‘Les’ over de repatriëring op 21 mei 2008 (Indische School, PMB, Den Haag)

Den Haag, 27 april 2008
door Kirsten Vos

Laten we eerlijk zijn, ik bén geen lerares. Dus toen de stichting Tong-Tong vroeg of ik een les wilde geven over de repatriëring binnen hun nieuwe project, De Indische School, moest ik even nadenken. Ontzettend leuk en een eer dat ze aan mij dachten, maar kon ik dat wel? Ik heb de repatriëring niet meegemaakt en heb, los van een verdwaalde spreekbeurt, nog nooit voor de klas gestaan. Toch heb ik uiteindelijk vol enthousiasme ja gezegd en ga ik op 21 mei om 19.00 uur in het Bibit-theater van de Pasar ‘lesgeven’, als tweede in de rij van‘docenten’.

Vertellen over mijn onderzoek naar de repatriëring is één ding, vertellen over de repatriëring zelf is een ander, en al helemaal op de 50e editie van de Pasar Malam Besar. In eerste instantie dacht ik, ‘Sta ik daar, ga ik vertellen aan de mensen die vijftig jaar geleden naar Nederland gekomen zijn, wat er toen allemaal gebeurd is. Dat is wat anders dan presenteren wat ik vorig jaar geconcludeerd heb op basis van mijn onderzoek.’ Gelukkig bleek uit de correspondentie met de stichting Tong-Tong dat de organisatoren zich met de Indische School vooral wilden richten op mensen voor wie de Indische geschiedenis juist niet bekend was. Dat gaf de doorslag.

Want als ik me ergens voor wil inzetten, is het wel het doorvertellen van het Indische verhaal. Tijdens de laatste maanden van mijn onderzoek legde ik met enige regelmaat uit waar ik onderzoek naar deed. Een van de meest gehoorde reacties was ‘Goh, wat raar eigenlijk dat ik daar zo weinig van af weet. Ik heb daar op school nooit iets over gehad.’ Dat herken ik zelf ook. Het is dat mijn eigen familie veel sprak over hun achtergrond, én me tijdens mijn studie Media en Journalistiek er verder in verdiept heb, anders was ik net zo onwetend geweest over de Indische geschiedenis als mijn Nederlandse vrienden.

Een Indische School in Den Haag is trouwens niet nieuw. In de jaren dertig, in september 1932 om precies te zijn, opende in Den Haag de Indische School haar deuren. Deze instelling richtte zich op kinderen uit gezinnen die met Europees verlof waren. Het onderwijsprogramma was ingesteld op het onderwijs in Nederlands-Indië, dat verschilde van het ‘Hollandse’ onderwijs. Voor meer informatie over déze Indische School lees je pagina 6 en 7 uit de inleiding van Dorothée Buur (2004).

Maar goed, wat ga ik de 21e mei nou precies vertellen? Ik ga mijn verhaal overwegend richten op mensen die niet bekend zijn met de precieze details van de repatriëring. Ik wil hen vooral vertellen hoe het totaalplaatje van politieke beslommeringen en menselijke ervaringen eruit ziet, vanaf het vertrek van de eerste evacués in 1945, tot aan dat van de late spijtoptanten uit de jaren ’60. Ik hoop dat er ook mensen zullen zijn die de repatriëring zelf hebben meegemaakt, zodat zij kleur aan het verhaal kunnen geven die ik uit boekjes en familieverhalen haal. Voor ideeën en suggesties hou ik me vanzelfsprekend aanbevolen.

De Indische school: de repatriëring – Kirsten Vos
21 mei 2008, 19.00 – 19.45 uur, Bibit-theater
50e Pasar Malam Besar, Malieveld, Den Haag (21 mei t/m 1 juni 2008)

Voor meer informatie: www.pasarmalambesar.nl. Vanaf 2 mei staat het programma van de gehele Pasar op internet.

Win vrijkaartjes en VIP-plekken voor Tattootalk

Amsterdam/ Den Haag, 26 april 2008
door Kirsten Vos

pasar malam besar In samenwerking met de stichting Tong-Tong stelt Indisch 3.0 twee vrijkaartjes beschikbaar voor de Pasar Malam Besar – jongerenavond op vrijdag 23 mei 2008 in Den Haag. Voor de inzender die onderstaande vraag zo origineel mogelijk beantwoordt, liggen niet alleen twee kaartjes te wachten, maar ook twee VIP-plaatsen bij Tattootalk, de talkshow van Ed Caffin en Kirsten Vos die om 18.00 uur in het Bibit-theater begint. Voor drie andere inzenders is een unieke 3.0-troostprijs beschikbaar.

De vraag
Wat zou jij aan de gasten in de talkshow willen vragen? Motiveer je antwoord.

Inzenden
Meedoen kan tot en met 16 mei 2008. De winnaar krijgt op 17 mei 2008 persoonlijk bericht. Vanaf 18 mei zal de uitslag op de weblog Indisch3.0 staan. Stuur je antwoord naar indisch3.0@gmail.com en vermeld in je antwoord je naam, adres, leeftijd en mobiele telefoonnummer (zodat we je kunnen bellen als jij gewonnen hebt). Door deelname aan deze wedstrijd geef je aan dat je instemt met de deelnamevoorwaarden (ja, overdreven, maar dat soort dingen schijnt noodzakelijk te zijn, zie onderaan dit artikel).

Over Tattootalk

Tattootalk is een talkshow voor en door Indische jongeren van de derde en vierde generatie. Ed en Kirsten zijn allebei actief in de Indische wereld en misten op de Pasar Malam Besar een activiteit in het Bibit-theater voor en door Indische jongeren. In de talkshow komen Indische jongeren aan het woord die (Indische) tatoeages hebben laten zetten. In hoeverre heeft die tattoo te maken met hun Indische achtergrond? Waarom kies je voor een tattoo? Ed zal de talkshow leiden vanaf het podium, Kirsten stelt samen met de zaal vragen. Op de weblog Indisch3.0 vind je hier steeds de meest actuele informatie over.

23 mei 2008 – ‘jongerenavond’
De vrijdag op de PMB, 23 mei 2008, is van oudsher speciaal bedoeld voor Indische jongeren. Ook dit keer staat er een dijk van een programma. Zo treedt cabaretière Sharon Simon op, draait DJ Mikey crossculturele urban muziek (, is er een moderne dansvoorstelling van Gerard Mosterd en een pentjak-voorstelling van Nienke Dekker. De talkshow van Ed en Kirsten leidt deze avond in. Vanaf 2 mei staat het volledige programma op www.pasarmalambesar.nl. We hebben bovendien geruchten gehoord over een afterparty.

Voorwaarden aan deelname aan de prijsvraag

  1. Om in aanmerking te komen voor de vrijkaartjes, dienen deelnemers een zo origineel mogelijk antwoord te geven op de vraag én onderbouwen waarom zij die vraag relevant vinden.
  2. Antwoorden kunnen per e-mail worden verzonden naar indisch3.0@gmail.com.
  3. Indisch3.0 zal uit de inzendingen een winnaar selecteren die de meest originele vraag verzonnen heeft.
  4. Deelnemers die onjuiste of onvolledige gegevens insturen worden gediskwalificeerd en komen dus niet in aanmerking voor de beschikbaar gestelde prijs.
  5. Per persoon kan slechts één keer worden deelgenomen.
  6. Deelnemers stemmen ermee in dat hun inzending deel kan uitmaken van de talkshow, ook als zij geen prijs hebben gewonnen. Hiervan zullen zij van tevoren op de hoogte gesteld worden. Drie van hen zullen een troostprijs in ontvangst kunnen nemen.
  7. Deelname is mogelijk tot 16-05-2008. De uitslag wordt aan de winnaar persoonlijk bekend gemaakt en wordt tevens gepubliceerd op internet, uiterlijk op 18-05-2008.
  8. Door deelname aan deze actie verlenen de prijswinnaars toestemming aan Indisch 3.0 om hun namen voor promotionele doeleinden te gebruiken.
  9. Gegevens van de prijswinnaar worden alleen verstrekt aan de stichting Tong-Tong. Indisch 3.0 en stichting Tong-Tong zijn verantwoordelijk voor afhandeling van de prijs. Indisch 3.0 zal contact met de prijswinnaar opnemen.
  10. Gegevens zullen niet verstrekt worden aan derden. We gaan zeer zorgvuldig met uw gegevens om en leven hierbij de bepalingen van de Wet Bescherming Persoonsgegevens (WBP) strikt na.
  11. De prijswinnaar is op eigen risico aanwezig. Indisch 3.0 en/of haar partners zal (zullen) in geen geval verantwoordelijk gesteld kunnen worden voor schade of verliezen die voortvloeien uit de toekenning of de uitvoering van de prijs of uit deelname aan de actie.
  12. Indien de prijswinnaar minderjarig is, dient deze goedkeuring te verkrijgen van de ouders dan wel wettelijke voogd.
  13. Medewerkers van stichting Tong-Tong en Indisch3.0, evenals hun directe familieleden, en gasten van de talkshow zijn uitgesloten van deelname.
  14. In alle gevallen waarin deze deelnamevoorwaarden niet voorzien, beslist Indisch3.0.
  15. De prijs is niet inwisselbaar voor geld.
  16. Over de uitslag kan niet worden gecorrespondeerd.
  17. Deelnemers verklaren akkoord te gaan met bovengenoemde voorwaarden.

Indisch 3.0 op de Pasar Malam Besar (21 – 30 mei 2008, Den Haag)

Op de 50e Pasar Malam Besar in Den Haag (Malieveld, 21 mei -1 juni 2008) zal Indisch 3.0 een bescheiden, maar actieve rol gaan vervullen.

21 mei 2008, 19.00 – 19.45 uur, Bibit Theater/ De Indische School
De repatriëring – Kirsten Vos
De Indische School is een project waarbij op basaal niveau lessen worden gegeven, met als doel kennis over te brengen over de geschiedenis en cultuur van Indische Nederlanders in Indië, Indonesië, Nederland en andere gebieden. Kirsten zal een geschiedenisles verzorgen over de repatriëring uit Indonesië.

23 mei 2008, 18.00 – 18.45 uur, Bibit Theater
Tattootalk – Ed Caffin en Kirsten Vos
De eerste vrijdag van de Pasar is traditioneel bedoeld voor de jongeren. Indisch 3.0 verzorgt een van de programma-onderdelen van die avond, een talkshow over tattoos van de derde generatie. Ed zal een aantal jonge Indo’s ontvangen die zich met tattoos, taal en kleding duidelijk onderscheiden. Vanuit de zaal zal Kirsten samen met het publiek hen aanvullende vragen stellen.

Oproep
Voor Tattootalk zijn wij nog op zoek naar deelnemers. Ben jij Indisch en ben je trots op je tattoos, of ben je tattoo-ontwerper/ -zetter? Stuur ons dan een snel mailtje, of reageer op deze blog!

Helaas Pindakaas – waar waren de jongeren?

Afgelopen weekend was het tijd voor het ‘bi-culturele’ festival Pindakaas, voor ‘Nederlandse jongeren met een Indonesische achtergrond’. Het festival was een goed initiatief, maar nog niet geslaagd. Helaas Pindakaas dus: hopelijk krijgen jongeren volgend jaar wel een festival.

De organisatie verdient een pluim. De styling was top, de locatie(s) uitermate inspirerend, het programma-aanbod nieuwsgierigmakend en er deden aansprekende namen mee, zoals striptekenaar Peter van Dongen, producent Peter Bouman, schrijfster Marion Bloem, columnist Theodor Holman (verving Alfred Birney) en choreograaf Gerard Mosterd. Daarnaast heb ik weer nieuwe mensen leren kennen, wat altijd leuk is, dus ik verliet de Verkadefabriek in Den Bosch met een opgewekt gevoel. Het evenement zou herhaald moeten worden, maar wel met een aantal verbeteringen, om te beginnen die verschrikkelijke naam.

Zo is het natuurlijk een afgang dat er op een Indisch festival geen behoorlijke Indische maaltijd geserveerd kon worden. De organisatie kon er niets aan doen, maar dat maakt de blamage niet minder groot. Gelukkig had de toko in de serre heerlijke sateh en risolles. Daarnaast het filmprogramma. Dat waren overwegend Indonesische films. In die mate is dat op een festival als dit niet op zijn plek. Iets anders – er was te weinig aansluiting tussen de twee locaties; laat volgend jaar twee videoschermen ophangen en toon in de ene hal wat er op dat moment in de andere gebeurt. Tot slot waren er programmaonderdelen waar ik simpelweg meer van had verwacht, waarover zo meer.

Mijn grootste kritiek op de organisatie is echter de doelstelling van het festival. Het programma van het festival werd gedomineerd door de tweede generatie. Marion Bloem sprak uit wat ik dacht – was zij wel de generatie van de jongeren? Alle respect voor de tweede generatie, absoluut, maar sinds wanneer zijn veertigers en vijftigers jongeren? Neem bijvoorbeeld het debat van de columnisten. Allemaal grijzende mannen van toch zeker 45 jaar. Leuk voor hun ego, maar volgens mij echt geen ‘Nederlandse jongeren met Indonesische wortels’. En – waar waren de vrouwen?

Die Battle of the Columnists was ook nog eens een tegenvaller. Frans Lopulalan, Hans Vervoort, Roy Piette en Kees Schepel, bepaald geen kleine namen, gingen met elkaar in debat over ‘De Indo bestaat niet’. Alfred Birney zou deze discussie gaan leiden, maar had zich, door griep geveld, door Theodor Holman laten vervangen, die zich vermoedelijk nauwelijks had kunnen voorbereiden. Het debat was tam en kenmerkte zich door de running gag ‘ja, de lekkere hapjes, ha ha ha (+ schuddebuiken)’. Gelukkig deden de columnisten om die repeterende plaat heen een paar rake uitspraken in de babbel over ‘De Indo bestaat niet’.

“De Indo bestaat wel en Andy Tielman is hun koning. Helaas maken Indo’s er vaak een zooitje van en gaat de Indische gemeenschap ten onder aan haar eigen onkunde.”

“De Indo is helaas soms kruiperig. Indo’s zijn bijna niet meer te herkennen, veel mensen denken tegenwoordig dat we Marokkanen zijn.”

“Ik ben jaloers op Indo’s. Ik wou dat ik er een was.”

“Het zijn geen hoogvliegers, Indische mensen, ze zijn volhardend.”

“Ach! Bestáát niet! Ik voel me Nederlander, maar wel als een Englishman in New York.”

Mijn conclusie is dus, goed initiatief, absoluut herhalen, maar met een andere naam én een programma voor en door Indische jongeren van de derde generatie, tussen de ca. 20 en 35 jaar.

————————————————————————————–

Deze blog is eerder gepubliceerd op www.kirstenvos.nl, indisch4ever.weblog.nl en http://kivos.hyves.nl