3.0 op de werkvloer: Louise Hildebrand

Een eigen bedrijf en toch rust hebben? Het kan.

Alles hebben en niet gelukkig zijn. Dat was mijn motivatie om het bedrijf Mental Fitness 4U op te richten. Dit is mijn verhaal. Een verhaal over anders zijn. Een verhaal over zoeken naar rust, tevredenheid en geluk. En een verhaal over passie. Mijn passie om mensen in 3 sessies mentaal fit en sterk te maken. 

Anders 

Als klein kind heb ik me altijd anders gevoeld. Dat was ook logisch want ik zag er anders uit. Getint. Een beetje geel. “Ben je een Chineesje?”, werd me vaak gevraagd. “Je bent geen Nederlander in ieder geval.” En dat vond ik raar. Want ik wist niet beter dan dat ik in Nederland ben geboren. Dan ben ik toch Nederlander? Tussen al mijn blanke klasgenootjes en vriendinnetjes voelde ik me in ieder geval Nederlander en geen buitenlander. Maar mijn uiterlijk verraadde mijn Indische afkomst. Een mix tussen Chinees, Indonesisch, Nederlands en Zwitsers bloed. Tja, dan blijf je een buitenbeentje. Ook al voelde ik me van binnen Nederlands.

Studiebol

Op de middelbare school was ik een studiebol. Ik streefde naar hoge cijfers en wilde goed presteren. Dat werd me met de paplepel ingegoten. Mijn moeder heeft alleen drie jaar basisschool gevolgd dus motiveerde zij me aan alle kanten om vooral aan mijn toekomst te werken. Goed leren, hoge cijfers halen, een goede baan vinden en nooit afhankelijk worden van een man. Dat was haar motto. En dat motto, daar hield ik graag aan vast. Want ik wilde mijn moeder niet teleurstellen. Ik wilde dat zij trots op me was. Dus leerde ik veel en goed. Zelfs in het weekend. Uitgaan en ontspannen? Dat zat er niet in. Ik moest vooral werken aan mijn eigen onafhankelijkheid.

Foto: Michael Abels
Foto: Michael Abels

Psychologie

Na het vwo ging ik psychologie studeren in Nijmegen. Mijn ouders waren het daar aanvankelijk niet mee eens (Je wilt toch niet werkeloos thuis zitten?), maar zo koppig als ik was volgde ik mijn interesse. De psyche van de mens, die boeide me enorm. Ik had geen idee wat ik met deze studie ging doen, maar dat vond ik op dat moment niet belangrijk.

Na mijn studie verhuisde ik naar Alkmaar om samen te wonen met mijn partner van destijds. Daar vond ik een baan als hoofd- en eindredacteur bij een reclamebureau. Het was een tijd van hard werken, presteren, geld verdienen en grenzen overschrijden. Het woord ‘nee’ kende ik niet en ik nam belachelijk veel werk op mijn schouders. Als ik terugkijk op die periode dan denk ik: hoe heb ik dat in godsnaam allemaal gedaan? Ik was een workaholic en verre van gelukkig. Logisch dat ik depressief raakte en een burn-out kreeg.

Ongelukkig

Al vanaf de middelbare school kende ik periodes van somberheid. En dat frustreerde enorm want ik begreep het niet. Volgens mijn omgeving had ik alles en moest ik niet klagen. Ik was gezond, zag er goed uit en kon goed leren. Ik had nooit honger geleden, ik had geen oorlog meegemaakt en ik kreeg de mogelijkheid om te studeren.

Na mijn studie kreeg ik een goede baan, kon ik dure spullen kopen en had ik een leuke vriend. Ik had geen recht om ongelukkig te zijn. En omdat ik me toch ongelukkig voelde, voelde ik me schuldig. Ik kon het voor mijn gevoel niet maken om ongelukkig te zijn. Vooral naar mijn ouders toe. Hoezo was ik niet gelukkig? Ik had toch alles? In hun ogen was ik gewoon verwend. En dat deed pijn.

Mental Fitness 4U

In 2005 besloot ik, nadat het reclamebureau failliet ging, om zelfstandig tekstschrijver te worden. Toch bleef de psyche van de mens me trekken. Ook omdat ik zelf nog steeds worstelde met negatieve en sombere gedachten. Ik wilde een oplossing vinden voor mensen zoals ik. Mensen die langdurig onrust voelen en die allerlei dingen hebben geprobeerd om die onrust te bestrijden. En zo ontstond het idee om een training of cursus op te zetten.

Een concrete training gericht op kennisoverdracht om mensen mentaal sterk te maken. Want tijdens mijn zoektocht naar geluk werd vooral één ding duidelijk: langdurig geluk vind je niet in externe dingen zoals hoge cijfers, een studie, geld, status, een mooi huis, kleding of dure spullen. Tenminste, ik niet. Ik begon te kijken naar mijn eigen wensen en verlangens, los van de buitenwereld. En ik besefte dat ik mijn manier van denken moest aanpakken. Toen is mijn 3-stappenmethode is geboren.

Foto: Michael Abels
Foto: cursist Mental Fitness 4U

Ik begon deze methode op bescheiden schaal te geven op de sportscholen waar ik ook sportlessen gaf. Ik merkte dat de training aansloeg. Juist omdat de training heel praktisch, concreet en duidelijk  is. Geen zweverig gedoe. Geen moeilijke theorie en goed te volgen. Drie sessies is voor mensen ook goed te overzien. Na de eerste sessie zie ik mensen al veranderen. Ze zijn positiever, maken betere keuzes en hebben geweldige inzichten. Ook mensen die jaren therapie hebben gehad! Dat geeft me enorm veel voldoening en energie. Het sterkt mij in het gevoel dat ik een hoop voor mensen kan betekenen.

Falen?

Mensen die me nu leren kennen kunnen zich niet voorstellen dat ik ooit negatief was en depressief. Deze periode zie ik niet als falen of iets om voor te schamen. Sterker nog, het feit dat ik mindere periodes heb gekend zorgt ervoor dat ik mensen beter kan helpen. Ik weet namelijk hoe moeilijk het is om te veranderen. En ik weet hoe lastig het is om negatieve gedachtes te bestrijden. Jezelf mentaal fit en sterk voelen, dat is gewoon keihard werken. Dag in dag uit. En dat is iets wat ik mensen tijdens de eerste trainingssessie al duidelijk maak.

Bescheiden

Sinds dit jaar durf ik uit de schaduw te stappen en mensen te vertellen wat ik doe. Ik zoek de publiciteit op en benader actief bedrijven. Jaren heb ik me bescheiden opgesteld. Totdat ik de boodschap hoorde: “Waarom zou je genoegen nemen met 50 mensen per jaar helpen als je ook 500 mensen kunt helpen? Er zitten mensen te wachten op jou en jouw trainingsmethode. Ze moeten je alleen wel weten te vinden.” Die boodschap schudde me wakker. Want mijn passie, mensen mentaal fit en sterk maken, die wil ik graag met zoveel mogelijk mensen delen. Ik wil voorkomen dat mensen net als ik jaren aan het zoeken zijn naar rust en geluk, terwijl de kennis voorhanden is. Je moet alleen wel weten waar je deze kennis moet zoeken. En daar kan ik bij helpen!”

Jij op in de sport?

Indisch 3.0 laat zien wat Indo’s doen. Wil jij over je sport vertellen? Beantwoord deze vragen dan zo volledig mogelijk en wie weet sta jij binnenkort op Indisch3.nl!

 

[contact-form subject='[Indisch 3.0. Magazine %26amp; meer.’][contact-field label=’Voor- en achternaam’ type=’name’ required=’1’/][contact-field label=’E-mailadres’ type=’email’ required=’1’/][contact-field label=’Mobiel/ Telefoon’ type=’text’ required=’1’/][contact-field label=’Welke sport doe je?’ type=’text’ required=’1’/][contact-field label=’Is die sport verwant aan je Indische/ Molukse roots? Hoe?’ type=’text’ required=’1’/][contact-field label=’Wat vind je leuk aan die sport? Wat van die sport maakt dat je hem bent gaan doen?’ type=’text’ required=’1’/][contact-field label=’Wat betekent je Indische roots voor jou?’ type=’text’ required=’1’/][contact-field label=’Beschrijf je Indische wortels eens? Via wie%26#x002c; uit welke plek%26#x002c; etc?’ type=’textarea’/][contact-field label=’Wat is Indisch%26#x002c; volgens jou?’ type=’text’ required=’1’/][/contact-form]

Een Indo en Pencak Silat

Toch wel stoer, weer een melati. Wij mannen moeten oppassen op onze Indo vrouwen..Gevaarlijk dese… De 18-jarige Kinsey uit de Zaanstreek deed een demonstratie tijdens de Pencak Silat Seni op 20 april 2013, zo sierlijk en zo zacht, maar ze eindigde hard en spectaculair, het was een mooi gezicht. 

Kinsey tijdens de Pencak Silat Seni Den Haag Foto: Made by Chimofu.nl
Kinsey tijdens de Pencak Silat Seni Den Haag
Foto: Made by Chimofu.nl

Timpeh vraagt aan….. Kinsey

Timpeh: Welke martial art doe je?

Kinsey: Ik beoefen de martial art Perguruan Pencak Silat Manyang. Deze martial art komt uit Indonesië, oost-Java, uit de plaats Suberpucung. De school is opgericht in Nederland door Guru C.D. Kessing. Onze stijl is de Manyang wat in het Maleis wesp betekent.

Tijdens het Nederlandse bewind was het openlijk beoefenen van Pencak Silat en het bezit van wapens verboden. Pencak Silat ging ondergronds. De bewoners van Indonesië oefenden ’s nachts in zwarte pakken en overdag gemaskeerd als sierlijke dans onder begeleiding van gamelan en kendang muziek. De verbloeming van de vechttechnieken vinden wij nog steeds terug in de sierlijke bewegingen van de kembangan.

Er wordt aangenomen dat eeuwen geleden priesters en monniken technieken ontwikkelden om zichzelf te verdedigen. Hierbij bestudeerden zij het gedrag van dieren, met in het bijzonder de overlevingstechnieken. Ook nu nog geven wij aan sommige technieken dierenbenamingen, zoals harimau of macan (tijger), ular (slang), monjet of keteh (aap) en manyang (wesp).

Tijdens het Nederlandse bewind ging Pencak Silat ondergronds.

Timpeh: Waarom heb je besloten om deze martial arts te doen?

Kinsey tijdens een demonstratie Foto: Kinsey
Kinsey tijdens een demonstratie
Foto: Kinsey

Kinsey: Omdat mijn familie uit Bandung op Java komt en mijn opa beoefende Pencak Silat, vandaar dat mijn interesse hier ook lang bij de Pencak Silat.

Timpeh: Wat is tot dusver je grootste succes?

Kinsey: Zelf vind ik mijn grootste succes dat ik met het Manyang demoteam mag optreden door heel Nederland. Het is een geweldig team en ik ben trots dat ik hieraan mag meedoen.

Timpeh: Welke prijzen heb je gewonnen?

Kinsey: Vooral Tanding prijzen wat de vechtwedstrijden zijn. Maar ook de Seni wat de stijlwedstrijden zijn.

De verbloeming van vechttechnieken zie je terug in de sierlijke bewegingen.

Timpeh: Wat zijn je ambities?

Kinsey: Ik wil graag mijn zwarte band behalen.

Timpeh: Wat is je mooiste ervaring in het leven?

Kinsey: Dat ik 2 jaar geleden naar Indonesië ben gegaan met mijn ouders en de geboorteplaats van mijn tantes en oom mocht bezoeken. Maar ook dat ik een demonstratie van de Nederlanderse Pencak Silat mocht geven in Sumatra, dat was een hele eer.

Kinsey Foto: Kinsey
Kinsey
Foto: Kinsey

Timpeh: Wat is voor jouw Indisch zijn?

Kinsey: Het lekkere eten!

Timpeh: Welke Indo tik heb jij? (B.v. lekker kunnen pitjitten of overal sambal erbij)

Kinsey: Veel eten!

Timpeh: En als laatste vraag, deze moet gewoon gestelt worden…..
Wat is je favoriete eten? ( Mag één, maar kèn meer)

Kinsey: Ajam paniki en saté zonder katjang saus.

Terima kasih Kinsey voor het interview.

Kinsey: Sama sama

Martial Arts 3.0 # 6 Pencak Silat

Aanstaande zaterdag is de eerste demonstratie van Pentjak Silat op de Tong-Tong Fair te zien (25 mei, 18:00 uur, Tong-Tong Podium). Onderaan deze post vind je alle data van Pentjak Silat-demo’s en workshops op de Tong-Tong Fair. Maar wat is dit eigenlijk voor sport? Timothy verdiepte zich erin.

Een halve eeuw geleden is het pencak silat met de eerste generatie Indische Nederlanders naar Nederland gekomen. Dankzij deze Indische Nederlanders is het gezamenlijke culturele erfgoed van Nederland en Indonesië behouden gebleven. Op 20 april 2013 was het Festival Pencak Silat Indonesia 2013 in het Museon te Den Haag. Wij, mijn vader en ik, waren uitgenodigd door Kepala Guru Kessing van Perguruan Pencak Silat Manyang. Samen met  mijn vader en oom uit Amerika reden we richting Den Haag om dit festival bij te wonen.

Kopstukken
Het festival was al begonnen toen wij binnen kwamen. De geluiden van gamelan en krontjong kwamen ons tegemoet. We zagen veel kleurige pakken van de deelnemende pencak scholen. Ik ben niet bekend in de pencak wereld, maar er waren veel kopstukken van de Nederlandse Pencak. Zoals Kessing, Pfefferkorn, van der Geugten en nog veel meer. En natuurlijk de Indonesisch ambassadeur.

Demo team Pencak Silat Mayang Foto: Made by Chimofu.nl
Demo team Pencak Silat Mayang
Foto: Made by Chimofu.nl

Ambassadeur Marsudi
Tijdens de officiële opening door de ambassadeur van Indonesië mevrouw Retno Marsudi,  benadrukte ze het belang van dit Festival, namelijk dat dit een goede communicatie middel is om niet alleen de samenwerking tussen de Pencak Silat Scholen in Nederland te binden en te  bevorderen, maar nadrukkelijk ook om de banden tussen Nederland en Indonesië in alle facetten te versterken. Ze zag het festival als een handreiking  en als een gebaar aan Nederland. Tenslotte bedankte ze alle deelnemers van het Festival en wenste ze hun succes.

Stijlen
Op dit Festival waren Pencak Silat stijlen uit de streken op Sumatra, West/ Midden/ Oost Java, Madura, de Molukken en alle andere streken van Indonesië aanwezig. Het was vier uur lang genieten van de demonstraties, vol van sierlijkheid, maar met dodelijke technieken.

Dieren
Pencak Silat is een verzamel naam voor de traditionele Indonesië vechtkunsten. De stijlen verschillen per streek, maar je zie dat er veel gekeken werd naar de dieren.  De dieren worden veel geïmiteerd. De technieken werden  in de loop van de tijd aangepast en geperfectioneerd. Hier in Nederland is het Pencak Silat voor het grootste gedeelte gericht op de fysieke kant, terwijl in Indonesië het mentaal spirituele element ook een belangrijk onderdeel is.

Verdedigingsmethode
Wanneer en wie Pencak Silat ontwikkelt heeft, is nog tot op heden een vraag. Maar het is wel één van de oudste martial arts in Zuid oost Azië. We gaan er vanuit dat de oude bewoners van Indonesië een verdedigingsmethode hebben ontwikkeld tegen de natuurlijke vijanden en tegen agressieve stammen. Er zijn meer dan 150 verschillende stijlen  en binnen deze stijlen zijn nog substijlen.  Het ontwikkelen van stijlen blijft doorgaan. Ook vandaag de dag worden stijlen ontwikkeld.

Klassiek en modern
Binnen de Pencak Silat zijn er 2 stromingen: de klassieke en de moderne stroming. De klassieke stroming is de traditionele en authentieke vorm van de Pencak Silat uit West Sumatra, Silek Tuo (oude Silat). Silek Tuo  is meer gericht op worp-, breek en verwurgingstechnieken en niet zo zeer op stoten en trappen. De ademhaling en meditatie ter bevordering van de samenwerking tussen lichaam en geest is een belangrijk onderdeel van Silek Tuo. De moderne stijlen zijn meer gericht op het fysieke element van de silat. Meer het zelfverdediging, demonstraties en wedstrijden.  De invloeden van andere martial arts, zoals de Chinese gevechtskunsten, zijn wel te zien in de moderne Pencak Silat.

Bambu Gila Foto: Made by Chimofu.nl
Bambu Gila
Foto: Made by Chimofu.nl

Vier peilers
De PERSILAT is een wereldfederatie die een norm hebben gesteld waar de pencak Silat uit bestaat: Mentaal-spiritueel, Bela Diri ( zelfverdediging), Seni ( kunst) en Olah Raga ( Sport en wedstrijd). De Pencak Silat Mentaal en Spiritueel is de mentale en geestelijke ontwikkeling van de Pencak Silat. Het doel hiervan is om innerlijke rust en een geestelijke balans te krijgen.

Bela Diri en Seni
Het doel van Bela Diri is zelfbescherming en zelfverdediging. Door de training wordt zelfverzekerheid  en geestelijk belans gestimuleerd. Als je de technieken van Bela Dari harmoniseert met de esthetische normen en waarden krijg je Pencak Silat Seni. Deze normen hebben als doel om de sierlijkheid en schoonheid van de Pencak Silat te tonen.  Meestal wordt dit gedaan op muziek ( gamelan of krontjong). En als laatste is er de Olah Raga. Dit is het wedstrijdonderdeel van de Pencak Silat en gebasseerd op de Bela Diri. Twee beoefenaars strijden elkaar op de mat. Verder is het bedoeld om fysieke kracht en conditie te ontwikkelen.

Pencak Silat Olah Raga Foto: Made by Chimofu.nl
Pencak Silat Olah Raga
Foto: Made by Chimofu.nl

Meer zien van het festival? Bekijk mijn filmpje of ga naar de fotoreportage op mijn site.

Meer Pentjak Silat zie je op de Tong-Tong Fair, tot en met 2 juni 2012:

  • Pencak Panca Sila, 25 mei
  • Advendo, 29 mei
  • Tontonan Dua o.l.v. Charles Renoult, 30 mei
  • Paatje Phefferkorn, 31 mei
  • Pencak Melayu van Pencak Satria, 2 juni

Martial Arts 3.0 # 4 – Tae Bo

Even een zijstraat inslaan. In 1989 werd ik gevraagd of ik aerobic wedstrijden wilde doen. Ik, een budoka en body builder, ging toch zeker niet een beetje huppelen in een strak pakje? Ik wilde mee doen aan een body building wedstrijd. Je kent het wel te klein broekje, te veel bruine verf op het lichaam en veel spieren ( ik was toen iets van 67 kg).

Melati’s
Maar toen werd er gezegd: “Je staat dan met 20 kerels op het podium en je moet dan zo uitblinken om te winnen!” Ik denk: “Loh, maar ik zie er toch bagus uit?” “Als je gaat aerobicen, dan zijn er weinig mannen en veel vrouw.”En ik meteen: “Ja!!” Adoe… Timpeh in een strak pakje en al die melati’s. Dus ik ging aerobic’en. Voor aerobic moest je sterk, lening en ritmisch zijn en dat was ik wel aardig, natuurlijk door mijn vechtsport achtergrond.

Wedstrijden

Vader en zoon  Foto: Timothy Bruininga
Vader en zoon
Foto: Timothy Bruininga

Ik ging trainen en daar was het moment aangekomen: voor het eerst, in een strak pakje, helemaal alleen op het podium. En het was gaaf!! Echt een leuke ervaring. Ik heb tot en met 1992 mee gedaan aan wedstrijden. Drie jaar lang was ik Tweede van Nederland Aerobics.

Billy Blanks
Vanwege mijn opleiding ben ik gestopt met het wedstrijd aerobics. Maar ik was wel druk met het les geven van aerobic, steps. In 1996 ben ik helemaal gestopt met het aerobics, te veel blessures en ging weer naar de body building.  Vechtsport was op een heel laag pitje, maar niet vergeten. Toen kwam in 1999 Billy Blanks met zijn Tae Bo, dus ik dacht… dat is gaaf en ben begonnen met Tae bo naast mijn body building.

Adoe… Timpeh, in een strak pakje?

Koning

VoorrondeNK Aerobic 1991  Foto: Max Lesimanuaja
Ik tijdens een voorronde NK Aerobic 1991
Foto: Max Lesimanuaja

Ik ben naar de workshop geweest in Amsterdam en jaren later mocht ik Billy Blanks de hand schudden in Amersfoort en bijna een gevecht aangegaan met hem, hij wilde mijn nasi hebben…. Ik dacht het niet… Al ben je de koning, maar je komt niet aan een Indo zijn nasi. Ik heb tot en met 2007 Tae Bo lessen gegeven.

Sub martial art
Maar waarom Tae Bo in de aflevering Martial Arts 3.0? Tae Bo is geen martial art, maar heeft zijn roots in de martial arts. De oprichter Billy Blanks meervoudig wereld kampioen karate en taekwondo. Door deze invloeden vind ik Tae Bo het een sub martial art. Kenmerken is ook hier je grenzen opzoeken en verleggen. Durf het uiterste te geven. En daarnaast is het altijd lekker om op muziek te werken.

Cardio workout
Toen Billy Blanks hier in Nederland was in 2007, heb ik meegedaan met een workshop. De eerste vraag van Billy was: ‘Wie heeft een vechtsport-achtergrond?’ De meeste mensen staken hun hand omhoog. Het enige wat Billy toen zei, was: ‘Het gaat voor jullie moeilijk worden. Je moet je vechtmethode aan de kant zetten en je vechttechnieken gebruiken op de tae bo manier. Tae Bo is geen contact sport, maar een cardio workout met vechttechnieken.’ En ik moet zeggen: het was moeilijk, ook al gaf ik  al jaren les.

Het was moeilijk, ook al gaf ik  al jaren les.

Tae Bo
Wat betekent Tae Bo? Tae is een afkorting van taekwondo  en Bo komt van boksen. Tegelijk staat Tae Bo voor:
• Total commitment to whatever you do
• Awareness of yourself and the world
• Excellence, the truest goal in anything you do
• (the) Body as a force for total change
• Obedience to your will and your true desire for change

Billy Blanks 2007 Foto: made by Chimofu.nl
Billy Blanks 2007
Foto: made by Chimofu.nl

Motivator
Het verschil tussen Tae Bo en een “standaard” aërobe work-out ( steps, aerobics) is dat Tae Bo gericht is op de ziel, geest en lichaam.
In 1976 ontwikkelde Billy Blank de tae bo. Als je de commerciële schil weg laat is Billy Blanks een prettig persoon die veel denkt over het leven en hoe je je doelen kan halenVoor zo’n grote ster, is het een ster qua persoon. Het is echt een motivator, een man down to earth, meelevend en erg gastvrij. Door de video van tae bo, wel bekend van Tell Sell, werd het een hype. In 1999 werd Tae Bo geïntroduceerd in Nederland.

Fanatiek
De bedoeling van Tae Bo is niet zelfverdediging, het is bedoeld om fitheid te verhogen door middel van beweging. Het is een aerobic training om alle spieren van het lichaam te versterken. Naast het versterken van het lichaam gaat het om het verbeteren van balans, flexibiliteit en coördinatie. Tae Bo biedt zelfbewustzijn en zelfvertrouwen  net als bij alle andere martial arts. Tae Bo is een leuke aerobe work-out waar je lekker fanatiek bezig kan zijn, zonder dat je blauwe plekken krijgt – normaal gesproken!

Piala Eropa 2012

Edwin van der Sar over het verlies van Oranje.

De EK-beleving in Indonesië

EK finale Spanje - Italie Locatie: RRI Surabaya. Datum: 02/07/2012 Foto: Rennie Roos
EK finale Spanje – Italie Locatie: RRI Surabaya. Datum: 02/07/2012 Foto: Rennie Roos

EURO 2012 was groot in Indonesië, ook al werd alles hier pas midden in de nacht uitgezonden. TV-programma’s stonden in het teken van het EK, kranten drukten speciale EK-edities en op straat werd met gigantische bilboards reclame gemaakt voor het belangrijkste voetbaltoernooi van het jaar.

Edwin van der Sar over het verlies van Oranje.
Zelfs analist Edwin van der Sar kan op Indonesische televisie niet voorkomen dat Nederland wordt uitgeschakeld door Portugal. Locatie: Pamekasan, Madura. Datum: 18-06-2012 Foto : Rennie Roos

Jong en oud stonden bovendien achter Oranje, al vroeg ik mij zo nu en dan wel af, welk Oranje: de oudere generatie sprak vooral over Van Basten, Gullit en Rijkaard, en niet over Sneijder, Van Persie en Van der Vaart.

Om de finalewedstrijd te kijken, stapte ik vannacht rond een uur of half  uit de auto, voor het RRI-gebouw in Surabaya. Meteen zag ik veel jonge Indonesiërs, een groot scherm en daarop het nationale elftal van Spanje – een flashback naar de finale van 2010. Helaas was Oranje alweer twee weken thuis en Italië de tweede finalist. Wat bij voorhand een spannende wedstrijd had moeten worden, werd een galavoorstelling voor de Spaanse supporters: de 4-0 overwinning is nu al legendarisch.

EK finale Spanje - Italie Locatie: RRI Surabaya. Datum: 02/07/2012 Foto: Rennie Roos
EK finale Spanje – Italie Locatie: RRI Surabaya. Datum: 02/07/2012 Foto: Rennie Roos

De sfeer tijdens de wedstrijd was erg gemoedelijk en, in tegenstelling tot in 2010, vond ik het nu niet heel erg om tussen de juichende Spaanse aanhang te zitten. Tijdens de wedstrijd rookten we gezamenlijk kretek, bestelden we eten bij de Kaki Lima’s en schreeuwden we zo nu en dan BOEH!  als het beeld even uitviel. Al met al een leuke ochtend, die door de meesten niet met een biertje werd afgesloten, maar met het ochtendgebed in de moskee.

Sinds de halve finales konden inwoners van de kampungs van de wedstrijden genieten dankzij een beamer.

Het tijdsverschil zorgde er helaas voor dat we het EK hier niet optimaal konden volgen. Veel mensen sloegen de groepswedstrijden over, omdat twee uur ’s nachts simpelweg te laat is. Iedereen was wel op de hoogte van de uitslagen, en naarmate het toernooi vorderde, groeide het aantal kijkers gestaag. Sinds de halve finales konden inwoners van de kampung van de wedstrijden genieten dankzij een beamer, in ruil voor een kleine bijdrage. Midden in de nacht keken mensen de afgelopen week dus voetbal en – onder invloed van de 24-uurs openingstijden van fastfoodketens – aten ze daar Happy Meals bij.

Afgelopen week zag ik in de documentaire Oranje Ambon op Uitzending Gemist hoe Ambon oranje kleurde tijdens het WK in Zuid-Afrika. Met Giovanni van Bronckhorst als aanvoerder van Oranje leek het niet meer dan logisch dat vele Molukkers en Indonesiërs achter het Nederlands elftal stonden. Ik had inderdaad het idee dat na het vertrek van Gio, de support voor Oranje zou afnemen – maar ik had het mis. In Surabaya staan de winkels nog steeds vol met Oranje merchandise, op televisie zie je presentatoren gehuld in oranje shirts en op Bali heb ik nog nooit zoveel Nederlandse vlaggen gezien.

Oranje-recame in Surabaya. Foto: Rennie Roos
Oranje-recame in Surabaya. Foto: Rennie Roos

Gezien onze geschiedenis blijf ik dat bijzonder vinden, dat er zoveel Indonesiërs zijn die voor Oranje juichen. Wie had in de jaren vijftig gedacht dat er vandaag de dag weer vele Indonesiërs de straat op zouden gaan en met trots een roodwitblauwe vlag zouden dragen? In Oranje Ambon probeert Jim Pentury via voetbal twee bevolkingsgroepen dichter bij elkaar te brengen. Ik denk dat het Nederlands elftal daarin al geslaagd is, want dankzij Oranje wordt er namelijk weer “Hup Holland” geroepen in een land waar een halve eeuw geleden nog Nederlanders verjaagd werden.

The Raid in Indonesië

The Raid poster
The Raid poster
The Raid

Gewoon keiharde pencak silat

Twitchfilm noemt het:“The best action movie in decades”, The Hollywood Reporter beschrijft het als: “Action movies don’t get much more exciting or inventive” en volgens Variety is The Raid: “Spectaculair. Incredable. Exhilarating.” Wereldwijd niets anders dan lovende recensies dus, voor de keiharde Indonesische Pencak Silat film “The Raid” die binnenkort ook in de Nederlandse bioscopen zal verschijnen.

Merantau
Samen met zes vrienden ging ik, zonder enig idee te hebben waar The Raid over ging, naar de bioscoop in Surabaya. Na vijf minuten was het echter wel al vrij duidelijk wat voor film het zou worden. Terwijl de meedogenloze Tama een hamer oppakt, zie ik rechts van mij mijn vriend uit Hongarije zijn ogen bedekken en als Tama hard uithaalt hoor ik links van mij een angstkreet uit de mond van mijn vriendin komen. Het idee van de film ontstond nadat directer Gareth Evans in Indonesië een documentaire had opgenomen over de Indonesische vechtkunst Pencak Silat. Tijdens zijn bezoek aan Indonesië kwam hij in aanraking met Iko Uwais, met wie hij zes maanden later zijn eerste Pencak Silat hit “Merantau” zou maken. Na het internationale succes van deze film verschijnt deze week in Nederland zijn nieuwe film: The Raid, die op het Imagine Film Festival in Amsterdam twee maanden geleden al de Sp!ts Silver Scream Award mocht ontvangen.

Ray Sahetapy als Tama Riyadi. Bron: Sony Pictures Classic
Ray Sahetapy als Tama Riyadi. Bron: Sony Pictures Classic

Sloppenwijken
De film speelt zich af in de sloppenwijken van Jakarta. Een SWAT-team met daarin de jonge Rama (Iko Uwais) krijgt de opdracht om een appartementencomplex vol met moordenaars en gangsters te infiltreren en de meedogenloze leider Tama Riyadi (Ray Sahetapy) te arresteren. Tama, die zich op de bovenste verdieping van het complex bevindt, komt er echter al snel achter dat hij ongenodigde bezoekers heeft: de ergste nachtmerrie van Rama begint. Voor Rama is er geen weg meer terug waardoor de enige mogelijkheid nog omhoog is, via de vele moordenaars die het gebouw schuilhoudt. Op elke verdieping komt hij voor een nieuwe, nog zwaardere uitdaging te staan en als zijn munitie uiteindelijk op raakt, zit er niks anders op dan  met handen en voeten te vechten voor zijn leven.

Iko Uwais als Rama. Bron: Sony Pictures Classic
Iko Uwais als Rama. Bron: Sony Pictures Classic

Puntje van je stoel
The Raid is een film die je werkelijk versteld doet staan. Van de 101 minuten zijn er misschien 90 gevuld met actie. Telkens als je denk dat het niet heftiger kan, word je op de volgende verdieping weer verrast. Je weet ongeveer wel hoe het verhaal zal gaan verlopen, omdat het veel weg heeft van een videospelletje, maar de makers hebben de film zo gemaakt dat je elke minuut van de film op het puntje van je stoel zit door de spanning. Elke verdieping is een nieuw “level” met weer een nieuwe uitdaging voor Rama, die er alles aan doet om de meedogenloze eind baas op de bovenste verdieping te bereiken en te verslaan.

THE RAID: REDEMPTION

1 RUTHLESS CRIME LORD, 20 ELITE COPS, 30 FLOORS OF CHAOS.

Spectaculaire actie
Aan het eind van de film wist ik eigenlijk niet zo goed wat ik van de film moest denken. Ik was verpletterd door de actiescènes waar maar geen eind aan leek te komen. Je hebt geen tijd om adem te halen want de vechtscènes blijven maar komen, de één nog spectaculairder dan de ander. Eén ding is zeker, de makers van The Raid hebben Pencak Silat niet alleen weer tot leven gebracht in Indonesië maar hebben het nu ook bezorgd aan de rest van de wereld. Ben je geïnteresseerd in deze gewel(da)dige actiefilm, bereid je dan voor op een avond vol keiharde Indonesische actie in de bioscopen van Pathé. Vanaf 5 juli* a.s. is de film in theaters in Nederland te zien.

@ Galaxy XXI bioscoop, Surabaya, Indonesië. Foto: Rennie Roos/ Indisch 3.0 2012
@ Galaxy XXI bioscoop, Surabaya, Indonesië. Foto: Rennie Roos/ Indisch 3.0 2012

 

*Dit is de releasedatum uit de persmap van de filmdistributeur. Op internet vinden we ook de releasedatum van 28 juni. De tijd zal het leren.

The Raid in Nederland

The Raid poster

Flinterdun verhaal, spectaculaire pencak silat

Al een tijdje buzzt het op internet en andere Aziatisch-georiënteerde media: The Raid komt naar Nederland. Nathan Kars is voor Indisch 3.0 naar de persviewing gegaan. Hij schreef er een recensie over én ontdekte dat deze Indonesische pencak silat-film, hoewel de officiële releasedatum 5 juli* a.s. is, hier en daar al in Nederland te zien is . 

Verder is de film op dvd te krijgen en op Youtube is de film in zijn geheel te bekijken. Een low-profile filmintroductie, legt filmdistributeur A-film uit.‘The Raid’ – of ‘Serbuan Maut’, zoals de oorspronkelijke titel luidt – gooit de afgelopen negen maanden al hoge ogen op filmfestivals. Vanaf 5 juli is deze Indonesische pencak silat-actiefilm ook in de Nederlands bioscopen te zien.

Drugspand vol criminelen

De film volgt een SWAT-team onder leiding van Jaka (Joe Taslim), dat een drugspand bestormt. Drugsbaas Tama (Ray Sahetapy) heeft jarenlang de juiste mensen weten te betalen, om van dat pand een toevluchtsoord te maken voor de wat minder koosjere mensen die een onderduikadres nodig hebben. Hierdoor is het gebouw tot de nok toe gevuld met gevaarlijke criminelen. Om het nog wat erger te maken voor het SWAT-team, zijn de meeste teamleden onervaren en is de missie een geheime operatie, waardoor ze geen ondersteuning hoeven te verwachten. Teamlid Rama (Iko Uwais) is gedreven door meer dan alleen plichtsgevoel en overlevingsdrang. Wat er toe leidt dat hij flink wat konten schopt.

Vechtersbazen

Iko Uwais (copyright Merantau Films)

The Raid is de tweede samenwerking tussen Welshe regisseur Gareth Evans en Iko Uwais. Eerder werkten ze samen aan Uwais’ filmdebuut ‘Merantau’ waarin de harimau-stijl van pencak silat geshowcased werd. Voordat Uwais begon aan zijn filmcarrière was hij een kampioen in silat. Hij is niet de enige vechtersbaas in de cast. Joe Taslim is een professioneel judoka en heeft een aantal medailles gewonnen, Donny Alamsyah (bekend van de ‘Merah Putih’-trilogie) is al van jongs af aan een beoefenaar van verscheidene vechtsporten en Yayan Ruhian (Mad Dog) is een gerespecteerde silat-instructeur en heeft over de hele wereld demonstraties gegeven – ook in Nederland.

The Raid: Yayan Ruhian (copyright Merantau Films)
The Raid: Yayan Ruhian (copyright Merantau Films)

“Aduh!”

Het flinterdunne verhaal van The Raid biedt geen garantie voor een goede film, maar biedt wel een platform voor een orgie van geweld. De sleutel tot het maken van een goede actiefilm ligt in hoe je het in beeld brengt en Evans is daarin met vlag en wimpel geslaagd. Ook de choreografie is prijzenswaardig. De choreografie van Uwais en Ruhian is zo heftig en intens dat er gegarandeerd een aantal keren “Aduh!” door de zaal geroepen zal worden.

Spektakel

The Raid is een aanrader voor iedereen die van spektakel, spanning en een flinke dosis geweld in zijn films houdt. Sowieso kan voor elke Indo de film interessant zijn. Hoe vaak draait er nou een Indonesische film in de Nederlandse bioscopen?

*Dit is de releasedatum uit de persmap van de filmdistributeur. Op internet vinden we ook de releasedatum van 28 juni. De tijd zal het leren…

rood-wit-BLAUW

Oranje gekte - Patrick Neumann

Oranje gekte - Patrick NeumannIn de aanloop naar een Europees- of Wereldkampioenschap wordt opa altijd stiller. Hij maakt minder grappen en, heeft hij een keer de lolbroek aan, dan hebben zijn opmerkingen een negatieve ondertoon en zijn ze doordrenkt van cynisme.  Opa heeft een hekel aan voetbal en met name aan het Nederlands elftal en hun deelname aan kampioenschappen.

Opa’s negatieve houding naar Oranje ligt niet aan de spelers, aan maar de heisa eromheen. Dat ‘we de beste zijn’ en ‘we die beker wel even op komen halen’, of ‘alleen nog een paar partijtjes moeten ballen voordat dat ding mee naar huis kan’. Dat arrogante en nonchalante gedoe frustreert opa al jaren. Daarom is hij anti-Oranje. Tot grote ergernis van zijn (klein-)kinderen.

Elk toernooi is er wel een wedstrijd van het Nederlands elftal die de familie met elkaar kijkt. Zit iedereen uitgedost voor de televisie met een oranje sjaal, muts of t-shirt, weet opa de sfeer nog voor de aftrap te verpesten door zich in het zwart te hullen. Oma heeft vroeger wel geprobeerd om opa dan alsnog een pet op te zetten of hem een toeter in zijn handen te duwen. Tijdens het WK twee jaar geleden liep dat echter volledig uit de hand. Opa beende woest de kamer uit en de vuvuzela kon de vuilnisbak in.

Een terugkomend ritueel van opa is om, als het net spannend is, de afstandsbediening te pakken en te zappen naar een ander kanaal. Ze verliezen toch, zegt hij dan. Zegt de commentator dat  Nederland goed  combineert of dat de spelopbouw ruim voldoende is, gaat opa hardop met de verslaggever in discussie. “Die man is blind”, “Waarom zenden ze deze rotzooi uit”, “Het is allemaal hopeloos”. Toch gaat geen familielid er tegenin. Misschien dat een oom of tante zegt: “Och pa, is toch gezellig zo samen?”

Maar opa wil niet meedoen met de oranjegekte. Dat verplichte saamhorigheidsgevoel. Laten zien dat je er mag zijn en dat ze niet om je heen kunnen. Daar gaat het die miljoenen gekken toch om? Die constante hang naar erkenning. Laat opa dat woord nu heel goed kennen. Erkenning. Daar wacht opa zelf al jaren op. Een verliezend Oranje is een kleine pleister op de wond en voor opa een soort oog om oog, tand om tand.

Niet dat opa zuur is. Hij gunt die voetballers het sportieve succes heus wel, maar hij gunt het zijn land niet. Een verloren WK-finale voelt goed en als Nederland dit jaar de groepsfase niet overleeft zal opa van binnen lachen. Heel hard lachen. Krijgt opa voor één moment genoegdoening. Zoete, onschuldige wraak die de bittere nasmaak van zijn verleden even doet verdwijnen. Heel even.

Wilhelmus van Nassaue, ben ik van gemengd bloed

Nu het Nederlands elftal gewonnen heeft van Brazilie neemt de oranjekoorts overal in Nederland ongekende vormen aan. Zelfs de meest nuchtere Hollander gaat in Oranje gehuld over straat. Na deze overwinning gelooft bijna iedereen in het wereldkampioenschap. Dat zou een geweldige prestatie zijn van een team waarbij eenheid al weken het toverwoord is. Maar de stille kracht van dit Oranje? Juist, dat is de Indo…

Het huidige team heeft met Giovanni van Bronckhorst, Robin van Persie en John Heitinga drie spelers met een Indische en Molukse achtergrond in de basis. En niet de minste! Van Bronckhorst is zelfs de aanvoerder. Dat is nog eens postkoloniale revanche!

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=bYrJpSwu3GA]

Wie de Nederlandse voetbalgeschiedenis goed leest, ziet met grote regelmaat Indo’s opduiken in Oranje. Indo’s zijn dan ook een onmisbaar onderdeel van het Nederlands elftal. Niet toevallig zijn het meestal ‘stille krachten’. Bescheiden jongens, maar o zo belangrijk. Zoals Gerald Vanenburg die, het mag wel eens gezegd, het Oranje van 1988 toch eigenhandig Europees kampioen maakte. Ja, je moet het wel willen zien he? Het Indische trio van nu zou ons weleens wereldkampioen kunnen gaan maken. Als dat onverhoopt niet gebeurt, ligt dat in ieder geval niet aan hen. En al helemaal niet aan van Persie, oke?

Wat waarschijnlijk maar weinig mensen weten is dat Nederlands-Indië ooit een keer als apart land heeft meegedaan aan een WK voetbal. In 1938 kwalificeerde het Nederlands-Indisch voetbalelftal zich als eerste “Aziatische land” ooit voor een WK. Japan, de andere kandidaat-deelnemer uit Azië, trok zich terug uit de kwalificatie waarmee het Nederlands-Indische elftal rechtstreeks was geplaatst voor de eindronde in Frankrijk.

Het was een legendarisch team, de koloniale maatschappij op z’n kop! Het team werd gedragen door indo’s, waaronder de illustere Frans Meeng. Er speelden ook zogenaamde ‘inlanders’ mee, en niet onverdienstelijk. Zo was Achmad Nawir, de aanvoerder, een Javaan.  De Molukkers Isaak Pattiwael en Hans Tahitu waren geweldige, levensgevaarlijke spelers. Dat waren nog eens tijden. Er deden natuurlijk ook een of twee totoks mee. Voor de vorm waarschijnlijk. Dat ging toen zo.

Op het toernooi speelde Nederlands-Indië in de eerste ronde tegen Hongarije. Na een zwaar geflatteerde 6-0 nederlaag tegen de latere finalist, was het helaas al voorbij. Wie weet hoe het had gelopen als ze gewonnen hadden? Ook Nederland was op dat WK actief, maar deed het aanzienlijk slechter: een terechte 3-0 nederlaag tegen Tjecho-Slowakije, die er zelf een ronde later alweer uitvloog… Tja.

Door deelname van beide teams aan het WK was toen overigens twee keer het Wilhelmus te horen. Een unicum in het internationale voetbal. Zouden de spelers toen wel uit volle borst hebben meegezongen? Vast niet. Hun eer te na!