Hoe het begrip genocide mijn ogen opende.

Vrijheidsstrijd was terecht, geweld bersiap moreel verwerpelijk.

En daar was het dan, afgelopen maandag. Het artikel in Trouw dat de bersiap-periode in een nieuw perspectief plaatste. Het onderzoek naar deze periode van William H. Frederick (gepubliceerd in september 2012) is voor mij een eye-opener:  ondanks dat Indonesië een moreel te verdedigen strijd voerde, is het geweld van de bersiap moreel onjuist.

Maandag verscheen in Trouw een interview (betaalde versie, 28 euro) met onderzoeker William H. Frederick, docent geschiedenis van Zuid-Oost Azië aan de Ohio University in Athens, Ohio (USA). Op basis van onderzoek dat Frederick in 2012 publiceerde in het Journal of Genocide Research, vertelt hij Trouw-redacteur en biograaf Meindert van der Kaaij dat het wonderlijk is dat Nederland nauwelijks aandacht heeft besteed aan de bersiap.

“Hij (William Frederick, KV) kent geen ander land dat de moord op zoveel medeburgers zo gelaten heeft geaccepteerd en vervolgens is vergeten,” parafraseert Van der Kaaij in het artikel. Frederick wijt deze ontkenning vooral aan de “tendens (…) om de Indonesische revolutie als min of meer onschuldig en op wereldschaal als niet zo gewelddadig te beschouwen.” Toch vindt Frederick het terecht om te spreken van een gewelddadige revolutie: “De cijfers – genocide op minstens 20.000 mensen, een veelvoud daarvan aan moorden op Indonesiers, en een totaal dodenaantal tussen de 250.000 en 300.000 – wijzen op een andere werkelijkheid.”

Foto van de website over de documentaire Archief van tranen. http://www.archiefvantranen.nl/uw-verhaal/
“Begin van een aanval door een grote groep indonesische extremisten op een wagon Nederlandse vrouwen, kinderen en jongens op het station Tasikmalaja (West-Java) eind augustus 1945, de zgn. Bersiap-tijd. Doordat de machinist op dat moment besloot de trein te laten vertrekken, zijn de nederlanders, naar het zich liet aanzien, aan een massale afslachting ontkomen”. Door Jan Mobach. Bron: website over de documentaire Archief van tranen.

Wanneer spreek je van genocide? Ik Google er op. Dit is wat ik vind op Wikipedia.

‘een van de volgende handelingen, gepleegd met de bedoeling om een nationale, etnische, godsdienstige groep, dan wel een groep, behorende tot een bepaald ras, geheel of gedeeltelijk als zodanig te vernietigen: ‘het doden van leden van de groep; het toebrengen van ernstig lichamelijk of geestelijk letsel aan leden van de groep; het opzettelijk aan de groep opleggen van levensvoorwaarden die gericht zijn op haar gehele of gedeeltelijke lichamelijke vernietiging; het nemen van maatregelen, bedoeld om geboorten binnen de groep te voorkomen en het gewelddadig overbrengen van kinderen van de groep naar een andere groep.’[1]

Frederick nuanceert het begrip genocide voor de bersiap nadrukkelijk:

“(…) the term ‘genocide’ for the killing of Dutch and Eurasians in revolutionary Indonesia may not be thought warranted from a ‘scientific’ or legal perspective, and that efforts to encompass this sort of decolonization violence with terms such as ‘subaltern genocide’ are still fraught with difficulties. Still, ‘genocide’ used in a generic, common- sense fashion draws attention to a hidden episode of horrific violence, and further study may be of use to scholars of decolonization and genocide in general, as well as Indonesia specialists and Indonesians themselves.”

Vrij vertaald: de bersiap was een periode van geweld die hoorde bij het dekolonisatieproces. De term genocide is vanuit juridisch of technisch perspectief misschien niet terecht. Je mag het begrip echter wel gebruiken om te appelleren aan de kennis die de gemiddelde burger erover heeft, om aandacht te vragen voor het vreselijke geweld dat heeft plaatsgevonden. En dat is wat het bij in elk geval gedaan heeft.

Als ik zijn stuk en interview lees, kan ik niet anders dan Frederick gelijk geven. Het is bekend dat de acties van de pemoeda’s wreed waren en erop gericht om een groep mensen behorende tot het (Indisch-) Nederlandse ras te vernietigen. Ik verbind voor nu vijf conclusies aan de één jaar oude publicatie van Frederick – die ik zonder het interview in Trouw waarschijnlijk niet had gevonden.

1. Voor het eerst realiseer ik me de omvang en ernst van het geweld dat mijn opa’s en oma’s en die van jullie allemaal hebben overleefd – of niet. Wist ik dit dan niet? Jawel. Maar ik overzag simpelweg niet dat de pemoeda’s met hun afgrijselijke, barbaarse methodes, doelbewust een volk hebben geprobeerd uit te roeien. Maar vooral overzag ik niet dat hun strijd, ondanks dat die gericht was tegen hun koloniale heerser, gepaard ging met geweld dat inging tegen alle conventies van oorlogsvoering – net zoals dat gold voor de standrechtelijke executies door Nederlandse militairen.

2. De timing van Trouw van dit interview is opvallend. Het onderzoek is een jaar geleden gepubliceerd, maar de krant plaatst er pas een interview0over in de week van de handelsmissie van premier Rutte aan Indonesie. Het is achteraf bezien maar goed dat de premier deze week geen excuses heeft gemaakt aan de weduwen van de door Nederlandse militairen standrechtelijk geëxecuteerde Indonesiërs.

"Aanval van extremisten op een transport van nederlandse vrouwen en kinderen in de zgn. Bersiap-tijd. November 1945, Palmenlaan te Soerabaja- Impressie van een ooggetuige-verslag". Tekening van Jan Mobach, te vinden op www.archiefvantranen.nl.
“Aanval van extremisten op een transport van nederlandse vrouwen en kinderen in de zgn. Bersiap-tijd. November 1945, Palmenlaan te Soerabaja- Impressie van een ooggetuige-verslag”. Tekening van Jan Mobach, te vinden op www.archiefvantranen.nl.

3. Vind ik dat Indonesië excuses moet maken aan Nederland hiervoor? Dat is niet de insteek geweest van Frederick’s werk. Bovendien: Nederland stond “aan de verkeerde kant van de geschiedenis,” in de – historische – woorden van Ben Bot. Nederland had zichzelf  ook behoorlijk laten gelden in de 300 koloniale overheersing van de archipel, valt in diezelfde editie van het Journal of Genocide Research te lezen. Voor je het weet kom je terecht in een juridische strijd, waarbij de ene misdaad tegen de andere afgewogen wordt en de daders van het toneel verdwenen zijn.

4. De ‘frisse blik’ van deze historicus laat maar weer eens zien hoe waardevol het is als iemand van buitenaf naar de Nederlandse samenleving en geschiedenis kijkt. Hij benoemt in het interview een paar pijnpunten die de Indische gemeenschap – noodgedwongen – heft geaccepteerd. “Het verbaast me wel dat de bersiap geen grotere rol heeft gespeeld in de media.” (…) “Het valt me op dat Nederland zo weinig kennis over of sympathie voor de slachtoffers had.” en “Waarom Timmermans zich door Indonesië iets laat zeggen over wat historici in Nederland mogen bestuderen, is me een raadsel. (…) “Het gevaar is dat Nederland voor altijd blijft zitten met een simplistisch en volkomen verkeerd beeld van de dekolonisatie.”

5. Ik blijf erbij dat het Nederlandse onderwijs hier de sleutel voor de oplossing biedt. Zorg ervoor dat elke Nederlander weet hoe Nederlanders, Indisch en totok, hebben geleden onder de Indonesische revolutie. Dat Indonesië zich niet zal kunnen vinden in die lezing van hun aandeel in de geschiedenis, neem ik voor lief. Want ik denk dat wij ook wel wat vragen kunnen stellen over hun geschiedenisboekjes.

Tip: lees ook de recente reactie van William H. Frederick op de discussie in Nederland op Indisch4ever.  En koop de editie van het Journal of Genocide van september 2012, voor meerdere artikelen over geweld in Nederlands-Indië en het gedekoloniseerde Indonesië.

Tekst bij tekening 2 jeugdherinnering Jan Mobach: "Aanval en Ontsnapping. Station Tasikmalaja-Java, maandag 24 september 1945" Bron
Jan Mobach: “Aanval en Ontsnapping. Station Tasikmalaja-Java, maandag 24 september 1945” Bron.

December: aandacht voor goede doelen op Indisch 3.0

Welke vijf goede doelen presenteren zich in december op deze site? Jij bepaalt!

In december kunnen vijf Goede Doelen zich presenteren aan onze websitebezoekers en Facebook-fans. Welke organisaties dat zijn, bepaal jij.

Ken jij een stichting die een link heeft met Indië of Indonesië en wel wat extra aandacht kan gebruiken? Of werk je daarbij? Vul dan onderstaand aanmeldformulier in. De inzendingen controleren we op volledigheid (1. is het aanmeldformulier helemaal ingevuld en 2. zijn de gevraagde bijlagen gemaild?), omvang van de stichting (is het inderdaad een stichting die niet zo bekend is bij het Indische publiek?) en link met Indië of Indonesië.

Online stemmen op je goede doel

Voldoet een inzending hieraan, dan komt jouw aanmelding op 1 december a.s. als een van de genomineerden op op onze site. Je hebt vervolgens twee dagen de tijd om de meeste stemmen te verzamelen. De vijf goede doelen met de meeste stemmen krijgen in de week voor Kerst (20 – 24 december 2013) ruimschoots aandacht op onze site, Facebook en Twitter-accounts. Op 4 december a.s. maken we bekend welke vijf gewonnen hebben.

Interview

Richard Hagen. Foto: Armando Ello.
Richard Hagen. Foto: Armando Ello.

Initiatiefnemer van deze actie is Richard Hagen, Ngroblogger en freelancer bij Indisch 3.0. Hij neemt tussen 5 en 19 december a.s. contact op met de vijf goede doelen om een kort interview af te nemen, ter aanvulling op de informatie die je ons verstrekt in het aanmeldformulier.

Aanvullende informatie

Stuur verder via de mail:

  • 1 x logo (min 500 px breed)
  • 3 foto’s van jullie goede doel, van 1024 x 768 px.
  • optioneel: een URL van een relevant Youtube/ Vimeo-filmpje

Doe dit zodra je je goede doel hebt aangemeld. Je kan de vier gevraagde bestanden mailen aan redactie@indisch3.nl met als onderwerp “Goede Doelenactie.”

Het aanmeldformulier

Let op: hoe wervender en publieksgerichter je het formulier invult, des te groter de kans dat we je goede doel presenteren zoals jij het voor ogen hebt.

[contact-form to=’redactie@indisch3.nl%26#x002c; hag_richard@hotmail.com’ subject=’Nieuwe aanmelding Goede Doelenactie’][contact-field label=’Naam van het goede doel’ type=’name’ required=’1’/][contact-field label=’Doel’ type=’textarea’ required=’1’/][contact-field label=’Wat doen jullie om dit doel te realiseren (activiteiten%26#x002c; communicatie%26#x002c; etc)?’ type=’textarea’ required=’1’/][contact-field label=’Wie zitten in het bestuur en in de raad van aanbeveling/ advies?’ type=’textarea’ required=’1’/][contact-field label=’Naam contactpersoon%26#x002c; telnr %26amp; e-mail voor het interview’ type=’textarea’ required=’1’/][contact-field label=’Website’ type=’url’ required=’1’/][contact-field label=’Adres en plaats van vestiging’ type=’text’ required=’1’/][contact-field label=’Als deze organisatie op Indisch3.nl komt%26#x002c; wat kunnen bezoekers dan doen om dit goede doel te steunen? Donaties%26#x002c; vrijwiligerswerk%26#x002c; …? Maak dit zo concreet mogelijk.’ type=’textarea’ required=’1’/][contact-field label=’Met welke wervende tekst wil jij onze lezers verleiden op dit goede doel te stemmen? (max 250 woorden)’ type=’textarea’ required=’1’/][/contact-form]

Denk eraan om ook de bijlagen mee te sturen in een aparte e-mail aan redactie @ indisch3.nl. We kijken uit naar de inzendingen.

Bekende geuren krijgen nieuwe gestaltes tijdens Indische kookwedstrijd 3.0

Terugblik op de SAYAH Gouden Rijstkom 2013

Wat was het ontzettend gaaf. Met een mannetje of 40 stonden we daar, hartje Amsterdam, ontzettend te genieten. Bekende geuren en ingrediënten werden samengevoegd tot nieuwe, eigentijdse spannende gerechten. Overkill of niet, op deze site ontbreekt nog een inhoudelijke reportage van onze kookwedstrijd. Dus nemen we je nog één keer mee terug, naar 4 november 2013, de dag van de cook-off voor de SAYAH Gouden Rijstkom 2013

Fotografie: André Ottevanger. Video: Amber Nefkens.

Tabitha en ik waren al vroeg op locatie – gelukkig, want door het noodweer stonden er kilometerslange files door het hele land. Meerdere deelnemers waren later, waardoor we op het laatst het kookschema omgegooid hadden. Het schema was zo opgebouwd, dat elk kwartier een kandidaat de keuken inging. Een van de inzenders, Stanly Rutten, moest helaas afzeggen. Zo startten we de eerste editie van de Gouden Rijstkom met zeven kandidaten.

Rahmi Dahlan

Rahmi Dahlan was de eerste kandidaat die de keuken in ging. Rahmi Dahlan (40 jaar) uit Noord-Holland heeft als ondernemer een cateringbedrijf aan huis gehad en heeft daarvoor gewerkt als stewardess bij Garuda. Rahmi groeide op in Makassar: “Makassar is beroemd om zijn verse vis uit de oceaan. Bij ons thuis aten wij bijna altijd verse vis, op verschillende manieren bereid. Sinds ik in Nederland woon, mis ik soms mijn traditionele eten van mijn kindertijd.” Rahmi deed mee met  Ikan goreng santen. Jurylid Lonny Gerungan was te spreken over haar gerecht, maar vond het jammer dat zij een bestaand recept veranderd had – daarmee verloor de inzending punten op het onderdeel authenticiteit. “Had dit gerecht gewoon de originele naam gegeven – en had het opgediend met de bijbehorende sambal,” gaf Gerungan de Indonesische mee.

Yvonne Slüper

Even leek het erop dat ons tweede kandidatenkoppel, Yvonne Slüper en Annemarie Bakker uit Den Haag, het niet zou redden. ‘Ik voelde me opeens niet zo goed worden,’ vertrouwde Yvonne me later op de dag toe. Net op het nippertje serveerde ze haar inzending uit: Lemper sajoer paniki. Yvonne Slüper (29 jaar): “Mijn passie voor koken komt zonder twijfel bij mijn moeder vandaan. Mijn band met Indonesië komt van mijn vaders kant.” Yvonne werkt in de wereld web en ict. Voor deze wedstrijd heeft zij een combinatie gemaakt van haar favoriete gerechten: “Ajam Paniki, Sajoer Boontjes en Lemper. Kenmerkend voor deze gerechten vind ik dat ze tijdloos zijn, maar vooral ook erg toegankelijk.” Jurylid Jeff Keasberry complimenteerde Yvonne met de originele presentatie, al vond hij de smaak was tegenvallen. “Zonde! Jullie zijn in de problemen gekomen met de tijd, het gerecht was niet warm meer.”

Francis Kuijk

De derde kandidaat was Francis Kuijk. Francis Kuijk (51 jaar) – die ook mee gedaan heeft met The Taste –  uit Noord-Brabant is zelfstandig ondernemer en auteur van ‘Kripik & kretek”, waarin ze en haar nichtje recepten van hun moeders en oma bundelde. “Met een Indische moeder die altijd in de keuken stond, kon het niet anders zijn dan dat ik deze familiegeheimen mee kreeg van haar.” Francis deed mee aan de cook-off met een Javaanse consommé met gerookte kip en boudin blanc. “Een echt Pascal Jalhaij-gerecht, door de boudin blanc,” vertelde Pascal. “Sterk van je dat je het een consommé hebt genoemd!”

Tim Sprangers

De volgende kandidaat was Tim Sprangers. Tim Sprangers (29 jaar) uit Amsterdam combineert in zijn twee leven twee uit de hand gelopen hobby’s: (schrijven over) muziek en koken.Ik houd veel van de Indische keuken, ben er mee opgegroeid en heb mij de afgelopen tien jaar behoorlijk ontwikkeld als kok en houd van het doorbreken van stigma’s.” Als kok werkte hij in meerdere restaurants in Brabant en Amsterdam en richtte zijn eigen cateringbedrijf op: John Pastinaak. De jury over Tim (in eerste instantie): “Een sober gerecht, ik vond je keuze van je ingrediënten heel erg sterk.”

Cliff Aluy

En zo waren we opeens over de helft. De vijfde kandidaat, Cliff Aluy (27 jaar) uit Noord-Brabant werkt al sinds zijn 16e in de horeca en verdiept zich momenteel onder meer in moleculair koken. Cliff is sous-chef en kookt graag met de ingrediënten van zijn roots; de Aziatische keuken. Zijn inzending heet “Balinees strand”, die hij met assistentie van zijn vriendin opdiende aan de jury. “Als je het hebt over een wedstrijdgerecht, dan is dat jouw gerecht. We hadden wel twijfels over de authenticiteit.”

Raymond Linde

De zesde kandidaat had een flinke wereldreis achter de kiezen om in Amsterdam te komen, maar ze waren er: Raymond Linde met kookmaatje Astrid. Raymond Linde (47 jaar) uit Overijssel is ondernemer en fotograaf en doet samen met Astrid Linde mee aan de kookwedstrijd. Zij hebben een seizoensgerecht ontwikkeld: hert in pittige kokossaus op een bedje van gesmoorde palmkool gegarneerd met rijstkroepoek. Lonny herkende ‘kerak’ in de rijstkroepoek. “Ah, dat ken je niet? Dat verklaart een hoop.”

Alex Lasatira en Mikal Lefevre

We hadden het laatste gerecht niet beter kunnen uitkiezen. Alex Lasatira en Mikal Lefevre hadden een bittergarnituur 3.0 ontwikkeld, mét Bintang. Alex Lasatira (30 jaar) en Mikal Lefevre (26 jaar) uit Noord-Brabant werken allebei in de foodsector en zijn derde generatie Moluks en Indisch. Mikal is freelance fooddesigner en vertelde al eens op onze site over zijn liefde voor koken: “Ik heb een grote passie voor eten verkregen doordat mijn opa altijd in de keuken stond te koken, lekker Indonesische gerechten maken in het kleine keukentje waar mijn vader is opgegroeid.” Alex is sous-chef en ondernemer: “Sinds kleins af aan heb ik altijd met vol bewondering mee gekeken bij mijn oma’s kookkunsten. Hierdoor is mijn passie voor koken en vers eten ontstaan.” “Te gek idee! Origineel. We hadden alleen moeite met de uitvoering. En we hadden gehoopt dat de technieken verfijnder zouden zijn.”

Intermezzo: de jury over de nieuwe Indische keuken

Tussen de presentaties van kandidaten in, presenteerde de jury onder leiding van chef Jalhaij een inspiratievoorbeeld van de nieuwe Indische keuken. “Hiermee willen we mensen inspireren om de Indische keuken weer sexy te maken,” vertelt Jalhaij. Journalist Ronald Hoeben van NRC maakte er een uitgebreide reportage over, die veel reacties heeft opgeroepen.

De uitslag

Verder kregen we een heerlijke lunch aangeboden door restaurant Blauw. Want nee, helaas, het publiek mocht niet meeproeven. We wilden het de kandidaten niet aandoen om ook nog eens voor 30+ man hun gerecht op te dienen. Maar wat zijn we nieuwsgierig geweest naar de smaken.

Juryberaad Gouden Rijstkom
Jeff Keasberry (l), Lonny Gerungan en Pascal Jalhaij (r) overleggen over de uitslag.

Na het juryberaad gingen alle kandidaten bij hun gerecht staan. Als dank voor deelname kregen zij allemaal een medaille voor hun nominatie.

Marc Pieplenbosch was namens SAYAH aanwezig – die alle kandidaten en juryleden naar huis heeft laten gegaan met een exemplaar van deze heerlijke spekkoeklikeur.

DSC_0828
Marc Pieplenbosch van SAYAH Drinks (l) in gesprek met Kirsten Vos (Indisch 3.0)

De drie juryleden hadden elk een eigen aandachtsgebied. Jeff Keasberry lette op de smaak en de passie die bleek uit het verhaal achter het gerecht. Lonny Gerungan beoordeelde de authenticiteit van de gerechten en de kwaliteit van de ingrediënten. Voorzitter Jalhaij waardeerde de presentatie en de kooktechniek. Verder had elk jurylid gelet op algemene kenmerken, zoals hygiene. En toen maakte Pascal de winnaar bekend. Bekijk het in de videoreportage die Amber Nefkens voor Indisch 3.0 maakte. Meer gedetailleerd jurycommentaar vind je in ons YouTube-kanaal. De individuele video’s zijn ingesteld en zullen in de loop van de dag beschikbaar zijn.

Aandenkens

Natuurlijk hebben wij de jury en de vrijwilligers niet met lege handen naar huis laten gaan. Elk jurylid heeft van Indisch 3.0 een persoonlijk aandenken ontvangen en een exemplaar van De smaak van verlangen. Want wat geef je in hemelsnaam aan drie van die specialisten op het gebied van de nieuwe Indische keuken? Een boek over hoe de Indische keuken van toen onze moeders en oma’s in de kampen op de been heeft gehouden leek ons wel gepast.

Op naar de Gouden Rijstkom 2014!
Dank allemaal, voor  jullie enthousiasme, creativiteit en doorzettingsvermogen. We gaan volgend jaar een nóg mooier event maken van de Gouden Rijstkom 2014. Heb jij daar een tip voor, of wil je eraan meewerken? Laat je reactie hieronder achter of verstuur hem met dit reactieformulier. Dit was onze berichtgeving over de SAYAH Gouden Rijstkom 2013.

Tips & belangstelling voor de Gouden Rijstkom 2014?

[contact-form subject=’Over de Gouden Rijstkom 2014′][contact-field label=’Je naam’ type=’name’ required=’1’/][contact-field label=’E-mailadres’ type=’email’ required=’1’/][contact-field label=’Ik reageer omdat’ type=’select’ required=’1′ options=’ik een tip voor jullie heb.,ik volgend jaar wil meehelpen.,ik volgend jaar wil meedoen.’/][contact-field label=’Licht je reactie toe.’ type=’textarea’ required=’1’/][/contact-form]

 

 

Zin in een vet feest? Ga naar Wish for Wins!

Op zaterdag 30 november a.s. organiseert stichting WINS in samenwerking met diverse partijen WISH 2013, een benefiet voor stichting Weeskinderen Indonesië naar School. Indisch 3.0 mag voor deze vette dansavond 3x 2 vrijkaarten weggeven. Hoe je die kan winnen? Simpel. Vul dit reactieformulier in voor 28 november a.s. en je hoort van de organisatie of jij gewonnen hebt!

[contact-form to=’tamara.rijnenberg@winsfoundation.com; kirsten@indisch3.nl’ subject=’Ik wil kaarten winnen (via Indisch 3.0)!’][contact-field label=’Naam’ type=’name’ required=’1’/][contact-field label=’E-mail’ type=’email’ required=’1’/][contact-field label=’Ik wil naar WISH for WINS omdat…’ type=’textarea’ required=’1’/][/contact-form]

Op deze avond kan je genieten van optredens van verschillende bands en een dansje doen op de klanken van DJ Bono. Bovendien vindt er wederom een benefiet veiling plaats met bijzondere veilingstukken en bij het Rad van Fortuin prijzen winnen winnen. En uiteraard zijn er lekkere Indische maaltijden, snacks en saté verkrijgbaar!

WIN WIN WIN. Dit benefietfeest is een WIN-WIN situatie. Voor jou is het een leuke, gezellige en gevarieerde feestavond. Daarnaast help je de weeskinderen in Indonesië.

WishforWins
WISHvoorWINS wordt mede mogelijk gemaakt door o.a. 333travel, Grace Robinson evenementen, GUMMMbar, studio Jones, Cosacon, ZinneBeelden Fotografie, ZINplicity Social Media Management, Indisch3.nl, ABBC events, Toko Kok Kita, Toko Vonn, Restaurant Lemon Grass en vele anderen. Zij staan er garant voor dat het een bruisend feest wordt.

GRATIS PARKEREN bij GUMMMBAR

Dit evenement vindt plaats in de Gummmbar in Amsterdam op 30 november van 20.00 – 01.00 uur. Deze sfeervolle locatie is makkelijk te bereiken met openbaar vervoer. Bovendien is parkeren gratis. Zie ook www.gummmbar.nl. Onze gastheer is Maarten Jonker.
RESERVEREN KAARTEN

Entree in voorverkoop: € 15,– p.p.

Beperkt aantal kaarten beschikbaar, reserveren via www.stichtingwins.nl of per email bij Tamara Rijnenberg (tamara.rijnenberg@winsfoundation.com) onder opgave aantal kaarten, voor- en achternaam en email adres. Wacht er niet te lang mee, want op = op. Telefonische informatie: 06-3617 6981

Meer informatie is te vinden op de site van de stichting WINS http://www.stichtingwins.nl/ en op Twitter: http://www.twitter.com/WISHvoorWINS, of Facebook!
https://www.facebook.com/WISHvoorWINS
https://www.facebook.com/WINSprojectNetherlands

Tot de 30e november!

gummbar

 

Fotoreportage Gouden Rijstkom

De echte reportage laat nog even op zich wachten. Om het wachten te verzachten: de fotoreportage. Met dank aan Andre Ottevanger!

Tim Sprangers wint eerste SAYAH Gouden Rijstkom

“Dit is de smaak van verlangen 3.0.”

De kokende journalist Tim Sprangers (29) uit Amsterdam heeft afgelopen maandag de eerste editie van de SAYAH Gouden Rijstkom gewonnen. Met zijn Lemper van gerookte schar op een bedje van gado gado, overtuigde hij de jury. Pascal Jalhaij, Lonny Gerungan en Jeff Keasberry kozen zijn inzending als beste van de zeven inzendingen.

Juryvoorzitter en chef Jalhaij: “Dit gerecht had alle elementen waar de nieuwe indische keuken voor staat. Authentieke pure smaken, goede bereiding, juiste keuze van ingrediënten, en we proefden zijn verhaal:de smaak van verlangen 3.0.” Met dit jury-oordeel heeft de 29-jairge Amsterdammer en Indo 300 euro gewonnen, de eerste SAYAH Gouden Rijstkom 2013 en mag hij zijn gerecht aanbieden aan de indonesische ambassadeur en opdienen op een vakdiner voor meesterchefs.

De SAYAH Gouden Rijstkom 2013. Foto: André Ottenvanger/ Indisch 3.0 2013.
De SAYAH Gouden Rijstkom 2013. Foto: André Ottenvanger/ Indisch 3.0 2013.

Tim Sprangers over zijn gerecht: “Mijn opa maakte vroeger de lempers. Dat was een dag feest en tegelijkertijd een crime. Opa stond nooit in de keuken. Die plek was daarom absoluut verboden terrein. Opa kon namelijk behoorlijk chagarijnig worden.”

Het winnende Lemper van gerookte schar van Tim Sprangers. Foto: André Ottenvanger/ Indisch 3.0.
Het winnende ‘Lemper van gerookte schar’ van Tim Sprangers. Foto: André Ottenvanger/ Indisch 3.0.

“Dat is lang geleden, ik kan het me vaag herinneren. Hij overleed ruim tien jaar geleden, mijn oma overleed vorig jaar. Met haar kon ik uren praten over eten. En dus ook over lempers. Toen stuitte ik op een verbazing, oma verklaarde uit alle eerlijkheid dat ze eigenlijk niet wist hoe je lempers maken moest. Ik keek in haar receptenboek, maar het antwoord bleef uit. We kwamen tot de conclusie dat de kruiden van haar soto waarschijnlijk overeen kwamen met die van opa’s lemper. Die staan dan ook in het recept.”

Tim maakt de borden op. Foto: André Ottenvanger/ Indisch 3.0.
Tim maakt de borden op. Foto: André Ottenvanger/ Indisch 3.0.

“Ik houd veel van de Indische keuken, ben er mee opgegroeid, en kook nu ruim twee jaar voor een redelijk traditioneel Indisch eetcafé. Maar ik heb mij de afgelopen tien jaar behoorlijk ontwikkeld als kok en houd van het doorbreken van stigma’s. Het kruidenmengsel van de soto verdient een monument, maar waarom de combinatie met vlees. Waarom niet met een lekkere vis uit de Noordzee? Ik kies voor de schar, voer voor de kat werd vroeger gezegd, maar niets is minder waar. Het is een ondergewaardeerde heerlijkheid.”

Tim Sprangers aan het koken
De winnaar bereidt zijn gerecht voor. Foto: André Ottenvanger/ Indisch 3.0

“Gado gado is misschien wel mijn favoriete Indische gerecht, vooral door de verse groenten en eenvoud in contrast met het vaak heftige kruidenamalgaam. Maar ook hierbij vroeg ik mij af, waarom toch altijd dezelfde groenten? Ik kies voor typische seizoensgroenten van oktober en november. De kleurencombinatie is mooi. De pindasaus maak ik lekker fris en neutraal, zodat de lemper niet verzuipt in het sausgeweld en de sprekende djeroek poeroet in de lemper weer mooi terugkomt in de gado gado.”

Pascal Jalhaij, Tim Sprangers, Lonny Gerungan en Jeff Keasberry. Foto: André Ottenvanger/ Indisch 3.0.
Pascal Jalhaij, Tim Sprangers, Lonny Gerungan en Jeff Keasberry. Foto: André Ottenvanger/ Indisch 3.0.

Twee weken geleden nomineerde de jury tien deelnemers van acht gerechten voor deelname aan de cook-off op 4 november, de finale van de kookwedstrijd de Gouden Rijstkom. Afgelopen maandag streden negen deelnemers – een deelnemer had moeten afzeggen – om deze prijs, die voor het eerst georganiseerd is door Indisch 3.0, een online magazine voor Indische jongeren.

Een paar van de opgediende gerechten. Foto: André Ottenvanger/ Indisch 3.0
Een paar van de opgediende gerechten. Foto: André Ottenvanger/ Indisch 3.0

Indisch 3.0 heeft de kookwedstrijd georganiseerd om de Indische keuken – die al sinds de jaren ’50 onveranderd is – te vernieuwen, sexy te maken en spannend, voor Indische jongeren die professioneel of hobbymatig in de keuken staan. De SAYAH Gouden Rijstkom 2013 is mogelijk gemaakt door SAYAH drinks, de Indonesische ambassade, restaurant Blauw, HANOS en Keizer Culinair.