Memoires van een derde generatie veteraan

Dit is mijn verhaal. Eind jaren ’90 ging er voor mij een Indische wereld open. Via de toen opkomende communicatiemiddelen als mobiele telefonie en het internet, konden ik en andere Indische leeftijdsgenoten contact leggen op een manier die voorheen ondenkbaar was. Hierdoor begon volgens mij de opkomst van de derde generatie. Sindsdien heeft deze culturele renaissance vele facetten gekend. Tijd voor een terugblik dus.
Asian Party in 2007. Bron: www.depers.nl
In 1998 werd de eerste editie van Jumpa1000 gehouden in de Escape in Amsterdam. Ondanks dat dit feest geënt was op Indonesische jongeren in Europa, kwamen er veel Indische jongeren op af. Dit feest werd vanaf toen dé ontmoetingsplek voor Indische jongeren. Via het Indo chatkanaal op de site van TMF en pionierende applicaties als ICQ en mIRC onderhield iedereen contact met elkaar tussen de Jumpa feesten door. Na Jumpa werd de Indo party trend verlengd door Asian parties als I Love Indo en Santai en werden er hechte Indo online groepen gecreëerd door het gebruik verscheidene messengers en community sites als CU2 en PartyPeeps. Vanuit mijn luie stoel kon ik overal online andere Indo’s leren kennen en mijn gedachten en gevoelens over de Indische cultuur uiten en voornamelijk delen.

Naast alles dat online mogelijk was, vormden zich op lokale basis vele Indo groepen, ‘crews’. Mijn vrienden en ik vormden de South Side Indo Crew, vanwege onze Brabantse bakermat. Elders in het land gebeurde precies hetzelfde, zoals de Kilat Crew en Indo Melati Crew. Indische jongeren groepeerden zich voor het eerst in tijden weer en hadden hun eigen kenmerkende subcultuur. Wij droegen ons haar in Dragonball Z stekels, droegen spijkerjasjes met de kraag omhoog of Alpha bomberjacks met de Indo vlag erop genaaid, compleet gemaakt hoogwater jeans en Puma’s. Wij luisterden naar 2step en Garage en hadden een eigen taal, doordrenkt met Maleise woorden. Wij twijfelden niet aan onze afkomst of identiteit: wij waren Indisch en lieten dit ook duidelijk merken.

Naast het gesocialiseer online en via crews, ontstonden begin jaren ’00 Indische groepen met een serieuze, maatschappelijke insteek om de Indische cultuur uit te leven en te bewaken. Ook ik wilde meer dan alleen feesten en chatten en vond dat vanaf 2002 als bestuurslid bij Darah Ketiga. Wij lieten ons duidelijk horen aan de Indische gemeenschap via verschillende presentaties en namen onze leden mee naar bijvoorbeeld Bronbeek en de Pasar Malam Besar. Ondertussen hadden de gevestigde organisaties als Het Indisch Huis en Stichting Tong Tong de derde generatie hype door en speelden hierop in via respectievelijk het Blauwdruk project (2005) en de theater voorstelling Chit Chat Blues (2004). Als hoogtepunt besteedde TELEAC cursus “Met vlag en rimpel” in 2004 zelfs een gehele aflevering aan de derde generatie opkomst, genaamd “I Love Indo”.

Voor mij hield het hier niet op. Mijn beste maat en ik hadden ons eigen huis, waar door de jaren heen tientallen Indische jongens en meisjes een tweede thuis hadden gevonden. Dit was voor mij de ultieme climax. Als een onbreekbare clan hadden wij succesvol de Indische cultuur voortgezet en gedeeld met onze Indische leeftijdsgenoten.

Ondanks dat de derde generatie zich definitief op de kaart had gezet, geloof ik dat de formule waarmee dat gebeurd is, is uitgespeeld. De crews zijn weg, organisaties verdwijnen, feesten zijn spaarzaam en mijn eigen “Indisch huis” is niet meer. Het verloop is ook groot; van mijn lichtingsgenoten zie en hoor ik er nog maar bar weinig… Nu is de tijd aangebroken van een andere lichting die via afstudeerscripties, artistieke en literaire uitingen de fakkel heeft overgenomen. Een compleet andere boeg, maar met hetzelfde doel. Is Indisch 3.0 de poortwachter geworden?

7 gedachten over “Memoires van een derde generatie veteraan”

  1. Mooi stuk Merah, je beschrijft het precies zoals ik/wij het voelen vanuit DK, tijd van toen is niet meer wat erg jammer is, voor ons is het Indisch/Indo zijn nooit een discussie punt geweest, omdat we dat simpel weg gewoon zijn.

    Hormat dan Keep The Good Thing Going.

    Chris

    * 24 april is Jumpa teru http://www.jumpa.nl

  2. Hey Merah, text bagus! Darah ketiga 4 life, hoor! Sluit me bij Chris aan, die tijd missen we zeker en de terugloop die je zo goed omschrijft is voor ons als DK zeker een punt geweest toen we ons realiseerde dat om ons heen alle andere Crews verdwenen, de zekerheid en aannemelijke Indische identiteit werd wegebte en werd vervangen door voor ons belachelijke vraagstellingen zoals: wat is Indisch? Loh itu payah, ben gewoon Indo man!
    Die gedachten en die sfeer van toen lees ik in je text en brengt mooie herinneringen naar boven! Makasih saudara!

  3. Oi bung,

    Gaaf en interessant stuk over onze derde generatie. Helaas was ik net te jong om de feesten in Escape mee te maken. Het wordt echt tijd om weer een keer te meeten, ik mis de oude tijden! Alleen zit ik voorlopig nog even in Latijns Amerika.

    Groeten vanuit Buenos Aires,

    Jamie

  4. Goed stuk Willem-Jan, dat waren zeker mooi tijden…je stuk brengt mooie her. naar boven.

    Garoet dari oud member IM Crew

  5. Saudara,
    je hebt de kern van mijn beleving als 3e indische generatie indo met de jouw verhaal goed beschreven: door de nieuwe communicatiemiddelen bewustwording en verspreiding van de indische verbondenheid en identiteit. Door de subcultuur, feesten, Pasar Malams, crews, kumpulans en vergaderingen was het bij jongerenorganisaties, zoals Darah Ketiga waar wij in actief waren, erg leuk en stimulerend om elke keer de saamhorigheid te ondervinden.Bewuste Indo’s uit alle lagen en delen van het land hadden hetzelfde ‘gevoel’.Van ontkenning van de 2e generatie naar bewustwording van de 3e generatie.
    Hormat dan rejeki,
    Saudara Ray

  6. Mooi stuk met veel herkenning. Ikzelf liep in de jaren 80 bijna alle indische feesten af met mijn indische en molukse vrienden/vriendinnen. Met als hoogte punt de feesten in motel van der Valk te Gilze Rijen. De jaren 80 was voor ons 3e generatie de jaren van Pencak Silat en o.a.tante Lien op tv, Tempo Doeloe en de Suara Maluku op de radio en niet te vergeten de Pasar Malam in Amsterdam RAI en doorop volgend die in de Houtrust hallen van Den Haag met o.a. Ramli’s modeshow. Ik ben bang dat de 4e generatie die tijd niet meer zal/zullen meemaken.

  7. Ik sluit mij aan bij Wessel, ook ik heb die prachtige tijd meegemaakt. Heerlijk was die tijd! De tijd van Ray Bann zonnebrillen, puntlaarzen en in welke stad dan ook “cari ceweh”! Wij Pencak Sillat, de meisjes Hawaii dansen. Elk Indisch feest proberen indruk te maken toch?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.