Noem het maar bijgeloof

Daar zat ik dan. Een computer die acuut aan het crashen sloeg. Een internetverbinding die het altijd deed. Maar op dat moment natuurlijk niet. Deadlines die zó ernstig gehaald hadden kunnen worden, ware het niet… Aaaaaaargh! Ik wist het zeker, geen twijfel mogelijk! De gedachte was niet uit mijn hoofd te krijgen: Het is zó de schuld van die drie beelden! Mijn handen jeukten om die valse blik uit de kraaloogjes van de Garuda te slaan. En ‘de mevrouw’ en ‘de visser’ moesten ophouden met dat stiekeme gegniffel achter mijn rug om. Ik hoor jullie wel! Blijf lachen en ik zaag jullie onderstukjes er vanaf!

*Zucht* Ik had het natuurlijk kunnen weten. Geen enkel zichzelf respecterend, antiek beeld uit Indonesië zou zich zonder slag of stoot ‘eventjes’ laten verplaatsen. De knallende hoofdpijn die op kwam zetten, de avond dat ik de beelden zorgvuldig in dekens wikkelde  om te vervoeren, waren alvast een voorproefje. Mijn goede bedoelingen kon ze niets schelen, het werd mij niet in dank afgenomen. Onheil zou mij genadeloos treffen!

Dé verantwoordelijke was ik. Die vervelende kleindochter! De reden dat oma ineens besloot te verhuizen. De geesten konden niets anders doen dan hierdoor slecht geluimd te zijn. Al vijftig jaar konden ze ongestoord ‘spoken’ door het, inmiddels veel te grote, huis. Menig kind en kleinkind zijn de (nachtelijke) stuipen op het lijf gejaagd. Adoe, hoe heerlijk al die ‘geestelijke’ vrijheid! En dat terwijl er nog geen sapoe lidi of wat gebrande salie op losgelaten werd. Totdat die vervelende kleindochter een nieuw en kleiner flatje voor haar oma vond!

De kleindochter die het gore lef had om ‘de erfstukken’, bestaande uit drie beelden van een Garuda, een Balinese danseres en een vissersman, tijdelijk van de radar te laten verdwijnen. Uit het zicht van de kinderen die misschien ruzie zouden gaan maken over wie welk beeld alvast mee mocht nemen als een soort ‘vervroegde erfenis’. Het nachtelijke gefluister was niet van de lucht. Té erg toch die deze! Niet eens een beetje verstoppen in het oude en vertrouwde huis! Néé, meteen naar een ander en vreemd huis brengen!

Ik heb gepleit, zelfs mijn warme sjaal gegeven aan ‘de mevrouw’ die er zo koud uitzag in haar blootje in dat vreemde huis. Maar een paar weekjes hoefden ze van de radar te verdwijnen. Daarna zouden ze weer terug keren naar oma. Weliswaar in een nieuw huis, maar toch… Zo erg was het toch allemaal niet? Het kon ze klaarblijkelijk helemaal niets schelen…

Ziekte trof mijn oom in wiens huis ze tijdelijk verbleven. En mij wisten ze op een allergevoeligst plekje te raken… Woensdagavond! Dan eet ik niet thuis, maar bij de oom in kwestie. Alles wijkt voor ‘woensdagavond-makan’ en desnoods gaat de laptop mee als er een deadline gehaald moet worden. Druk bezig was ik om mijn laptop aangesloten te krijgen op het netwerk en niets snapte ik ervan, alles ging mis!

En daar hoorde ik ze weer smiespelen met elkaar… Hihihi! Die meid! Perfectionistisch ja, altijd zo stipt met alles… KAPOT die heilige computer van haar!

3 gedachten over “Noem het maar bijgeloof”

  1. Mijn ouders hadden precies hetzelfde Garuda beeld bij ons thuis. Mijn Indonesische opa heeft het beeld uit Bali meegenomen als geschenk voor mijn vader. Als kind zijnde heb ik veel nachtmerries gehad over het beeld, hoofdzakelijk veroorzaakt doordat een tante van moeder mij wist te vertellen dat Balinese beelden speciale krachten hadden… Bijgeloof of niet.. ik was echt freaked out!

  2. Het is natuurlijk best een eng beeld om te zien… En die Indische ooms en tantes zijn ook echt gemeen, die maken je dolgraag van alles wijs 😉

  3. de meeste Indische / Molukse jongeren zijn opgegroeid met dit soort dingen. Het is voor ons “normaal” en Belanda’s zijn te nuchter daar in en zeggen gewoon ONZIN. Maar wij weten niet beter. Ik weet dat er dingen zijn als witte magie en helaas ook zwarte magie. Ik ken verhalen van mijn vader, moeder, ooms, tantes etc. waarvan ik echt kippevel krijg en ik weet dat zoiets bestaat.
    Dingen als Kuntil Anak, de waringinboom….Veel van jullie weten wel wat ik bedoel.
    Je gelooft het, of je gelooft het niet, simpel toh?
    Ik heb vele verhalen gehoord…

    Onder andere deze….vertelde me vader een x aan mij…Een oudtante van mij die als klein kind bij de kali stond te spelen bij de rivier de Ciliwung in Bogor, (ze was iets van 4 of 5) kreeg ineens uit het niets zomaar een volwassen mannenstem…Heel vaag en het was een vreemd dialect…Neeeeh, totaal geen klein kleuter die een fake stem probeert na te doen, maar echt met een mannenstem + haar ogen werden half putih. Een klein kind die een volwassen iemand nadoet qua praten, klinkt zo nep toh? Dit was echtvolgens hun. Me vader was er bij met een oom. Samen brachten ze haar naar een andere oom en ze legden haar op tafel. Die andere oom zei wat Oud Javaanse spreuken, pakte haar bij de linker voet, en ineens, even later hoorden + voelden ze een windbries en een soort van gekrijs / geschreeuw, verplaatsend van me oudtante, naar buiten…Want de deur stond open. En…..zij herinnert er nix meer van, tot op de dag van vandaag niet.
    En noh tientallen van dit soort dingen.
    Dus…. bijgeloof, magie, guna guna etc…..Ik geloof er in…En met de duistere kant moet je niet sollen.

    Slmt

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.