Indisch in een studentenhuis (7)

Het academisch jaar is vrijwel ten einde, de zon schijnt weer volop en dat betekent voor studenten de nodige  picknicks en barbecues in het park. Omdat iedereen wel wat eten meebrengt, leiden dergelijke outdoor eetfestijnen er steevast toe dat er aan het eind van de avond bergen vlees, stokbroden, sausjes en salades overblijven. Goed voorbereid open ik dan mijn tas en tover daar een uiteenlopend assortiment plastic bakjes uit. ‘Daar heb je onze afhaalchinees in eigen persoon weer!’ hoor ik dan met regelmaat.

‘Opruimen, weggooien’ is het motto dat bij mijn ouderlijk huis hoog in het vaandel staat. Geen verzamelboeken vol flippo’s of door wuppies verzwolgen vensterbanken. ‘Spaar ze allemaal’ is een doodzonde bij mijn ouders thuis. Zodra er bij mij als kind een verzamelwoede dreigde de kop op te steken, bijvoorbeeld postzegels of gekleurde labels van theezakjes, drukte mijn moeder dit met een hoop verbaal geweld de kop in. Begrijp me niet verkeerd, achteraf ben ik haar meer dan dankbaar. Wat moet je met al die zooi? Maar er waren momenten dat ik dacht: ja nou, jij spaart ook Shellzegels!

Toch kende het opruimmotto een uitzondering: eten werd niet weggegooid. Deed je dat wel, dan beging je ook een doodzonde. Een principe dat ik met genoegen overnam en uitdraag. Maar wil je geen eten weggooien, dan heb je iets nodig om het in te bewaren. Bakjes van de afhaalchinees tot voormalig chocoladeijsschalen, en kuipen waar huzarensalade in is verkocht tot sausemmers, ik bewaar ze allemaal. Met de jaren heb een heel keukenkastje geconfisqueerd met mijn goedkope variant van een tupperwareservies dat nu zo enorm is, dat het deurtje tegenwoordig niet meer dicht wil.

Vrienden en studiegenoten die mijn verzameling voor het eerst aanschouwen vragen zich af waarom ik dan niet een echt Tupperwareversies aanschaf. ‘Dit kan ik weggeven en hoef ik niet terug te hebben,’ luidt mijn antwoord dan en onmiddellijk stel ik de tegenvraag welke restanten van het eten ze willen meenemen. In het begin hoorde ik nog wel eens: ‘Niets hoor, zo karig ben ik nou ook weer niet.’

Maar gaandeweg begrepen ze dat het niet om zuinigheid, maar om bewustheid gaat. Huisgenoten die eerst gallisch werden van die zooi, maken nu dankbaar gebruik van het plastic servies. En inmiddels neemt ook een groot deel van mijn vrienden blij bakjes eten aan en is iedereen meer dan tevreden als het overgebleven vlees van de stadsbarbeques eerlijk onder iedereen verdeeld kan worden.

En ik vraag me af: is dat niet weggooien van eten iets cultureels? Indo’s houden heel erg van eten en gooien daarom nooit de restjes weg. Dat dragen generaties aan elkaar over. Of zou het een historische achtergrond hebben? Horen we onze grootouders, waarvan er velen in het kamp hebben gezeten, nog zeggen: ‘Nee! Je gooit geen eten weg!’

5 gedachten over “Indisch in een studentenhuis (7)”

  1. Ik kan mij een zeker gesprek herinneren een paar maanden geleden 😉
    Maar goed, wellicht is het ook gewoon een combi. Zowel mijn oma, vader en ik kunnen het niet over ons hart verkrijgen eten weg te gooien (zeker geen rijst!). Alles gaat op, zelfs als je tegen je zin moet eten. De ‘Hollandse’ mentaliteit in het gezin van mijn huidige vriend en ook mijn huisgenoten, zijn mij een eeuwige doorn in het oog. Ik snap het niet en elke keer weer vraag ik met een valse blik of ze ook eten weg zouden gooien als ze écht honger zouden kennen…

  2. Hi Lisolore,

    heel herkenbaar. Bij mijn moeder thuis en ook bij mij thuis, zitten de kasten haast vol met huzarenemmers, den hertog ijsbakjes…
    Ik denk niet dat dit alleen typisch Indisch is, in Indonesia is dit een normaal gebruik.
    Je gooit geen eten weg, omdat iemand moeite heeft gedaan om het eten voor te bereiden en het is zonde om weg te gooien.
    Het is ook een sociaal gebeuren, men deelt graag met elkaar en wilt het lekkere niet alleen voor zichzelf houden.

  3. Zo herkenbaar. Bij mijn ouders thuis staat ook een heel keukenkastje vol met bakjes van de Chinees, en inmiddels staan er hier in mijn studentenhuis in Utrecht ook altijd wel bakjes met overgebleven eten in de koelkast!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.