Jonge Indo in de Muziek: Maya Mertens

Aanstaande maandag staat ze op het podium in De Melkweg, tijdens het vierde Indomania-festival: Maya Mertens (Amsterdam, 1992). Eerder stond ze op Lowlands, bij de Kunstbende, Stofpop en Onderstroom. In deze aflevering van Jonge Indo in de Muziek presenteren we jullie daarom deze getalenteerde Indische selfmade muzikante.

Maya steekt meteen van wal, als ik vraag wat Indisch voor haar betekent.“Ik heb een Indische moeder. Daardoor voel ik me niet 100% Nederlands, maar ook niet per sé Indisch, eerder nog een Amsterdammer. Ik heb er wel positieve gevoelens bij hoor! Op straat bijvoorbeeld, dan herken je andere Indo’s, of als mensen vragen waar ik vandaan kom, omdat ik een kleurtje heb, dan vertel ik trots dat ik Indisch ben.”

Oma
De jonge muzikante vervolgt: “Ik word er eigenlijk niet veel mee geconfronteerd, met mijn Indische roots. Behalve als ik bij mijn familie in Gelderland ben. Daar woont mijn oma, mijn moeders moeder. Ik duik dan een beetje onder, in het Indische cultuurtje, dat is echt zo gezellig. Mijn familie, de sfeer, weet je, daar ben ik even helemaal Indisch. Bij mijn oma ben ik de enige die over haar schouder mee mag kijken als ze aan het koken is. Ik ben de enige die naar binnen mag, dat is echt een voorrecht hoor. Zij vindt dat, omdat ik als kind al interesse toonde in Indisch koken, ik er aanleg voor heb. Ja, dat is wel een eer!”

iPod
Maya is in 2002 voor het eerst in Indonesië geweest. “ Ja, dat vond ik echt supervet. Ik ben daar een hele tijd geleden geweest. Maar ik vond het ook wel moeilijk. Ik was 10 jaar en voelde me net zo Indisch als ik me Nederlands voelde. Ik weet nog goed hoe ik schrok van de kinderen van mijn leeftijd. Ik herinner me een specifiek moment. We reden in zo’n tourbus, met een georganiseerde reis. Ik zat voorin met mijn iPod. Langs de weg zag ik kinderen staan die even oud waren als ik, jonge kinderen die van alles aan het verkopen waren. Zij moesten werken, terwijl ik rustig in die bus zat, te chillen met mijn iPod. Dat vond ik moeilijk. Ooit ga ik weer terug. Dan wil ik langer blijven en neem ik mijn gitaar mee.”

Maya Mertens. Foto: www.Kunstbende.nl

Videomateriaal
Haar Indische roots hebben weinig invloed op haar werk als muzikante. Wat is dan haar inspiratiebron, vraag ik haar. “Poeh. Zoveel! Weet je, ik heb nooit een muziekinstrument leren te bespelen. Ik heb gewoon extreem goed gelet op andere muzikanten. Amy Winehouse, die ik heb ik echt bestudeerd, Janis Joplin, Prince, ik ben een grote fan van Prince. Ik heb uren naar videomateriaal gekeken. Ik heb ook veel nieuwe artiesten bestudeerd hoor, zoals M.I.A. en Little Dragon. Die artiesten zijn echt persoonlijkheden, dat vind ik machtig, daarmee maken ze muziek groter.”

Minimale gitaarakkoorden
Gewoon gitaar geleerd te spelen door ernaar te kijken? Grinnikend legt Maya uit: “Ja. Toen ik heel jong was, schreef ik teksten. Daar wilde ik het podium mee op, dat leek me gewoon leuk. Ik heb mezelf toen minimale gitaarakkoorden aangeleerd, genoeg om het podium mee op te kunnen. Zo is het gegroeid. Het is nog steeds geweldig, dat andere mensen leuk vinden wat ik doe. Waar ik echt energie van kan krijgen, is als mensen me na afloop inhoudelijk feedback geven. Dat ze echt iets hebben begrepen van wat ik op het podium sta te doen, en er iets uithalen.”

Meer zien van deze eigenzinnige singer/songwriter? Ga dan op 9 april a.s. naar Indomania, waar Maya een speciale show voor samengesteld heeft. Op 14 april is ze te horen in de OT301 op festival Drift. Of bezoek haar online portfolio op www.mayaforsale.com. Daar is ze 24/7 op te horen.

Michael Jeremy – uitersten combineren en samenbrengen

Voor deze aflevering van  Jonge Indo’s in de muziek toog Indisch 3.0 naar Utrecht Overvecht, waar producer en rapper Michael Jeremy (27) woont. De muziek heeft hij van huis uit mee gekregen van zijn vader,  bassist en geluidsman, die hem al vroeg in aanraking bracht met verschillende instrumenten. Op jonge leeftijd maakte hij zijn eigen mixtapes.

In de stromende regen kom ik bij een reusachtige flat in Overvecht. Een beetje verloren kijk ik om me heen, maar Michael Jeremy heeft me zien fietsen en hangt op de tiende verdieping uit het raam om me te verwelkomen. Bij binnenkomst valt me een eigenaardige combinatie van de inrichting op. In de huiskamer staat een houtgesneden Dewi én een vitrinekast met Star Wars spullen. In de muziek houdt Michael Jeremy ook van het combineren van uitersten: ‘Het leukste van muziek maken is dat je heel creatief bezig bent. Ik mix allerlei stijlen met elkaar, metal, pop, dubstep, rock, maar wel altijd met rap erin. Daarmee is mijn interesse voor muziek begonnen: zelf teksten schrijven en heel veel naar hiphop luisteren.’

Michael Jeremy in zijn studio

Kritisch én positief
Samen met huisgenoot Peggy Lou schrijft Michael Jeremy Nederlandstalige raps waarin positivisme en maatschappijkritiek hand in hand gaan. ‘Je kunt wel zeggen wat er niet goed is aan de samenleving, maar je moet ook een alternatief bieden. Alleen maar klagen werkt niet echt inspirerend.’ Dat de twee huisgenoten met hun muziek een boodschap willen overbrengen blijkt wel uit het feit dat ze in 2010 voor de SP het campagnenummer ‘Stem voor je Stufi’ geschreven en geproduceerd hebben.

‘Ik schrijf altijd eerst de tekst, dan pas de beat. Bij hiphop is het vaak andersom, maar zo werk ik gewoon niet. Ik bedenk eerst wat ik wil vertellen en pas de muziek daarop aan. Want het mooiste is als je uit de muziek de boodschap van de tekst kunt afleiden.’
Dit jaar staat de release van de EP ‘Stille Schreeuw’ gepland. Wat begon als een experimenteel hip-hopalbum, is gaandeweg meer een cross-over project geworden van rock, pop, rap en af en toe zelfs een dubstep nummer.

Huisstudio
Na al dat gepraat over muziek ben ik nieuwsgierig geworden en wil ik wel wat horen. Eén kamer in het huis is omgebouwd tot huisstudio, met een elektronisch drumstel, basgitaar, verschillende toetsinstrumenten en natuurlijk speakers en een computer.  Al een paar jaar is hij bezig om de studio, naast zijn werk, op te bouwen. ‘Ik ben afgestudeerd in sociaal juridische dienstverlening, en ben nu voltijds aan het werk.’ Benieuwd naar wat zijn ambities zijn, vraag ik of hij zijn projecten als producer wil uitbreiden: ‘Ik heb de laatste tijd veel nieuwe spullen aangeschaft voor de studio, dus ja, het is wel een soort van investering.’

Het valt me op dat de muziek die ik te horen krijg heel melodieus is, met veel aandacht voor de instrumenten. Bij rap ben ik geneigd  te denken aan volgerapte tracks, waarin één en dezelfde beat de boventoon voert. Maar dit zijn liedjes met een popstructuur, mooie vocalen én ruimte voor extatische solo’s. Voor de gezongen refreinen zet Michael Jeremy steeds een andere zanger of zangeres in. En de instrumentalisten hoeft hij al helemaal niet ver te zoeken: ‘Mijn oom heeft de gitaar ingespeeld,’ vertelt Michael Jeremy terloops. En tijdens het interview blijkt dat er wel meer familieleden als gastmuzikanten aan zijn nummers meewerken. Of hij met opzet familie mee wil laten doen, of dat het gewoon handig is, de muzikanten zo dichtbij, antwoordt hij lachend: ‘Indische mensen zijn gewoon goed in muziek.’

Het Indische gevoel van Michael Jeremy
Zijn vader en moeder zijn allebei Indisch. Hun families waren bevriend met elkaar en zo hebben zijn ouders elkaar leren kennen.  ‘Het Indische gevoel is voor mij het lekkere eten en het familiegevoel; mijn neven zijn ook mijn beste vrienden bijvoorbeeld. En de humor – zoals grapjes in die typische tongval – die een niet-Indo misschien niet zou herkennen. Toch zijn Indische  mensen vaak wel bescheiden, een beetje timide soms; zoals zaken met ‘soedah, laat maar’ afwimpelen. Maar zelf ben ik niet zo. Dat past gewoon niet bij me.’

De vrijheid van muziek
‘De vrijheid van doen wat je zelf wilt, vind ik heel belangrijk. Of het nu om werk, school of iets anders gaat, die vrijheid heb je niet altijd. Als ik muziek maak en teksten schrijf, is er niemand die zegt wat ik moet doen. Dat wil ik graag zo houden. Het is een manier om de maatschappij te ontvluchten en nieuwe werelden te ontdekken.’

Michael Jeremy in zijn thuisstudio

‘Met mijn muziek trek ik de luisteraar graag uit zijn dagelijkse sleur. Ik deel graag mijn creativiteit en passie met anderen. Als iemand zich door mijn muziek getroost voelt wanneer hij alleen is en weer lacht, dan motiveert dat mij  nog maar méér om muziek te maken.’

 ’Muziek zal altijd een grote rol in mijn leven spelen. Als ik geen muziek maak, luister ik het wel de hele dag. In mijn ideale wereld zou ik elke dag tracks maken met de beste artiesten. In een grote studio in de bergen, goed voor de akoestiek, met slaapgelegenheid en onbeperkt gevulde bar. En een toko in de buurt!’

Op de website van Michael Jeremy zijn binnenkort snippets te beluisteren van de EP “Stille Schreeuw”: www.michaeljeremyprojects.nl

TTF 2011: Gitaarheld Makana in Bengkel

De afgeladen Bengkel-zaal verraadt de populariteit van de jonge man op het podium, de schelpenketting om zijn nek verraadt een tropische afkomst. Ik ken hem nog niet, de Hawaiiaanse gitaarvirtuoos Makana. Na de masterclass ben ik, gitaar-newbee, om en snap ik waarom slack key gitaar zo bij Indo’s past.

Makana masterclass Bengkel TTF 2011 (c) Kirsten Vos/ Indisch 3.0 2011

Makana, ik gok dat hij een jaar of 30 is, legt in het Engels uit wat slack-key gitaar is. ‘Slack-key gitaar is net zoiets als de Spaanse flamenco en de blues uit New Orleans. Het is een typisch Hawaiaanse, volkse muzieksoort. Het verhaal gaat dat het begonnen is met de komst van ‘cowboys’. Die brachten gitaars mee en maakten Hawaianen bekend met het instrument. Toen de cowboys vertrokken, hebben de Hawaianen hun eigen draai gegeven aan gitaarmuziek.’

Slack key gitaar betekent, als ik het goed begrijp, dat je de toetsen, waarmee je de klanken van de gitaarsnoeren instelt, meer ‘ruimte’ (=slack) geeft, waardoor je een – in mijn eigen woorden – galmend, resonerend geluid krijgt. Grappig, ik heb daar niet eerder bij stilgestaan, maar dat is inderdaad hoe ik de klank van Hawaiiaanse muziek zou omschrijven. Is dat ook de parallel met krontjong muziek, trouwens?

Makana vervolgt: ‘Met de komst van missionarissen is veel wat typisch Hawaiiaans was, verboden. Slack key gitaar incluis, dus ging het underground. Het werd een erg persoonlijke bezigheid; vaders wilden het niet eens aan hun kinderen leren. Pas halverwege de vorige eeuw traden slack key gitaristen in de openbaarheid.’

Makana masterclass Bengkel TTF 2011 (c) Kirsten Vos/ Indisch 3.0 2011

Het typische Hawaiiaanse van deze gitaarstijl zit hem niet alleen in de klank, het drukt ook de Hawaiaanse levensvisie uit. Makana: ‘Bij slack key gaat het meer om het instrument dan om de gitarist. Met weinig aanraking krijg je al veel klank. Dat zie je aan mijn handen. Deze hand (waarmee hij de akkoorden aanslaat) doet het meeste werk, de hand waarmee ik de klanken vervorm het minst. Bij rockmuziek is dat juist andersom: daar zit de meeste actie juist bovenin (bij de hals).’ De gitarist concludeert: ‘So, not much is going on, but a beautiful sound is coming out’.

Tussendoor geeft de virtuoos een paar demonstraties, zoals hoe je een Portugees fadostuk kan spelen met slack key, en hoe een slack key stuk kan klinken als je de rock-techniek gebruikt. Dankzij de enthousiaste TTF-gastheer, geeft het – vreemd genoeg – chagerijnig kijkende publiek Makana af en toe een hartelijk applaus. Ik observeer Makana met bewondering. Volledig geconcentreerd sluit hij zijn ogen en laat zijn handen soepel over de gitaar glijden. Soms zie ik een minuscule glimlach om zijn lippen verschijnen, alsof hij tevreden is met de klanken die de gitaar hem wil geven. Mooi vak, gitarist.

Makana masterclass Bengkel TTF 2011 (c) Kirsten Vos/ Indisch 3.0 2011

DJ W&DY – van Oosterhout via Amsterdam naar Jakarta

In het derde en laatste interview van deze muziekweek vertelt DJ Wendy over haar roots als DJ en zelfbewuste, Indische vrouw.

De Indische Wendy Wustlich, alias DJ W&DY, heeft op vele nationale en internationale plaatsen haar draai gevonden. Toch hoort de geoefende luisteraar nog de lichte Brabantse ‘g’ die haar bakermat verraadt. DJ W&DY’s langlopende dans- en daarna muziekcarrière hebben haar de meest uiteenlopende ervaringen en avonturen gebracht. Indisch3.0 sprak met deze ‘draaiende dame’ over haar verleden, heden en toekomst.

Tekst: Willem-Jan Brederode, Fotografie: Armando Ello (Hoezoindo)

Al het begin is klein

Wendy werd in 1973 geboren in Breda, maar groeide op in het nabij gelegen plaatsje Oosterhout met haar twee Indische ouders en twee broertjes. Haar ouders werden beiden geboren in Jakarta en groeiden op als buurjongen en –meisje. Eenmaal in Breda kwamen ze elkaar weer tegen en werden verliefd. Haar moeder kwam in 1953 naar Nederland met de boot “De Oranje”. “Mijn oma kon bijna niet eens mee, omdat ze hoogzwanger was”.

(c) Armando Ello / Hoezo Indo / Indisch 3.0

Het was geweldig om in zo’n hechte, creatieve familie op te groeien

Wendy’s familie in Nederland, had op Indisch vlak het summum: een eigen Hawaiiaanse dansgroep genaamd “Sweet flowers of paradise”.  Wendy herrinert zich dat nog goed: “Heel mijn familie deed hier aan mee. Iedereen had wel een taak als musicus, danser of kledingmaakster. Het was geweldig om in zo’n hechte, creatieve familie op te groeien”.

(c) Armando ello / Hoezo Indo / Indisch 3.0

Back to your roots

“Toen ik 22 was, ben ik voor de eerste keer naar Indonesië gegaan. Ondanks dat ik helaas geen Maleis kan, merkte ik vlak na aankomst dat ik via handen en voeten werk al een half uur met de chauffeur aan het lullen was! Bij die eerste reis kwam er een onbeschrijfbaar gevoel naar boven. Een soort energie waaraan ik voelde dat ik terug ging naar mijn roots”.

“Eenmaal op mijn afspraak ontmoette ik een jonge vrouw op een erf vol met jonge diertjes. Ze ging achter mij zitten en veranderde qua stem in een kind uit de geestenwereld. Zij heette ‘Rahayuh’ en reisde per kameel over het water. Vervolgens blies ze een aantal keer over mijn rug, waardoor het water zwart werd. Ik kon dit niet verklaren maar sindsdien heb ik geen last meer van slechte dromen. Nou, meer ‘back to your roots’ dan dat kan toch niet!”

“Een DJ-event door vrouwen is vrij uniek binnen de DJ scene, die door mannen wordt gedomineerd”

De wijde wereld

Wendy is écht old school, zowel in de hiphop als in de house. Begin jaren ’80 begon ze met breakdancen en rappen in Oosterhout. Eenmaal op haar 18e ontstond de behoefte om de wijde wereld te verkennen. “Ik begon met bodypainten met mijn nichtje Mona. Met haar ben ik daarmee Benelux-kampioen geworden. Daarna werden we veel gevraagd in de house scene. Toen een keer een danseres uitviel, mocht ik invallen en zo ben ik in de danswereld terecht gekomen. Ik was inmiddels in Den Haag gaan wonen en kreeg veel boekings. Ik ben daardoor ook in de meest aparte gebieden geweest; het Oostblok, Israel, Dubai, Australië en natuurlijk Indonesië!”

(c) Armando Ello / Hoezo Indo / Indisch 3.0

Het begin van ‘DJ W&DY’

Hoewel Wendy heel haar leven vinyl spaarde, begon ze pas een jaar of 9 geleden zelf te draaien. “Tijdens mijn danstijd begon ik mij op een gegeven moment te irriteren aan slechte muziek en toen besloot ik er wat aan te gaan doen, namelijk zelf te gaan draaien.

Uiteindelijk ben ik gaan draaien voor “Chickz with skillz”. Dit event wordt totaal uitgevoerd door vrouwen, van DJ’s tot danseressen en van producers tot technici. Dat is vrij uniek binnen de DJ scene, die door mannen wordt gedomineerd. We begonnen ooit in de kleine zaal van de Panama, maar staan tegenwoordig in de Paradiso. Ik ben erg trots dat wij dit hebben bereikt en dat ik resident-DJ van dit event ben geworden.”

Na het dansen en DJ-en, is Wendy’s volgende uitdaging het produceren van muziek. Het Griekse label ‘Movement Records’ van haar maatje Stage van H tekende haar onlangs en van hem leert ze de fijne kneepjes van het vak. Een van de eerste releases die hieruit voortkwam, was ‘Voices of Patlon’ dat de top 20 haalde van de gerenommeerde DJ/ producer Harnan Cattaneo.

Ook heeft Wendy een krontjong-remix gemaakt. Het origineel stond op een EP genaamd Nachtsirene, gemaakt door haar grootvader, die onlangs door een tante werd gevonden op zolder. “Het was een uitdaging om deze remix te maken. Enerzijds uit respect voor mijn reeds overleden opa en anderzijds om krontjong te mixen van met de muziek van nu. Maar wanneer je dingen uit je hart doet, zonder commercieel einddoel, komen de mooiste dingen in je naar boven”.

(c) Armando Ello / Hoezo Indo / Indisch 3.0

Luister naar het krontjong nummer van Wendy’s opa en voor haar remix via de volgende link/download:
DJ W&DY & Stage van H – Nachtsirene remix

Wil je meer over Wendy weten, bekijk dan Wendy’s Myspace, beluister haar tracks op Soundcloud en klik op de website van haar platenlabel Movement Recordings

Debrah Jade – “Mijn missie is de soul terug brengen in Nederland”

Vandaag het tweede interview met een Jonge Indo in de muziekweek van mei… Debrah Jade!

Vanaf het moment dat je Debrah Jade (20) hoort zingen voel je de sfeer van oude Soul. Ze wordt de Nederlandse Alicia Keys genoemd. Ze zong covers van haar wereldberoemde idool en plaatste die op Youtube. Op haar achttiende tekende ze met Niels Walboomers, een van de kopstukken in de Nederlandse Urban scene. Inmiddels heeft ze ruim 2.000.000 hits op haar Youtube-kanaal en zingt ze de ‘backing vocals’ in de band van Ben Saunders. Haar ultieme droom is om ooit zelf voor dat grote publiek te staan. Indisch 3.0 reist af naar Eindhoven om erachter te komen hoe het daarmee gaat.

Tekst en fotografie: Bryony Burns

Debrah Jade pikt me op bij het station in Eindhoven en we zorgen druk pratend dat we snel uit de regen komen. We vinden een leuk restaurant en gaan aan een tafeltje zitten. “Ik wil heel graag de Soul en Motown kant op.” drukt ze me op het hart. “Ik werk nu samen met Ben Saunders, die ik heb leren kennen via mijn vriend die nu de gitarist is in zijn band. Ik ben te zien in de clip die nu uit is: “Dry your eyes”.

Mensen hebben alles kunnen zien in de real-life soap die hierover is gemaakt ter promotie van Ben Saunders. “Maar het is nog niet helemaal wat ik wil. Ik ben een solo artiest en zou graag op de plek willen staan waar Ben Saunders nu staat. Voor een volle zaal Ahoy! Zijn publiek is zó groot, tot wel 10.000 man, dan weet je gewoon niet wat je ziet! Het is, hopelijk, een glimps in mijn eigen toekomst.”

(c) Bryony Burns | Indisch 3.0

“Ik wil dat mensen me met hun ogen dicht herkennen.”

Ze neemt een hapje van de twee kroketten met witbrood die we hebben besteld voordat ze verder begint te praten. “En het is natuurlijk een ontzettend compliment om de Nederlandse Alicia Keys genoemd te worden. Zij heeft mij zelfs op haar eigen YouTube-kanaal gezet”.

“Maar”, zo vervolgt Debrah Jade, ze heeft een eigen stijl. “Ik wil dat mensen me met hun ogen dicht herkennen. Om mijn eigen geluid en nummers, zoals mijn eerste single “Everytime”. Ik krijg nu de kans om de mensen te vinden die ik nodig heb om mijn eigen ‘ding’ te produceren. Het is een hele spannende tijd.”

Zelfstandig en gedreven

Vanaf de prille leeftijd van drie jaar is Debrah al aan het zingen, gesteund en gemotiveerd door een bijzonder muzikale familie. “Mijn opa en oma hebben een dubbel-act waarmee ze door dit gedeelte van Nederland toeren. Ze spelen op Kumpulans echte Maleise liedjes en hebben regelmatig optredens.”

Je zou kunnen zeggen dat hiermee het voorbeeld is gegeven voor hoe zij zelf met de muziek omgaat: “Een van de redenen dat ik niet door ben gegaan met de X-factor, is omdat ze je voor een lange tijd kunnen ‘sturen’.” Ook tijdens haar samenwerking met Niels Walboomers komt haar zelfstandigheid naar voren: “Onze samenwerking is gestopt, omdat ik een ander idee heb voor welke kant ik op wil met mijn zingen. Er zaten leuke nummers tussen en ik heb veel interessante mensen leren kennen, maar ik wilde toch een ander geluid; de Soul.”

“Volgens mij ben ik ook de enige van mijn leeftijd in Nederland die het geluid van de Soul hier wil terugbrengen”

(c) Bryony Burns | Indisch 3.0

Voorouders

Debrah heeft een Nederlandse vader en een Indisch-Molukse moeder. “Ik ben Nederlands opgevoed, eigenlijk is mijn vader degene die het lekker vindt om echte Indische dingen te eten. Mijn moeder houdt juist meer van de ‘Hollandse prak’!”

Ze kijkt me plotseling direct aan; “Maar ik ben dit jaar voor het eerst naar ‘Herdenking 60 jaar Molukkers in Nederland’ gegaan en ik was heel erg onder de indruk. Ik ben hun en mijn opa en oma echt heel dankbaar voor wat ze hebben gedaan. Zonder hen had ik dit leven niet kunnen hebben.”

We praten nog langer door over wat ze daar heeft gezien en heeft meegemaakt. Ze vertelt met dat ze meer wil weten over vroeger, maar op een rustige manier. Stap voor stap.

De toekomst

Ze vertelt me nog een keer vol passie hoe ze niet kan wachten totdat haar eigen album op de planken ligt. Maar dat ze ook weet dat ze eerst haar opleiding af wil maken en de tijd wil nemen om de juiste professionals bij elkaar te zoeken.

Terwijl de trein vertrekt bedenk ik me me dat Debrah Jade niet alleen getalenteerd is, maar ook eigenzinnig.“Ik ben”, vertelde ze me op de valreep met een grote glimlach, “volgens mij de enige van mijn leeftijd in Nederland die het geluid van de Soul hier wil terug brengen. Maar wel op een nieuwe manier”.

Meer weten over Debrah Jade, bekijk en beluister haar Youtube-kanaal en volg haar op Twitter…

Angela Moyra – “Ik voel mijzelf een wereldburger”

Deze week is het muziekweek op Indisch 3.0. Achtereenvolgens worden er drie interviews gepubliceerd met jonge getalenteerde Indo’s die iets doen in de muziek. Vandaag beginnen we met een interview met Angela Moyra.

Tekst: Willem-Jan Brederode, Fotografie: Tabitha Lemon

Angela Moyra was één van de grote verrassingen van het afgelopen seizoen van “Popstars”. Zichzelf begeleidend op gitaar veroverde ze de harten van de jury met haar eigen geschreven liedje ‘Timid’. Ondanks het contrast tussen het commerciële format van de show en haar singer-songwriter achtergrond veroverde zij een zesde plek. Indisch3.0 sprak met haar, bijna een jaar na dit stormachtige avontuur.

Wie de optredens van Angela bij Popstars heeft gezien, ziet door de visagie en styling heen nog steeds het frêle meisje dat de boude beslissing nam om met gitaar en een eigen liedje auditie te doen. Maar hoe wist zij dit verschil te overbruggen en zover in de show te komen? “Het was niet ongewoon voor me een vreemde eend in de bijt te zijn, zo voel ik mezelf mijn hele leven al. Vroeger was ik daar erg onzeker over, ik voelde mezelf nooit op m’n plek. Nu vind ik het juist cool om niet standaard te zijn’.

“Het leek wel een droom soms. Toen de show voorbij was en de aandacht weg, zat ik nog een tijdje in een soort roes”

‘En muziek blijft muziek’, zo vervolgt ze, ‘dus het moest wel ergens passen. Uiteindelijk is het toch gelukt mijn eigen muziek te laten horen en daar kreeg ik erg leuke reacties op. Veel meisjes schreven mij om te vertellen dat ik ze inspireerde zelf liedjes te schrijven”. De andere kant van de medaille leerde Angela ook kennen: “Ik kreeg ook kritiek en daar leerde ik gaandeweg mee omgaan. Ongeacht dat erg leuk was om mee te maken was het ook enorm zwaar. Het leek wel een droom soms. Toen de show voorbij was en de aandacht weg, zat ik nog een tijdje in een soort roes”.

De verhalen van oma

Angela’s levensverhaal begon 26 jaar geleden in de Zaanstreek als enige dochter van een Nederlands-Engelse vader een Moluks-Manadonees-Javaanse moeder.  “Ik heb een erg fijne jeugd gehad samen met mijn ouders en mijn drie broers. Mijn moeder was en is nog steeds een voorbeeld voor mij. Ze is een traditionele en zorgzame maar ook een heel sterke vrouw. Na kanker te hebben overwonnen, is zij nu een succesvolle ondernemer met haar eigen Indonesische restaurantje. Ik zou graag zijn zoals zij is en ook zoiets doen. Ik denk ook dat ik haar daar blij mee zou maken, maar helaas heb ik haar kookkunsten niet geërfd”.

(c) Tabitha Leom/ Indisch 3.0 2011

De sterkste jeugdherinnering heeft Angela aan haar oma, die vroeger dichtbij woonde. Als een soort tweede moeder paste zij vaak op haar en haar broers. Naast haar lekkere spekkoek, herinnert ze zich de verhalen van haar Molukse oma het meest. “Voor het slapen gaan vertelde ze honderduit over haar jeugd, de boottocht naar Nederland en de tijd in de barakken. Ze stopte pas als ik zei; “Oma, ik wil slapen…”. Toen ik later de Molukse geschiedenis leerde kennen, kon ik haar verhalen pas plaatsen. Ze overleed een uur voor de eerste liveshow van Popstars. Toen moest ik nog zingen. Mijn moeder en ik keken elkaar aan en wisten dat mijn oma erbij was en naar mij keek”.

Wereldburger

De familie van haar moeders kant zijn echte familiemensen. Angela zelf is op dit moment echter heel erg gefocust op zichzelf. Dat uit zich in een ‘internationale zoektocht naar wie ze is: “Ik zou heel graag voor een langere tijd naar Engeland en Indonesië gaan, om delen van mijn eigen achtergrond en daarmee mijzelf beter te leren kennen.

Amerika is echter mijn tweede thuisland. Tijdens mijn tijd aan de Hogere Hotelschool heb ik daar meerdere malen stage gelopen. Ondanks dat veel Nederlanders Amerika nep en opgeblazen vinden, vind ik het prachtig als mensen in een winkel beginnen met “How are you?” en eindigen met “God bless you”. In het buitenland staat men bovendien veel opener voor muzikale ontwikkeling; men is daar meer van “follow your dreams”. Ik ben meer internationaal georiënteerd en dat gaat verder dan alleen de achtergrond van mijn ouders. Ik voel me een wereldburger”.

“Ik zou dolgraag een keer op een pasar malam willen optreden. Dat past perfect in mijn zoektocht naar mijzelf”

(c) Tabitha Lemon/ Indisch 3.0 2011

Pasar Malam

Naast haar reisplannen, is Angela momenteel ook druk met haar muzikale carrière. Ze staat binnenkort in de kwartfinale van de Grote Prijs van Nederland en is ook in gesprek met een publisher om haar nummers te laten gebruiken door andere artiesten. “Ik leer steeds beter hoe ik liedjes kan schrijven. Er is veel interesse naar mijn werk, maar ik weet nog niet hoe alles precies gaat lopen. Ik weet wel dát er iets staat te gebeuren”. Ook heeft ze nog een speciale wens. “Mijn muzikale invloed en kennis komen vanuit beide zijden van mijn familie, maar ik zou dolgraag een keer op een pasar malam optreden. Dat past perfect in de zoektocht naar mezelf”.

Met deze wens besluiten we het interview. Terwijl Angela en Tabitha de drukte van Amsterdam induiken voor een aantal kiekjes, mijmer ik over Angela’s wens. Ik heb er wel een goed gevoel bij. Volgend jaar zal ik haar vast een keer zien optreden op het Malieveld in den Haag…

Nieuwsgierig geworden naar meer? Kijk op Angela’s Youtube-kanaal en volg haar tweets…

Jalise, muziek vanuit het hart

In de serie Jonge Indo in de Muziek sprak Indisch 3.0 afgelopen maand met zangeres Jalise. Na afloop van haar soulvolle optreden in de Badcuyp in de Amsterdamse Pijp bevroeg Ed Caffin haar backstage over haar Indisch zijn, haar grenzeloze ambities en over haar passie voor soul. “Soul, dat is waar ik het meest van hou.”

Jalise staat vanavond centraal in de tweede editie van SoulglO, een tweemaandelijks evenement in Amsterdam, waar (jonge) Nederlandse soulartiesten de kans krijgen om op te treden. De zaal is driekwart volgestroomd als Jalise, met gelegenheidsband, het kleine podium betreed. Dan als band de eerste voorzichte tonen inzet klinkt de mooie stem van Jalise. Haar aanmoedigingen om toch vooral vooraan te komen dansen, worden schoorvoetend opgevolgd. Het publiek in de Badcuyp, dat lang heeft moeten wachten door problemen met het geluid, komt niet echt los. Maar dat ligt niet aan Jalise. De jonge soulfulle zangeres met Indische roots geeft altijd 100%. Ook nu, ondanks dat haar stem haar bijna in de steek laat vanwege een hardnekkige verkoudheid.

“ Ik vind dat je altijd alles moet geven” vertelt ze even later. “ Daarom ben je artiest. Ik moest het optreden bijna afzeggen, omdat ik de hele week last had van mijn keel. Maar gelukkig hield mijn stem het vol. Dit is wat ik het liefst doe: optreden”.

Jalise maakt muziek vanuit het hart en dat heeft ze niet van een vreemde. In haar Indische familie draait het vooral om eten, gezelligheid, feestjes en muziek.

“ Ik ben opgegroeid met muziek. Mijn Indische vader speelt zo lang in me herriner gitaar in een rockbandje en ook mijn Hollandse moeder is muzikaal. Ze is zangeres en zingt vooral country. Op mijn vierde jaar zong ik al mee met de muziek die zij maakten. Ik vond het geweldig. Toen ik op mijn zevende voor het eerst optrad tijdens een Kerstuitvoering waren mensen ontroerd. Dat was een bijzonder gevoel.”

Nu, op eigen muzikale benen, maakt Jalise zelf heel andere muziek dan die waarmee ze werd grootgebracht.

“ Soul, dat is waar ik het meest van hou. En Jazz natuurlijk. Mijn eigen songs zijn ook wel een beetje funky of reggae-achtig, maar ze hebben allemaal een vleugje soul. Ik herriner me dat ik als jong kind al heel vroeg mijn eigen muzieksmaak ontwikkelde. Ik zette zelf Jazz radio op en raakte geïnspireerd door wat ik hoorde. Mijn eerste liedje schreef ik ook in die tijd. Ik was een jaar of 10 denk ik. Eigenlijk maakte ik toen intuïtief al de keuze voor de muziek” .

Inmiddels is ze 24 jaar, moeder van 2 jonge kinderen en werkt en studeert ze Rechten. Hoe combineert ze dat met haar muzikale ambities?

“ Dat is soms best lastig. Ik studeer en wil graag een diploma halen, maar zoveel ik kan, ben ik met muziek bezig. Want dat is wat ik het liefste wil. En natuurlijk ben ik er ook zoveel mogelijk voor mijn kinderen. Dat is best ambiteus misschien. Eigenlijk komt het neer op goed plannen. Dat is niet echt Indisch, vermoed ik. Maar, als je echt iets wilt bereiken moet je de juiste keuzes maken, en natuurlijk wat geluk hebben.”

Daarbij wordt ze gestimuleerd door haar ouders en vriend. Ze treed regelmatig op en werkte al samen met verschillende artiesten, zoals Lange Frans en Baas B, Bace en Riza. Binnenkort zal ze een eerste eigen nummer uit te brengen. Ze hoopt dat mensen enthousiast zullen zijn.

“ De muziek die ik maak, zoals de nummers die ik vanavond zong, gaan eigenlijk allemaal over dingen die ik zelf meemaak: Strong Woman, Love me en Bad Day. Het zijn liedjes over thema’ s waar ik iets bij voel. Dat is wat ik ook hoop over te brengen. Echte soul komt immers vanuit je hart” .

Meer weten? Kijk op Jalise’ website: www.jalisemusic.com/ en volg haar op Twitter: @JaliseMusic

Jij als muzikant of crew op PMI?

Wil jij helpen op de PMI die in april plaatsvindt? Vind jij het leuk om bij te dragen aan de promotie van Indonesië in Nederland?

Meld je dan aan als vrijwilliger. Je kan van alles doen: helpen met de kaartjes, jassen, ontvangst van de gasten en bezoekers.

Als jij een band hebt, muziek maakt die aansluit bij het Indische of Indonesische (pop-)muziekbeleving, en al muziek maken vrijwillig mee wil werken aan de promotie van Indonesië in Nederland,  zou het zo maar kunnen dat jij op het podium komt te staan.

MC DRT – “Rappen is een roeping, geen ambitie.”

In één oogopslag ontkracht MC DRT (aka Kevin Visser) het clichébeeld, namelijk dat alle Indische mannen klein en tenger zijn. Deze boomlange rapper torent met zijn statuur én skills hoog boven menigeen uit.

tekst: Willem-Jan Brederode fotografie: Armando Ello

Unieker is dat deze Indische Almeerder rapteksten schrijft met inhoud, visie en kritiek – binnen de hedendaagse hiphop helaas een uitstervend ras. Hoog tijd om eens meer over hem te weten te komen.

Terwijl MC DRT fotograaf Armando Ello en mij begeleidt naar de hotellounge voor het interview, vertelt hij kennisvol over de stadsgezichten van Almere die wij onderweg tegenkomen. Met een architectuur die nooit ouder dan een aantal jaar (hoogstens decennia) oud kan zijn en een sterke multiculturele demografie, maakt Almere het woord ‘oer-Hollands’ juist exotisch. Na een kwartier moest ik toch eerlijk bekennen dat ik weinig personen van zijn leeftijd ken die zoveel over hun eigen stad of regio weten. Achteraf kan ik deze eigenschap alleen maar wijten aan zijn diep ontwikkelde sociale betrokkenheid en maatschappelijke visies die als vlijmscherpe rode draden door zijn teksten lopen.

Eerste generatie Almeerder
MC DRT werd in 1982 in Amsterdam geboren, maar zijn familie woonde al in het toen nog vrij nieuwe Almere. Naast een derde generatie Indo, noemt hij zichzelf dus een eerste generatie Almeerder. “Mijn stad heeft nog geen geschiedenis, dus ook nog geen identiteit. Juist door het ontbreken van een gevestigde orde heeft men moeite om om te gaan met de creativiteit van jongeren. Hierdoor zie ik dat er, voor artiesten zoals ik, voornamelijk proefkonijn initiatieven worden opgezet. Mensen van mijn generatie vormen de grondleggers van deze stad. Wij zullen geschiedenis schrijven door het fundament te leggen. Helaas mist bij mijn generatie het bewustzijn en de ruggengraat hiervoor.” Ik bedenk me dat ironisch genoeg bij zijn Indische generatiegenoten een identieke problematiek zich voordoet.

Indische invloed
Blootstelling aan de Indische cultuur begon voor MC DRT al op jonge leeftijd. Tijdens zijn jeugd had hij veelvuldig contact met zijn Indische grootouders. In hoeverre hij daar Indische eigenschappen aan heeft overgehouden? “Een andere Indo kan die beter bij mij herkennen dan ikzelf, want voor mij is hoe ik ben normaal.” Bewust zijn van zijn culturele achtergrond begon ook in die tijd. “Halverwege de jaren ’80 had je veel minder gekleurde mensen hier, zeker in het toen blanke, dorpse gedeelte van Almere waar ik ben opgegroeid. Toen mijn opa hier kwam, werd hij zeg maar gezien als één van de ‘negers’, waardoor ik automatisch ook. ”

Gedurende zijn ontwikkeling als artiest, ondervond hij steun vanuit ‘het Indische’. “Ik neem mijn leven als musicus serieus. Het is een middel om een boodschap te verspreiden; om mijn droom uit te spreken. Deze opstelling wordt eerder door mijn Indisch deel geaccepteerd en gestimuleerd. Vanuit mijn Hollandse kant wordt liever een “strak in het gareel” manier van leven gezien.”

Wat paradoxaal lijkt te zijn, is zijn directe, harde manier van rappen versus de introverte communicatie binnen de Indische wereld. MC DRT heeft echter een andere benadering; “Ik zal mijn cultuur nooit ten schande brengen. Ik gebruik juist het collectieve aspect om een stem te geven aan diegenen dit dat niet kunnen. Wat ik zeg moet een meerwaarde hebben, ik zeg dingen omdat ze gezegd MOETEN worden. Ik zie rappen dan ook eerder als een roeping dan als een ambitie.”

Deze ‘stem’ hoor je luid en duidelijk terugkomen in de gevarieerde onderwerpen die aan bod komen in zijn teksten. Hierin is echter nog niet de ‘Indische stem’ naar voren gekomen. MC DRT legt uit; “Ik zou graag over iets Indisch willen schrijven, maar op een of andere manier kan ik er nog niet helemaal cool onder zijn. Als ik nadenk over wat er gebeurd is, gaat mijn bloed koken. Ik heb het zelf niet eens meegemaakt, maar het zit toch nog te diep.” Ik vraag niet naar verdere uitleg, omdat ik feilloos weet wat hij bedoelt. We laten het erbij.

Indo Hop
Op de middelbare school leert MC DRT Jerome XL kennen, een Indische jongen met een freestyle talent waardoor DRT zich aangespoord voelt ook te gaan rappen. Vanaf 1997 betreden zij samen als rappers de hiphop-wereld en stichten hun eerste groep genaamd “Indo Tribe”, samen met twee andere Indische jongens. “Vervolgens vormden wij een van de eerste allround hiphop crews van Nederland, genaamd DC 13. We hadden alles, rappers, freestylers, breakers, DJ’s, graffiti… Helaas eindigde alles toen een van onze leden, Ali B, aan zijn weg naar succes begon te timmeren.” Daarna gingen MC DRT & Jerome XL als duo door, waarmee zij terechtkwamen op een aantal compilatie-albums en een aantal videoclips maakten.

Helaas is het duo daarna uit elkaar gegaan ‘due to creative differences’, zoals men in de hip hop altijd zo mooi kan zeggen. Maar bestaat er eigenlijk wel een culturele band tussen Indische rappers? “Ik denk het niet, het is ten eerste voornamelijk de stad of regio die de band vormt tussen rappers”, zegt MC DRT. Dit is niet ongewoon binnen de hiphop. In de VS bijvoorbeeld, vormt binnen de hiphop je geografische achtergrond eerder je identiteit dan je afkomst. Maar hij vervolgt; “Maar niemand heeft ons ook ooit bij elkaar gezet. Als we elkaar op de pasar malam zouden tegenkomen, kunnen we elkaar leren kennen”. Alsof ik een ‘gat in de Indische markt’ hoor, vraag ik mijzelf af waarom er inderdaad nog niemand zo slim is geweest om al het onbekende en bekende jong Indisch muziektalent bij elkaar te zetten… (HINT HINT).

Rebel Without A Pause
MC DRT is een opkomende Indische artiest/ rapper waar ik al jaren op wacht. Eindelijk iemand die breekt met het populaire format waarmee Indische artiesten door de Hilversumse fabriek tegenwoordig worden uitgepoept. Geen popstar, geen mooiboy aspiraties, geen player antics, geen bling in zijn oor, geen wanna-be neger die praat als een Marokkaan, geen gepolijste poprijmpjes die uit zijn mond rollen. Leefden wij 20 jaar geleden, dan deed ik Chuck D’s klok om MC DRT zijn nek. ‘Cause he knows what time it is…!’

[learn_more caption="Meer over MC-DRT"]Wil je meer over MC DRT weten, zijn artikelen lezen of EP’s “Pennevrucht” en “Suikerwater” downloaden, check dan zijn website http://www.drt.nu. Blijf zijn site geregeld checken voor het aankomende album “Volkstherapie”.[/learn_more]

Rebekka Ling, zangeres

Voor de derde aflevering van de serie “Jonge Indo in de muziek” trotseren fotograaf Armando Ello en Willem-Jan Brederode op een onstuimige herfstavond de verregende straten van Amsterdam-Oost. In de lobby van Hotel Arena vertelt opkomend artiest Rebekka Ling over haar passie voor muziek, haar nieuwe album en de invloed van haar Indische roots.

Rebekka Ling (c) Indisch 3.0/ Armando Ello

Al woont Rebekka Ling (volledige naam Reba Rebekka Thenu) al heel wat jaren in Amsterdam, ze is geboren in Assen, Drenthe. Rond haar 18e trekt ze een tijdje in bij haar zus in Den Haag en kort daarna verhuist ze naar Amsterdam. Ze begint een studie SPH en een opleiding conservatorium Jazz zang. Dit bleek echter niet de juiste keuze. “Ik zie mijn tijd op het conservatorium als een leerzame, leuke fase, waarin ik voornamelijk een aantal te gekke muzikanten heb leren kennen met wie ik nog steeds samenwerk. Maar daarvoor stond eigenlijk al vast wat ik met mijn leven wilde. Ik had inmiddels wat ervaring opgedaan als backingvocaliste, en diep van binnen wist ik dus precies wat ik wilde.”  Rebekka werd fulltime zangeres en zanglerares op de Popschool Amsterdam. Momenteel werkt ze samen met o.a. producer/bassist Glenn Gaddum jr en drummer Tim Dudek aan haar eerste album.

Geen etiket, wel een boodschap

Als je Rebekka’s muziek hoort, is het niet makkelijk er het label van een bepaald genre aan te hangen. Toch ontdek je al snel jazzy vibes en invloeden uit de soul. “Ik ben geinspireerd door uiteenlopende muziekstijlen van soul tot rock, maar het allerbelangrijkst vind ik dat het een eigen en positief karakter heeft. In de muziek kan ik compleet mezelf zijn en voel ik me gelukkig. Dit wil ik graag delen met mijn publiek”. In haar band voelt Rebekka zich een van de elementen in een muzikale synergie. ”Ik ben dan wel frontvrouw in de band maar ieders aandeel is onmisbaar in de uiteindelijke sound. Het is voor mij belangrijk dat elk van de bandleden zijn ding kan doen”. Het delen van de inbreng en aandacht, zo realiseer ik me later, kan ik niet anders omschrijven als bescheidenheid.  Een eigenschap waar ik stiekem toch een Indisch label op plak.

Rootsreis

Constante factoren in Rebekka’s leven zijn de steun, interesse maar ook muzikale invloed van haar familie geweest. “Mijn vader heeft moluks, chinees, duits, nederlands en javaans bloed en komt net als mijn moeder van Sumatra. Hij heeft zelf altijd gedrumd en gitaar gespeeld en zijn vader speelde in een jazz band. Mijn moeder is een echte Batakse en zingt ook. Mijn broer en oudste zus treden op onder de naam Saudara”.

“Toen ik voor het eerst in Indonesië kwam, was het als een thuiskomst, ook op muzikaal vlak. Ik kwam er achter dat batakkers krachtige stemmen hebben, heel bijzonder!”. Ongeveer 35 jaar geleden kwamen haar ouders naar Nederland. Na aansluiting bij de Pinkstergemeente ontstond er ook muzikale beïnvloeding uit een andere hoek. “In de kerk werd er veel gospel gezongen. Liederen met veel positivisme en overgave, wat misschien dus ook de aard van mijn muziek kan verklaren”.

Rebekka Ling (c) Indisch 3.0/ Armando Ello

Ondanks dat er een gemêleerd publiek op Rebekka’s optreden afkomt, zijn Indische en Molukse muziekliefhebbers regelmatig vertegenwoordigd. “Ze luisteren heel aandachtig. Ook komen ze na de show vaak even een praatje maken. Waarschijnlijk voelen zij een stuk herkenning.” Toch wil Rebekka liever niet geclaimd worden vanuit de Indische of Molukse hoek. “Natuurlijk heb ik een sterke binding met mijn gemixte achtergrond, maar mijn muziek moet toegankelijk zijn voor iedereen. Ik vind het belangrijk dat mensen onbevooroordeeld naar m’n liedjes luisteren. Soms zijn mensen verrast omdat ze mijn stem niet direct kunnen matchen met mijn aziatische uiterlijk, en daarbij ben ik ook nog eens klein. Daar krijg ik leuke reacties op.”

Keeping it real

Wanneer Armando bezig is met de fotoshoot, heb ik tijd te reflecteren op het gesprek. Net als tijdens de fotoshoot kan Rebekka zichzelf prachtig presenteren en tegelijkertijd compleet zichzelf blijven. Later op het podium laat ze haar muzikale skills zien. Haar bescheidenheid en spontaniteit werken als een charmante mantel om haar vocaal talent. Diva-gedrag is haar vreemd, op het podium staat iemand die leeft voor haar muziek. Rebekka Ling is keeping it as real as can be.

Wil je meer over Rebekka weten? Kijk op haar website of kom naar haar optreden tijdens het evenement “Zwoel” in Utrecht op 28-11-2010: zie www.thisiszwoel.nl