen. Drie sessies is voor mensen ook goed te overzien. Na de eerste sessie zie ik mensen al veranderen. Ze zijn positiever, maken betere keuzes en hebben geweldige inzichten. Ook mensen die jaren therapie hebben gehad! Dat geeft me enorm veel voldoening en energie. Het sterkt mij in het gevoel dat ik een hoop voor mensen kan betekenen.

Falen?

Mensen die me nu leren kennen kunnen zich niet voorstellen dat ik ooit negatief was en depressief. Deze periode zie ik niet als falen of iets om voor te schamen. Sterker nog, het feit dat ik mindere periodes heb gekend zorgt ervoor dat ik mensen beter kan helpen. Ik weet namelijk hoe moeilijk het is om te veranderen. En ik weet hoe lastig het is om negatieve gedachtes te bestrijden. Jezelf mentaal fit en sterk voelen, dat is gewoon keihard werken. Dag in dag uit. En dat is iets wat ik mensen tijdens de eerste trainingssessie al duidelijk maak.

Bescheiden

Sinds dit jaar durf ik uit de schaduw te stappen en mensen te vertellen wat ik doe. Ik zoek de publiciteit op en benader actief bedrijven. Jaren heb ik me bescheiden opgesteld. Totdat ik de boodschap hoorde: “Waarom zou je genoegen nemen met 50 mensen per jaar helpen als je ook 500 mensen kunt helpen? Er zitten mensen te wachten op jou en jouw trainingsmethode. Ze moeten je alleen wel weten te vinden.” Die boodschap schudde me wakker. Want mijn passie, mensen mentaal fit en sterk maken, die wil ik graag met zoveel mogelijk mensen delen. Ik wil voorkomen dat mensen net als ik jaren aan het zoeken zijn naar rust en geluk, terwijl de kennis voorhanden is. Je moet alleen wel weten waar je deze kennis moet zoeken. En daar kan ik bij helpen!”

3.0 in de media: Kaja Wolffers

‘Kaja Wolffers. Hmm. Wie is deze 3e generatie Indo ook al weer?’ ‘Is hij niet de-zoon-van Marion Bloem?’ Begint er al iets te dagen? ‘O ja, doet hij niet iets in de mediawereld?’ Kaja (40 jaar) is creative director bij NL film. In een ontspannen gesprek vertelt hij over zijn werk en zijn roots.

NL Film
Drie jaar geleden is Kaja Wolffers begonnen bij NL Film, een productiemaatschappij die films en televisieprogramma’s maakt voor vrijwel alle zenders. ‘NL Film kenmerkt zich met goed gemaakte televisieprogramma’s. Denk aan Popoz, Penoza, Spangas. In het verleden hebben we ook films gemaakt zoals Verliefd op Ibiza, Alibi etc. Momenteel draait onze film Mannenharten in de bioscoop,’ vertelt deze Indische creative director.

Creative director
‘Mijn werk bestaat eigenlijk uit een aantal werkzaamheden. De ene dag kunnen schrijvers of regisseurs langskomen met een idee. Ik bekijk of ik dat verder kan ontwikkelen en kan verkopen aan één van de zenders. Op het andere moment ga ik langs zenders. Ik neem boekjes mee en vertel enthousiast waarom een dramaserie leuk is voor RTL4 of SBS. Daarna is het eigenlijk afwachten of het idee wordt geaccepteerd, daar kan veel tijd overheen gaan. Ik word weer actief op het moment als de eerste beelden en montage worden afgeleverd. Vervolgens ontwikkelen we dit om het gewenste resultaat te krijgen.’

Kaja op de werkvloer / Foto: Wynand Chocolaad
Kaja op de werkvloer / Foto: Wynand Chocolaad

Kabels vasthouden
Vroeger stortte Kaja zich op een exact vak, namelijk scheikunde. Hij dacht dokter te willen worden. ‘Mijn ouders zijn allebei half creatief. Ik zag mij zelf niet in die wereld, daar wilde ik eigenlijk ver weg van blijven’ geeft Kaja toe. Toch stuurde deze zoon van een Hollandse vader en Indische moeder open sollicitaties  naar John de Mol en Joop van de Ende Productions. Kaja denkt terug aan het begin, hoe hij kabels mocht vasthouden tijdens opnames. Hij werd assistent-opnameleider bij Goede Tijden Slechte Tijden. Daarna werd hij opnameleider bij Goudkust, om vervolgens op de regisseursstoel terecht te komen bij o.a. Onderweg naar Morgen, Costa en nog vele andere series . ‘Ik ben trots op de plek waar ik nu sta als creative director. Ik heb vooral veel geleerd doordat ik onderaan ben begonnen, op deze manier ben ik het vak steeds beter gaan begrijpen.’

“Indisch zijn is veel meer dan de bepaling van iemands karakter.”

Indische films
Gaat Wolffers binnenkort een Indische film ontwikkelen? Kaja weet geen goede verhaallijn voor een Indische film: ‘Films moeten sterke personages hebben met een bepaalde achtergrond. Voor mij is het Indisch-zijn veel meer dan de bepaling van iemands karakter. Het is heel moeilijk om in een verhaal te vertellen wat een cultuur echt inhoudt. Je komt toch weer in een soort van cliché terecht. Gezelligheid met families en lekker eten, dat is voor mij niet de kern van een Indisch verhaal. Anders zal het weer zo’n historisch verhaal worden zoals dat een blanke een Indo komt redden.’

Kaja Wolffers. Foto: Fréderique Vlamings
Kaja Wolffers. Foto: Fréderique Vlamings

Onderscheid
‘Indische mensen zijn in mijn ogen Nederlanders die Indisch bloed hebben en die door culturele verschillen gevormd zijn. Mensen uit Nederlands-Indië probeerden altijd heel erg hun best te doen omdat ze voor hun gevoel iets te compenseren hadden. Ze wilden zich heel nadrukkelijk onderscheiden van de Indonesiër.’ Dan komt er een herkenbaar momentje voor mij, als Kaja vertelt dat hij zichzelf nog steeds betrapt op het feit dat hij nadrukkelijk het verschil tussen Indonesisch en Indisch uit wil leggen. ‘Het is eigenlijk achterlijk, een idiote tic. Ik verbeter mensen nog altijd als ik Indonesisch word genoemd. Is het omdat het wat chiquer staat om jezelf Indisch te noemen? Haha, het zit er helemaal ingeramd door mijn omaatje.’

“Ik verbeter mensen die mij ‘Indonesisch’ noemen.”

Bamboe
Indisch zijn is voor Kaja vergelijkbaar met een bamboeplant. ‘ Je moet een beetje buigbaar als bamboe zijn in je leven. Meebuigen wanneer situaties tegenzitten, maar tegelijkertijd keihard zijn. Aan de ene kant taai en ambitieus zijn en aan de andere kant geven als het nodig is. Een bamboeplant waait nooit om, maar een oude Eik van 300 jaar kan omvallen tijdens een storm die wij onlangs hadden. Dat is voor mij een beetje dat Indisch-zijn, maar het betekent voor mij ook respect hebben voor ouderen en naar elkaar luisteren voordat je wilt gaan strijden. Ik zeg niet dat ik dit zelf perfect doe, want ik heb ook Hollands bloed in mij.’ geeft Kaja toe.

Mata gelap
‘Heel veel Indo’s die ik ken en in het vak meemaak, zijn hele aardige mensen die altijd blijven teruglachen en niet zeggen wat ze dwars zit. Overal in meegaan en dan op een gegeven moment wordt het mata gelap en dan ontploft er woede. Het grappige is dat ik dit nog heel vaak herken in mijzelf maar ook in heel veel Indo’s met wie ik werk. Het is misschien bij de tweede generatie meer zichtbaar. Je gaat overal een beetje in mee en dan op een gegeven moment barst het uit. Westerlingen zeggen gelijk waar het op staat, je hebt dan gelijk je frustratie eruit.’

'Hoe heet dat Indonesisch woord?' Lattà? - Foto: Angelo Vodegel / Indisch3.0 2013
‘Hoe heet dat Indonesisch woord?’ Lattà? – Foto: Angelo Vodegel / Indisch3.0 2013

Lattà
Als ik Kaja vraag naar een typische Indisch tic, dan begint hij gelijk met zijn vingers te kraken. Maar hij denkt ook aan de woorden van zijn vader. Alleen komen we niet snel op de Indonesische term hiervoor. ‘Het is een manier om naar iemands verhaal te luisteren dat het uiteindelijk op een moeizame manier wordt verteld. Ik ben heel meegaand en beweeg dan bijna met mijn hoofd mee.’ Uiteindelijk komt het verlossende woord er lachend uit, ‘ja precies dat heet ‘Latta’.

Indonesië
‘Sinds mijn vierde jaar ga ik bijna elk jaar naar Indonesië. Het is eigenlijk een beetje een haat-liefde gevoel. Kretek vind ik heerlijk om te ruiken als ik daar aankom, dat relaxte spreekt mij ook aan. Het is een sympathiek land, maar ik schrik elke keer als er vreselijke situaties ontstaan.

Fanatieke moslims
‘Het is een unheimisch land. Heel de dag aardig tegen elkaar doen en ineens barst het los. Er rollen dan letterlijk hoofden over straat. Ik snap ook niet waarom Miss World verkiezing had moeten plaatsvinden in een islamitisch land. Het ergert mij zo als ik fanatieke Indonesische moslims ziet demonstreren, ineens komt al die woede naar boven. Uiteindelijk kunnen ze het weer voor elkaar krijgen om vrolijk glimlachend verder te gaan. Het zijn allemaal weldenkende mensen – soms lijkt het net alsof ze een uitlaatklep zoeken. Bali vind ik één van de leukere plekken.’

De film Mannenharten speelt momenteel in de bioscoop. Ik heb de film gezien. Wie van romantische verhalen houdt met een spannend ondertoontje, zal dit absoluut een aanrader vinden. Zal het de Nederlandse kerstfilm van 2013 worden?

3.0 op de werkvloer: Gilbert Pothoff

Op 15 augustus 2013 jl. was Gilbert Pothoff (37 jaar, rechts op de foto) als militair van het Korps Nationale Reserve aanwezig tijdens de Indië-herdenking in Den Haag. In het dagelijks leven richt deze 3.0-er zich als risk analist op de energiemarkt. Op de werkvloer is deze jongen met Indisch uiterlijk nooit echt aangesproken op zijn Indische wortels. Gilbert ziet Indisch-zijn als: ‘Je soms anders voelen in gedraging, cultuur of karakter. Bij mij komt dit waarschijnlijk voort uit mijn opvoeding door twee Indische ouders.’

Zoveel mogelijk begrijpen
Zeven jaar geleden is Gilbert gestart bij energiebedrijf Eneco Energie. Deze nauwkeurige 3.0-er begon als pricing analist bij de afdeling Risk Management. Na een paar jaar wilde hij zijn kennis gaan verbreden. ‘Mijn doel, ook los van werk, is om zoveel mogelijk te begrijpen. In mijn huidige functie als senior risk analist bij Commodity Risk Management kom ik in aanraking met allerlei facetten van de energiewereld in plaats van alleen de verkoopzijde. Ik richt me op het managen van prijs- en volume risico’s binnen het energiebedrijf, voornamelijk voor de verkoopkanalen. Zijn ambitie is niet om per sé manager te worden, maar een team van professionals zou hij op termijn  willen coachen.

Gilbert Pothoff op de werkvloer - Foto: Charlene Vodegel / Indisch3.0 2013
Gilbert Pothoff op de werkvloer – Foto: Charlene Vodegel / Indisch3.0 2013

Amerikaans schouderklopje
‘Mijn grootste succes tot nu toe kan ik niet specifiek noemen. Ik  vind het leuk als ik invloed heb gehad op het proces en resultaat. Als mensen mijn ideeën waarderen, gebruiken en het daadwerkelijk tot een goed resultaat leidt, haal ik daar voldoening uit.’ Ik vroeg me af hoe Gilbert dit ervaart. ‘Er wordt weleens gezegd dat successen gevierd moeten worden, maar dat doe ik niet zo. Ik hoef geen externe waardering te krijgen door mijzelf te profileren, dat vind ik zo Amerikaans. Jezelf een schouderklopje geven, daar ben ik niet van,’ geeft Gilbert toe. ‘Ik ben meer iemand die op de achtergrond de zaken goed wil regelen.’ Hier komt misschien zijn Indische bescheidenheid naar voren, die hij bewust of onbewust van zijn ouders heeft overgenomen. Bescheidenheid herkent Gilbert enigszins bij zichzelf.

‘Ik ben meer iemand die op de achtergrond de zaken goed wil regelen.’

Rieten schilderijen
Gilbert kan op zijn werkplek geen Indische voorwerpen neerzetten, omdat Eneco gebruik maakt van flexplekken. Maar wie bij Gilbert thuiskomt, zal waarschijnlijk direct opmerken dat hier iemand woont met een Indische achtergrond. ‘Ik heb thuis een schilderij hangen van een typische berg met sawa’s en op een kast staan Ramayana-poppen.’ Zelfs in de slaapkamer is er iets te vinden uit Indonesië. Namelijk een batikdoek op het hoofdbord van zijn bed en twee rieten Indische schilderijen. Ik vraag hem of hij dat expres zo heeft ingericht. ‘Ja, omdat ik weet dat het Indisch is. Het is een stukje herkenning uit het verleden. Het doet me denken aan het huis van mijn Indische grootouders.’ Het lijkt of er herinneringen naar boven komen bij Gilbert. ‘Mijn opa en oma hadden echt een Indisch huis. Er stonden rotan meubels en er was altijd een enorm blik vol met kroepoek.’ Mijn opa draaide vaak krontjong muziek en ook nu draait Gilbert weleens een krontjongplaat thuis. ‘Dat roept een vertrouwd sfeertje op.’

Rieten schilderijen bij Gilbert thuis - Foto: Gilbert Pothoff
Rieten schilderijen bij Gilbert thuis – Foto: Gilbert Pothoff

Jappenkamp
Tijdens een werkborrel is er een emotioneel raakvlak ontstaan met een collega. ‘Op een zeker moment kwam het gesprek op het onderwerp Jappenkamp. Ik kwam erachter dat de moeder van mijn collega net als mijn ouders in het kamp hebben gezeten. Toen bleek ook dat die collega Indisch is, terwijl ik dat nooit gedacht had. Een bijzonder moment!’ In de vriendenkring van Gilbert zitten wel een aantal Indische jongens. ‘Dit is puur toeval! Ik zal niet persé op zoek gaan naar Indische vrienden. Wij delen als vrienden bepaalde gemeenschappelijke interesses zoals sport of waarden, zoals openheid in zowel communicatie als onze blik op de wereld. Daarnaast hebben wij toevallig deels een gemeenschappelijk verleden door een of meerdere Indische ouders.’

‘Ik zal niet persé op zoek gaan naar Indische vrienden.’

Kembang Kuning
Een paar jaar geleden heeft Gilbert een reis gemaakt met zijn ouders en zusje naar Indonesië. ‘Ik vond het heel bijzonder om de geboorteplaats Surabaya van mijn ouders te bezoeken en ook het graf van mijn overgrootvader op de oorlogsbegraafplaats Kembang Kuning.’Wat Gilbert jammer vond van het huidige Indonesië, is de zichtbare ongelijkheid tussen mannen en vrouwen.’ Veel mannen op straat, terwijl de vrouwen achterin het huis met een hoofddoekje om het huishouden aan het doen zijn, wellicht speelt het geloof hierin een rol.’

Flexwerken bij Eneco - Foto: Charlene Vodegel / Indisch 3.0 2013
Flexwerken bij Eneco – Foto: Charlene Vodegel / Indisch 3.0 2013

Bahasa Indonesia

Net als bij vele Indische families in die tijd moest er Nederlands worden gesproken, daardoor werd de Bahasa Indonesia ook niet gesproken in huize Pothoff. ‘Tijdens onze reis ontdekte ik dat mijn vader zich wel verstaanbaar kon maken. Het grappige was dat hij toch een beetje Indonesisch kon praten met de lokale bevolking. Maar het Nederlands-Indië zoals ik het ken van de verhalen, foto’s en documentaires, is toch heel anders vergeleken met het huidige Indonesië. Als vakantiebestemming heb ik meer met Latijns Amerika.’

Roots
Tot slot vertelt Gilbert mij over zijn Indisch-gevoel. ‘Sommige jonge Indo’s hebben een drang om op zoek te gaan naar hun ‘roots’, maar ik ben niet echt actief op zoek naar mijn Indisch-zijn. En trots zijn op iets waar je niets aan kunt doen, zoals bijvoorbeeld je afkomst laat ik graag aan anderen over.’

‘Trots zijn op iets waar je niets aan kunt doen, zoals bijvoorbeeld je afkomst laat ik graag aan anderen over.’

Reizen organiseren als dagelijkse job

“Warm zakendoen, dat is mijn stijl.”

Frangken Tuhumena (Roermond, 1965) is de zoon van een Molukse vader en een Duitse moeder. Hoewel hij een muzikale jeugd heeft gehad, heeft hij zijn sporen verdiend in de reisbranche. Als mede-eigenaar van het onlangs in de prijzen gevallen reisbureau 333TRAVEL, kan hij terugkijken op een degelijke dosis ervaring. Hij vertelt bevlogen over zijn visie op ondernemen in de keiharde reiswereld.

Familieband
‘Mijn opa en vader zijn in ’51 naar Nederland gekomen en opgevangen in de barakken in Roermond. Daar ben ik geboren. Toen ik een half jaar oud was, zijn mijn ouders verhuisd naar de Molukse wijk in Alphen aan de Rijn. Mijn moeder is een Duitse. Mijn vader was muzikant en had mijn moeder ontmoet tijdens een optreden in Duitsland. Naast mij, hebben mijn ouders nog drie kinderen gekregen. Ja, Danjil Tuhumena (bekend van The Voice of Holland, KV) is mijn jongste broer. Wij traden als familieband op. Toen al was hij de publiekstrekker.’

Frangken Tuhumena (333TRAVEL).
Frangken Tuhumena (333TRAVEL).

Doodstil
‘Ik heb de MAVO gedaan, daarna de MEAO. In de avonduren heb ik deelcertificaten HEAO gehaald en Bedrijfskunde gestudeerd. Op mijn 18e ben ik op mezelf gaan wonen en op mijn 19e begonnen, als boekhouder. Een half jaar lang hield ik dat vol. Elk dag was het zelfde. Op een dag keek ik om me heen. Het was doodstil. Iedereen was alleen maar met cijfers bezig. Ik dacht op dat moment: “Zo wil ik niet doodgaan!” en ben gaan solliciteren bij de ANWB, toen nog een tour operator, een organisatie die reizen inkocht en verkocht. Mijn taak was reizen te verkopen en de reisbescheiden in orde te maken.’

“Zo wil ik niet doodgaan, dacht ik.”

Stoelen inkopen

‘Na twee jaar hield de ANWB op met hun tour operator activiteiten en ik stapte over naar Bex reizen. Daar is het echt begonnen. Ik heb daar alle facetten doorgelopen in de reisbranche, daar heb ik een goede basis gekregen. Met die basis ging ik vervolgens aan de slag bij MartinAir, de luchtvaartmaatschappij. Dat was helemaal nieuw voor mij. Bij reisorganisaties doe je inkoop van stoelen, bij een airline moet je die stoelen verkopen. Daar heb ik geleerd hoe het werkt in de reiswereld: welke toestellen zet een maatschappij in op welke reizen? Welke machine op welke vlucht?’

Prijsbreker
‘De volgende stap in de richting van 333TRAVEL, was de oprichting van Fox vakanties, dat ik samen met de heren Neijenhuis en Broeke heb opgericht. Wij waren de eerste internetreisorganisatie en organiseerden groepsreizen. Wij waren een prijsbreker; wij verkochten als eerste een reis naar Thailand voor 1498 gulden, waar alles in zat. Die club is begonnen met nul euro en heeft nu een jaaromzet van 100 miljoen euro. Wat volgde, was een wat mindere periode in mijn carrière: ik heb kort voor Thomas Cooke gewerkt. Die organisatie en ik pasten niet bij elkaar, om een lang verhaal kort te houden.’

Frangken Tuhumena. Foto: Tabitha Lemon/ Indisch 3.0 2013.
Frangken Tuhumena. Foto: Tabitha Lemon/ Indisch 3.0 2013.

Tientjeswerk
De reiswereld is hard, vertelt Frangken. ‘Reisbureaus zitten in zwaar weer. Internet heeft een ongelooflijke impact gehad op de reisbranche: 60 – 70 % van de mensen boekt zijn reis inmiddels via internet. Nederland loopt daarin wel voor, in België zijn ze nog niet zo ver. Als je naar de Nederlandse markt kijkt is de concurrentie moordend.  Bedrijven als cheaptickets of TIX.nl verdienen uitsluitend aan de reserveringskosten.  Dat is dus tientjeswerk.’

“In de reisbranche in Nederland is de concurrentie moordend.”

Vernieuwen
Hij vervolgt: ‘Als je daarom wilt overleven zul je als bedrijf creatief moeten zijn en producten moeten kunnen aanbieden met verschillende doelgroepen.  Dus niet uitsluitend op prijs werken.  Daarbij moet je de nieuwe economie volgen en zul je continue moeten innoveren.  Om deze reden hebben wij vier reisconcepten bedacht waarmee we ons trachten te onderscheiden. Deze weg zijn we vier jaar geleden ingeslagen en lijkt  ons veel succes te brengen.  We hebben onlangs de ZOOVER award 2013 voor populairste aanbieder van verre reizen gewonnen,  en daar zijn we enorm trots op.’

 

Een lokale markt (pasar) in Indonesië. Foto: Tabitha Lemon.
Een lokale markt (pasar) in Indonesië. Foto: Tabitha Lemon.

Specialisatie op Azië
‘Vier jaar geleden ben ik hier begonnen, bij 333TRAVEL. Ik heb me ingekocht heb in het bedrijf. Als je kijkt naar de individuele verre reizen, dan zijn we momenteel marktleider in Nederland met in eerste instantie specialisatie op Azië. In Australië en Amerika zitten we in een groeimarkt.’ [lacht] Mag ik even reclame maken? Wij bieden vier concepten. Al vanaf 899 euro all-in kunnen wij je een reis naar Bali aanbieden, bijvoorbeeld, met onze bestsellers reizen. Maar je kan ook een exorbitant luxe reis boeken via 333TRENDY, waarbij een privéchauffeur je opwacht en je een privébutler hebt in je resort. Ga je liever de diepte in en wil je overnachten bij de lokale bevolking, of in een Shaolin-klooster? Dan hebben we 333PURE. En een combinatie van maatwerk en tickets bieden we in 333FLEXIBLE.’

“Ik sla niet met mijn vuist op tafel.”

Respect
‘De invloed van mijn roots op mijn werk? Die zijn groot. We doen veel Azië-reizen. Van mijn Molukse vader heb ik de Aziatische manier van zakendoen geleerd; warm, persoonlijk en indirect. Ik ga niet met mijn vuist op tafel slaan, ik behandel mensen met respect en ik lach veel met de mensen waarmee ik werk.  Daardoor gunnen mensen je veel meer. Daarbij realiseer ik elke dag waar ik vandaan kom en zal ik altijd met beide benen op de grond blijven staan. De warme manier van zakendoen is mijn persoonlijke succesfactor. En van mijn moeder heb ik het organiseren, doorzetten, nooit opgeven, blijven knallen. De Duitse degelijkheid, ja.’

Ga jij een reis boeken bij 333TRAVEL? Maak dan gebruik van de Fancard-deal en krijg je boekingskosten terug!

3.0 op de werkvloer: Michael Driebeek van der Ven

Naam: Michael Driebeek van der Ven

Geboortedatum en -plaats:

8 juli 1968 te Oegstgeest NL

Beroep: International Storyteller

 

Afkomst Indisch wortels: *via wie ben je Indisch


Ik ben eerlijk gezegd opgegroeid met weinig tot geen besef van onze Indische achtergrond. Het voelde ook niet als iets dat werd verzwegen hoor, maar het leek simpelweg gewoon niet aanwezig te zijn. Wij wisten wel dat mijn grootmoeders familie (Bé Swart, de moeder van mijn moeder) daar gewoond had maar zij sprak er eigenlijk nooit over. En als ze erover sprak werd het gebagataliseerd met en passant opmerkingen als: “We hebben er maar even gezeten, hoor.” en “Het stelde niet veel voor.”

Zij stierf toen ik 10 jaar oud was en zo nam zij eventuele verhalen mee naar de andere kant.

Michael Driebeek van der Ven © foto Indisch 3.0 - Tabitha Lemon
Michael Driebeek van der Ven © foto Indisch 3.0 – Tabitha Lemon

Haar huis is vervolgens 30 jaar lang eigenlijk niet opgeruimd geweest omdat de jongere broer van mijn moeder het wilden houden zoals het was. Pas na zijn overlijden (mijn moeder en haar zusjes waren al vele jaren daarvoor overleden) konden wij als kleinkinderen eindelijk het huis van mijn grootmoeder gaan opruimen. Hierbij stuitte ik op meer Indische dingen dan ik had verwacht, soms verborgen onderin kastjes en in kisten op zolder, en ik begon mij af te vragen hoe lang dat “We hebben er maar even gezeten, hoor.” eigenlijk is geweest?

Na wat onderzoek kon ik al 6 generaties terug vinden in Indië. Dat is bijna 200 jaar! Wel iets meer dan het ‘even’ waarmee wij zijn opgegroeid.

Hoe ben je begonnen als storyteller?

Toen ik klein was kon het gebeuren dat mijn ouders op het terras zaten en dat er opeens allemaal mensen de tuin in kwamen lopen met een stoel in hun hand. Met die stoel liepen ze dan naar de achterkant van de tuin en zetten ‘m neer voor het kippenhok. De eerste keer dat dat gebeurde keken mijn ouders elkaar aan en zeiden: ‘Wat gaan die nou doen?’. Wat bleek; ik had op het dak van het kippenhok een podium gemaakt en gaf een voorstelling voor de ouders en kinderen uit de buurt. Verhaaltjes van niets vermoed ik maar ik had het helemaal zelf geregeld.

Vervolgens heb ik jarenlang school- en studententoneel gedaan en mijn moeders zusje, tante Pop, zei ieder jaar: “Heb je je beroep er al van gemaakt? Dit is wie jij bent, hoor. Ik weet dat.” Uiteindelijk switchte ik van Rechten naar Toneelschool en zei mijn moeder: “Hè, hè, eindelijk!” en was mijn vader apetrots op mijn stap. Ojojojoj, toen begon het echt leuk te worden. Iets studeren wat je graag wilt weten en kunnen is iets compleet anders dan iets studeren dat ‘best wel interessant is’. Ik heb genoten van die jaren en het was uiteindelijk tijdens mijn Masterstudie aan The International School of Storytelling in Londen (UK) dat alles helemaal op zijn plaats begon te vallen.

Welke voorstelling/welk optreden is je het meest bijgebleven?

Michael vertelt over de Nederlandse kapitein Willem van der Decken en de legende van de Flying Dutchman © foto Indisch 3.0 - Tabitha Lemon
Michael vertelt over de Nederlandse kapitein Willem van der Decken en de legende van de Flying Dutchman © foto Indisch 3.0 – Tabitha Lemon

Met enige regelmaat vertel ik verhalen op de dementie afdeling van het bejaardentehuis. Dat is zo geweldig om te doen! Ik trek de lichtblauwe gordijnen dicht en ik draai ieders stoel er naar toe en schilder het verhaal met mijn woorden op het gordijn. Ik zeg dan bijvoorbeeld: “Er was eens een vijver, met glinsterend water en riet langs de randen. Zien jullie de vijver?”. “Oh jaaaa, prachtig!” zeggen ze dan allemaal.

Het zijn altijd simpele verhaaltjes over een pad die van God een appel moet vinden in een dennenbos of over de dochter van de Sultan die zichzelf zo geweldig vindt dat geen prins voor haar goed genoeg lijkt. Steeds ontdek ik dat een simpel verhaal enorme dieptes in zich meedraagt. Mijn taak is het om zorgvuldig de beelden neer te zetten; het verhaal doet zelf de rest.

Heeft jouw Indische achtergrond invloed op jouw manier van storytelling?

Ik denk het zeker want het vertellen van verhalen is mij met de paplepel ingegeven; alles wordt met groot plezier binnen mijn familie doorgegeven in de vorm van een verhaal liefst ook helemaal in beweging uitgebeeld.

De aardse wereld en de spirituele wereld zijn daarbij altijd als vanzelfsprekend met elkaar in contact. Allerlei ooms en tantes, dood èn levend, passeren in die verhalen de revue en nemen ons overal mee naar toe. Behalve dus naar Indië, daarover werden nauwelijks verhalen verteld. Ik ben dat pas de laatste jaren gaan realiseren en toch merk ik dat er op andere manieren enorm veel toch is doorgegeven. Ik zie dat terug in hoe wij de dingen doen, hoe wij tegen dingen aankijken en vooral hoe wij met elkaar omgaan. Om maar een cliché te noemen: iedereen kan altijd blijven eten en een logeerbed is zo in elkaar geflanst met wat kussens en een laken…

Herkennen mensen je Indische wortels?


Ik lijk op mijn vader. Maar een Indonesische vriendin zei 3 jaar geleden, toen zij een foto van mijn moeders familie zag: “Joh, ik wist niet dat jullie indo’s zijn! Jij bent zo wit…” Wij indo’s? Zo had ik onszelf nog nooit gezien. “Ja, dat zou best kunnen.” zei mijn lieve vader toen ik er naar vroeg. En inderdaad zien mijn ooms, tantes, neefjes en nichtjes van mijn moeders kant er best wel uit alsof ze zo uit de Moesson zijn weggelopen. En achteraf gezien mijn moeder ook wel enigszins, maar dat heb ik nooit gezien want dat is mijn moeder, en dan is het soms te dichtbij om goed te kunnen zien. En dan heb je soms een vriendin nodig die zegt: “Joh, ik wist niet dat jullie indo’s zijn!”

Nee, dat wist ik ook niet… (dank je Maya voor dat inzicht!)

Tijdens de voorstelling The Flying Dutchman in de Koninklijke Schouwburg Den Haag © foto Indisch 3.0 - Tabiyha Lemon
Tijdens de voorstelling The Flying Dutchman in de Koninklijke Schouwburg Den Haag © foto Indisch 3.0 – Tabiyha Lemon

Heb je iets Indisch op de werkvloer? Een voorwerp (foto, schilderij oid)?

Even denken… Ik heb mijn grootmoeder gevraagd of ik haar stem mag zijn om de verhalen naar boven te halen die zij in haar leven niet heeft weten te vertellen. Meteen de volgende dag kwam zij door met een verhaal. Zij is dus altijd bij me.

Hoe kijk jij tegen Indonesië aan? / Wat betekent Indonesie voor jou?

Het is voor mij een ontdekkingsreis die ik pas een paar jaar geleden begonnen ben maar eigenlijk al mijn hele leven duurt. Toen ik 4 jaar terug voor het eerst mijn voet zette op de luchthaven van Jakarta voelde ik dat mijn lichaam diep uitademde… eindelijk weer thuis… Een bizarre ervaring omdat ik daar nog nooit was geweest. Ik ging er naar toe voor mijn vriend die daar toen voor een project zat. Die relatie is over maar de relatie met Indonesië is toen definitief begonnen.

De IBC-netwerkborrel van Indisch 3.0

Doe jij zaken in Indonesië of Azië? Heb je een onderneming die is geïnspireerd op de Indische en Indonesische invloeden in Nederland? Of ben jij een ondernemer van Indisch/ Javaans/ Moluks/ Indonesische afkomst? Dan ben jij een gast die we zeker willen verwelkomen.

IBC netwerkborrel 24-5 vignet

Indisch 3.0 en restaurant Blauw Den Haag organiseren een

Indo Business Club netwerkborrel

 in restaurant Blauw (Javastraat 13, Den Haag).

 

Programma 24 mei 2013

(concept)

15:00 – 15:30 uur inloop met welkomstdrankje en een drankje

15:30 uur welkomstwoord door Indisch 3.0 en restaurant Blauw

15:30 – 16:00 uur gelegenheid voor pitches

16:00 – 17:00 uur informeel netwerken

De IBC-netwerkborrel van 19 april 2013 is wegens familieomstandigheden verzet. De nieuwe datum is bekend: 24 mei 2013. Locatie en tijd zijn ongewijzigd.

Kosten

Op vertoon van de uitnodiging is geen entree vereist. De drankjes (excl. sterke drank) krijgt u aangeboden door Indisch 3.0 en restaurant Blauw.

Zin in een rijsttafel?

Speciaal voor deelnemers aan deze IBC-netwerkborrel biedt restaurant Blauw op 19-4 een rijsttafel aan tegen gereduceerd tarief:

Een amuse, een rijsttafel voor 1 persoon, 2 drankjes en een kop koffie voor € 27,50.

Voor deze IBC-aanbieding is een reservering noodzakelijk. Alleen geldig op 24 mei 2013.

Mocht u deze aanbieding willen gebruiken samen met uw partner, vriend of vriendin, dan is dat mogelijk. In de uitnodiging staat hoe u gebruik kunt maken van deze smakelijke aanbieding.

Uitnodiging ontvangen?

Deelname aan dit evenement is alleen mogelijk op vertoon van een uitnodiging. Heeft u die niet ontvangen? Laat hier uw gegevens achter, dan nemen wij snel contact met u op. Wij vragen u in de uitnodiging om een RSVP om uiterlijk op 23-5 uw deelname te bevestigen.

Pitchen?

In het programma is een half uur opgenomen voor ondernemers die zichzelf willen presenteren in maximaal één minuut. Pitchen dus. Als u een uitnodiging ontvangen heeft, kunt u zich hier opgeven voor een pitch. Dit is mogelijk tot 23-5.

Lees ook: Zeven tips voor een goede elevator pitch

[contact-form to=’tabitha@indisch3.nl’ subject=’Ik kom op 24-5 naar de IBC-netwerkborrel.’][contact-field label=’Voor- en achternaam’ type=’name’ required=’1’/][contact-field label=’Organisatie’ type=’text’ required=’1’/][contact-field label=’Branche’ type=’text’ required=’1’/][contact-field label=’E-mailadres’ type=’email’ required=’1’/][contact-field label=’Postadres’ type=’text’ required=’1’/][contact-field label=’Postcode %26amp; vestigingsplaats’ type=’text’ required=’1’/][contact-field label=’Dank voor jullie uitnodiging. Ik kom graag.’ type=’select’ required=’1′ options=’zelf.,,,,First option,met twee personen.,met drie personen of meer.’/][contact-field label=’Ik wil graag pitchen.’ type=’checkbox’/][contact-field label=’Ik maak gebruik van de Blauw-aanbieding.’ type=’select’ required=’1′ options=’voor éen persoon.,voor twee personen.,voor drie personen.,voor vier personen of meer.,niet van toepassing.’/][/contact-form]

3.0 op de Werkvloer: Dorien Reulen

Dorien Reulen

Dorien Reulen (27) is een Limburgse met een Indische moeder. Ze studeerde voor allround kapper bij De Gilde in Roermond en werkt sinds oktober in hair stylist heaven Laurent. Dit is een lifestyle salon in Utrecht, waar de experts er alles aan doen om je even uit de drukte van de stad te trekken. Je gaat hier niet naar de kapper; je komt hier even tot jezelf. Dorien leidt me rond langs de verschillende specialismes, vertelt me over haar passies en laat me haar ‘skills’ zien.

Bij Laurent
Op de begane grond wordt je begroet door de gastvrouw en kun je plaatsnemen op een comfortabele bank en ben je omringd door Aveda producten. Deze zijn voor 97% natuurlijk, wat bijzonder is, vertelt Dorien, want een product krijgt al het predicaat ‘natuurlijk’ als het dat maar voor 4% is! Dorien houdt vooral van dit merk, omdat het iets terugdoet voor de aarde. Het is geen verkooppraatje, je hoort aan haar stem en ziet aan haar ogen dat ze het meent. Achterin bevindt zich het domein van de kleurspecialisten en centraal in de zaak de werkplek van de stylisten. Het straalt comfort uit en ik heb er spijt van dat ik er niet aan gedacht heb om me gelijk te laten knippen. Beneden bevindt zich de spa, sfeervol verlicht, met uitnodigende massagebanken.

Pitjitten zit Dorien in de vingers © Christie Haalboom / Indisch 3.0 2012
Pitjitten zit Dorien in de vingers © Christie Haalboom / Indisch 3.0 2012

Aandacht
Boven nemen we plaats aan een grote tafel. Dorien biedt me een warm doekje aan en schenkt heerlijke thee in, die ook van Aveda blijkt te zijn. Ze vertelt dat ze vanuit Roermond naar Utrecht is vertrokken in de hoop op fijn werk. Laurent is precies de juiste plek voor haar. ‘Je bent hier niet alleen kapper, je mag hier ook echt aandacht hebben voor je gast, verzorgen en gastvrij zijn.’ Dat zit in Dorien, ze heeft het meegekregen van haar Indische oma. Ook het pitjitten zit in haar vingers en dat komt hier goed van pas. Een behandeling start altijd met het wassen van het haar en daar hoort een uitgebreide hoofdmassage bij. Ik kijk mee als ze aan de slag gaat en zie hoe ze de tijd neemt.

Föhnen is ook een skill © Christie Haalboom / Indisch 3.0 2012
Föhnen is ook een skill © Christie Haalboom / Indisch 3.0 2012

Skills
Vervolgens föhnt ze het haar van haar collega, die het helemaal niet erg vindt om zich even over te geven aan de handen van Dorien voor mijn foto’s. Ik ontdek hier dat föhnen ook een skill is en vergeef het mezelf dat ik er nooit wat van bak. Als ik haar vraag of ze ook iets tastbaars meedraagt dat verwijst naar haar Indisch zijn, komen uit haar portemonnee allemaal kleine aandenkens aan haar reizen naar Indonesië en dierbaren. Het waardevolle van het leven zien is ook een skill.

De binnenkant
Samen met Dorien loop ik Liselore van de redactie van Indisch 3.0 tegemoet om samen te lunchen, terwijl we verder kletsen. Over Indonesië en Azië, gastvrijheid en verzorgen. Hoe gewoon ‘verzorgen’ daar is, en dat het eigenlijk raar is dat het concept van Laurent in Nederland zo uniek is. Zo zou het eigenlijk overal moeten zijn. Maar hier hebben we altijd haast, worden we bijna zenuwachtig van extra aandacht. Dorien neemt graag de tijd voor haar vrienden, maar bijvoorbeeld ook voor haar rust. Ze geeft haar leven en omgeving de aandacht die het verdient. Dat heb ik vandaag vooral van Dorien geleerd: verzorging gaat niet alleen om de buitenkant, maar des te meer om de binnenkant!

 

Dorien draagt altijd haar herinneringen aan reizen en dierbaren met zich mee © Christie Haalboom / Indisch 3.0 2012
Dorien draagt altijd haar herinneringen aan reizen en dierbaren met zich mee © Christie Haalboom / Indisch 3.0 2012

Oproep: Ken/ben jij een 3.0’er die mee zou willen werken aan een aflevering van 3.0 op de Werkvloer? Laat het ons weten door een mailtje te sturen naar nora@indisch3.nl

3.0 op de Werkvloer: Georges Hilaul

Zijn werkvloer? Dat is Indonesië.

Voor de serie 3.0 op de Werkvloer ontmoet ik boeiende mensen, Georges Hilaul (27) is er ook zo één. Georges is  illusionist en oprichter en eigenaar van Geregeld door Sjors. Maar inmiddels heeft hij zijn holding verkocht en doet nu heel andere dingen. Zijn werkvloer? Dat is Indonesië. Vorig jaar zette Georges de  Stichting van Sjors op om straatkinderen in Indonesië te helpen een betere toekomst voor zichzelf te creëren.

Turning Point (c) Georges Hilaul 2012

Turning point
Als Georges vijf jaar oud is, is hij helemaal wild van goochelen. Waar andere kinderen niet verder gaan dan een paar trucjes uit een goocheldoos, gaat Georges zijn droom achterna. Op verjaardagen en op school treedt hij op met zijn illusies en op zijn zestiende heeft Georges al een flinke staat van dienst opgebouwd waar menig illusionist jaloers op kan zijn. Maar hoe kom je als illusionist tot het opzetten van je eigen non-profit stichting? Georges vertelt: ‘Ik heb me jaren vol gegeven aan de wereld van magie en entertainment. Het leven was snel, ik verdiende veel geld en ik ging maar door. Totdat ik ontdekte dat ik iets miste, zingeving. Mijn leven was uit balans. Tijdens een familiebezoek in Indonesië zag ik een jongetje op straat slapen onder een prullenbak. Het jongetje zal het nooit weten, maar hij was mijn turning point. Door hem besefte ik wat ik wilde doen, kinderen en jongeren in Indonesië een kans geven wat van hun leven te maken.’

Je kunt niet zomaar een school neerzetten en verwachten dat de kinderen gewoon gaan.

Testdrive
Georges is net terug van één van zijn reizen naar Indonesië als ik hem spreek. Het afgelopen jaar heeft hij veel mensen ontmoet, Engelse les gegeven, kinderen in Indonesië kennis laten maken met schaatsen en last but not least, een school opgezet in Pondok Kacang. De school was een testproject dat tot stand is gekomen met de hulp en donaties van veel mensen. Georges heeft veel geleerd van deze ervaring. Georges geeft een voorbeeld: ‘Je kunt niet zomaar een school neerzetten en verwachten dat de kinderen gewoon gaan. Kansarme kinderen zien het nut van onderwijs niet in. Hun broers, ouders, familie, buren, niemand gaat naar school. Waarom zouden zij wel gaan?’

Blije gezichten bij het schooltje (c) Georges Hilaul 2012

Schaatsen in Indonesië
Georges beseft dat hij de kinderen uit de slums moet trekken om ze te laten zien dat er nog een hele wereld is om te ontdekken. Als een jongetje hem vertelt dat hij graag naar Nederland wil om te kunnen schaatsen, komt Georges op een idee. Hij neemt een groep kinderen mee naar een indoor-ijsbaan in de stad. Niet alleen om ze een pleziertje te gunnen. In de bus zien de kinderen de chauffeur, onderweg brandweermannen, in de plaza mensen die werken in winkels. Een heel scala aan beroepen en rolmodellen komen voorbij. Zo probeert Georges een verandering teweeg te brengen in de mentaliteit van de kinderen: ‘Als ze zien wat er te bereiken valt met onderwijs, zijn ze straks gemotiveerd om daadwerkelijk naar school te gaan.’

Wil ik echt wat neerzetten, dan moet ik daar zijn.

Vertrouwen
Om echt wat te kunnen bereiken beseft Georges dat de kinderen hem moeten vertrouwen. Zijn grote voorbeeld is Shelby. Een jonge vrouw die al jarenlang vrijwilligster is in achterbuurten. ‘Zodra zij de straten in loopt komen de kinderen uit alle hoeken en gaten gestroomd om haar te volgen. Ze weten dat Shelby het beste met ze voorheeft en vertrouwen haar bijna blindelings. Shelby is goed nieuws voor die kids.’ Met korte bezoeken kan Georges dat niet evenaren, dus besluit hij zijn huis in Rotterdam Hoogvliet te verkopen en voor onbepaalde tijd naar Indonesië te gaan. ‘Ik wil het niet emigreren noemen, het zou ook kunnen dat ik na een maand weer terugkom omdat het niet werkt, maar ik wil er volledig voor gaan. Wil ik echt wat neerzetten, dan moet ik daar zijn.’

Georges (links) met zijn inspiratie Shelby (rechts) (c) Georges Hilaul 2012

Georges enthousiasme en energie werken aanstekelijk, deze 3.o’er is een ware inspiratie. Waar veel mensen enkel van dromen, maakt hij zijn wensen waar. Wil jij Georges volgen in zijn avontuur? Bezoek dan zijn website of zijn facebook-pagina.

Goochelen met Georges (c) Georges Hilaul 2012

 

Schaatsen in Indonesië (c) Georges Hilaul 2012