Onder de radar

De tijd dient zich aan, leent zich ervoor.
De scholen zwaaien de kinderen uit. De koffers en tassen worden de auto’s ingepropt, caravan volgestouwd met proviand. Deze doorgaans twee maanden verdwijnt Nederland en masse onder de radar. We zijn halverwege het jaar.
De tijd leent zich ervoor, om de balans op te maken.
Ben je tevreden over de eerste zeven maanden van het jaar? Heb je gedaan wat je wilde doen? Welke doelen heb je bereikt en welke liggen er in het verschiet?

Zijn je dromen reëel of ideëel? Liggen ze binnen handbereik of is het puur symboliek?
De afgelopen maanden heb ik verschillende mensen mogen spreken voor mijn tweede boek ‘DroomPLEK’. De belangrijkste boodschap wil ik u niet onthouden tijdens het zomerreces. Als je een droom wilt realiseren, formuleer deze zodanig dat het binnen je bereik komt te liggen. Maak keuzes, kill your darlings! Anders komen dromen namelijk niet uit!

Prettige vakantie!

Ngroblog: De weg van licht en schaduw

Vandaag 11 juni
Een bijzondere dag in het leven. Net als alle andere 364 dagen. Maar vandaag net even iets specialer.
Mijn zoon is vandaag jarig! Een mijlpaal.
Ik word dan nog even meer herinnerd aan de taak die ik als vader heb.
Door Erich Fromm zo mooi beschreven in zijn boekje Liefhebben, een kunst, een kunde. Vaderlijke liefde, het bijbrengen van de verantwoordelijkheden, de weg van de leider en hoe om te gaan met anderen in het leven. Licht.

Vandaag 11 juni
Een bijzondere dag in het leven. Net als alle andere 364 dagen.
Maar vandaag net even iets anders. De herdenking van de gevallenen bij de Punt.
Stilstaan bij een donkere plek in de geschiedenis. Schaduw.
Het universum maakt me vandaag eens te meer bewust van het feit, dat ik onderdeel ben van een groter geheel. Licht en schaduw horen bij elkaar.
Ga op weg en neem ze allebei mee.

Hoe gebruik jij licht en schaduw?

Ngroblog: Vragen stellen…

Mijn moeder overleed in 2011 en had Alzheimer.

Het beste bewijs dat dementie een soort sluipmoordenaar is, wordt geleverd in de bijzondere film ‘The Curious case of Benjamin Button’. De film brengt de gedaanteverandering prachtig in beeld. De ziekte herbergt verschillende thema’s voor mij. Het gaat over verlies, boosheid, onbegrip, verdriet. Daar kan ik een theatervoorstelling overmaken, oh… idee?!!

Op het moment van afscheid nemen, loslaten, zijn er de vragen. De dingen die je graag had willen weten. Ik heb mijn moeder de vragen over vroeger niet meer kunnen stellen.De kloof van generaties? Zij, ouders, deelden weinig, wij, kinderen, vroegen te weinig?

Ik kies ervoor om niet meer in de valkuil van (valse) bescheidenheid te stappen. Dit jaar is mijn jaar van het vragen stellen. Het is een gesprekstechniek, die niet per definitie in mijn DNA zit. Zie mijn vorige blog, over kinderen, die vragen…

In het onderstaande filmpje zit mijn vraag aan jou.


De weg van samen naar Een, zit vol met vragen…

Ik wens je een plezierige dag vol vragen!

Ngroblog: In het hier en nu

In de tijd waarin we leven – crisis, massa ontslagen, weinig werk, faillissementen – kunnen dromen heilzaam werken. Ze geven hoop en energie om vol te houden, ook als het tegenzit. Marinus Knoope zegt daar het volgende over in zijn boek De Creatiespiraal: ‘Dromen moeten een realistisch perspectief hebben’.

Met andere woorden van dromen alleen, kunnen we niet leven. Als je wilt dat een droom in de toekomst uitkomt, zul je er vandaag hard aan moeten werken. In de afgelopen dagen ben ik een paar keer geconfronteerd met het functionele aspect van mijn dromen. Om ze te verwezenlijken, moet ik kiezen, niet alles kan tegelijk. ‘I have to kill my darlings’.

Schrappen, doorschuiven, bijstellen, alles wat helpt om tot realisatie te komen.

In het hier en nu betekent dat ik meer moet durven te vragen. Vragen om feedback, om hulp, om werk, om een opdracht, enzovoorts. Leuk… als je bedenkt, dat ik uit een gezin kom, waar het spreekwoord geldt: ‘kinderen die vragen worden overgeslagen’… 

Ngroblog: Gandong (Samen zijn wij één)

Een emotioneel lied. Over broederschap, eenheid, gemeenschappelijk. Ik heb het laatst eens vrij vertaald naar het Nederlands. Eén regel in het refrein vind ik wel heel bijzonder… : “Laat mij jou toch dragen… ik draag jou als mijn broeder” 

Voor een ieder de vraag om deze woorden eens voor zichzelf te wegen. Het lijkt een soort appèl om elkaars lasten te dragen. Een meer positievere insteek zou zijn dat door de last samen te dragen, deze als minder zwaar wordt ervaren. Soort gedeelde smart, halve smart.

Ik haal ook een uitdaging uit het lied. Hoe blijf je trouw aan jezelf binnen een dergelijk broederschap, gemeenschap? Is dat een dilemma van een 3.0 generatie?  Indisch, Moluks, Surinaams-Javaans enzovoorts… Een kernwaarde als klaar staan voor elkaar betekent niet jezelf compleet wegcijferen.
Ik voorzie een mooie beweging in het hier en nu:

Vanuit de symbiose van samen, de deur openen naar jezelf.
Gandong-e (liedje start vanaf 4e minuut in het filmpje)

Ngroblog: Erbij horen

De langverwachte bekentenis van wielrenner Michael Boogerd, eindelijk. Bij De Wereld Draait Door sprak één fragment uit het interview mij persoonlijk aan, Boogerd zag tijdens de finale van een van de voorjaarsklassiekers, drie man in een paar trappen bij hem wegrijden. Hij trainde als een bezetene en toch slaagde hij er niet in, om deze renners bij te houden. Zijn stelling vanaf dat moment: “Ik wil naar de top, ik wil er ook bij horen…” Die dag besloot hij onderdeel te zijn van de inmiddels verafschuwde cultuur van doping en bedrog.

Ik wil er ook bij horen. De woorden galmden na in mijn hoofd. Het thema van 3.0 generatiegenoten. Erbij horen. Waar horen wij nou eigenlijk?

In Indonesië? Op de Molukken? Een doordeweekse dag op de markt in Ambon. Mijn neefje wees op een tweetal dames schuin voor ons. “Kijk, kaka (=broer, oudere), die zijn niet van hier”. Niet begrijpend keek ik hem aan, op de vraag hoe hij dat kon zien, klonk nuchter het antwoord, vanwege de lichtere huidskleur en de kleding.

Hoor ik dan hier in Nederland? Ik, 15 juli 1970, geboren en getogen in Woerden, spreek beter Nederlands dan Maleis. Maar ja, als ik ergens binnenkom, dan is de bruine kleur toch het eerste wat men ziet, de lastige achternaam doet de rest. Het fragment van gisteren gaf me een bevestiging.

erbij horen
Erbij willen horen is iets wat bij ons mensen hoort. Ons leven lang zoeken we naar plekken om erbij te horen, er te mogen zijn, zoals we zelf graag willen zijn. Michael Boogerd dacht het gevonden te hebben en het gebruik van doping bracht hem roem en rijkdom. De waarheid heeft hem ingehaald. De bekentenis bracht hem een stapje dichter bij zichzelf. Dat hij weer kan leren leven met zichzelf.

3.0, de weg is gewezen. Stop met ergens bij te willen horen, als je al ergens bij wil horen, zorg dat je dat zelf bent. In verbinding zijn met jezelf is al moeilijk genoeg, daarvoor moet je heel wat tegenstand en onbegrip weerstaan.

De weg naar die plek in onszelf duurt een leven lang.

 

Ngroblog: Uit de comfort zone

Ik hou van n beetje saai, van degelijk, voorspelbaar, vertrouwd, herkenbaar. Ik vind het fijn als de dagelijkse dingen gaan, zoals ik ze verwacht. Vaste routine, dito patronen. Het voelt veilig. Senang. Met andere woorden, alles dat niet aan bovenstaande zaken beantwoordt, verstoort. Handelingen, gebeurtenissen, die afwijken van de dagelijkse routines interrumperen het gelukzalige gevoel van senang zijn.

Waarom zou ik dat doen? Wat zou het me kunnen brengen? Spanning, onzekerheid, kwetsbaar, onveilig, onbekendheid. Allemaal dingen die ik niet prettig vind. Afkeuring, afwijzing, nog meer onzekerheid, weg is het gevoel van senang! Het voelt als vroeger op een Moluks feest, in een grote kring staan. Iedereen die kijkt naar de lege dansvloer en de band speelt toch echt jouw favoriete nummer. Maar… wie durft? Wie stapt die ring in en breekt de ban?

Een usi zus of zo stapt in, trekt giechelend en aarzelend een vriendin mee en samen dansen ze het liedje uit. De rest kijkt toe, wacht af, de één zie je aarzelen, de ander lacht wat schamper voor zich uit. De beweging oogst beurtelings afkeuring, bewondering, een glimlach en soms zelfs een medestander. Vandaag stap ik de kring in.  Het platform Indisch 3.0. Ik zal hetzelfde oogsten als die ene usi die de leegte betrad.

Het verlaten van de comfort zone betekent een belangrijke stap.

Het vergroot de zichtbaarheid. Dat is wat 3.0 voor mij inhoudt. De eerste generatie Molukkers is er nagenoeg niet meer. De tweede generatie nadert het einde. Hoe kunnen 3.0 generatiegenoten hun zichtbaarheid vergroten?
Het verlaten van de comfort zone. Die is voor iedereen anders. Voor de een betekent het begin van een eigen bedrijf, de ander een nieuwe baan, een vertrek uit de wijk, voor mij betekende het recent de moeizame relatie met mijn vader herstellen en vorig jaar het uitbrengen van mijn boek. En nu… bloggen op Indisch 3.0.
Mmm… ik voel me best senang.

En jij?

Kwetsbaarheid als kracht, uit de comfort zone