WIN: 2 vrijkaartjes voor de premiere van L'Histoire du Soldat

Aanstaande zaterdag gaat in het Tropentheater te Amsterdam de Javaanse uitvoering van Stravinsky’s L’Histoire du Soldat in premiere. Indisch 3.0 sprak met regisseur en choreograaf Gerard Mosterd over het tot stand komen van deze theaterproductie in samenwerking met podiumkunstenaars en meesters in de Javaanse dans: Miroto, Rury Avianti en Hendro Yulyanto.

Russische legende
Gerard: ‘L’Histoire du Soldat is geschreven door Stravinsky tijdens de naoorlogse crisis in 1918 voor een groep arme, werkeloze kunstenaars en muzikanten. Het libretto is geïnspireerd op een oude Russische legende van een soldaat die zijn ziel (viool) verkoopt aan de duivel; een aanklacht tegen de corrumperende macht van geld. Stravinsky streefde met deze productie naar een compacte, ‘reisbare’ voorstelling die overal ter wereld opgevoerd kon worden door gebruik te maken van de lokale culturele context.’

Andere culturele omgeving
‘Het tijdloze, moralistische concept van de dialoog die de soldaat heeft na zijn ziel (viool) te hebben verkocht aan de duivel, is uitgewerkt tot een meer abstracte voorstelling met visuele, historische en narratieve verwijzingen en metaforen. Deze verbinden het oorspronkelijke verhaal met de hedendaagse situatie in Indonesië, waarmee Stravinsky’s wens gerealiseerd wordt om de muziek en het onderwerp te verplaatsen naar een andere culturele omgeving.’

L’Histoire du Soldat (c) Dadang Pribadi

Meer hedendaagse tekst
‘De Javaanse editie van L’Histoire du Soldat ging in 2011 in Yogyakarta op Java in premiére, gevolgd door een uitverkochte Javaanse tournee. Inmiddels is er een nieuwe sterbezetting en wordt er gebruik gemaakt van een meer hedendaagse tekst van de internationaal gelauwerde Indonesische dichter en journalist Goenawan Mohamad. De tekst wordt in het Indonesisch gesproken door de Indonesische acteur Rudy Wowor terwijl de Nederlandse vertaling wordt geprojecteerd.’

Snelle improvisatie
‘Het maakproces van deze voorstelling in de zomer van 2011 was een grote uitdaging en niet zonder risico. De Indonesische wereld van de podiumkunsten kenmerkt zich door een gebrek aan infrastructuur en chaotische situaties waarbij snelle improvisatie nodig is. Daarbij geven Indonesiers doorgaans een andere invulling aan de termen hedendaags en modern dan in Europa.’

Groot contrast met unieke uitkomst
‘De keuze om met Javaanse dansers te werken is zeer ongebruikelijk. Hun training in Pre-Islamitische, Hindoe gebaseerde dansvormen garandeert een expertise in verfijnde vinger-, hand- en hoofdbewegingen in een traditiegetrouw traag en regelmatig tempo waarbij veel geïmproviseerd wordt. Dit staat haaks op de wervelende, hoog individualistische en onregelmatige, maar ook buitengewoon exacte muziek van Stravinsky. Een groot contrast met een unieke uitkomst in de uitvoering van de top van de Midden-Javaanse danswereld.’

.

Indisch 3.0 mag 2 vrijkaartjes weggeven voor de premiere aanstaande zaterdag 17 november in het Tropentheater te Amsterdam. Wannahave? Like dit artikel op Facebook voor morgen 12.00 uur ’s middags en stuur een mailtje met je contactgegevens naar redactie@indisch3.nl o.v.v. Vrijkaartjes L’Histoire du Soldat.

Wereldpremiére L’Histoire du Soldat
Zaterdag 17 november Tropentheater Amsterdam | 20.30 korte inleiding & voorstelling
Zondag 18 november Theater de Flint Amersfoort | 19:15 korte inleiding – 20:15 voorstelling

L’Histoire du Soldat (c) Dadang Pribadi

Igor Stravinsky – L’Histoire du Soldat
Insomnio o.l.v. Ulrich Pöhl
Dans: Hendro Yulyanto, Rury Avianti, Martinus Miroto
Verteller: Rudy Wowor
Tekst: Goenawan Mohamad
Regie, choreografie, kostuums, stage set, licht: Gerard Mosterd
Vertaling: Monique Soesman
Teleplay: Azuzan Gontarela

.

Dansen om te verbinden

Gerard Mosterd, uit Amersfoort, kind van een Nederlandse vader en een Indische moeder. In Nederland denken we bij die omschrijving niet direct aan vernieuwende Euraziatische dansvoorstellingen. Dat is in Indonesië anders – daar kennen ze Mosterd’s werk al ruim 10 jaar. De tweede aflevering van Jonge Indo in de muziek is een portret van deze theatermaker en zijn “dwangmatige zoektocht” naar de Europese en Aziatische identiteit.

Gerard Mosterd (Nederland, 2008)

Tijdens het – noodgedwongen telefonische – interview vertelt Gerard non-stop over persoonlijke onderzoeken naar tegenpolen: Europa & Azië, kunst & wetenschap, man & vrouw, Japan & Indonesië. Zijn bevindingen verwerkt hij al twaalf jaar in zijn dansproducties; van het recente Gamelan & Jazz tot een van zijn eerste stukken Lichtende schemering.

Verschil in benadering
Lichtende schemering, mijn sleutelvoorstelling, ging over het gefaalde huwelijk van mijn ouders. Mijn vader zei altijd over mijn moeder ‘Ik begrijp niets van haar!’. Ik ben gaan onderzoeken welke verschillen zij hadden in benadering, in wereldbeschouwing. Een danser vertolkte de benadering van mijn moeder: onzichtbaar, in de schaduw en nederig, een danseres die van mijn vader: op de voorgrond, onafhankelijk en individueel.”

Nieuwe perspectieven
“In de choreografie had ik de tijdloosheid van het Oosten verwerkt, met cirkelbewegingen gebaseerd op pencak silat en tai chi. De Indonesiërs die in 2002 Luminescent Twilight zagen, herkenden daarin onzichtbaarheid, introversie, een hermetisch afgesloten, ondoorgrondelijk bestaan. Dat was en is een groot compliment. Dans uit Nederland stuit in Indonesië vaak nog op postkoloniale trauma’s. In mijn stuk zagen ze respect en een interactie tussen culturen die hen nieuwe perspectieven op zichzelf gaf. En dat vind ik belangrijk, dat mensen nieuwe perspectieven krijgen. Dat is de verbeeldende kracht van kunst.”

Fantasie en traditie
“Met verbeelding en fantasie kan je geestelijk flexibel blijven. Het gevaar met traditie is namelijk dat je aanneemt dat die traditie alles is. Neem nou klassiek ballet. Ik ben opgeleid tot klassiek danser. Maar ik was oorspronkelijk een bewegelijk improvisator. Toch werd ballet, een rationele en strakke bewegingsleer, voor mij de enige manier om te dansen. Totdat ik in Taiwan was en daar een indrukwekkend optreden zag; een combinatie van tai chi, kung fu en de eigen bewegingsstijl van Lin Hwai Min. Dat herinnerde me aan mijzelf als improviserend kind.”

Koloniale esthetiek
“Klassiek ballet beweegt weg van de aarde, Aziatische bewegingen zijn gericht op de aarde. Ze gaan over het accepteren van goed en slecht, vrouwelijk en mannelijk, vernietiging en schepping en zijn gericht op het lichamelijke zowel als het ontsnappen daaraan. Klassiek ballet is gevormd tijdens de Verlichting in Europa. Het is een wetenschappelijk ontwikkeld bewegingsstelsel gericht op de esthetiek, die voortkomt uit een koloniaal en romantisch wereldbeeld. De passen en houdingen zijn gericht op het bedwingen van de natuur, door het menselijk lichaam als in een korset te laten bewegen.”

Aanvoelen
“De beroemde Boi Sakti heeft me bekend gemaakt met andere Indonesische dansstijlen dan de Balinese en Javaanse. Dertig jaar lang zijn in Indonesië vooral die podiumkunsten gepromoot, maar sinds het einde van de dictatuur ontstaat ruimte voor andere. De matriarchale Minangkabau bijvoorbeeld, een immens rijk én invloedrijk volk. Het mooie is dat hun dansen veel dynamischer zijn dan de traditionele Javaanse en Balinese. De Minangkabau hebben een dynamische, intuïtieve en natuurgerichte cultuur. Hun dansen zijn cirkeldansen, waarbij mensen elkaar niet aankijken, maar toch samen bewegen doordat ze elkaar aanvoelen. Dit zijn ook de uitgangspunten van pencak silat, in hun verdedigingskunst zie je de dynamiek van silat.”

Grote stappen
“Als kind had ik een onbedwingbare neiging tot bewegen, maar op school kregen ze me niet aan sport. Ik had geen zin om hijgend achter een bal aan te rennen. Ik was vrij klein en als ik over het schoolplein rende, maakte ik extra grote stappen. Dat waren mijn eerste jeté’s. Ik nam enorme sprongen. Dat kwam me goed van pas, ik heb een natuurlijke sprong ontwikkeld, dankzij mijn Aziatische fysiek.”

Gerard Mosterd's specialiteit: de sprong (Taiwan, 1986)

Genetisch bewegen
“Balletles vond ik als kind saai, het waren de hele tijd dezelfde bewegingen. Wel leuk vond ik de improvisatie. Dat kon ik goed, beweging verzinnen en me uitleven. Ik geloof nu dat mijn manier van bewegen genetisch bepaald is. Lichamen zijn op een bepaalde manier, voor bepaalde bewegingen gebouwd. Ook dat van mij. Dat springen, dat was aanleg, genetisch bepaald. Sinds ik het ballet losgelaten heb, kan ik terug naar waar ik vandaan kwam en heb ik de vrijheid om expressief te zijn.”

Verbinding
“Mijn zoektocht naar waar ik vandaan kom, begon met de tegenpolen Indisch en Nederlands. Ben ik Aziatisch of Europees? Of juist allebei? Ik heb het gevoel dat ik tussen twee culturen in hang. Mijn zoektocht is nu breder: ik zoek verbinding tussen Aziatisch en Europees. Ik wil conflicten oplossen en doe dat door verschillen te benoemen. Ik zie dit als een psychotherapeutisch proces, dankzij kunst is dat een spiritueel proces geworden. Of ik daar ooit klaar mee ben? Nee. Ik heb steeds weer nieuwe vragen. Hoe zit het met erotiek en het matriarchaat?”

Erotiek
“Seksualiteit hoort bij de natuur. De Aziatische cultuur was ooit heel seksueel, in het hindoeïsme wordt bijvoorbeeld de schoonheid van intimiteit beschreven. Seks werd gezien als een expressie van de hoogste goddelijke energie. Pas met de komst van de Islam en het christendom verdween dat. Vrouwen betekenden opeens minder, terwijl zij ooit de spil van de samenleving waren. De erotische hypocrisie heb ik in 2005 uitgewerkt, in het stuk Kamu/jij. Het einde van die voorstelling bestond uit het projecteren van erotische Kakawin gedichten.”

Maskers
“Ik verzamel Aziatische dansmaskers. In Europa dragen we hooguit met carnaval maskers, in Azië is dansen met maskers heel gebruikelijk. Het is opvallend hoeveel overeenkomsten er zijn tussen die inmiddels 100 maskers die ik uit heel Azië verzameld heb. Ja, je kunt die verzameling wel zien als metafoor voor het in kaart brengen van de Aziatische identiteit. Daar ben ik dwangmatig naar op zoek.”

In december brengt Gerard Mosterd een hiphop-groep uit Papua-Nieuw Guinea naar Nederland. Hou zijn website dus in de gaten!
www.kantorpos.nl
www.gerardmosterd.com

Zintuigenprikkelende Gamelan & Jazz van Gerard Mosterd

Tijdens de try-out van Gerard Mosterd’s nieuwe Gamelan & Jazz (werktitel) op de 52e Tong-Tong Fair, zag ik mensen weglopen uit een vol Bintang Theater. Zij hadden waarschijnlijk iets tempo doeloe-achtigs verwacht: een gamelan, Balinese danseresjes en meer van dat soort gedateerde zoetigheid. Gelukkig komen mensen die dit verwachten, absoluut niet aan hun trekken in deze gewaagde en zintuigenprikkelende dansvoorstelling.

Opening van Gamelan & Jazz, 27 mei 2010 TTF. Foto: Karolien de Pauw

De danscrew, een vrouw en twee mannen, wacht op het podium terwijl het publiek de zaal in dwarrelt. Met op het scherm achter de dansers een caleidoscopische visual, zet muziekformatie Boi Akih de live-muziek in. De silhouetten van de dansers tekenen zich als wayangpoppen af op de achtergrond. De dansers beginnen synchroon, maar naarmate de stevige drum and base toeneemt, ontstaat een schisma: van een van de dansers worden de bewegingen vloeiend, terwijl de andere twee vrij strak blijven dansen.

Terwijl de muziek en de visuals veranderen, lijkt het alsof de dansers een wedergeboorte ondergaan. Ze vallen terug op de grond, op de aarde, en dat gaat gepaard met onrust, weerstand en chaos. Die emoties vinden hun weg naar buiten via de schokkende lichamen van de performers en de dissonantie in de stem van de Molukse Monica Akihary.

Woede om de afwijzing? G&J @TTF 27/5/10. Foto: Karolien de Pauw

De muziek gaat over in melodieuze fado. De danseres ontwaakt. Haar handen maken voorzichtig sierlijke Indonesische bewegingen. Soepel gaat haar solo over in een trio terwijl de muziek uit steeds meer instrumenten voorkomt. Het lijkt alsof op het podium een ‘samenkomen van soorten’ plaatsvindt. In de performance van de dansers ontspringt een vonk. Beweging is overal, de zangeres beatboxt, maar de danseres trekt zich terug. De mannen springen van passie, spanning en hitte: ze dagen elkaar uit, de versnelling in hun bewegingen doet denken aan de ketjakdans.

Dan omarmt de ene danser de ander. Even lijkt het een moment van eenwording, maar de danser die vastgehouden wordt druipt – teleurgesteld, geschrokken? – af, terwijl de ander in zijn eentje de omhelzing volhoudt. Zou hij de jazz symboliseren en de man die is gaan zitten de gamelan, vraag ik me af. En de danseres, is zij dan het leven, de beweging, de expressie?

Dissonante expressie G&J @ TTF 27/5/10. Foto: Karolien de Pauw

De visuals verdwijnen, de Jazz is woedend om de afwijzing. Dan ondergaat hij een transformatie. Eenwording gaat niet om vasthouden en controle, maar om symbiose. De Gamelan en het Leven voegen zich bij hem. Wat volgt is chaos. Op het scherm is te zien hoe het Leven talloze gezichtsuitdrukkingen maakt, de zangeres  stoot onheilspellende hoge klanken uit, Jazz en Gamelan proberen met elkaar mee te gaan.

Dan hoor ik steengoede drum and base en voel ik hoe Jazz, Gamelan en het Leven hun symbiose vinden. Ik voel ontroering om de uitgelatenheid van de drie dansers, die in bijna acrobatische bewegingen voelen hoe zij elkaar versterken. Met deze nieuwe vrijheid eindigt de try-out en nemen de performers een daverend applaus in ontvangst.

Repetitie Gamelan & Jazz met muziek 13 Mei 2010. Foto: www.kantorpos.nl

Eindelijk vrij, is het gevoel waarmee ik het theater verlaat. Terwijl ik, nog enigszins ontroerd, door de Grand Pasar naar buiten loop, realiseer ik me wat een mens uit twee culturen door maakt om die staat van zijn te bereiken. En hoe grandioos Gerard Mosterd deze innerlijke transformatie, de gelijkwaardige eenwording van Oost en West, al in de try-out van Gamelan & Jazz heeft vertaald in beweging, muziek en visuals.

De Indische performancechoreograaf Gerard Mosterd staat bekend om zijn conceptuele werk, waarin de vermenging van de Westerse en Oosterse wereld centraal staat. Eerder maakte hij al furore met Ketuk Tilu (filmpje) en Unfolding (filmpje). Inmiddels ontwikkelt hij met muziekformatie Boi Akih (clip) een voorstelling waarin Gamelan en Jazz elkaar ontmoeten. Op de 52e TTF vertoonden zij een testversie.

Win vrijkaartjes en VIP-plekken voor Tattootalk

Amsterdam/ Den Haag, 26 april 2008
door Kirsten Vos

pasar malam besar In samenwerking met de stichting Tong-Tong stelt Indisch 3.0 twee vrijkaartjes beschikbaar voor de Pasar Malam Besar – jongerenavond op vrijdag 23 mei 2008 in Den Haag. Voor de inzender die onderstaande vraag zo origineel mogelijk beantwoordt, liggen niet alleen twee kaartjes te wachten, maar ook twee VIP-plaatsen bij Tattootalk, de talkshow van Ed Caffin en Kirsten Vos die om 18.00 uur in het Bibit-theater begint. Voor drie andere inzenders is een unieke 3.0-troostprijs beschikbaar.

De vraag
Wat zou jij aan de gasten in de talkshow willen vragen? Motiveer je antwoord.

Inzenden
Meedoen kan tot en met 16 mei 2008. De winnaar krijgt op 17 mei 2008 persoonlijk bericht. Vanaf 18 mei zal de uitslag op de weblog Indisch3.0 staan. Stuur je antwoord naar indisch3.0@gmail.com en vermeld in je antwoord je naam, adres, leeftijd en mobiele telefoonnummer (zodat we je kunnen bellen als jij gewonnen hebt). Door deelname aan deze wedstrijd geef je aan dat je instemt met de deelnamevoorwaarden (ja, overdreven, maar dat soort dingen schijnt noodzakelijk te zijn, zie onderaan dit artikel).

Over Tattootalk

Tattootalk is een talkshow voor en door Indische jongeren van de derde en vierde generatie. Ed en Kirsten zijn allebei actief in de Indische wereld en misten op de Pasar Malam Besar een activiteit in het Bibit-theater voor en door Indische jongeren. In de talkshow komen Indische jongeren aan het woord die (Indische) tatoeages hebben laten zetten. In hoeverre heeft die tattoo te maken met hun Indische achtergrond? Waarom kies je voor een tattoo? Ed zal de talkshow leiden vanaf het podium, Kirsten stelt samen met de zaal vragen. Op de weblog Indisch3.0 vind je hier steeds de meest actuele informatie over.

23 mei 2008 – ‘jongerenavond’
De vrijdag op de PMB, 23 mei 2008, is van oudsher speciaal bedoeld voor Indische jongeren. Ook dit keer staat er een dijk van een programma. Zo treedt cabaretière Sharon Simon op, draait DJ Mikey crossculturele urban muziek (, is er een moderne dansvoorstelling van Gerard Mosterd en een pentjak-voorstelling van Nienke Dekker. De talkshow van Ed en Kirsten leidt deze avond in. Vanaf 2 mei staat het volledige programma op www.pasarmalambesar.nl. We hebben bovendien geruchten gehoord over een afterparty.

Voorwaarden aan deelname aan de prijsvraag

  1. Om in aanmerking te komen voor de vrijkaartjes, dienen deelnemers een zo origineel mogelijk antwoord te geven op de vraag én onderbouwen waarom zij die vraag relevant vinden.
  2. Antwoorden kunnen per e-mail worden verzonden naar indisch3.0@gmail.com.
  3. Indisch3.0 zal uit de inzendingen een winnaar selecteren die de meest originele vraag verzonnen heeft.
  4. Deelnemers die onjuiste of onvolledige gegevens insturen worden gediskwalificeerd en komen dus niet in aanmerking voor de beschikbaar gestelde prijs.
  5. Per persoon kan slechts één keer worden deelgenomen.
  6. Deelnemers stemmen ermee in dat hun inzending deel kan uitmaken van de talkshow, ook als zij geen prijs hebben gewonnen. Hiervan zullen zij van tevoren op de hoogte gesteld worden. Drie van hen zullen een troostprijs in ontvangst kunnen nemen.
  7. Deelname is mogelijk tot 16-05-2008. De uitslag wordt aan de winnaar persoonlijk bekend gemaakt en wordt tevens gepubliceerd op internet, uiterlijk op 18-05-2008.
  8. Door deelname aan deze actie verlenen de prijswinnaars toestemming aan Indisch 3.0 om hun namen voor promotionele doeleinden te gebruiken.
  9. Gegevens van de prijswinnaar worden alleen verstrekt aan de stichting Tong-Tong. Indisch 3.0 en stichting Tong-Tong zijn verantwoordelijk voor afhandeling van de prijs. Indisch 3.0 zal contact met de prijswinnaar opnemen.
  10. Gegevens zullen niet verstrekt worden aan derden. We gaan zeer zorgvuldig met uw gegevens om en leven hierbij de bepalingen van de Wet Bescherming Persoonsgegevens (WBP) strikt na.
  11. De prijswinnaar is op eigen risico aanwezig. Indisch 3.0 en/of haar partners zal (zullen) in geen geval verantwoordelijk gesteld kunnen worden voor schade of verliezen die voortvloeien uit de toekenning of de uitvoering van de prijs of uit deelname aan de actie.
  12. Indien de prijswinnaar minderjarig is, dient deze goedkeuring te verkrijgen van de ouders dan wel wettelijke voogd.
  13. Medewerkers van stichting Tong-Tong en Indisch3.0, evenals hun directe familieleden, en gasten van de talkshow zijn uitgesloten van deelname.
  14. In alle gevallen waarin deze deelnamevoorwaarden niet voorzien, beslist Indisch3.0.
  15. De prijs is niet inwisselbaar voor geld.
  16. Over de uitslag kan niet worden gecorrespondeerd.
  17. Deelnemers verklaren akkoord te gaan met bovengenoemde voorwaarden.

Helaas Pindakaas – waar waren de jongeren?

Afgelopen weekend was het tijd voor het ‘bi-culturele’ festival Pindakaas, voor ‘Nederlandse jongeren met een Indonesische achtergrond’. Het festival was een goed initiatief, maar nog niet geslaagd. Helaas Pindakaas dus: hopelijk krijgen jongeren volgend jaar wel een festival.

De organisatie verdient een pluim. De styling was top, de locatie(s) uitermate inspirerend, het programma-aanbod nieuwsgierigmakend en er deden aansprekende namen mee, zoals striptekenaar Peter van Dongen, producent Peter Bouman, schrijfster Marion Bloem, columnist Theodor Holman (verving Alfred Birney) en choreograaf Gerard Mosterd. Daarnaast heb ik weer nieuwe mensen leren kennen, wat altijd leuk is, dus ik verliet de Verkadefabriek in Den Bosch met een opgewekt gevoel. Het evenement zou herhaald moeten worden, maar wel met een aantal verbeteringen, om te beginnen die verschrikkelijke naam.

Zo is het natuurlijk een afgang dat er op een Indisch festival geen behoorlijke Indische maaltijd geserveerd kon worden. De organisatie kon er niets aan doen, maar dat maakt de blamage niet minder groot. Gelukkig had de toko in de serre heerlijke sateh en risolles. Daarnaast het filmprogramma. Dat waren overwegend Indonesische films. In die mate is dat op een festival als dit niet op zijn plek. Iets anders – er was te weinig aansluiting tussen de twee locaties; laat volgend jaar twee videoschermen ophangen en toon in de ene hal wat er op dat moment in de andere gebeurt. Tot slot waren er programmaonderdelen waar ik simpelweg meer van had verwacht, waarover zo meer.

Mijn grootste kritiek op de organisatie is echter de doelstelling van het festival. Het programma van het festival werd gedomineerd door de tweede generatie. Marion Bloem sprak uit wat ik dacht – was zij wel de generatie van de jongeren? Alle respect voor de tweede generatie, absoluut, maar sinds wanneer zijn veertigers en vijftigers jongeren? Neem bijvoorbeeld het debat van de columnisten. Allemaal grijzende mannen van toch zeker 45 jaar. Leuk voor hun ego, maar volgens mij echt geen ‘Nederlandse jongeren met Indonesische wortels’. En – waar waren de vrouwen?

Die Battle of the Columnists was ook nog eens een tegenvaller. Frans Lopulalan, Hans Vervoort, Roy Piette en Kees Schepel, bepaald geen kleine namen, gingen met elkaar in debat over ‘De Indo bestaat niet’. Alfred Birney zou deze discussie gaan leiden, maar had zich, door griep geveld, door Theodor Holman laten vervangen, die zich vermoedelijk nauwelijks had kunnen voorbereiden. Het debat was tam en kenmerkte zich door de running gag ‘ja, de lekkere hapjes, ha ha ha (+ schuddebuiken)’. Gelukkig deden de columnisten om die repeterende plaat heen een paar rake uitspraken in de babbel over ‘De Indo bestaat niet’.

“De Indo bestaat wel en Andy Tielman is hun koning. Helaas maken Indo’s er vaak een zooitje van en gaat de Indische gemeenschap ten onder aan haar eigen onkunde.”

“De Indo is helaas soms kruiperig. Indo’s zijn bijna niet meer te herkennen, veel mensen denken tegenwoordig dat we Marokkanen zijn.”

“Ik ben jaloers op Indo’s. Ik wou dat ik er een was.”

“Het zijn geen hoogvliegers, Indische mensen, ze zijn volhardend.”

“Ach! Bestáát niet! Ik voel me Nederlander, maar wel als een Englishman in New York.”

Mijn conclusie is dus, goed initiatief, absoluut herhalen, maar met een andere naam én een programma voor en door Indische jongeren van de derde generatie, tussen de ca. 20 en 35 jaar.

————————————————————————————–

Deze blog is eerder gepubliceerd op www.kirstenvos.nl, indisch4ever.weblog.nl en http://kivos.hyves.nl