Proef het winnende gerecht van de SAYAH Gouden Rijstkom zelf.

Vorige week presenteerde winnende kok Tim Sprangers zijn gerecht aan de Indonesische ambassadeur. Tim won de SAYAH Gouden Rijstkom 2013 met zijn Lemper van gerookte schar op een urap van Hollandse seizoensgroenten.

Wil jij zelf zijn winnende gerecht proeven? Ga dan naar Cafe Kadijk in Amsterdam. Tim staat daar in de keuken en zal het hoogstpersoonlijk voor je bereiden. De lunch voor de ambassadeur in het kader van de Gouden Rijstkom 2013 is mogelijk gemaakt door HANOS.

 

Indisch 3.0 op Indomania 5

Conceptprogramma Indomania bekend

Op Indomania 5 – Eten, zal Kirsten Vos, hoofdredacteur en mede-uitgever van Indisch 3.0, deelnemen aan de talkshow. Schrijver en radiopresentator Theodor Holman zal een gesprek leiden over het onderwerp van de vijfde editie van Indomania: de Nieuwe Indische Keuken. Andere gasten zijn schrijver Hans Vervoort, culinair journalist Johannes van Dam,  chefkok John Halvemaan (kok) en journalist Ton Kellerhuis (o.a. HP/ De tijd). De talkshow is van 17.00 – 18.00 uur, en wordt halverwege muzikaal onderbroken voor ene korte pauze. 

Kirsten Vos (l) en Tabitha Lemon (r). Foto: Armando Ello fotografie.
Kirsten Vos (l) en Tabitha Lemon (r). Foto: Armando Ello fotografie.

Dit valt te lezen in het conceptprogramma dat zojuist bekend gemaakt is. Verder valt op dat de aangekondigde opvoering van de moderne opera INDO – In Nederland Door Omstandigheden wegens familie-omstandigheden niet door kan gaan. Dit tot grote spijt van de organisatie.

Naast een inhoudelijke deelname aan het evenement, zijn Tabitha Lemon en Kirsten Vos van Indisch 3.0 op 11 mei a.s. op Indomania aanwezig met een eigen stand. Daar kan je terecht met al je vragen en ideeën over Indisch 3.0. Bovendien kan je er de kersverse Fancard kopen, waar je al tijdens Indomania je voordeel mee kan doen.

Indomania 5 – Eten gaat over de Nieuwe Indische keuken: “Omdat iedereen de authenticiteit van  van een bepaald gerecht baseert op de versie die binnen zijn of haar familie gebruikelijk is, is het bijna onmogelijk vast te stellen wat nu precies die “echte” Indische keuken is. Indomania5 wil op zoek gaan naar nieuwe definities hiervan.”- Sam Tjioe.

Download het conceptprogramma. Voor de meest actuele versie van het programma kom je naar www.indisch3.nl/indomania5. 

 

Indomania 5
11 mei 2013, 16:00 – 24:00 uur
Postjesweg 1, Amsterdam
Kaarten kosten 30 euro per stuk en zijn inclusief vijf gerechten op de foodcourt. De kaarten zijn online te koop via Ticketmaster.

Indomania 5: de Nieuwe Indische Keuken

Leeft de Indische keuken nog? Is zij samen met de eerste generatie Indo’s in Nederland langzaam aan het verdwijnen? Of slagen nieuwe generaties erin de traditionele manier van koken in de eenentwintigste eeuw te revitaliseren? Rob Malasch en Sam Tjioe, initiatiefnemers van Indomania, vertellen over de vijfde editie. 

Rob Malasch. Indomania 4. (c) Tabitha Lemon/ Indisch 3.0 2012.
Rob Malasch tijdens Indomania 4. (c) Tabitha Lemon/ Indisch 3.0 2012

Tijdens INDOmania 5 – Eten willen de organisatoren samen met de deelnemende koks, restaurants en leveranciers een impuls geven aan de Indische keuken om deze te bevorderen en te revitaliseren om te kunnen overleven in de eenentwintigste eeuw, lees ik. En: Indomania is een eigentijds evenement dat de hedendaagse Indische cultuur in de spotlight zet. 

Een Indomania, alleen maar over eten? 

Malasch: ‘Indomania in de Melkweg was in 2012 een groot succes. De grote belangstelling en opkomst bewees dat er in de Indische en Nederlandse gemeenschap een grote behoefte bestaat om op een eigentijdse manier kennis te nemen van de stand van zaken van de, door Indische cultuur beïnvloede, Nederlandse kunsten.’

Tjioe vult aan: ‘Toch kregen we ook klachten van de bezoekers. De meest algemene was het gebrek aan voldoende eten. Dit was in de eerste plaats te wijten aan een inschattingsfout van de organisatie over de opkomst en aan het feit dat er voor grootschalige culinaire activiteiten binnen de Melkweg niet echt gelegenheid is.’

Malasch vervolgt: ‘Omdat wij ook onderkennen dat goed en lekker eten, een eerste voorwaarde is voor Indo’s om samen te komen, hebben wij besloten om naast het evenement in Melkweg, dat we twee jaarlijks organiseren, tot een speciaal voor dit doel georganiseerd evenement ETEN. Een evenement dat de nadruk zal leggen op de Indische keuken.’

Sam Tjioe. Indomania 4. (c) Tabitha Lemon/ Indisch 3.0 2012.
Sam Tjioe tijdens Indomania 4. (c) Tabitha Lemon/ Indisch 3.0 2012.

Wat is er allemaal te doen die dag?

Sam Tjioe legt uit: ‘Voor een vaste toegangsprijs van 30 euro kunnen mensen vijf gerechten eten op het speciaal voor de dag aangelegde foodcourt. Het foodcourt wordt bevoorraad, bemand én bevrouwd door medewerkers van de Lachende Javaan, Dewi Sri, Kadijk, Spandershoeve/Tjoe Tjoe Mas en Bali James. Verder is er buiten de Pasar Malasch, met los verkrijgbare Indische hapjes en drankjes van toko’s.’

Rob vult aan: ‘Theodor Holman zal een talkshow leiden over vragen als: “Wat heeft de Indo toch met eten?” en “Is er nog enig bestaansrecht voor de Nederlands-Indische keuken in 21e eeuw”. En beroemde Nederlandse (o.a. John Halvemaan) en Indonesische chefs zullen worden uitgenodigd om hun creativiteit los te laten om een nieuwe invulling aan de Indische keuken en tijdens de manifestatie een demonstratie te geven van hun ideeën.’

Sam vertelt verder. ‘Daarnaast zal er op het podium door een aantal beroemde Nederlandse en Indonesische koks (o.a.  John Halvemaan) live gekookt worden. Zij zullen proberen oude keukenthema’s nieuw leven in te blazen. Een en ander zal voorgelegd en geproefd worden door ons panel van specialisten waaronder Johannes van Dam (Parool), Tom Kellerhuis (HP de Tijd) en hoofdredacteur van het blad Delicious.’

Indomania 5. Eten.
Indomania 5. Eten.

Er is ook ruimte voor theater, begreep ik?

Malasch knikt. ‘De culinaire activiteiten staan mede in het teken van het jubileum van de grachtengordel en de rol die het koloniale verleden hierin heeft gehad. Om deze verbinding verder te verdiepen zijn wij van plan het theater/muziek programma ‘In Nederland Door Omstandigheden’ van de volksopera door hen te laten uit voeren. De literatuur komt ook aan bod, tal van schrijvers van Indische achtergrond Theodor Holman, Hans Vervoort, Adriaan van Dis enz., of zij die over Indisch gerelateerde onderwerpen schrijven, vertellen over hun nieuwste werken.’

Indomania 5
11 mei 2013, 16 uur – middernacht
Het Sieraad
Postjesweg 1
Amsterdam

Voorverkoop via http://www.ticketmaster.nl/event/indomania-tickets/111603. Kaarten kosten 30 euro en zijn inclusief vijf gerechten. De keuken is geopend tot 23:00 uur.

 

3.0 in de Sport #1: Kerstin Mager

Over een bezig bijtje in de badminton.

Vanaf vandaag introduceren we een nieuwe serie: 3.0 in de sport. Wat doen Indo’s aan sport? Waarom? En hoe goed doen ze dat? Voor de eerste aflevering van de nieuwe serie “3.0 in de Sport” spreekt Jennifer Valentijn met Kerstin Mager (24), uit Westervoort. Kerstin speelt badminton en heeft een Indische vader (Surabaja).

Portretfoto van Kerstin. Foto-credits?
Kerstin Mager [Foto via Kerstin Mager]
Gebraden kip
Kerstin en ik spreken elkaar over de telefoon. Een bescheiden stem vertelt me: ‘Ik ben al vroeg met badminton in aanraking gekomen omdat mijn ouders – met name mijn vader – badminton speelden. Zij namen mij vaak mee om naar competities te kijken en op mijn vierde ben ik er zelf ook mee begonnen.’ Veel Indo’s spelen badminton, is dat ook een reden voor haar om deze sport te kiezen? ‘Het is niet per sé vanuit de Indische cultuur dat ik aan badminton doe. Wat wel zo is, is dat Indische ouders naar elkaar toe trekken. En als er competities zijn, nemen zij vaak  – hoe kan het ook anders? – iets lekkers voor elkaar mee om dat gezamenlijk op te eten. Dat zijn dan ook Indische lekkernijen, zoals lemper en gebraden kip’.

Studie en sport
Toen ze jonger was wilde Kerstin graag een professionele badmintoncarrière opbouwen. Ze trainde bijna elke dag en speelde al jong competities voor haar club. Helaas werd ze na enkele voorselecties afgewezen tijdens een nationale selectie. Voor haar was dat reden genoeg om voor haar schoolopleiding te kiezen en aansluitend een universitaire studie te volgen. Desondanks heeft ze de sport niet opgegeven en traint ze, naast haar studie Geneeskunde aan de Radboud Universiteit in Nijmegen, nog zeker 2 tot 3 keer per week. ’Dat kan nogal verschillen per week omdat ik soms lange dagen maak en er daarom wat minder tijd voor heb. Ik loop nu namelijk een coschap (stage, JV) bij het Rijnstate Ziekenhuis in Arnhem, op de afdeling MDL, Maag, Darm en Lever’.

Kerstin tijdens een training [Foto via Kerstin Mager]
Gezelligheid
Kerstin woont bij haar ouders in Westervoort, een dorpje vlakbij Arnhem en is veel tijd kwijt aan reizen. Niet alleen tussen huis en stage, maar ook haar badmintonclub zit in een andere stad; Wijchen. ‘Veel mensen vragen me waarom ik geen club dichter bij huis zoek. Ik leg ze dan uit dat ik hier op mijn plek ben, ik vind het er zo gezellig, dat ik het er voor over heb om veel heen en weer te reizen’.

Indonesië
‘Ik wil graag een keer naar Indonesië om te zien waar mijn vader is opgegroeid. Hij heeft zelf geen behoefte om terug te gaan, maar voor mij is het toch wel belangrijk omdat daar een deel van mijn roots ligt,’ antwoordt Kerstin wanneer ik haar vraag of ze in Surabaja is geweest. Kerstin voegt er aan toe dat haar opa niet meer terug wil, om een geheel andere reden. ‘Hij is bang dat hij heimwee krijgt en dat hij niet meer terug wil naar Nederland.’ Wanneer ik haar vraag hoe ze zich verbonden voelt met de Indische cultuur, vertelt ze me dat ze het moeilijk vindt uit te leggen waarom ze zich meer Indisch voelt dan Nederlands. ‘Het is vooral gevoelsmatig. Wat misschien wel echt Indisch is, is dat ik het gezellig vind om samen te zijn met mijn familie en met ze te eten.’

Kerstin tijdens een training [Foto via Kerstin Mager]
Eerste divisie
Ondanks haar drukke schema is Kerstin onlangs toch gepromoveerd voor de eerste divisie bij haar badmintonclub en staat ze morgen weer met volle aandacht op de baan. ‘Ik heb om half 8 een competitie in Schijndel, en ook deze zaterdag staat er eentje gepland.’ Kerstin Mager weet wat ze wil, hoe ze haar tijd het best indeelt én boekt vooruitgang in haar sport. Ik heb bewondering voor deze jongedame.

 

Oproep: Ken/ben jij een 3.0’er in de sport die mee zou willen werken aan een interview? Stuur een mailtje naar liselore@indisch3.nl

Jonge Indo in de Keuken – Mikal Lefévre

Mikal Lefévre © Roos Veenvliet / Indisch 3.0 2012

Mikal Levéfre, 24 jaar. Naar eigen zeggen ontzettend eigenwijs.  Krullen van zijn moeder, ogen die echt Indisch zijn. Opgegroeid in Zuid-Limburg, via Belgie en Den Bosch terechtgekomen in Breda.  Bijna afgestudeerd in Food Design en sinds kort ZZP-er. Mikal kan ontzettend genieten van mooi en lekker eten. Dus waarom niet je beroep ervan maken? Dat hij ook nog eens onze 700e Liker van onze Facebook-pagina was, was voor ons een mooie reden om hem eens flink in het zonnetje te zetten in de serie Jonge Indo in de Keuken. 

Mikal Lefévre © Roos Veenvliet / Indisch 3.0 2012
Mikal Lefévre © Roos Veenvliet / Indisch 3.0 2012

Van opa op kleinzoon
Met Indisch eten koken is Mikal opgegroeid. Op 2-jarige leeftijd kwam de vader van Mikal vanuit Jakarta met zijn ouders en broers naar Nederland: ‘Mijn oma was Nederlandse, mijn opa Indonesisch. Dat maakt mij een kwartje. Mijn vader houdt niet van koken en mijn moeder neemt alleen de tijd om Indonesisch te koken. Ze is fan van Rendang. Vaak gaat zij aan de slag met het boekje Indische keukengeheimen van Oma Keasberry.’  Zijn passie voor koken komt volgens Mikal van zijn opa: ‘Mijn opa was een creatieve man. Hij was altijd te vinden in de keuken. Vol interesse keek ik mee als hij kookte.’

Opa’s nasi, wok en kruidenkastje 
Mikal komt uit een hechte Indische familie. Hij vindt het mooi om te zien hoe recepten van zijn opa op precies dezelfde wijze gemaakt blijven worden: ‘Uitje bakken – kruiden erbij – ei erbij zodat deze om het uitje heen komt te zitten, en dan pas de rijst. Dat is Opa’s nasi.’ Aan opa’s wok bewaart Mikal mooie herinneringen: ‘We hadden geen frituur, dus de Van Dobben kroketjes gingen in de wok.’ De beleving die met eten samenkomt is een belangrijk element volgens Mikal. Met een grote glimlach vertelt hij over opa’s kruidenkastje met vreemde specerijen: ‘Als ik aan dat kastje terugdenk, dan ruik ik nog alle geuren die daaruit kwamen als ik de deurtjes opende.’

Mikal © Mikal Levéfre
‘De van Dobben kroketjes gingen gewoon in de wok’ © Mikal Levéfre

Creative Food Business
Mikal is bijna afgestudeerd in Fooddesign, maar wat kan je daar nu precies mee? ‘Mijn opleiding is best breed, het belangrijkste is wat ik ermee wil.’ Mikal is vooral geïnteresseerd in de combinatie van communicatie en het beeldende aspect daaromheen. Als voorbeeld noemt Mikal zijn project over de ‘schijf van vijf’. Hiervoor werkte hij met kinderen van 10 tot 14 jaar om op een creatieve, speelse en toegankelijke wijze de schijf van vijf uit te beelden: ‘Kinderen hoeven niet perse heel gezond te eten, maar wel normaal. Het is mooi dat ik kinderen daar bewuster van kan maken.’ Creative Food Business, oftewel alles wat met eten en drinken te maken heeft, zo kan Mikal’s werkveld ook genoemd worden. ‘Er zijn bijvoorbeeld trucjes om het eten er mooier uit te laten zien op foto’s. Zo wordt er bij bier gelatine toegevoegd om de belletjes beter tot hun recht te laten komen en het schuim wordt vervangen door eiwit voor een perfecte kraag. Ik houd het liever wat natuurlijker, maar je moet het natuurlijk zo fotograferen dat bij de mensen het water in de mond loopt.’

De toko is je beste vriend 
Duidelijk is dat Mikal zijn kennis graag met anderen wil delen. Dit gebeurt ook tijdens de workshops die hij geeft bij Pat’s Kitchen, een kookstudio in Waalwijk. Met ongeveer tien deelnemers bereidt hij een meergangenmenu. Het Indische dat Mikal doorgeeft aan de deelnemers is dat men de toko niet moet vergeten: ‘De toko is je beste vriend – waarom moeilijk doen als de toko het heeft.’ Een ambitie van Mikal is om zijn eigen culinaire studio op te zetten. Ook speelt hij met de gedachte om samen met andere gekke jonge Indische creatievelingen tips uit te wisselen, en oude recepten van opa en oma in een nieuw jasje te steken. ‘Experimenteren en voor elkaar koken. Komt dat Indische toch weer een beetje terug. Maar voor ik dit bereik moet ik nog hard aan de slag. Ach, ik dop mijn eigen boontjes wel.’  Een tikkeltje bescheiden, maar dat siert hem absoluut.

Tot slot: Food Design for Indo’s
Gado Gado 3.0! Een heerlijke maaltijdsoep voor 4 personen met als basis een pindasoep, gevuld met gestoomde groenten naar keuze. Bereidingstijd: circa 40 minuten. Selamat Makan!

Gado Gado © Mikal Lévefre
Gado Gado © Mikal Lévefre

Ingrediënten

  • 4 st      kippenbout/dij (met bot)
  • ½ st     prei
  • 4 st      bleekselderij (stengel)
  • ½ st     komkommer
  • 4 st      ei (hardgekookt)
  • ½ st     bloemkool
  • 100g    sperziebonen
  • 4 st      witte koolblaadjes
  • 2 st      aardappel (middelgroot)
  • 4 st      bospeen
  • 1 st      ui
  • 3 st      knoflook
  • 1 st      vers pepertje

 

 

Kruiden & specerijen

  • citroengras (vers) anders serehpoeder
  • peper
  • koriander
  • ketoembar
  • djintan
  • ketjap
  • pindakaas
  • trassi
  • gember (vers)
  • bouillon blokje kip
  • laurier
  • peperkorrels

Bereidingswijze

  1. Zet de kippendij op met de kippenbouillon, 1 stengel bleekselderij, koriander, peperkorrels, laurier en breng aan de kook. Zet het vuur laag en laat deze garen in zijn eigen bouillon.
  2. Zeef de kippenbouillon en bewaar zowel de kip als de bouillon.
  3. Kook de aardappels gaar in hun schil, afgieten en af laat koelen.
  4. Snipper de ui, hak de knoflook en het rode pepertje. Fruit deze aan in een klein beetje olie.
  5. Voeg de gehakte verse gember, trassi, citroengras, ketoembar en djintan toe. Fruit dit kort mee.
  6. Voeg de pindakaas toe en roer het geheel door.
  7. Voeg nu een beetje kippenbouillon toe (bewaard van stap 2) en roer het geheel glad.
  8. Voeg daarna bouillon toe totdat je een dikte verkrijgt van gebonden soep.
  9. Laat de soep op laag vuur trekken en vergeet niet af toe te roeren.
  10. Stoom de witte koolblaadjes, gesneden bospeentjes, sperzieboontjes, bloemkoolroosjes en de gesneden bleekselderij totdat deze beetgaar zijn.
  11. Ontdoe de afgekoelde aardappels van hun schil en snijd ze in grove stukken.
  12. Pluk de afgekoelde kip tot grove stukken. Snijd de eieren.
  13. Breng de soep aan de kook en voeg de geblancheerde groentes, geplukte kip en aardappels toe.
  14. Snijd de komkommers in stukjes en bak ze kort. Voeg daarna toe aan de soep.
  15. Garneer het geheel met de eieren, bosui en eventueel koriander.

P.S. Ken of ben jij een Indo die graag in de keuken staat, en zou je mee zou willen werken aan een aflevering van Jonge Indo in de Keuken? Laat het ons weten door een mailtje te sturen naar liselore@indisch3.nl 

Indischer dan ik dacht

Een doodnormale vrijdagavond. Een avond waarop ik gewoonlijk met mijn vriendje zou chillen, of een drankje zou doen in de stad met een paar vriendinnetjes. Deze avond was anders. Ik ging namelijk uit eten met tien partners in crime van Indisch 3.0.

Toen ik aankwam bij restaurant ‘De Courant’ in Utrecht, stonden er al twee anderen te wachten. Charlie, mijn mede powerpuff girl, zoals ons groepje uit Utrecht binnenskamers wordt genoemd. Haar altijd opgewekte stem kwam me al vanaf een afstandje tegemoet. Naast haar stond Bryony, een prachtige meid die ik alleen nog maar kende van haar foto op Indisch 3.0. Geen Indonesische keuken voor ons vanavond, maar de heerlijke Italiaanse cuisine stond op het menu. Indo’s eten immers alles, toch?

Na een tijdje aan de bar te hebben gehangen, kregen we onze tafel toegewezen. Toen de avond vorderde, wisselden we af en toe van plek. We kenden elkaar immers nog niet allemaal, maar daar zou snel verandering in komen. Toen ik tegenover Willem-Jan, beter bekend als Merah, kwam te zitten, stelde hij me een vraag waar ik lang over ben blijven nadenken; ‘Merk je op dit moment dat je met alleen maar Indische mensen bent?’. Ik dacht na en keek toen naar Roosje, die naast me zat. Ik keek Merah aan en zei: ‘Nee, niet per se.’ Ik vroeg hem hoe hij erover dacht. Met een twinkeling in zijn ogen vertelde Merah dat hij het wel degelijk voelde. Een soort saamhorigheidsgevoel, een band. Bijna meteen had ik spijt van mijn antwoord. Ik dacht namelijk terug aan hoe de avond tot dan toe verlopen was, aan hoe iedereen enthousiast, maar toch bescheiden op elkaar reageerde. Hoe iedereen zich, ondanks dat we elkaar nauwelijks of niet kenden toch op zijn gemak voelde.

Toen het gesprek even stil viel en ik van mijn drankje nipte, keek ik eens om me heen. Ja, ik was vanavond op stap met alleen maar Indo’s. Voor een buitenstaander was dit waarschijnlijk niet te merken. Niet aan ieders uiterlijk is het namelijk op het eerste gezicht te zien. Ik vroeg me af wat andere mensen zouden denken als ze ons groepje zo bij elkaar zagen. Is het familie? Collega’s? Of gewoon vrienden? Ik keek nog eens om me heen. Ja, eigenlijk zijn we het alle drie.

Indisch in een studentenhuis (7)

tupperware

Het academisch jaar is vrijwel ten einde, de zon schijnt weer volop en dat betekent voor studenten de nodige  picknicks en barbecues in het park. Omdat iedereen wel wat eten meebrengt, leiden dergelijke outdoor eetfestijnen er steevast toe dat er aan het eind van de avond bergen vlees, stokbroden, sausjes en salades overblijven. Goed voorbereid open ik dan mijn tas en tover daar een uiteenlopend assortiment plastic bakjes uit. ‘Daar heb je onze afhaalchinees in eigen persoon weer!’ hoor ik dan met regelmaat.

‘Opruimen, weggooien’ is het motto dat bij mijn ouderlijk huis hoog in het vaandel staat. Geen verzamelboeken vol flippo’s of door wuppies verzwolgen vensterbanken. ‘Spaar ze allemaal’ is een doodzonde bij mijn ouders thuis. Zodra er bij mij als kind een verzamelwoede dreigde de kop op te steken, bijvoorbeeld postzegels of gekleurde labels van theezakjes, drukte mijn moeder dit met een hoop verbaal geweld de kop in. Begrijp me niet verkeerd, achteraf ben ik haar meer dan dankbaar. Wat moet je met al die zooi? Maar er waren momenten dat ik dacht: ja nou, jij spaart ook Shellzegels!

Toch kende het opruimmotto een uitzondering: eten werd niet weggegooid. Deed je dat wel, dan beging je ook een doodzonde. Een principe dat ik met genoegen overnam en uitdraag. Maar wil je geen eten weggooien, dan heb je iets nodig om het in te bewaren. Bakjes van de afhaalchinees tot voormalig chocoladeijsschalen, en kuipen waar huzarensalade in is verkocht tot sausemmers, ik bewaar ze allemaal. Met de jaren heb een heel keukenkastje geconfisqueerd met mijn goedkope variant van een tupperwareservies dat nu zo enorm is, dat het deurtje tegenwoordig niet meer dicht wil.

Vrienden en studiegenoten die mijn verzameling voor het eerst aanschouwen vragen zich af waarom ik dan niet een echt Tupperwareversies aanschaf. ‘Dit kan ik weggeven en hoef ik niet terug te hebben,’ luidt mijn antwoord dan en onmiddellijk stel ik de tegenvraag welke restanten van het eten ze willen meenemen. In het begin hoorde ik nog wel eens: ‘Niets hoor, zo karig ben ik nou ook weer niet.’

Maar gaandeweg begrepen ze dat het niet om zuinigheid, maar om bewustheid gaat. Huisgenoten die eerst gallisch werden van die zooi, maken nu dankbaar gebruik van het plastic servies. En inmiddels neemt ook een groot deel van mijn vrienden blij bakjes eten aan en is iedereen meer dan tevreden als het overgebleven vlees van de stadsbarbeques eerlijk onder iedereen verdeeld kan worden.

En ik vraag me af: is dat niet weggooien van eten iets cultureels? Indo’s houden heel erg van eten en gooien daarom nooit de restjes weg. Dat dragen generaties aan elkaar over. Of zou het een historische achtergrond hebben? Horen we onze grootouders, waarvan er velen in het kamp hebben gezeten, nog zeggen: ‘Nee! Je gooit geen eten weg!’