WIN: 2×2 vrijkaartjes voor Club I Love Indo

Indisch 3.0 mag van I Love Indo 2×2 vrijkaartjes weggeven voor hun party op 7 december a.s.: Club I Love Indo.

Wil jij kans maken op deze vrijkaartjes?

Stuur ons dan vóór 29 november a.s. een foto van jouw beste party-outfit naar redactie@indisch3.nl. De 2 winnaars met de beste/leukste/raarste/stoerste/origineelste etc. party-outfits winnen de vrijkaartjes.

De winnaars zullen 29 november op Facebook bekend gemaakt worden.

Correspondentie over de uitslag van deze actie is niet mogelijk. 

Rantang-repo: Indonesian pop night

Rantang – een avond gevuld met Indonesische popmuziek – vond zaterdag 25 augustus plaats in Den Haag. Muziekstijlen van dangdut to harde rock passeerden de revue. Indisch 3.0 was erbij. Hoewel de muziek geweldig was, was de opkomst minder – tot teleurstelling van de gasten en de organisatie. Het is dan ook onzeker of er ooit weer een Rantang komt.

Mijn fotograaf haalde me veel te vroeg op. Gelukkig maar, het Wellant College in Den Haag was moeilijk te vinden. Eenmaal aangekomen werden wij verwelkomd door de oorverdovende soundcheck van de Biroe Band. Ondanks dat wij arriveerden rond het aangegeven aanvangstijdstip van vier uur ’s middags leek alles nog niet op orde. Behalve dat men nog bezig was met de soundcheck, was onder andere de belichting nog niet geregeld en de catering nog niet aangekomen. Veel gasten waren er nog niet, langzaam druppelde er wat binnen.


BALI AYU BUDAYA danst © Christie Haalboom / Indisch 3.0 2012

Indorock, keroncong en gamelan
Wij zagen kans om te spreken met een van de organisatoren, Mikey, die er prompt de grote naam van de avond bij haalde: Hengky Supit, ‘dé Indonesische rocklegende uit de jaren ‘90’. Tegenwoordig woont hij in Nederland met zijn Hollandse vrouw en hun kinderen. Wij vroegen Mikey waarom hij deze Indonesische popavond wilde organiseren. ‘Ik wil gewoon Indonesische popmuziek in Nederland aan de man brengen. Iedereen in Nederland denkt bij Indonesische muziek alleen aan indorock, keroncong, gamelan etcetera. Het is net alsof ze denken dat de tijd in Indonesië sinds de jaren ’50 stil staat, maar dat is niet zo. ‘

Ik vind de Indonesische popmuziek veel creatiever dan Nederlandse popmuziek.

‘Net als in Nederland zijn er trends en ontwikkelingen geweest waar veel goede dingen uit zijn gekomen. Ik vind de Indonesische popmuziek ook veel leuker dan de Nederlandse popmuziek. Het is interessanter en creatiever. In Nederland begint het allemaal een beetje op elkaar te lijken en iedereen lijkt bang te zijn om in hun eigen taal te zingen.’ Mikey – die sinds kort weer in Nederland verblijft – heeft zelf ook een bescheiden hitje gehad in Indonesië onder de naam Michiel Eduard.

Michiel Eduard, medeorganisator, met rocklegende Hengky Supit
© Christie Haalboom / Indisch 3.0 2012

Kostbaar
Een avond organiseren met Indonesische artiesten lijkt een kostbaar iets. Vooral het overhalen van muzikanten om naar Nederland toe te komen voor een enkele optreden is lastig. Bij Rantang viel dit echter mee, omdat de artiesten die deze avond optraden in Nederland wonen en de meesten hadden al een band met de organisator. Op de vraag waarom Hengky Supit had besloten deel te nemen aan Rantang antwoordde hij: ‘Ik ken Mikey goed en vond het wel leuk om dit voor hem te doen.’ Mikey: ‘Ik heb hem eigenlijk gedwongen!’

Is Balinese dans op zijn plek op een avond met moderne popmuziek?

Hoogtepunten en een valse noot
Na een tijdje wachten en vermaakt te zijn door DJ Ron Funkytown werd de avond eindelijk geopend door de Balinese dansduo Bali Ayu Budaya. Hoewel Balinese dans altijd leuk is om te zien, vroeg ik me wel af of traditionele dans wel geschikt was voor een avond waarbij moderne popmuziek ten gehore gebracht zou moeten worden. De Biroe Band speelde een rits aan covers van Indonesische bands, die ik grotendeels niet kende. Dit deed de band vol energie en enthousiasme – het was wat mij betreft het hoogtepunt van de avond.  Dangdutzangeres Theresia was erg vermakelijk en wist velen uit het publiek over te halen om met haar mee te dansen. Rich.Art was wat minder luid dan de rest met enkel zijn stem en akoestische gitaar.

 

DANGDUT ZANGERES THERESIA krijgt publiek en andere performers op de dansvloer © Christie Haalboom / Indisch 3.0 2012

Valse noten
Tegen het eind van de avond trad Michiel Eduard zelf op. Hij zong een paar van zijn eigen liedjes en een cover van de band Slank. Hierna was het de beurt aan de rocklegende Hengky Supit. Hoewel Supit een aantal valse noten raakte en af en toe schreeuwde in plaats van zong, vond ik het ontzettend jammer dat hij niet langer speelde. Hij was namelijk de grote naam van de avond. Hierna werd de avond afgesloten met een duet van Michiel Eduard met zangeres Iane van de Biroe Band.

Popheld uit de jaren 90, Hengky Supit © Christie Haalboom / Indisch 3.0 2012

Verwachtingen

De opkomst was helaas niet groot deze avond. Veel van de gasten waren bevriend met de organisatie of een artiest. Die gasten die dat niet waren, waren oprecht geïnteresseerd in wat de avond te bieden had. Een Indische jongen vertelde: ‘Ik had gehoord dat er iemand zou optreden die vanuit hier naar Indonesië is gegaan en daar een hit heeft gescoord. Ik ben ontzettend benieuwd.’ – doelend op Michiel Eduard.

Er zijn niet genoeg mensen voor een echt goede sfeer.

Hoewel iedereen het naar zijn zin leek te hebben, heerste er ook wel teleurstelling. Een wat oudere gast vertelde: ‘Ik had andere verwachtingen. Met name wat het aantal mensen betreft. Er zijn niet genoeg mensen en ook niet het goede soort mensen om een echt goede sfeer voor een avond als deze te krijgen.’ Een lid van de Biroe Band deelde deze mening blijkbaar, want die hoorde ik klagen over het ten gehore moeten brengen van harde rock aan een stel oudjes. De lage opkomst zal waarschijnlijk te wijten zijn aan de slechte promotie. De organisatie gaf zelf ook toe daar niet veel aandacht aan te hebben besteed.

BIROE BAND © Christie Haalboom / Indisch 3.0 2012

Ook aan de locatie viel wat op te merken. Hoewel iedereen met wie ik sprak het er mee eens was dat het Wellant College een mooi gebouw is, vond niet iedereen het een geschikte concertzaal. ‘Het is en blijft een school. Het is niet gebouwd met akoestiek in gedachten en dat kan je ook wel merken,’ vertelde een man die beweerde zelf bij een podium te werken. Verder waren er niet veel mensen te spreken over de bereikbaarheid van de school.

Ondanks de gebreken die Rantang vertoonde – die voor een deel af te schrijven zouden kunnen zijn als kinderziektes – hebben wij van Indisch 3.0 een leuke avond gehad. Organisator Mikey vond de avond goed verlopen, maar geslaagd vond hij het zeker niet. Het was verre van een succes. Het is dan ook onzeker of er ooit weer een Rantang komt.

Uitnodiging: kumpulan Indisch 3.0 (11-6-11)

Indisch 3.0 bestaat dit jaar 3 jaar. Vier je het met ons mee, op 11 juni 2011?

Aanmelden is vanaf nu mogelijk. Let op: het aantal plaatsen is beperkt, en online inschrijvingen sluiten op 3 juni a.s. Max. 2 kaarten p.p.

Umar Hadi, waarnemend ambassadeur van Indonesië, heeft ons uitgenodigd om onze verjaardag op de Indonesische ambassade te vieren. Zijn uitnodiging hebben we dankbaar aangenomen. Locatie is dus Den Haag. En we vinden het leuk als jij erbij bent.

Makan & goody-bag

Natuurlijk gaan we gezellig eten met zijn allen. Dit eten is ons dit keer aangeboden door de Indonesische ambassade. In tegenstelling tot vorig jaar, krijgen onze gasten dus nu professioneel bereid Indonesisch eten. Daarnaast mogen we onze gasten een fijne goody-bag aanbieden, met dank aan onze partners.

Terugblik
Aanleiding voor deze terugblik is het vertrek van de hoofdredactie, Ed Caffin en Kirsten Vos. Beiden zullen die avond hun vertrek toelichten in een presentatie en een expositie van drie jaar Indisch 3.0. Inhoudelijk staan ze stil bij drie jaar Indisch3.0. Wat hebben we allemaal gedaan? Wat is leuk geworden? Enneh, wat is zwaar mislukt?

Vooruitblik
De toekomst van Indisch3.0 is de tweede component van de avond. Kirsten en Ed zullen aan Indisch3.0 verbonden blijven, elk op hun eigen manier. Hoe zij dit precies willen inrichten, en: wat gaat Indisch3.0 in 2011 en 2012 doen, vertellen zij in hun presentatie. Hoe zit het met de plannen om commercieel te worden? En wat betekent dat voor de inhoud van de blog?

Gastheren en –dames
De gastheren en –dames voor die avond zijn, naast Umar Hadi en Alfiano Tamala van de Indonesische ambassade, bekende én nieuwe gezichten van Indisch 3.0: Willem-Jan Brederode, Charlie Heystek, Bryony Burns en Ulrike de Wreede.

Aanmelden tot 3 juni 2011
Laat ons uiterlijk vrijdag 3 juni weten dat je komt en met hoeveel mensen. Dat doe je op http://indisch3.eventbrite.com. Meld je daar aan en bewaar het ticket dat je toegestuurd krijgt. Er is beperkte plek, zoals je kan zien. Dus dit keer geen jam karet, dan ben je erbij. Let op: na 3 juni vervalt in principe de mogelijkheid je online aan te melden! Ben je te laat? Stuur dan een mail naar Willem-Jan.

Kumpulan 2011 uitnodiging Indisch3.0 3 jaar

“Uitnodiging: kumpulan Indisch 3.0 (11-6-11)” verder lezen

Saudara4Life

Het groepje echte vrienden dat ik heb, kent elkaar al jaren. Bijna allemaal zijn we Indisch. Toegegeven, het lijkt haast alsof we elkaar hierop hebben geselecteerd. In werkelijkheid is het echter anders gelopen. De Indische vriendengroep was er ineens, en heeft ons de jaren erna gevormd. Vanaf het eerste moment zijn we als broers voor elkaar geweest; “saudara” voor het leven.

Op sociaal vlak was ik vroeger een laatbloeier. Pas na mijn 18e leerde ik vrienden kennen met wie ik een diepere band ontwikkelde. In de nadagen van mijn middelbare schooltijd vormden wij een klein Indische subgroepje binnen al de subgroepen die je had in de jaren ’90.De gemeenschappelijke interesse in onze culturele achtergrond werd de basis van onze vriendschap. Samen ontdekten we de pasar malams, Indo parties en de vele Indische afslagen op de snel opkomende digitale snelweg.

Gaandeweg leerde ik steeds meer Indische jongens kennen met dezelfde hunkering naar culturele ontplooiing als die ik voelde. Buiten het praten over en samen beleven van de Indische cultuur voelden we een hechte band die al snel zorgde voor een diepe verbroedering. We hoefden elkaar niet echt te leren kennen; het was of wij al vanaf geboorte uit hetzelfde hout gesneden waren.

Bij de eerste ontmoeting merkten we al dat we elkaar feilloos aanvoelden. Er was geen miscommunicatie, er waren geen misverstanden over geld, tijd of meisjes. We vulden elkaar aan, hielpen elkaar wanneer het moest. We zwegen als het moment daarom vroeg en spraken als er iets gezegd moest worden. Wij waren meer dan vrienden van elkaar. We waren broeders. Wij zagen onszelf als de hoop voor en beschermers van de Indische cultuur in de 21e eeuw en noemden elkaar respectvol “saudara”, vrij vertaald “broeder”. Later kortten we dit af naar “sau”.

Ik vroeg me vaak af of wat wij hadden echt nieuw was of alleen nieuw leven ingeblazen had gekregen. Waren de Indische vrienden van mijn opa ook als broeders voor hem? Hadden mijn oudere neven alleen Indische vrienden omdat zij toen de eerste gekleurde jongeren in Nederland waren? Had mijn broer op mijn leeftijd met zijn Indische vrienden ook zo’n diepe band? Iedere tijd heeft waarschijnlijk wel zo z’n eigen magie, maar voor ons luidde de tijd zo vanaf het begin van de jaren negentig een periode van Indische verbroedering in die nooit meer weg zou gaan.

Nu ik begin dertig ben, zie ik mijn Indische broeders steeds minder. Logisch, iedereen heeft zo langzamerhand zijn eigen leven en eigen gezin. Maar zoals al zo vaak is gebleken, maakt het niet uit hoelang we elkaar niet zien. Iedere keer is het weer als die eerste keer. Onze broederschap bevat een onvoorwaardelijke gehechtheid die voor mij zo kenmerkend is voor de Indische cultuur.

Of, zoals mijn sau Claude al sinds die tijd citeert uit de film Bad Boys; “Ride together, die together!’

Onze kumpulan: makanmakan ja!

Het was een echt Indisch huiskamerfeestje, gisteren in Kopi Susu, Utrecht. We leerden nieuwe mensen kennen, nieuwe smaken en hebben half Lombok wakker geschud met het gelach om Willem-Jan “Merah” Brederode’s optreden. We hebben gehoord dat een paar Indo’s vervolgens tot een uur of vijf nog de binnenstad van Utrecht onveilig gemaakt hebben.

Hierbij een korte impressie. Binnenkort vinden jullie op deze site ook een compilatie van Merah’s stand-up. Nu alvast wat bekijken? Je kan hier de making-of van de eerste Cicaks-aflevering zien die we gisteravond als eerste aan onze gasten hebben vertoond.

Making of de Cicaks (5 april 2010): Voorjaarsverwarring op het Malieveld.

Camera en montage: Eric Klerks

Kumpulan Indisch 3.0 | 23 april 2010

Op 23 april a.s. vieren we onze tweede verjaardag en vinden het leuk als jij erbij bent!  We hebben een gezellige en toepasselijke locatie gevonden in Lombok, Utrecht: café Kopi Susu. Dit café hebben we ontdekt tijdens een van onze ontdekkingstochten in Indische buurten in Nederland. In Kopi Susu trakteren alle redacteuren je op hun favoriete Indische gerechten, die we zelf hebben klaargemaakt. Maar: we gaan niet alleen maar eten. Willem-Jan ‘Merah’ Brederode trakteert niet alleen op zijn gerechten, maar ook op een stand-up comedy act en we hopen jullie ook de ‘making-off’ de eerste Cicaks-aflevering te kunnen laten zien. Beide vertoningen kan je tijdens het eten verwachten.

De enige echte Indische feestmaaltijd: nasi koening. Foto: www.roysrecepten.nl

Programma
18 – 19 uur inloop
19 – 21 uur eten
21 – 22 uur nazit

Locatie
Cultureel Dagcafé Kopi Susu
J.P. Coenstraat 69
3531 EP Utrecht
www.kopisusu.nl
030-8900663
Route per autoOV

Aanmelden
Ja! Laat ons uiterlijk woensdag 21 april weten dat je komt en met hoeveel mensen. Dan weten we voor hoeveel mensen we rijst gaan koken en zo. Dat kan door je aanwezigheid te bevestigen op Hyves of Facebook, of door een mailtje te sturen aan redactie@indisch3.nl.

Kosten
Geen. Het is tenslotte ons verjaardagsfeestje. Mocht je toch een vrijwillige bijdrage willen leveren, dan kan je dat doen in de bijdragepot ter plekke.

Meenemen
Bijgesloten uitnodiging met daarop je naam & e-mailadres. Ehm. Jezelf. Je vrienden/partner/ouders/… En..als je eten wil meenemen, super! Laat het even weten, dan kunnen we er rekening mee houden.

Tot de 23e!

Ed, Kirsten, Natalie, Patrick, Elsbeth, Charlie en Merah

download de Kumpulan_Indisch3_uitnodiging

Memoires van een derde generatie veteraan

Dit is mijn verhaal. Eind jaren ’90 ging er voor mij een Indische wereld open. Via de toen opkomende communicatiemiddelen als mobiele telefonie en het internet, konden ik en andere Indische leeftijdsgenoten contact leggen op een manier die voorheen ondenkbaar was. Hierdoor begon volgens mij de opkomst van de derde generatie. Sindsdien heeft deze culturele renaissance vele facetten gekend. Tijd voor een terugblik dus.
Asian Party in 2007. Bron: www.depers.nl
In 1998 werd de eerste editie van Jumpa1000 gehouden in de Escape in Amsterdam. Ondanks dat dit feest geënt was op Indonesische jongeren in Europa, kwamen er veel Indische jongeren op af. Dit feest werd vanaf toen dé ontmoetingsplek voor Indische jongeren. Via het Indo chatkanaal op de site van TMF en pionierende applicaties als ICQ en mIRC onderhield iedereen contact met elkaar tussen de Jumpa feesten door. Na Jumpa werd de Indo party trend verlengd door Asian parties als I Love Indo en Santai en werden er hechte Indo online groepen gecreëerd door het gebruik verscheidene messengers en community sites als CU2 en PartyPeeps. Vanuit mijn luie stoel kon ik overal online andere Indo’s leren kennen en mijn gedachten en gevoelens over de Indische cultuur uiten en voornamelijk delen.

Naast alles dat online mogelijk was, vormden zich op lokale basis vele Indo groepen, ‘crews’. Mijn vrienden en ik vormden de South Side Indo Crew, vanwege onze Brabantse bakermat. Elders in het land gebeurde precies hetzelfde, zoals de Kilat Crew en Indo Melati Crew. Indische jongeren groepeerden zich voor het eerst in tijden weer en hadden hun eigen kenmerkende subcultuur. Wij droegen ons haar in Dragonball Z stekels, droegen spijkerjasjes met de kraag omhoog of Alpha bomberjacks met de Indo vlag erop genaaid, compleet gemaakt hoogwater jeans en Puma’s. Wij luisterden naar 2step en Garage en hadden een eigen taal, doordrenkt met Maleise woorden. Wij twijfelden niet aan onze afkomst of identiteit: wij waren Indisch en lieten dit ook duidelijk merken.

Naast het gesocialiseer online en via crews, ontstonden begin jaren ’00 Indische groepen met een serieuze, maatschappelijke insteek om de Indische cultuur uit te leven en te bewaken. Ook ik wilde meer dan alleen feesten en chatten en vond dat vanaf 2002 als bestuurslid bij Darah Ketiga. Wij lieten ons duidelijk horen aan de Indische gemeenschap via verschillende presentaties en namen onze leden mee naar bijvoorbeeld Bronbeek en de Pasar Malam Besar. Ondertussen hadden de gevestigde organisaties als Het Indisch Huis en Stichting Tong Tong de derde generatie hype door en speelden hierop in via respectievelijk het Blauwdruk project (2005) en de theater voorstelling Chit Chat Blues (2004). Als hoogtepunt besteedde TELEAC cursus “Met vlag en rimpel” in 2004 zelfs een gehele aflevering aan de derde generatie opkomst, genaamd “I Love Indo”.

Voor mij hield het hier niet op. Mijn beste maat en ik hadden ons eigen huis, waar door de jaren heen tientallen Indische jongens en meisjes een tweede thuis hadden gevonden. Dit was voor mij de ultieme climax. Als een onbreekbare clan hadden wij succesvol de Indische cultuur voortgezet en gedeeld met onze Indische leeftijdsgenoten.

Ondanks dat de derde generatie zich definitief op de kaart had gezet, geloof ik dat de formule waarmee dat gebeurd is, is uitgespeeld. De crews zijn weg, organisaties verdwijnen, feesten zijn spaarzaam en mijn eigen “Indisch huis” is niet meer. Het verloop is ook groot; van mijn lichtingsgenoten zie en hoor ik er nog maar bar weinig… Nu is de tijd aangebroken van een andere lichting die via afstudeerscripties, artistieke en literaire uitingen de fakkel heeft overgenomen. Een compleet andere boeg, maar met hetzelfde doel. Is Indisch 3.0 de poortwachter geworden?

Kirsten Vos en Marscha Holman op Indomania 3

Den Haag, 5 november 2008

indomania3Kan je eigenlijk wel spreken van ‘de’ derde generatie Indische Nederlanders? En wat vindt deze generatie dan van ‘het Indische’? Welke plek zien zij voor zichzelf binnen het Indisch erfgoed? Deze vragen en meer brengen Kirsten Vos (Indisch 3.0, Archipel Magazine) en Marscha Holman (Moesson) in onverwacht verfrissende vorm ter sprake tijdens Indomania 3 op 15 november a.s. in Amsterdam.

Vos: “Na het overlijden van mijn laatste grootouder, kreeg ik het gevoel dat Indisch verleden tijd was. Het beeld van een oude Indorocker op het Tong-Tongpodium versterkte dat. Pas sinds ik me er actief mee bezig hou, voel ik me zelf Indisch.” Holman: “Ik krijg soms het gevoel dat mijn Indische achtergrond een hoop verplichtingen en verwachtingen met zich meebrengt. Zo zie ik mijn achtergrond liever niet. Ik zal aan de meeste verwachtingen toch niet kunnen voldoen.” Ed Caffin, Vos’ medeblogger op Indisch 3.0, tijdelijk vanuit Indonesië: “Iemand van de jongere generatie Nederlanders met Indische achtergrond vraagt zich ooit wel eens af waar hij precies uit voortkomt. Dan is het belangrijk goede antwoorden te krijgen.”

Het thema van Indomania 3 is ‘Lekker Indisch eten’. De organisatie is traditiegetrouw in handen van Rob Malasch en Frans Leidelmeijer. Naast het optreden van Kirsten Vos en Marscha Holman in het programma van Indomania 3, verzorgen Herman Keppy en Ricci Scheldwacht een ‘postkoloniaal debat’ over het Indisch Erfgoed met diverse prominente gasten en bespreken Rob Malasch en Ricci Scheldwacht ‘de nieuwe herfst aan Indische letteren’. Malasch heeft het Haarlemse restaurant De Lachende Javaan gevraagd een haute cuisine variant van Indisch eten te serveren.

Voor meer informatie en aanmeldingen voor Indomania 3 (10 euro per persoon exclusief eten) ga je naar www.indomania.nl of bel je met (020) 427 57 70. Reserveren verplicht.