Jonge Indo’s in de provincie… Zuid-Holland

‘Mijn familieleden zijn eigenlijk standaard Nederlanders. Alleen niet qua uiterlijk.’

Milan Theijs (24) is de achtste jonge Indo die we spreken in onze tour door Nederland. Milan woont in Den Haag, werkt bij het ministerie van Binnenlandse Zaken en wil Indonesische Taal en Cultuur gaan studeren in Leiden. ‘Vanaf mijn twintigste werd ik nieuwsgierig naar mijn achtergrond. Ik ben geen fanatieke Indo, maar ik zou het wel raar vinden als onze geschiedenis ooit helemaal vergeten is.’

filmMilan

Fotografie: Valérie Harmanus

‘Wat mij in eerste instantie nieuwsgierig maakte naar mijn Indische achtergrond, waren de kleine gebruiken in mijn familie. Niet met je linkerhand eten, geen rumoer maken, niet je voetzolen laten zien, niet aan het hoofd zitten. Maar ook de verschillen fascineerden me. Op internet las ik veel over mensen die niet willen praten, over de ongelijkheid die er was tussen Nederlanders en Indo’s, en tussen Indo’s en Indonesiërs, maar mijn oma, die van Timor is, vertelt me altijd dat alles er pais en vree was. Hoe komt dat?’

‘Op een verjaardag van een nicht van mijn oma waren veel oudere Indische familieleden die met elkaar Maleis praatten. Ik vond het een mooie taal om te horen en werd nieuwsgierig naar de Indonesische taal. Ik kon het eigenlijk niet hebben dat ik als Indo niet eens die taal sprak! Kort daarna ben ik een taalcursus Indonesisch voor beginners begonnen in Leiden. Ik ben nu één keer in Indonesië geweest, maar ik wil er eigenlijk wel elk jaar heen. Ik ben begonnen mijn familie vragen te stellen. En ik ben veel gaan lezen, Tjalie Robinson, Piekerans van een straatslijper lees ik nu.’

‘Die cursus Indonesisch was leuk. Het was wel opvallend, het waren vooral ouderen die Indonesisch wilden leren, ik werd er erg enthousiast van. Toen ik in Indonesië was, sprak ik de taal nog niet erg goed. Toch voelde ik me er thuis. De geur van bloesem, de aangename temperatuur, de natuur, het rustieke; het smaakte naar meer. Mijn ouders zijn er nog niet geweest. Mijn vader is Indisch en ik vraag hem de oren van zijn hoofd, ik merk dat hij er enthousiast door wordt. Hij en mijn grootouders zijn blij en trots dat ik er zo benieuwd naar ben. Het lijkt me wel gaaf om er met hem heen te gaan, om mijn vader daar een toer te geven. De boeken die ik erover lees, van Tjalie, vind ik ook geweldig. Prachtig om dat petjoh te lezen. En hoe hij dat allemaal weet te vatten, die wereld. Het is misschien romantisch, maar die zorgeloosheid in zijn boeken spreekt me aan.’

‘Mijn directe Indische familie is veel “Hollandser” dan hun neven en nichten. Ze hebben geen Garuda-beelden, bijgeloof en typische Indische zaken in huis, maar wel veel kennis van Nederlands-Indië. Hun afkomst verloochenen ze niet, maar ze zijn er totaal niet actief mee bezig. Een onderwerp waar ik me nog graag in wil verdiepen is dan ook de oorlog. Mijn opa heeft in het KNIL gezeten, Jappenkampen van binnen gezien en zat na de oorlog bij de Gajah Merah. En nee, hij heeft niet deelgenomen aan die verschrikkelijke politionele acties.’

'In Indonesië voelde ik me thuis.'
'In Indonesië voelde ik me thuis.'

‘Nee, ik ben geen actieve Indo. Dat gaat me allemaal boven mijn pet. Ik neem geen deel aan discussies op de NIHyves en Indoweb en zo, ik ben nog niet kundig genoeg op dat gebied. Ik zie mezelf vooral als Hagenees, eentje met Indische trekjes. Nee, ik heb geen Indische vrienden. Daar zoek ik mijn vrienden niet op uit. Indische mensen vind ik wel een aparte groep, we hebben een eigen geschiedenis en ik vind het leuk dat er nog steeds mensen zijn die zich daar sterk voor maken. Ik vind wel dat we gewoon Nederlands zijn, Indisch is een plus. Je hebt van die hele fanatieke erbij, die vinden dat een Indo geen Garuda-teken mag dragen. Ik vind het allemaal wel prima.’

‘Ik heb niet de intentie om actief te worden, maar ik zou het wel erg vinden als niemand meer weet wat ons verhaal is. We hebben toch een eeuwenoude geschiedenis, we komen voort uit een kolonie van Nederland. En we hebben hele mooie gebruiken geïntroduceerd; culinair, in de kunst, boeken, muziek. Verder vind ik het mooi dat er nog steeds initiatieven zijn. DarahKetiga probeert het levendig te houden. Wat ik jammer vind is dat ik bij geschiedenis op school niets over Nederlands-Indië heb gehoord. Ja, het zou wel gek zijn als het helemaal vergeten wordt.’

‘Wat ik wel ga doen, is volgend jaar Indonesische Talen en Culturen in Leiden studeren. De talen en culturen van Indonesië waren eerst alleen een hobby, maar mijn doel is nu om vooral de taal te masteren, zodat ik voor langere tijd in Indonesië kan gaan wonen en werken. Nederland is natuurlijk mijn vaderland en ik ben dankbaar dat ik hier ben opgegroeid, maar al van jongs af aan zie ik het als een enorm aantrekkelijke uitdaging om een langere tijd in het buitenland te verblijven. ’

En het volgende interview? Daarvoor gaat Ed naar de provincie Noord-Holland.

Dit interview is wegens siteproblemen een week later gepubliceerd dan gepland.

Vier nieuwe redacteuren op Indisch 3.0

logo30_small1.pngBegin augustus kondigden we aan dat we onze redactie hadden versterkt met Elsbeth Vernout, Natalie Ypma en Patrick Neumann. Sinds vorige week zijn op Indisch 3.0 de eerste bijdragen van hen te zien en lezen. Vanaf vandaag kunnen we hier de namen aan toevoegen van vier nieuwe, enthousiastische jonge redacteuren die in woord en beeld gaan bijdragen aan de weblog.

Roos Carlier
Roos Carlier

Roos Carlier (1981) studeerde Culturele antropologie, na eerder de pabo succesvol te hebben afgerond. Voor haar bachelorscriptie CA verbleef ze drie maanden in Mexico om onderzoek te doen naar straatkinderen in Guadalajara. Het masterjaar was voor haar naast een wetenschappelijke zoektocht eveneens een persoonlijke zoektocht naar haar Indische achtergrond. Dit leidde tot een masterscriptie met als onderwerp de identiteitsvorming van drie generaties Indische Nederlanders in Nederland onder de titel: ‘Drie Indische generaties, Drie Indische Identiteiten?’ Roos houdt zich veel bezig met fotografie. Voor de talkshow georganiseerd door Indisch 3.0 maakte zij eerder foto’s gemaakt. Voor Indisch 3.0 gaat ze vooral in beeld bijdragen leveren. Een groot aantal van haar foto’s is te zien op: www.flickr.com/photos/rooos

Valérie Harmanus
Valérie Harmanus

Valérie Harmanus (1977) studeerde dans aan het Koninklijk Conservatorium in Den Haag. Sinds 2007 studeert ze fotografie aan de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten in dezelfde stad. De onderwerpen die centraal staan in haar fotografie haalt ze uit haar eigen leven. Dit zijn thema’s zoals: identiteit, ouderschap, liefde en haar herinneringen aan vroeger. Ook Valérie zal op Indisch 3.0 vooral met beeld bijdragen gaan leveren. Een impressie van haar werk is te zien op: www.valerieharmanus.com

Willem-Jan Bederode (Merah)
Willem-Jan Brederode (Merah)

Willem-Jan Brederode (1979) woont in ‘s-Hertogenbosch, studeerde Bedrijfswetenschappen (2004) aan de Radboud Universiteit Nijmegen en is werkzaam in de financiele dienstverlening. Hij is lange tijd actief geweest binnen de Indische 3de generatie beweging. Vanaf eind jaren ’90 begon hij als actief lid van meerdere Indische jongerenorganisaties zijn Indisch-zijn vorm te geven. Na de jongerenafdeling van de Vrij Indische Partij, het Indisch-Brabantse vriendengezelschap South Side Indo Crew en het bestuur van Darah Ketiga volgden meer creatieve participaties tijdens voorstellingen op de Pasar Malam Besar in 2004 en het jaar daarop in een voorstelling genaamd “Blue Print: The Morning Shapes The Night”, georganiseerd door Het Indisch Huis. Inmiddels is hij klaar voor een nieuwe uitdaging. Voor Indisch 3.0 zal Willem-Jan (in de Indische wereld beter als ‘Merah’) een variété aan Indische onderwerpen met een lach maar ook een sneer aan de kaak stellen. Indische organisaties, de derde generatie en Indo’s in de VS zijn de hoofdingrediënten in zijn receptuur.

Charlie Heystek
Charlie Heystek

Charlie (Charlotte) Heystek (1988) woont in Utrecht. Na het behalen van haar VWO diploma studeerde ze Geschiedenis, maar inmiddels is ze overgestapt naar Communicatie- en Informatiewetenschappen. De afgelopen jaren heeft ze naast haar studie en werk in de horeca, aan veel uiteenlopende jongerenprojecten meegewerkt en schrijft ze met regelmaat columns die ze publiceert op haar eigen blog. In deze columns komen de discussies die ze met anderen voert en haar Indische achtergrond met regelmaat naar voren. Ze gaat nooit een discussie uit de weg en staat er om bekend vaak met een nieuwe, originele visie op onderwerpen te komen. Op Indisch 3.0 was in april een interview met haar te lezen was. Als redactielid zal ze vanaf deze maand schrijven over wat Indisch-zijn in het dagelijks leven –waarin ze vaak wordt bestempeld als ‘Belanda-Barbie’ als gevolg van haar Nederlandse uiterlijk- voor haar betekent.