INDOroutes 14 juni in Amsterdam – voor en door Indische jongeren!

Zoals veel van jullie weten is een groot deel van de Indische jongeren bezig met hun roots en Indische achtergrond, zoals jullie. Ze zijn op zoek naar familieverhalen, bloggen en schrijven er scripties over, maken er documentaires of foto series over, etc. Op zaterdag 14 juni geeft het Indisch Herinneringscentrum – in samenwerking met de Stichting Herdenking 15 augustus 1945 – deze jongeren een plek waar ze ervaringen kunnen delen en elkaar kunnen inspireren. Zo wordt bij een nieuw en jonger publiek een groter bewustzijn van de Indische geschiedenis gecreëerd. Tijdens deze dag hebben jongeren zelf een actieve inbreng, onder andere door middel van workshops, film, muziek, pitches en een informatiemarkt.

Om 14.00 uur zal na de aftrap van Marscha Holman, Bo Tarenskeen openen met een welkomswoord. Een documentaire en pitches van jongeren met roots in Indonesië volgen elkaar in rap tempo op. Nog meer inspiratie krijg je tijdens de workshops. En in de Indische Salons praat je mee over hoe Indisch je bent en hoe je tegenover 15 augustus staat.

De dag vindt plaats in het Bijlmer Parktheater, Anton de Komplein 240, Amsterdam op zaterdag 14 juni a.s. van 14.00 – 19.00 uur. Kaartjes kun je kopen op www.bijlmerparktheater.nl.

Hieronder vind je de inhoud van de dag. Like de Facebook pagina van het Indisch Herinneringscentrum en blijf op de hoogte van updates over de vierde workshop en het definitieve programma.

Tot 14 juni!

 

Workshops

Geef je interview meer impact met video (door Armando Ello); Out of the box met jouw Indo Box (door Nasi Idjo en Indisch Zwijgen? Me hoela); Hoe herinneringen levend te houden (door Simone Berger).

Indische Salons (door Bo Tarenskeen)

Hoe Indisch ben jij?
Wat heb jij met 15 augustus?

Pitches

Door Wouter Neuhaus, Remona Poortman, Armando Ello, Dewi van Beek, Miko Carels, Bernice van Grondelle en Olympia Latupeirissa (OIL).

Documentaire

De koffer. Zoektocht naar een Indisch verleden (van Dewi Staal).

Informatiemarkt

Met o.a. Indisch3.0, Oorlogsgravenstichting, Indonesia Nederland Youth Society, Merapi Tour & Travel.

Dansbare muziek tijdens de borrel

INDOroutesDJ Sir Rocco

Films over Indonesië in het spoor van journalisten.

Terugblik op de slotfilms van CinemAsia 2014

Winnares Alexandra Robbe ging vorige week naar de slotfilms van filmfestival CinemAsia 2014, in De Balie in Amsterdam. Zij schreef er voor Indisch 3.0 een recensie over. 

tekst: Alexandra Robbe

3000th Thursday
De eerste film 3000th Thursday was kort maar krachtig. Regisseuse Happy Salma was speciaal overgekomen uit Indonesië. Prachtig sober in beeld gebracht, daardoor heeft de film een enorm inpact. De kracht en machteloosheid van velen die hun geliefden en familieleden verloren en hiertegen vreedzaam protesteren, wordt treffend getoond in de persoon van de invalide grootvader,die ondanks zijn verlamming een enome kracht uitstraalt. De moed der wanhoop. Zijn kleinzoon neemt zijn “taak” over.

The 3000th Thursday - Happy Salma (2013 Indonesië)
The 3000th Thursday – Happy Salma (2013 Indonesië)

Trail of Murder
De tweede film Trail of Murder laat ons het spoor volgen van journaliste Step Vaessen,die de moord op haar college Sander Thoenes in 1999 door het leger ontrafelt. Dicht op de huid gefilmd, door de originele beelden van de vermoorde journalisten, hun aantekenblok met bloedvlekken naast hun ontzielde lichamen. Dat komt hard binnen. Alsof we erbij zijn. Zij deden gewoon hun werk. En dit alles is zo kort geleden. Ook Step heeft hier persoonlijke littekens aan overgehouden. Dieptriest allemaal.

Trail-of-Murder
Trail of Murder – David Niblock (2013 Indonesië)

The Indonesian Killing fields
De derde en laatste film The Indonesian Killing fields toont hoe de executeurs van de “zogenaamde” communisten momenteel leven met hun acties, al dan niet gedwongen door het leger of de regering. Opvallend is het verschil in reacties van de betrokkenen, sommigen hebben er totaal geen probleem mee, wat ze gedaan hebben, zijn er zelfs trots op. Het lijkt alsof ze geen geweten hebben, anderen hebben er zichtbaar moeite mee en schamen zich er niet voor hun schaamte en verdriet te tonen.

De regering wil geen enkele verantwoording nemen en “lacht alles simpel weg”. Tja. Ook hier wordt de pijn van slachtoffers treffend getoond, ze gaan door met een simpele kracht, de moed der wanhoop. De feiten moeten boven tafel en het is nodig dat de verhalen verteld en verspreid worden. Zoals altijd met dit soort tragedies is dat een lange en moeizame weg.

Indonesia's kiling fields - Step Vaessen (2013 Indonesië)
Indonesia’s kiling fields – Step Vaessen (2013 Indonesië)

Hulde aan de filmmakers die de moed hadden om bovenstaande documentaires te maken met een enorme volharding. Het was in alle opzichten een bijzondere avond, ik moest na afloop even bijkomen.

Onze geschiedenis moet verteld worden, alles. Djangan lupah.

Alexandra Robbe @ CinemAsia 2014
Alexandra Robbe @ CinemAsia 2014

En dan nu: licht, camera, actie!

De vorige keer schreef ik dat mijn script na een spannende pitch is uitgekozen om tot een korte film gemaakt te worden. Samen met coach Sandra Beerends ben ik aan de slag gegaan. We zijn gaan filmen.

Panic attack 
Meteen is het duidelijk: in korte tijd moet er heel erg veel gedaan worden (lees: PANIC ATTACK!). Allereerst moet ik het script – nog een keer! – herschrijven, nadat Sandra feedback heeft gegeven. We drinken samen koffie en praten over het script, maar ook over andere Indië gerelateerde dingen.

Sandra heeft ook een Indische achtergrond en haar moeder komt net als mijn oma uit Semarang, heel erg toevallig! Na het script een paar keer doorgenomen te hebben, komen we op het maken van pasteitjes. Ik ben meteen blij met deze keuze, omdat het iets is wat ik van oma heb geleerd, het er mooi uit ziet op beeld en we ondertussen een goed gesprek kunnen voeren zonder dat het een echt interview wordt.

Belangrijk is dat ik steeds goed de structuur in mijn hoofd houd. Naast het herschrijven van het script, ben ik ondertussen op zoek naar een kleine, maar goede crew. Tijdens de draaidagen zullen Erik (camera), Kirsten (productie) en mijn zus Jade (ook productie en tegelijkertijd geluidsvrouw) me helpen. Sanne doet art design en Ronny maakt een hele coole krontjong track in een nieuw en modern jasje.

still5
Ik ben blij met de keuze om in de film pasteitjes te maken.

Opa is watching you
En dan is het zover: de eerste draaidag. Ik ben uiteraard weer zenuwachtig en ik hoop geen tomaat te worden, want het wordt voor eeuwig vastgelegd. Ik probeer te doen alsof ik niet zenuwachtig ben, zodat oma zich zo natuurlijk mogelijk gedraagt. Samen met Jade ben ik er al ’s ochtends, omdat opa jarig is en we gaan helpen met taartjes uitdelen. Ik geloof dat oma zich drukker maakt om het uitdelen van die taartjes dan om de film zelf, dat is mooi.

Opa heeft er alleen niet zoveel zin in, hij vindt het te druk en wil zijn verjaardag liever in z’n eigen huiskamer vieren. Oh-oh denk ik, als hij het nu al te druk vindt, hoe gaat dat dan straks als we gaan filmen? Gelukkig kan hij toch genieten van de aandacht voor zijn verjaardag en gaan we daarna terug naar de kamer van opa en oma. Daar gaat opa lekker babi pangang spek eten, zijn lievelingsgerecht van de Chinees, gekregen van mijn moeder. Als hij klaar is, houdt hij ons nauwlettend in de gaten.

opakijkttoeklein
Opa houdt de boel nauwlettend in de gaten.

De set
Om 12.00 komen Erik en Kirsten aan op de set (lees: de huiskamer van opa en oma). De spullen worden, bij gebrek aan ruimte, uitgestald op het bed van opa en oma. Ondanks dat ziet het er al heel professioneel uit! Oma blijft lekker rustig in haar stoel zitten en puzzelt wat. Erik gaat in de weer met zijn camera en ondertussen kijken Jade en Kirsten hoe het geluid werkt en krijgen oma en ik een geluidszendertje.

spullenuitgestald
De spullen worden uitgestald op het bed van opa en oma.

Bombarie
En dan is het zover en gaan we echt filmen. Het gaat best wel goed, maar ik merk wel dat het in het begin een beetje stroef gaat. Het is moeilijk om een gesprek natuurlijk te laten verlopen met zoveel bombarie om je heen. Ik merk ook aan oma dat ze zich bewust is van de camera. We houden daarom een korte pauze waarin we besluiten dat we niet alles de eerste draaidag kunnen filmen, omdat dat te vermoeiend zal zijn. Door dit besluit zijn oma en ik wat meer ontspannen.

Oma en kleindochter Amber.
Het is nog best wel lastig een gesprek voeren met al die bombarie om je heen.

Zingen
De tweede draaidag gaat soepeler en de gesprekken gaan ook veel beter. Op een gegeven moment hebben we niet eens meer door dat we worden gefilmd. We zingen samen een lied dat oma heeft geschreven op de wijs van South of the Border van Gene Autry. Ik begeleid ons op mijn keytar, want keytars rulen de wereld. Ik zie nu al voor me hoe dat een leuke scene wordt in de film.
“Vanonder de tropenzon, ver over zee
zitten we hier nu, met ons wel en ons wee”

still2
Na keytarspel konden we weer lachen.

Moe, maar voldaan
We sluiten de tweede draaidag met een moe, maar voldaan gevoel af. Er ligt nog een hele klus in het verschiet: monteren. De film wordt uiteindelijk pas echt een film in de montage. Ik moet direct al het materiaal gaan bekijken en gaan bepalen wat er wel en niet in de uiteindelijke film komt. Meer hierover in mijn volgende blog!

Vandaag is de première al, ik heb hier heel erg veel zin in!! Ik zal bloggen over hoe de film is ontvangen.

Hoe maak je een filmscript?

CinmAsia FilmLAB blog: script & pitch

De vorige keer schreef ik dat mijn script was geselecteerd voor de scriptworkshop van CinemAsia’s FilmLAB. In totaal zijn er zes scripts geselecteerd, waarvan er drie daadwerkelijk gemaakt mogen worden na de workshop en een pitch die elke kandidaat moet geven. 

De plenaire workshop
De dag van de eerste bijeenkomst, de plenaire workshop: ik ben best wel zenuwachtig, maar tegelijkertijd heb ik er ook zin in! Ik ben benieuwd wat voor scripts de vijf andere kandidaten hebben. Veel te vroeg ben ik bij Binger Filminstituut, waar ik Judith Mulder en Daan Vree, producers van CinemAsia FilmLAB, ontmoet. Langzaamaan druppelen mijn mede FilmLAB-ers binnen: Alex, Asela, Jenny, Myrthe en Raoul.

Ernie Tee
Ernie Tee verzorgt de scriptworkshop. Hij is scenario-coach en script editor van onder andere de succesvolle speelfilms De Tweeling, Wilde Mossels en De Heineken Ontvoering. Daarnaast doceert Ernie Tee aan de Nederlandse Film en TV Academie en de Sint Lukas School of Arts in Brussel en ontving hij in 1992 de Pierre Bayle-prijs voor de filmkritiek. Heel erg bijzonder om met hem te mogen werken!

filmlabkandidaten
de Filmlabkandidaten, vlnr: Asela, Amber, Jenny, Alex, Myrthe, Raoul en CinemAsia’s Judith, Daan en Ernie Tee.

De essentie van een goed script

Allereerst legt Ernie uit wat de essentie is van het schrijven van een goed script.  In principe verschilt de opbouw van een non-fictie script niet heel erg van een fictie script: alle scripts moeten een goed begin, midden en einde hebben.

  1. Situatie + probleem – In het begin wordt het ‘probleem’ laten zien
  2. Acties – In het midden wordt er geprobeerd een oplossing te vinden voor het probleem
  3. Final solution/action: Aan het einde is het probleem wel of niet opgelost, met een duidelijke conclusie.

We krijgen heel erg veel informatie, ik schrijf braaf mee en probeer alles in me op te nemen. Wat me opvalt: ik ben de enige met een documentaire script en ik ben weer eens de enige lelieblanke 😉

aantekeningen

Feedback
Na een algemene uitleg, gaat Ernie in op de zes scripts. Ik vind dit heel erg leuk! Zo krijg je namelijk de plannen van de andere kandidaten te horen. We mogen feedback geven op de filmplannen en er ontstaat veel interactie. Er zijn veel verschillende ideeën: Myrthe heeft een heel leuk komedie script, terwijl Raoul het serieuzer aanpakt met een plan over de Molukse treinkaping. En dan is het zover: er mag feedback worden gegeven op mijn script.

Spontaan word ik een tomaat, dat gebeurt meestal als ik iets spannend vind. Het valt eigenlijk best mee: ik moet vooral kijken of ik zelf eten wil brengen naar oma, of dat ik het haar laat maken. Mijn eerste idee was dat oma het eten van het tehuis zou eten en dat ze dan terugdacht aan de tijd in Indië, maar dat het eten van het tehuis niet lekker is en ze het weggooit en dan lekker zelf gaat goreng.

Dit was een wat negatieve insteek, hoor ik, het is beter als ik haar direct lekker eten breng want dan is het logisch dat ze terugdenkt aan de goede ouwe tijd. Voor de volgende, individuele, bijeenkomst moeten we het script herschrijven.
Bij de tweede bijeenkomst krijg ik individuele feedback op mijn script en mag ik allerlei vragen stellen aan Ernie. Het begint al echt een film te worden!

D-Day
Vandaag is het zover: we moeten in twee minuten onze film pitchen. Aanwezig zijn de kandidaten, de CinemAsia crew en drie coaches: Rishi Chamman, Sandra Beerends en Jimmy Tai. Ik ben heel erg zenuwachtig, maar ik heb het goed geoefend. Bovendien heb ik een t-shirt laten bedrukken met de schattige foto van opa en oma, waardoor ik de pitch niet helemaal in mijn eentje hoef te doen.

Lucky t-shirt selfie
Lucky t-shirt selfie

Pitchen!
Ik sta voor de groep, mijn hart klopt… de tijd gaat in en ik praat. Ik probeer de jury te laten inzien dat het nu de tijd is om dit script daadwerkelijk te gaan maken tot een film. Het lukt binnen de tijd. De andere kandidaten geven hele goede pitches, ik heb geen idee wie er uiteindelijk gekozen zullen worden. En dan is het afwachten.

De  uitslag
Een uur later is de jury er uit. Maar eerst moeten we allemaal naar voren komen en krijgen we een bewijs van deelname. Er wordt een foto gemaakt, maar ik denk alleen maar: laat het nu weten, ik hou het niet meer! Als eerst wordt het plan van Raoul gekozen, over de Molukse treinkaping. Vervolgens wordt mijn naam genoemd! YEAAAAH! Ik ben heel blij, maar probeer niet rond te gaan stuiteren want de helft van de kandidaten valt af en dat is niet leuk. Als laatste wordt het plan van Alex uitgekozen, over Chinese theetradities.

Sandra Beerends
Mijn coach is Sandra Beerends, scripteditor en gastdocent voor NTR en individuele filmprojecten. Sandra is betrokken bij Berlinale Talents en is mentor bij de korte film Scriptstation en voor Prime4kids. Ze schreef en coproduceerde de korte film Arigato (publieksprijs Film by the Sea 2012). Tevens is zij scripteditor van Kauwboy, die werd uitgeroepen werd tot Beste Europese jeugdfilm van 2012.

AmberenSandra
Samen met Sandra ga ik bezig met de planning: binnen vijf weken moet de film al af zijn!
Hierover meer in mijn volgende blog.

 

Kandidate CinemAsia FilmLAB blogt op Indisch 3.0

Amber Nefkens: het Indische verleden ontdek je in de keuken

Met haar korte film, Indië op een bord, is Amber Nefkens een van de drie gelukkige winnaars van een plek in CinemAsia FilmLAB. Vanaf deze week gaat Amber bloggen op Indisch 3.0, over haar deelname aan dit spannende traject.

Het CinemAsia FilmLAB is in volle gang. Het CinemAsia Film Festival biedt met haar FilmLAB opkomende talenten de kans om onder professionele begeleiding een korte Aziatische diaspora film te maken. Dit jaar is het thema ‘FOOD’ binnen Aziatische gemeenschappen. Naast het filmproject van Amber Nefkens, zijn die van Raoul Groothuizen en Alex Lai geselecteerd.

Amber Nefkens tijdens de Gouden Rijstkom 2013
Amber Nefkens in actie tijdens de Gouden Rijstkom wedstrijd 2013 van Indisch 3.0. Foto: André Ottenvanger/ Indisch 3.0.

Amber Nefkens is masterstudente Film en Televisiewetenschap aan de Universiteit van Utrecht en van Indische afkomst. Amber heeft de korte film (8’) Indië op een bord gemaakt. Een kleindochter maakt samen met haar Indische oma Indische pasteitjes. Door het maken van Indische pasteitjes en door met oma te praten, komt ze meer te weten over het land van haar herkomst – het land dat niet meer bestaat.

Nefkens krijgt begeleiding van Sandra Beerends, scripteditor en gastdocent voor NTR en individuele filmprojecten. Sandra is betrokken bij Berlinale Talents en is mentor bij de korte film Scriptstation en voor Prime4kids. Ze schreef en coproduceerde de korte film Arigato (publieksprijs Film by the Sea 2012). Tevens is zij scripteditor van Kauwboy, die werd uitgeroepen werd tot Beste Europese jeugdfilm van 2012.

De drie deelnemers (vlnr): Raoul Groothuizen, Amber Nefkens en Alex Lai. Foto: www.cinemasia.nl
De drie deelnemers (vlnr): Raoul Groothuizen, Amber Nefkens en Alex Lai. Foto: www.cinemasia.nl

In 2006 begon CinemAsia met FilmLAB om beginnende filmmakers te stimuleren hun Aziatische Diaspora verhalen te vertellen. De makers krijgen vijf weken de tijd, een mentor en 500 euro om hun film te maken. Sinds die tijd zijn er door CinemAsia 12 korte films geproduceerd die allen in première gingen tijdens het festival. Dit jaar is het productieproces voorafgegaan door een korte scenario workshop o.l.v. scriptcoach Ernie Tee.

De zevende editie van het CinemAsia Filmfestival 2014 is van 1 t/m 6 april in De Balie in Amsterdam. Op 3 april en 5 april zijn de screenings van de FilmLAB films.

Cinemasia 2013: Kita versus Korupsi

Indisch 3.0 steunt films uit Indonesië. Van 4 tot en met 7 april a.s. vertoont Cinemasia talloze films uit heel Azië, van Indonesië tot Taiwan. Deze week staat Indisch 3.0 daarom in het teken van Cinemasia 2013, het Aziatische filmfestival in De Balie (Amsterdam) en bespreken we dagelijks een van de vijf Ind(ones)ische films. Vandaag: Kita versus Korupsi.

Kita versus Korupsi (Wij versus Corruptie) bestaat uit 4 korte films die de strijd tegen corruptie illustreren in het dagelijkse leven in Indonesië, op het werk, in de huiselijke sfeer en op school. Deze gewaagde film kwam hard aan bij het Indonesische publiek en ontving brede belangstelling van de nationale media voor het onder de aandacht brengen van het publieke geheim: corruptie in de Indonesische samenleving.

Corruptie stoppen
Net als Linimassa is Kita versus Korupsi (2012) al in zijn geheel online te bekijken. Kita versus Korupsi (wij tegen corruptie) is gemaakt met het doel corruptie tegen te gaan: “All Indonesians know corruption is harmful, but ironically it persists, if not has been increasingly practised. Indonesia needs a new strategy to fight the plague: it is time to convince every citizen, the “usual” people, to empower themselves and began to fight it pro-actively.”

Indisch 3.0 steunt Cinemasia
Indisch 3.0 steunt Cinemasia 2013

Dagelijkse corruptie
Doel van dit vierluik is laten zien dat corruptie niet alleen op het hoogste (politieke) niveau plaatsvindt, maar ook in het dagelijks leven. “Most of the time, corruption is discussed normatively as a big, national issue, with grand strategy and conspiracy involved. However the truth shows us corruption stems from small things we do unwittingly, trivial stuffs that we dismiss as features of everyday life, practices that eventually make us accustomed to the virus. To prevent the vicious circle, it makes perfect sense to address such issues to youth, the future leaders, via pop culture darling called movie.” (bron)

Discussie
Om de discussie over corruptie in het alledaagse leven los te maken, is Kita versus Korupsi is afgelopen jaar gratis vertoond in 17 verschillende steden, op televisiestations uitgezonden en op DVD uitgebracht. Volgens de makers is de film zelfs vertoond op het hoofdkantoor van de Indonesische politie, “one of the institutions that is usually thought as where corruption is already institutionalised” (bron). Geïnteresseerden in een vertoning in Indonesië – inclusief discussie – kunnen contact opnemen met Indonesia Bersih/ Transparancy Interhational Indonesia.

Kita vs Korupsi
Abraham Samad, advocaat, activist en voorzitter van de “Corruption Eradication Commission”, in discussie over Kita versus Korupsi. Foto.

 

Win een van de negen arrangementen

Win arrangement voor een Ind(ones)ische film naar keuze op 7 april a.s., tijdens Cinemasia 2013.

Bezoek naar Cinemasia 2013 met Indisch 3.0

Indisch 3.0 steunt films uit Indonesië. Van 4 tot en met 7 april a.s. vertoont Cinemasia talloze films uit heel Azië, van Indonesië tot Taiwan. Deze week staat Indisch 3.0 daarom in het teken van Cinemasia 2013, het Aziatische filmfestival in De Balie (Amsterdam). En wij mogen er 9 arrangementen (dus 18 kaarten & drankjes) voor weggeven.

Alleen vandaag kan je meedoen

Op 7 april a.s. zijn vijf films te zien die interessant zijn voor jullie: vier films uit Indonesië en een Indische korte film uit Nederland. De eerste twee films zijn eergisteren (#republiktwitter), gisteren (Demi Ucok) en  vandaag (Linimassa) besproken op deze site. Wil jij een van de vijf films zien, twee kaartjes daarvoor winnen, met twee welkomstdrankjes?

Zo doe je mee

  1. Maak een keuze uit de vijf films waar je kaartjes voor wil winnen (zie hieronder).
  2. Maak deze zin af: “Indonesië op het witte doek is voor mij .. “
  3. Stuur je zin, samen met je naam, adres en telefoonnummer, naar redactie @ indisch3.nl. Je mag ook onderstaand reactieformulier gebruiken. Vermeld in de onderwerpregel ‘Cinemasia 2013’ van je mail en denk eraan om de naam van de film te noemen, waarvoor je kaarten wil winnen. Let op: je krijgt geen deelnamebevestiging.
  4. Alleen e-mails die hieraan voldoen en op 3 april 2013 in de mailbox van Indisch3.nl zitten, zijn geldige inzendingen.
  5. Wil je kaarten winnen voor meerdere films? Dat mag je proberen. Stuur per film een – andere – e-mail (dus een andere manier waarop je de zin afmaakt).
  6. Check op 4 april www.indisch3.nl en ontdek of jij een van de vijf arrangementen gewonnen hebt.
  7. Je hoort via e-mail hoe jij aan je kaarten komt.

Dit kan je winnen

Voor vier films geven we per film twee arrangementen (kaarten en welkomstdrankje) weg, voor 2 personen, op 7 april 2013. Voor de eindfilm, #republiktwitter, geven we maar liefst vijf arrangementen voor 2 personen weg. Dus we geven weg…:

  • Arigato (2 arrangementen voor 2 personen);
  • Kita versus Korupsi (2 arrangementen voor 2 personen);
  • Linimassa (2 arrangementen voor 2 personen);
  • Demi Ucok (2 arrangementen voor 2 personen);
  • #republiktwitter (5 arrangementen voor 2 personen).

Je mag meedingen naar kaarten voor meerdere films. Stuur dan per film een aparte inzending op.

Meer over de vijf films van 7 april 2013

Arigato (korte film, 13:20 uur)
Arigato gaat over een Indische oma die met haar kleindochter Toet een dagje naar het strand gaat. Als Toet met Koh, een Japans jongetje, gaat spelen, komen oma’s weggestopte oorlogsherinneringen aan de voormalige bezetter in alle hevigheid naar boven. Oma belandt in een emotionele nachtmerrie en verwart onschuldige gebeurtenissen met haar traumatische ervaringen en de dood van haar vader. Op subtiele wijze probeert ze haar kleindochter uit te leggen wat er aan de hand is en Toet blaast de ‘pijn’ weg. Koh, heeft alles gezien en maakt een verzoenend gebaar in de vorm van een bijzonder schelpje dat hij haar geeft. Oma overwint haar aversie en bedankt hem in zijn eigen taal : ‘Arigato’.

Kita versus Korupsi (15:10 uur)
Kita versus Korupsi (Wij versus Corruptie) bestaat uit 4 korte films die de strijd tegen corruptie illustreren in het dagelijkse leven in Indonesië, op het werk, in de huiselijke sfeer en op school. Deze gewaagde film kwam hard aan bij het Indonesische publiek en ontving brede belangstelling van de nationale media voor het onder de aandacht brengen van het publieke geheim: corruptie in de Indonesische samenleving. Morgen lees je meer over deze film op www.indisch3.nl.

Linimassa (16:40 uur, aansl. Social innovators forum)
Lini Massa staat voor ‘When IndONEsian people are connected to ONE another’. Deze baanbrekende underground documentaire laat zien hoe je met social media conflicten kan oplossen en buitengewone dingen kan bereiken. Deze film werd een underground viral hit in Indonesië waar het de massa bereikte en waarover gepubliceerd werd op online blogs. Alleen met kaartjes voor deze film krijg je toegang tot het aansluitend Social innovators forum, met producer Donny Bu. 

Demi Ucok (18:00 uur)
Komedie over een Batak-moeder die vastberaden is om een Batak-man te vinden voor haar dochter. De kosmopolitische Gloria maakt liever films, dan dat ze in het huwelijksbootje stap. Maar de klok tikt door en Gloria moet op tijd de financiering voor haar film rondkrijgen.
zondag 7 april, 18:00 uur

#republiktwitter (19:40 uur)
Sukmo, een social media techno nerd uit Yogyakarta, flirt op Twitter met Hanum, een aantrekkelijke journaliste uit Jakarta. Zijn zelfvertrouwen gaat onderuit als hij haar in het ‘echte leven’ ontmoet, omdat hij zich heeft voorgedaan als iemand die hij niet is. Sukmo wordt later een Twitter ster en een belangrijke stem in een corrupte politieke campagne. Zal hij het hart van zijn grote liefde voor zich winnen? Aansluitend een Q & A met Kuntz Agus, de regisseur.

Verstuur je inzending

[contact-form subject=’Cinemasia 2013′][contact-field label=’Voor- en achternaam’ type=’name’ required=’1’/][contact-field label=’E-mailadres’ type=’email’ required=’1’/][contact-field label=’Adres’ type=’text’ required=’1’/][contact-field label=’Postcode’ type=’text’ required=’1’/][contact-field label=’Woonplaats’ type=’text’ required=’1’/][contact-field label=’Voor deze film doe ik mee:’ type=’select’ required=’1′ options=’Arigato,Kita versus Korupsi,Linimassa %26amp; forum,Demi Ucok,#republiktwitter %26amp; Q%26amp;A’/][contact-field label=’Indonesië op het witte doek is voor mij..’ type=’textarea’/][/contact-form]

Cinemasia 2013: Linimassa

Indisch 3.0 steunt films uit Indonesië. Van 4 tot en met 7 april a.s. vertoont Cinemasia talloze films uit heel Azië, van Indonesië tot Taiwan. Deze week staat Indisch 3.0 daarom in het teken van Cinemasia 2013, het Aziatische filmfestival in De Balie (Amsterdam) en bespreken we dagelijks een van de vijf Ind(ones)ische films. Vandaag: Linimassa (2011).

Tijdlijn
Linimassa is een woordspeling tussen het begrip tijdlijn (Linimasa), dat we kennen in sociale media, en het woord ‘massa’; een groep, gemeenschap of de samenleving als geheel. De documentaire laat zien hoe je met social media conflicten kan oplossen en buitengewone dingen kan bereiken. Ze illustreert de kracht van het publiek op het gebied van online en offline sociale bewegingen, die aan kracht winnen door met elkaar samen te werken. Deze film werd een underground viral hit in Indonesië: hoe het internet en de sociale media te gebruiken zijn door gewone mensen die buitengewone dingen doen.

Creative Commons
De film is overigens in vier delen al op YouTube te vinden
via dit kanaal. De producent van Linimassa heeft de film onder Creative Commons License uitgebracht: Attribution-Noncommercial-ShareAlike 3.0 Unported (http://creativecommons.org/licenses/by-nc-sa/3.0). Dit betekent dat iedereen de film mag kopieren, reproduceren, gebruiken en opnieuw distribueren, zolang dat niet voor commercieel gebruik is en de credits aan het begin en eind van de film blijven staan. 

Discussie
Met Linimassa wil de producent een bijdrage leveren aan gemeenschappen die een discussie wensen over de kracht van sociale media. Hiervoor heeft de organisatie zelfs aanvullend materiaal ontwikkeld.

Tijdens het Cinemasia Filmfestival 2013 (de Balie, Amsterdam) is Linimassa te zien op 7 april, 16:40 – 18:00 uur met aansluitend een Social innovators forum. Koop online kaarten.

Cinemasia 2013 op www.indisch3.nl
Op www.indisch3.nl vind je van 1 tot en met 5 april info over vier films uit Indonesië en een Indische korte film uit Nederland. Op 3 april geven we kaarten weg en tijdens de festivaldagen loopt er een Twitterfall mee op onze site (#cinemasia). Op 6 en 7 april publiceren we hier exclusieve interviews, onder meer met regisseur Sandra Beerends over haar aangrijpende Arigato.

Nazi Mania, ‘Hidden’ Jews & the unintended consequences of the Dutch in Indonesia

Video still taken from the Empire Indonesia film. Permadi watches one of his soldiers sing a German song. Jakarta, Indonesia. Credit: Eline Jongsma and Kel O’Neill, 2011
Kel O'Neill (center) and Eline Jongsma (right). (c) The Empire Project
Kel O’Neill (center) and Eline Jongsma (right). (c) The Empire Project

The filmmakers behind the Empire project on why colonialism still matters

It takes a moment before the reality of modern-day Jakarta catches up with our research-oriented minds. Stimuli upon stimuli rush by our car window: skyscrapers, traffic, shopping malls, billboards, neon. We’re enduring this urban assault for a single night; tomorrow we’ll be thrown back into the past when we fly to the fog-filled rice paddies of the Minahasa region in North Sulawesi to start filming our documentary.

It’s early 2011 and we’ve come to Indonesia in search of a Rabbi and a Nazi. This colorful pair, should we find them, are poised to be the lead characters in the latest chapter of Empire, our global documentary project. Empire is an ongoing investigation into the unintended consequences of Dutch colonialism. Rather than focusing on physical remains like forts or shipwrecks, we look at the human-scale side effects of colonial domination. Colonies were formed to generate profit for the colonizing country, but they yielded unexpected results in the form of hybrid cultures, convoluted religious practices, and new ethnicities. All of the work in Empire arises from a pressing question: if residue from the Dutch colonial endeavor is still impacting our lives today, what can that tell us about the future effects of today’s global capitalism?

There are many other ‘hidden’ Jews in Indonesia

We find the Ohel Yaakov synagogue tucked away behind a volcano in the middle of Minahasa. The synagogue is really just a small room covered by a red roof, which makes it look like a gnome’s house between the overwhelming tropical green that surrounds us. We’re here to talk with Yaakov Baruch, the young Indonesian responsible for revitalizing the Jewish community in North Sulawesi—and all of Indonesia, as there are almost no practicing Jews in the country. Yaakov tells us that he inherited his Jewish lineage through his Dutch ancestors. He claims that there are many other ‘hidden’ Jews in Indonesia, but that many are unaware of their heritage.

Video still taken from the Empire Indonesia film. Yaakov contemplates life in front of a giant Menorah. North Sulawesi, Indonesia. Credit: Eline Jongsma and Kel O’Neill, 2011
Video still taken from the Empire Indonesia film. Yaakov contemplates life in front of a giant Menorah. North Sulawesi, Indonesia. Credit: Eline Jongsma and Kel O’Neill, 2011

Yaakov Baruch is not a real name. Although he is willing to show his face on camera, Yaakov is trying to keep a somewhat low profile to avoid conflict. Judaism is not one of Indonesia’s six government-approved religions, and Indonesians are no strangers to violent outbursts of religious intolerance. Yaakov’s assumed name not only keeps him safe, but it also allows him to engage in a type of identity theater. By embracing his Jewish ancestry and religious practice, he flaunts his difference from the majority. Bullied as a child, he now uses his paler skin and vaguely Caucasian features to his advantage. ‘I’m proud,’ he says.

The glorification of whiteness takes an interesting turn

Even though Yaakov was ridiculed for his looks, fair skin seems to be admired everywhere we go in the country. There are skin-whitening ads on TV during every commercial break, and pop stars (male and female) look as white as lilies. Even our Indonesian artist friends avoid the sun at all costs. People assure us this has nothing to do with wanting to look ‘European’ but when we return to Java to meet our second subject, Permadi, the glorification of whiteness takes an interesting turn.

Video still taken from the Empire Indonesia film. Permadi watches one of his soldiers sing a German song. Jakarta, Indonesia. Credit: Eline Jongsma and Kel O’Neill, 2011
Video still taken from the Empire Indonesia film. Permadi watches one of his soldiers sing a German song. Jakarta, Indonesia. Credit: Eline Jongsma and Kel O’Neill, 2011

HS Permadi is a tall, energetic Indonesian in his late 30’s. We track him down in a large park outside Jakarta, where he runs a war re-enactment group called the “Niederlande Kampfgruppe” (Netherlands Battle Group). Permadi and his men get together every other weekend to dress up as Dutch Waffen SS soldiers and act out historic battle scenes. According to Permadi, the Niederlande Kampfgruppe’s war games are based on the lives of about 20 Indonesians who signed up for the Dutch Waffen SS while living in occupied Holland during WWII. Permadi’s men start their practice days by gearing up from head to toe in Nazi drag. Attention to detail is everything: their uniforms even feature a Dutch flag on one arm.

Video excerpt of the Empire film from Indonesia.

Empire: 5°00′ N 120°00′ E excerpt from EMPIRE PROJECT on Vimeo.

Guessing that Permadi is avenging his forefathers for everything the Dutch did to the country, we ask him about his motives. His answer couldn’t be further from our expectations. Permadi explains that he admires the Europeans, and believes that Indonesians didn’t have a real civilization before the Dutch presence. To him, the Nazis represent the apex of European sophistication. They are a force to be studied and admired.

Indonesians didn’t have a real civilization before the Dutch presence

Others seem to agree. We ask the wife of one of the soldiers if she prefers her husband in a Nazi uniform or in an Allied Forces uniform. She says she likes the Nazi uniform because “It’s sexier!’ After our encounter with the “Niederlande Kampfgruppe” we start noticing a certain Nazi-mania in Jakarta: posters on the street feature Hitler’s portrait; cars are adorned with (non-Buddhist) swastika decals.

We are somewhat shaken by our encounter with Permadi and his men, in part because we have so much fun with them. It’s a blast to run around in the jungle, playing war—or war film director as the case may be. When Yaakov visits us on one of our last days in Jakarta, we feel the need to confess to him exactly who we’ve been spending our time with.

Yaakov’s eyes widen when we tell him about Permadi and his group of Nazi’s. There is a pause, which we take as a sign of discomfort. Finally, he speaks.

“Do they need a Jew to chase?” he asks.

Yaakov is serious, but the meeting never comes together.

Ancillary video journalism piece made from rest material of the Empire film. Sold to the VJ Movement.

Tussen de Sterren #4

Derde generatie Indo Jasper Naaijkens houdt op Indisch 3.0 een blog bij over de “Oscar-run” met de film Stand van de Sterren waarvoor hij de montage deed. Met een officiele kwalificatie is de film een stapje dichterbij een nominatie voor de Oscar voor beste documentaire. In zijn vierde blog vertelt over het ‘sterrenleven’ in New York.

In New York zie je niet zoveel sterren, althans, niet aan de hemel. De lichten branden hier de hele nacht en toch schitterden de sterren toch voor ons deze maand.  We zijn officieel gekwalificeerd voor de Oscars! We zijn daarmee weer een stapje dichterbij een Oscarnominatie.

Deze maand zijn wij door HBO en het Museum of Modern Arts (MoMA) uitgenodigd in New York ter promotie van de documentaire ‘Stand van de Sterren’. HBO is de grootste betaalzender van de Verenigde Staten en internationaal bekend door series als Entourage, The Wire, The Sopranos en Sex & the City. Uit dit indrukwekkende rijtje blijkt wel dat het zeer bijzonder is om als Nederlandse productie door zo’n grote zender te worden uitgezonden. ‘Stand van de Sterren’ zal woensdag 28 september om 8 uur worden uitgezonden door HBO.

Om een beeld te schetsen: HBO telt meer dan 28 miljoen abonnees. Uiteraard kijken die niet allemaal op hetzelfde moment, maar de kans bestaat dat er mensen naar “Position among the Stars” (de internationale naam van ‘Stand van de Sterren’) kijken dan Nederland aan inwoners telt. HBO geeft meestal voorafgaand aan zo’n uitzending een feest met veel genodigden, maar deze keer wilden ze iets speciaals doen. De film werd voorafgaand aan de uitzending op HBO namelijk ook gedraaid in het MoMa. Het MoMA (zoals New Yorkers het museum noemen) is internationaal van de meest toonaangevende musea en bezit werken van Monet, Picasso, Mondriaan en Van Gogh.

Het is een hele eer dat ons ‘kunstwerk’ onder hetzelfde dak werd vertoond. Vanwege de vertoning stond er een aantal artikelen in verschillende Amerikaanse dagbladen. Bijzonder was het grote artikel in de New York Times van 11 september 2011 waarin ik zelf even wordt genoemd. Deze issue is extra bijzonder omdat het op de dag af 10 jaar na de aanslagen in New York was. De uitgave wordt het nu al een ‘collectors edition’ genoemd.

HBO weet wel hoe ze je een ster kunnen laten voelen. We werden opgehaald van JFK airport en werden naar ons hotel gereden. Dit was heel wat anders dan een contractpension! De volgende dag was de eerste voorstelling van ‘Postion among the Stars’ in het MoMA. Er waren door ons enkele bekenden uit New York en omgeving uitgenodigd. Na de voorstellen was er een vraaggesprek. Inmiddels zijn we hier heel goed in geworden, ook al is het in het Engels. Het publiek wilde de zaal niet verlaten en bleef ons maar vragen stellen over de manier van filmen en monteren. HBO heeft ons letterlijk moeten meetrekken want er stond een uitgebreid diner op ons te wachten.

Tijdens het diner met mensen van HBO en Moma zei een van de medewerksters van het museum dat we na sluitingstijd maar even langs het MoMA moesten komen. We werden de volgende dag door haar na sluitingstijd het museum binnengeloodst en hadden dus het hele museum voor ons alleen, een bijzondere ervaring. Zeker wanneer je je bedenkt dat het museum dagelijks duizenden toeristen trekt. De architectuur van het gebouw is op deze manier echt overweldigend. Mooi toeval is de naam van het topstuk in MoMa: ‘De Sterrennacht’ van Vincent van Gogh. Ik ben benieuwd hoe dit schilderij eruit had gezien als Van Gogh niet in Frankrijk, maar in Indonesië had gewoond.

Na een paar geweldige dagen in New York City moesten we helaas weer terug naar Nederland. HBO had een taxi geregeld waar we in de lobby van het hotel op zaten te wachten. Het wachten duurde wel erg lang en net toen we zelf vervoer wilde regelen kwam de conciërge van ons hotel vroeg of wij van Scarabeefilms waren, ons vervoer was gearriveerd. Maar eenmaal buiten zagen wij nog altijd geen taxi. Totdat de ‘bellboy’ de deur van een 9 meter lange limousine open deed. HBO had geregeld dat wij ‘in stijl’ naar het vliegveld werden gebracht. Op dat moment voelden we ons toch even een echte filmster.

Even terug op aarde gekomen schitteren vanaf deze week De Sterren op het Nederlands Filmfestival in Utrecht op zaterdag, dinsdag en woensdag. Wij zullen na de voorstelling van dinsdag aanwezig zijn om vragen te beantwoorden uit het publiek.