3.0 aan de studie: Mel Krul

Mel Krul, een vlotte Indische 23-jarige student, zit in zijn scriptiefase van de studie Redactie en Mediaproductie op de Hogeschool Amsterdam. Tijdens dit interview voor Indisch 3.0 praat Mel voor het eerst over zijn achtergrond. ‘Het is toch wel een beetje souldigging.

Lifestyle and design
Mel Krul wilde graag werken voor een modeblad . ‘Ik interesseer me heel veel voor lifestyle en design. De opleiding Fashion Design die ik volgde was ook heel leuk , maar het was best een zware studie.’ Hij zag zichzelf er niet staan, ontwerpen maken in een klein kantoortje voor een bekend modemerk. ‘Ik doe het als hobby erbij. Als mensen iets nodig hebben, van knoopjes aannaaien tot een hele jurk maken, dan doe ik dat. Ik ontwerp ook kleding, gewoon omdat ik het leuk vind,’ vertelt Mel.

Zijn huidige studie Redactie en Mediaproductie op de Hogeschool Amsterdam heeft te maken met alle aspecten van de mediawereld, van tv series- kranten tot aan tijdschriften. ‘Ik kan redacteur worden bij een tv-show, krant of website, maar ik kan ook terechtkomen als bureauredacteur bij een krant of uitgeverij. Momenteel werk ik vier dagen bij een marketingbureau en één dag in de week werk ik aan mijn scriptie.’

Fusion marketing
‘Mijn scriptie is voornamelijk gebaseerd op Fusion Marketing. Dit is het succesvol toepassen van traditionele, online en content marketingstrategieën. Een voorbeeld van een fusion marketingstrategie is Customer Media. Hoe moet je de consument bereiken met de juiste media op het juiste tijdstip op de juiste plaats. En op welke manier schrijf je een artikel dat vervolgens hoog op Google verschijnt?’ In Nederland wordt dit reeds toegepast, alleen staat het nog niet bekend als Fusion Marketing. Veel Nederlandse bedrijven doen het nog met de losse hand. ‘Het is nog heel nieuw en omdat ik veel met content bezig ben, vind ik het heel interessant om marketingstrategieën op de content toe te passen.’ Het Indisch-zijn heeft geen rol gehad op Mel’s studie- en onderzoek keuze. ‘Ik heb Indonesië niet als doel in de vraagstelling van mijn scriptie gebruikt. Simpelweg heeft  het onderwerp geen raakvlakken met Indonesië en dus geen toegevoegde waarde voor mijn scriptie.’

Foto: Mel Krul
Foto: Mel Krul

 

Niet vandaag maar morgen
Als ik hem vraag over Indische gewoontes in vergelijking met niet-Indische studenten, denkt Mel direct aan de woorden van zijn moeder. ‘Aan het begin van mijn studie heb ik met heel veel pijn en moeite ‘het uitstellen’ moeten afleren. Mijn moeder zei altijd dat ik deze gewoonte had. ‘Wat vandaag niet af is, komt morgen wel.’ Deze eigenschap heeft Mel gelukkig kunnen doorbreken.

In het wereldje waarin hij nu zit, heeft hij altijd te maken met deadlines. In de omgang met docenten en medestudenten speelt Mel’s achtergrond geen rol. ‘Ik denk dat het meer afhankelijk is van opvoeding en niet zozeer door afkomst. Alhoewel ik denk dat wij Indische mensen toch amicaler kunnen zijn. Het duurt bij ons langer om mensen te leren kennen, maar vervolgens worden we wel snel close.

‘Over het algemeen hebben Hollanders misschien toch wel een soort van wall om zich heen. Eigenlijk ben ik een verwesterde Indo, alleen het eten zit er bij mij heel erg in. Zeker wel twee keer per week komen vrienden bij mij eten.’ Mel woont met twee kamergenoten en merkt stiekem een verschilletje als het om eten gaat. ‘Ik heb altijd geleerd als je kookt en anderen zitten erbij, dan is het onbeleefd zelf te eten en anderen niks aan te bieden.’

Pedas?
Mel’s vriendenkring bestaat onder andere uit veel Indische en Indonesische vrienden, uit Zuid-Limburg tot Groningen. ‘Met mijn Indische vrienden ga ik vaak naar het Tropenmuseum. Mijn Indonesische vrienden heb ik vooral leren kennen bij het uitgaan.’ Hij zoekt ze niet persé op, maar het gaat wel soms automatisch vertelt hij.

‘Je begint toch met de vraag, waar kom je vandaan? Dan voel ik gelijk een band. Ik vind ook dat de Indischen soms wel erg pedas kunnen zijn, ze zijn scherp in wat ze zeggen. Als ze iets vinden, dan zeggen ze dat ook meteen.’ Ik reageer even verbaasd omdat er over het algemeen wordt gezegd dat Indische mensen juist bescheiden en teruggetrokken zijn.

Mel haakt hierop in. ‘Ik zie dat er een groot verschil zit tussen de mensen die in Indonesië zijn geboren en in Nederland. Indonesiërs zijn meer ingetogen en heel lief. Ik ben juist meer iemand van straight to the point.’

Indische mensen die pedas zijn, dat was een opmerking die mij aan het denken heeft gezet na dit interview. Wat vinden jullie hiervan?

Pedas?   Bron: http://www.indonesisch-culinair.nl/ingredient/375-rawit.html
Pedas? Bron: http://www.indonesisch-culinair.nl/ingredient/375-rawit.html

 

Help jij je (oud) landgenoten?

Bronbeek

Vorig weekend ben ik een kijkje gaan nemen in Museum én Tehuis Bronbeek in Arnhem. Dit prachtige gebouw biedt ouderenzorg aan oud-militairen van de Nederlandse krijgsmacht en het Koninklijk Nederlands Indisch Leger (KNIL).  Het is naast een thuis ook een mmuseum. Op de begane grond van dit museum heeft men een schitterende tentoonstelling over het koloniale verleden van Nederland in Nederlands-Indië, met de nadruk op de militaire aspecten hiervan en in het bijzonder het KNIL. Op de eerste etage heeft men een tentoonstelling met de titel: “Het verhaal van Indië“. De tentoonstelling geeft een goed beeld van het leven in Nederlands-Indië in de jaren voor, tijdens en na de oorlog.

Goede Doelen Actie
Terwijl ik door de tentoonstelling op de eerste verdieping loop kom ik een aantal keren de woorden Warga Negara tegen.  Opeens moet ik denken aan de Goede Doelen Actie die ik vorig jaar december, samen met de redactie van Indisch3.0, heb opgezet. Ik ben toen in aanraking gekomen met vele Stichtingen en initiatieven die zich inzetten voor betere leefomstandigheden, gezondheid én scholing van Indonesische  kinderen en volwassenen. Voor deze actie heb ik met vijf Stichtingen interviews mogen houden  en artikelen geschreven over de Goede Doelen, die door  de bezoekers van Indisch3.0 waren gekozen. Helaas viel een Stichting nét buiten de boot. Tijdens mijn bezoek aan Bronbeek moet ik een paar keer denken aan deze Stichting. Omdat ik deze Stichting persoonlijk een warm hart toedraag wil ik mijn blog deze keer wijden aan Stichting “Help de Indischen in Indonesia“.

Warga Negara’s
In Indonesië leeft nog altijd een groep mensen die gezien kan worden als Indische-Nederlanders. Deze groep is om verschillende redenen in Indonesië gebleven en is niet, zoals veel Indische-Nederlanders in de jaren vijftig, naar Nederland gekomen. Veel van deze mensen zijn gebleven en Warga Negara’s (Indonesische nationaliteit) geworden. Dit  deed men om bijvoorbeeld hun baan en bezittingen te behouden.  Ook is er een grote groep die noodgedwongen het Warga Negara-schap is aangegaan. Zij hadden geen papieren meer om te bewijzen dat zijn Nederlander waren. Hun eigendommen zijn verloren gegaan tijdens de oorlog of tijdens de Bersiap. Voor deze achterblijvers was in de Republiek Indonesië geen werk meer. Ze werden gediscrimineerd vanwege hun Nederlandse naam, uit hun functies gezet en als derderangsburger behandeld. Het gevolg was een leven lang armoede en gediscrimineerd worden.

Structurele hulp

Ruud en Leida Sellier
Ruud en Leida Sellier

De Stichting “Help de Indischen in Indonesia” is opgezet door Ruud en Leida Sellier, beide geboren in Nederlands-Indië. Tijdens een samenzijn met een oud buurmeisje in Surabaya (die daar overigens ook woont), vroegen zij zich hardop af of er in de stad nog arme Indische mensen zouden wonen. Dit bleek het geval te zijn. Het echtpaar Sellier heeft toen twee families uit eigen middelen financieel kunnen helpen, maar besefte zich ook dat deze mensen, en vele anderen, structurele hulp nodig hadden, zo is de Stichting ontstaan.

 

 

Hoog bejaard

renovatie van kampung huisje
renovatie van kampung huisje

De Stichting “Help de Indischen in Indonesia”  steunt deze groep Indische mensen. Veel van deze mensen zijn inmiddels hoog bejaard. De Stichting probeert  om de vergeten oudere Indische Nederlanders in Indonesië een menswaardig bestaan te geven. Buiten een vaste uitkering en het vergoeden van medische

kosten, probeert de Stichting ook  hun woon en leefklimaat te verbeteren.  Dit doen zij o.a. door het realiseren van renovaties van hun Kampung huisjes en woonkamers, maar ook het zoeken van vervangende woonruimte of het zoeken van thuiszorg.

 

Dina Voges ontvangt steun van de stichting
Dina Voges ontvangt steun van de stichting

MAX Maakt Mogelijk
Op achttien oktober 2013 zendt televisie zender MAX een aflevering uit in hun rubriek “MAX Maakt Mogelijk”. In deze aflevering wordt aandacht besteedt aan de vergeten Indische ouderen in Surabaya. De Stichting van het echtpaar Sellier, krijgt landelijke aandacht en dan blijkt opeens ook hoe weinig mensen weten dat er nog altijd Indische-Nederlanders in Indonesië wonen. De zender wordt overspoelt met reacties. Op de website van MAX staat te lezen: “nog nooit eerder kreeg MAX Maakt Mogelijk zoveel reacties op een uitzending als na de reportage over de vergeten Indische Nederlanders”. Vele donaties komen binnen en de uitzending is een groot succes.

Help Indischen in Indonesia

 

Help de Indischen in Indonesia!
Ondanks de landelijke aandacht die Stichting kreeg door de televisie-uitzendingen van MAX, is er altijd behoefte aan meer steun in de vorm van donaties.
Help jij je landgenoten? Stort dan nu op: ABN AMRO rek.nr NL 03ABNA 0524560501 tnv ST HELP DE INDISCHEN

Voor meer informatie klik hier voor de website van de Stichting of bekijk hun facebookpagina

 

 

 

Indo Business Club chapter Amsterdam vrijdag 7 maart a.s.

Een bericht van onze partners, de Indo Business Club:

Beste Indo Business Club-ers,

We zijn zeer verheugd je uit te nodigen voor de eerstvolgende Indo Business Club – RONDE RIJSTTAFEL georganiseerd door de AMSTERDAM CHAPTER op vrijdag 7 maart a.s. We zijn al vergevorderd met een spreker en de locatie in Amsterdam wordt binnenkort bekend gemaakt.

Een bijeenkomst met een hapje en drankje voor gedreven Indo Business Club ondernemers, die streven naar uitbreiding van hun zakelijk netwerk.

Deze derde Indo Business Club RONDE RIJSTTAFEL is geagendeerd voor vrijdag 7 maart 2014 om 18.00 uur, en biedt ruimte aan maximaal 30 deelnemers !

Het Proces
1. Je kunt je inschrijven tot maandag 24 februari a.s. via een email naar André van der Velde via andre97@planet.nl of via onderstaand formulier;
2. Ook de betaling van het deelnamebedrag € 40 p.p. dien je voor maandag 24 februari a.s. te hebben voldaan: ING rekening 68.00.15.744 t.n.v. E. Schafer o.v.v. RR Amsterdam 7 maart 2014;
3. Je ontvangt een bevestiging met de locatie en het programma.

Met vriendelijke groet,
INDO BUSINESS CLUB
AMSTERDAM CHAPTER

Erik Schäfer, André van der Velde en Ferry Bögels

[contact-form to=’ferry.bogels@marval-benelux.nl’ subject=’Ik kom op 7 maart naar de Ronde Rijsttafel.’][contact-field label=’Voor- en achternaam’ type=’name’ required=’1’/][contact-field label=’E-mailadres’ type=’email’ required=’1’/][contact-field label=’Woonplaats’ type=’text’ required=’1’/][contact-field label=’Werkzaam in branche:’ type=’text’ required=’1’/][/contact-form]

 

 

Kunstzinnige De Lachende Javaan ontvangt derde winnaar

De Lachende Javaan. Foto: Tabitha Lemon/ Indisch 3.0 2013.

Winnaar Valentijnsactie te gast in artistiek Indonesisch restaurant

Frans Helling runt samen met zijn broers en zussen het vernieuwende Indonesische restaurant De Lachende Javaan in Haarlem. Zij ontvangen de derde winnaar van onze Valentijnsdagactie. Vorig jaar waren we er te gast en maakten we kennis met dit vooruitstrevende koppel. Hoe gaat het met ze?

‘Ja goed, druk,’ zegt de ondernemer lachend. Vorig jaar vertelde ik al dat De Lachende Javaan een familierestaurant is. Frans Helling, broers Johan en Hendrik richtten de zaak 27 jaar geleden op, met indertijd mama Helling en zus Christina in de keuken.

Christina bereidt de satéh voor @ De Lachende Javaan. Foto: Tabitha Lemon/ Indisch 3.0 2013.
Zus Christina Helling bereidt de satéh voor @ De Lachende Javaan. Foto: Tabitha Lemon/ Indisch 3.0 2013.

Moeder Helling is inmiddels helaas onverleden, maar is nog wel in de zaak aanwezig; zij is afgebeeld op een modern Indonesisch schilderij. Kunstwerken zijn, naast de excellente keuken, wat De Lachende Javaan onderscheidt van andere restaurants. Frans Helling is een actieve kunstverzamelaar. Zijn aankopen zijn in de zaak te zien.

Daar is inmiddels wel wat nieuws over te melden, vertelt Frans. ‘Ik ben bezig om boven een aparte indeling te maken voor 16-18 gasten. Het wordt een minimalistische sfeer zoals je dat ook in een galerie hebt en de meubels die ik ervoor ga verzamelen, zijn in de stijl van de jaren ’20.’

Een van de reclameposters die te zien is in het affichemuseum in Hoorn. Afbeelding: http://www.affichemuseum.nl/index.html
Een van de reclameposters die te zien is in het affichemuseum in Hoorn. Afbeelding: http://www.affichemuseum.nl/index.html

‘Verder heb ik  24 posters uitgeleend aan de tentoonstelling in Hoorn over reclame in Indië. Die tentoonstelling is verlengd tot en met 23 februari, en daarna ga ik de posters hier tentoonstellen.’

‘En het spannendste is dat ik foto’s van de Maha-cyclus gevonden heb, een driedelige serie films van de Nederlands-Indische Filmmaatschappij over het leven in Indië. Wat ik gevonden heb, bestaat uit 60 foto’s van 50 x 60 en 300 foto’s van 20 x 15 cm. Het zijn filmstills in fotoalbums en echt erg uniek. Ik probeer momenteel de film te achterhalen, die is hier ergens in Amsterdam. Dan ga ik dat thema verder uitwerken.’

Foto uit de film Mahamoelia van de Maha-cyclus. Foto: http://www.filmfestival.nl/publiek/films/mahamoelia
Foto uit de film Mahamoelia van de Maha-cyclus. Foto: http://www.filmfestival.nl/publiek/films/mahamoelia

Wij ontdekken net dat een  van de drie series, Mahamoelia, dit jaar op het Nederlands Filmfestival te zien is. Tip voor Frans.

De gelukkige winnaars die bij De Lachende Javaan gaan eten, zijn Irene en Bas. Tegen haar ontroerende en ontwapenende liefdesverklaring kunnen wij geen nee zeggen. Lucky Bas! Sturen jullie je gegevens naar redactie [@] indisch3.nl? Veel plezier en eet smakelijk.

Winnaar Valentijnsactie Kantjil & de Tijger krijgt toegang tot speciaal Valentijnsevent

Oprichter Albert Jonkman: ‘We zijn een eigenwijs restaurant dat al 25 jaar in Amsterdam bestaat.’

Vandaag maken we bekend wie het Valentijnsdiner voor twee heeft gewonnen bij het Indische restaurant Kantjil & de Tijger in Amsterdam. De oprichter ervan vroeg ik naar zijn Indoroots. “Het motto voor Kantjil is senang. Als onze gasten, medewerkers en leveranciers zich zo voelen, dan doen we het goed.”

Mango Coco Salad van Kantjil en de Tijger
Mango Coco Salad van Kantjil en de Tijger

De ondernemer praat met een licht Amsterdams accent, al is zijn ‘o’ nog steeds onmiskenbaar Haags. ‘Kantjil is begonnen in Den Haag, in 1980. Het was een kleine zaak, wat ik in Rotterdam en Amsterdam had was groter. In Rotterdam liep het niet. De ene week zat het bomvol, de volgende week hadden we op zaterdag 20 gasten. Nu ik nog maar één zaak heb, merk ik dat ik misschien wel gelukkiger ben dan toen dat er drie waren.’

Het restaurant, in Jonkman’s woorden een ‘evergreen waar je ouders kwamen en nu jij onze gast bent’ ontvangt jaarlijks 150.000 gasten, een duizelingwekkend aantal. Wat doet Kantjil goed? ‘De Indische keuken is niet meer sexy. Wij zijn daarmee aan het experimenteren. Overdag met de lunch serveren we nieuwe gerechten, we hebben een Indische high tea en een Indische high wine. We hebben bitterballen van rendang en ritja-ritja. Voor het diner hebben we de gewone gerechten zoals rendang en gado-gado, maar ook si0mai, een spectaculair dim-sumgerecht dat populair is in Bandung en wij op de kaart zetten als Bandung classic.’

Jonkman komt graag in Indonesië, al voelt hij zich daar meer westerling dan hij zou willen.
‘In ’88 ben ik voor het eerst naar Indonesië gegaan. Ik had er jaren naartoe geleefd. Het was mijn moederland – mijn moeder is Indo, mijn vader is een KNIL’er uit Meppel – en eindelijk zou ik thuis gaan komen. Niets was minder waar. Ik was daar gewoon een toerist, een belanda. Nog steeds is het zo dat ik bij de tuan besar aan tafel moet van de jongens, als ik er ben, terwijl zij op de grond blijven zitten. “Dat is beter zo,” zeggen ze dan. Daar word ik wel verdrietig van.’

‘Ik heb me altijd heel erg Indo gevoeld, zeker de laatste tijd. Het Indo zijn komt steeds meer terug. Ook mijn kinderen, en dan met name mijn jongste zoon, zijn er trots op. De jongste is hartstikke blond en heeft blauwe ogen, maar ziet het Indisch monument, in Den Haag, als “ons monument, hè, pap?”. Dat is mooi, toch?’

De winnaar van een diner bij Kantjil is Elvira, die haar 2,5 jarig huwelijk met haar man Jurriaan gaat vieren. Zij krijgen daarmee toegang tot het speciale ValentijnseventGefeliciteerd, met deze prijs en met jullie samenzijn! Elvira, stuur je je gegevens naar de redactie [@] indisch3.nl?

Winnaar Mooi Zeist valt met neus in "mentega"

Bekendmaking eerste winnaar Valentijnsdiner

Vandaag maken we bekend wie een Valentijnsdiner voor twee gewonnen heeft bij restaurant Mooi Zeist of, zoals blijkt, bij een van de andere acht Indonesische restaurants die aangesloten zijn bij de SIR.

Want, zoals we vandaag ontdekten, krijgt degene die een Valentijnsdiner voor twee wilde winnen bij Mooi Zeist, twee dinerbonnen aangeboden van de SIR. De SIR is een vereniging waarbij alleen geselecteerde Indonesische restaurants aangesloten zijn. Dit betekent dus dit stel mag kiezen waar het gaat eten. 

Naast Mooi Zeist, kan jij gaan eten bij De Lachende Javaan in Haarlem, The Raffles in Den Haag, Djadjan in Bergen, Bali James in Breda, Spandershoeve in Hilversum, Dewi Sri (Rotterdam Hillegersberg en Rotterdam Centrum) en restaurant Klein Java in Sneek.

Wie is de gelukkige die met zijn neus in de mentega gevallen is?

“Lang lang geleden toen er nog Hyves was, jah is nu niet meer hé al weg maar goed ik ga verder.. was er een groep genaamd Cinta Manis, dese groep was voor indo’s die in contact konden komen met elkaar en misschien ook wel daten?

Loh, ineens kwam dese Nona voorbij! Aduh, cantik dese!! Dus dese djago ging zijn ding doen! Wij veel omong-omong en lachen ons helemaal kriput seh! Uiteindelijk wij afspreken toh? U zult wel denken misschien na 3 maanden? Nda.. wel 3 jaar geduurd! Plan-plan dese!

Maar zou erg leuk wezen als dese fent haar ook nog kan perassen met een etentje in Mooi Zeist! Zou een mooi begin wezen van het jaar!
Maar goed omong-omong maar door dese fent, gaat eind aan breien. Groetjes aan iedereen hé! Sampai jumpa!

PS: Dese fent moet wel winnen hoor! Anders krijg ik lel van haar als ik pertel dat ik niet heb gewonnen en ken dese fent ook weer gaan lopen koken!”

De winnaar heeft zijn eigen tekst natuurlijk allang herkend. Gefeliciteerd Leroy Hansen, met dit proza – waarvoor onze oma’s ons vroeger een draai om onze oren hadden gegeven – heb jij voor je nona manis en jezelf een diner voor twee gewonnen.

Stuur je snel je adresgegevens naar de redactie (redactie [at] indisch3.nl)? Dan krijg je je prijs opgestuurd. Veel geluk met zijn tweetjes en slamat makan, ja.

Morgen lees je wie het diner in Kantjil en de Tijger in Amsterdam heeft gewonnen. Zaterdag lees je wie er gaat eten bij de Lachende Javaan in Haarlem.

Valentijnsdagactie: met wie wil jij je saté kambing delen?

Doe mee en win een Valentijnsdiner voor twee.

Nog een week of twee en dan is het weer zover: wachten bij je (digitale) brievenbus op post van je mysterieuze Valentijn. Weet jij nu al met wie jij op Valentijnsdag uit eten zou willen gaan? Doe dan mee met de Valentijnsdagactie van Indisch 3.0 en maak kans op – hoe kan het ook anders – een van de drie gratis Valentijnsdiners.

Het Valentijnsdiner word je aangeboden door restaurant Mooi Zeist (Zeist), Kantjil & de Tijger (Amsterdam) of De lachende Javaan (Haarlem).

Meedoen kan tot en met 4 februari 2014 op www.indisch3.nl.
Meedoen kan tot en met 4 februari 2014 op www.indisch3.nl.

Hoe kan je meedoen?

1. Vertel ons in onderstaand reactieformulier met wie jij je saté zou willen delen op Valentijnsdag. Is het je geliefde? Je lievelingsbroer? Of je moeder? Alles mag. Als je ons maar uitlegt waarom. Onder de leukste reacties verloten wij diners voor twee bij Mooi Zeist, Kantjil & de Tijger en De lachende Javaan.

2. Deel deze actie op je Facebook-pagina. Twitteren mag ook. Gebruik dan #satekambing.

3. Kijk vanaf 5 februari a.s. op www.indisch3.nl en zie of jij een van de drie gelukkigen bent.

Ja, ik wil kans maken op een van de drie Valentijnsdiners.

[deelnemen is niet langer mogelijk. Vanaf 5 februari 2014 lees je wie gewonnen hebben.]

 

Proef het winnende gerecht van de SAYAH Gouden Rijstkom zelf.

Vorige week presenteerde winnende kok Tim Sprangers zijn gerecht aan de Indonesische ambassadeur. Tim won de SAYAH Gouden Rijstkom 2013 met zijn Lemper van gerookte schar op een urap van Hollandse seizoensgroenten.

Wil jij zelf zijn winnende gerecht proeven? Ga dan naar Cafe Kadijk in Amsterdam. Tim staat daar in de keuken en zal het hoogstpersoonlijk voor je bereiden. De lunch voor de ambassadeur in het kader van de Gouden Rijstkom 2013 is mogelijk gemaakt door HANOS.

 

Een Hollands feestje in Den Haag

Verkeerde verwachtingen, halve verhalen en oppervlakkige gespreksleiders tijdens Writers Unlimited ’14.

Tekst: Kirsten Vos. Fotografie: Tabitha Lemon.

Het afgelopen weekend konden boekenwurmen en schrijvers aan hun trekken komen bij de 19e editie van het Writers Unlimited festival. Voor ons viel er weinig te halen. Het gesprek over ‘de grote vervreemding tussen oost en west’ viel nogal tegen, ondanks de gasten Ad van Liempt, Ian Buruma en Linda Christanty.

Aankondiging van De grote vervreemding, over de relatie tussen Nederland en Indonesië.
Aankondiging van De grote vervreemding, over de relatie tussen Nederland en Indonesië. Bron: www.winternachten.nl

Linda Christanty opende het optreden in zaal 1 –  gemiddelde leeftijd van het publiek: 50 jaar – met een vlammend betoog in Bahasa Indonesia over de koloniale overheersing van Indonesië. Christanty, die verwant is aan de uitgemoorde elite van Bantam, maakte korte metten met de Nederlandse neiging het koloniale verleden door een roze bril te willen zien.

Linda Christanty tijdens Writers Unlimited 2014. Foto: Tabitha Lemon/ Indisch 3.0 2014.
Linda Christanty tijdens Writers Unlimited 2014. Foto: Tabitha Lemon/ Indisch 3.0 2014.

‘De gedachte dat kolonialisme positieve en negatieve gevolgen zou hebben, is een domme uitspraak,’ wierp ze het publiek voor de voeten. ‘Die uitspraak zou leiden tot de onterechte conclusie dat kolonialisme zorgde voor uitwisseling tussen volken. (..) Kolonialisme is slecht, want het is slecht om een volk aan je te onderwerpen.’ Wat een verfrissende rechtlijnigheid. Weg met de nuance! Ik kon een glimlach niet onderdrukken. Was het mijn verbeelding, of gingen de Nederlandse gasten in de zaal ongemakkelijk draaien op hun stoelen?

Christanty maakt korte metten met de romantische kijk op voor het koloniale verleden.

De Nederlandse vertaling van Christanty’s speech was te zien op tv-schermen, waardoor ik niet alles goed heb kunnen volgen – als je notities maakt, dan kijk je weg van het scherm en mijn Bahasa Indonesia stelt nog niets voor. Wel zag ik nog een storende fout in de vertaling; de soevereiniteitsoverdracht gebeurde op 27 december 1949, niet op 17 december. En nee, dat is geen detail. Het is net zo’n stomme fout als zeggen dat Nederland op 15 mei 1945 bevrijd is.

Maar goed. Zo’n opening beloofde wat voor het vervolg: de Nederlandse kant van het verhaal, verwoord door journalist Ad van Liempt en schrijver Ian Buruma. Beide heren zijn niet de minste en dragen aardig wat feitenkennis mee over Indië en Indonesië. Toch duurde het ruim een half uur voordat nota bene Ad van Liempt de gespreksleider Godfried van Run eraan moest herinneren dat we ‘terug moesten naar Indië.’

 

Ad van Liempt, Ian Buruma en Godfried van Run tijdens Writers Unlimited 2014 ©Indisch 3.0 2014 Tabitha Lemon
Ad van Liempt (links), Ian Buruma (midden) en Godfried van Run (rechts) tijdens Writers Unlimited 2014 ©Indisch 3.0 2014 Tabitha Lemon

Een of twee keer hoor ik iets boeiends. Zo meldt Ad van Liempt: ‘Het verlies van Indië heeft ons economisch relatief weinig gekost. Het Duitse Wirtschaftswunder heeft het verlies van Indië gecompenseerd.’ Het is een opmerkelijke uitspraak, die flinke impact heeft voor mensen die kennis hebben over de geschiedenis van de repatriëring. De uitspraak van Van Liempt is zelfs controversieel te noemen. Decennialang horen repatrianten dat Nederland moest terugkrabbelen uit de oorlog en daarom moesten zij hun overkomst, de kledingpakketten en meubels terugbetalen. Dus om nu te horen dat het verlies van Indië Nederland weinig heeft gekost, is op zijn zachtst gezegd cru.

Dus wat doet de gespreksleider daarmee?

Niets. Helemaal niets.

Sterker nog, al na een kwartier kondigt Van Run aan het gesprek af te ronden en stroomt de zaal leeg.

Grijze witte mannen praten niet over Indonesië. Need I say more?

Verbluft kijk ik naar mijn aantekeningen. Wat is hier gebeurd? Waarom is geen van de drie grijze witte mannen op het podium ingegaan op de spraakmakende speech van de Indonesische schrijfster? Waarom hebben Van Liempt, Buruma en Van Run meer tijd besteed aan de ‘displaced’ Russische kozakken dan aan de aangekondigde ‘grote vervreemding tussen oost en west’?

Terwijl we de zaal uit schuifelen, realiseer ik me schamper dat wat hier gebeurde, exemplarisch is voor hoe Nederland omgaat met het koloniale verleden en Indonesië. Met het beschuldigende vingertje wijzen naar Indonesië als het gaat om mensenrechten, maar als een Indonesiër zich dan eindelijk eens uitspreekt over het slechte karakter van de voormalige koloniaal heerser? Dan kijkt Nederland liever de andere kant op. Grijze witte mannen praten niet over Indonesië. Need I say more?

“Nou, die geschiedenisboekjes kunnen ook wel de kast in, ik heb zoveel nieuws geleerd van Ad van Liempt en Ian Buruma,” hoor ik een vrouw monter opmerken. Het is arabiste Petra Stienen, die er ook over tweet en refereert aan historische fouten waar Van Liempt ons op attendeerde, zoals de bevrijding die eigenlijk niet op 5 mei kwam. Of hoe de capitulatie niet in Hotel de Wereld getekend werd. Waren wij dan de enigen die hadden willen weten wat de sprekers te zeggen hadden over de vervreemding tussen oost en west?

petra_stienen
Alle geschiedenisboekjes in de prullenbak na tien minuten met @ian_buruma en @advanliempt over periode in Nl en Europa rond 1945 bij #wu14
18-01-14 20:36

In de hoop het festival te verlaten met een enthousiast gevoel, wachten we op het optreden van de Fins-Indonesische Kira Wuck. Deze veel gelauwerde jonge dichteres leest ‘de tekst van haar leven’ voor; een passage uit Vogels die vlees eten, van Thijs de Boer. Hoewel het een knap geschreven tekst is, die mij nieuwsgierig maakt: als ik lees dat iemand de tekst van haar leven gaat voorlezen, verwacht ik dat die tekst van levensbelang is geweest.

Waarom deze tekst, vraagt interviewster Tanja Jadnanansing aan Wuck. ‘Het verhaal neemt onverwachte wendingen.’ Tja. ‘En daarom is dit de tekst van je leven?’ zou een logische vervolgvraag zijn. Maar Jadnanansing glimlacht alleen maar en knikt.

Kira Wuck (midden) over de tekst van haar leven © Indisch 3.0 2014 Tabitha Lemon
Kira Wuck (midden) over de tekst van haar leven © Indisch 3.0 2014 Tabitha Lemon

Hoewel ik niet twijfel aan het talent van Kira Wuck, vind ik ook dit gesprek een gemiste kans. Los van het ongemak en de verlegenheid dat van de alom geprezen dichteres afstraalt, laten de twee presentatoren steken vallen. ‘Dit boek is een van mijn drie lievelingsboeken,’ vertelt Wuck een paar minuten later. ‘In alle drie de boeken hebben de personages een bepaalde onverschilligheid naar het leven toe.’ Deze – fascinerende – bekentenis zou je kunnen aangrijpen om de verdieping te krijgen die ‘de tekst van je leven’ impliceert, zoals:

  • ‘Wat vind je zo interessant aan personages die “een onverschilligheid naar het leven toe hebben”?’
  • ‘Je hebt een Finse moeder, een Indonesische vader en bent opgegroeid in Nederland. Word je daar onverschillig van?’
  • ‘Wat is het aan onverschilligheid dat je zo boeit?’
  • ‘Ben jij onverschillig?’

Nee hoor. Niets van dat alles. We geven het op en verlaten het festival. Zelfs de relaxte MC en DJ in de foyer kunnen deze avond niet meer redden. 

Door verkeerde verwachtingen, halve verhalen en oppervlakkige gespreksleiders verlaten wij de zaterdagavond van dit literaire festival met het gevoel dat we te gast waren op het verkeerde feestje. Een erg Hollands feestje.

MC Francis Broekhuijsen in de Theater Foyer Writers Unlimited 2014 © Indisch 3.0 2014 Tabitha Lemon
MC Francis Broekhuijsen in de Theater Foyer Writers Unlimited 2014 © Indisch 3.0 2014 Tabitha Lemon

Projectvoorstellen gevraagd!

Geef jij straks invulling aan het magazine of onze events?

Sinds dit jaar is Indisch 3.0 onderdeel van de stichting Indisch Cultuur Fonds. In het kader van professionalisering van onze werkwijze, willen wij als bestuur commissies samen gaan stellen voor onze kernactiviteiten en projecten. Op 21 februari 2014 sluit hiervoor de inzendtermijn. Heb jij hier interesse in? Meld je aan, dan sturen we je volgende week meer informatie. 

Kernactiviteiten
Onder de kernactiviteiten verstaan we in eerste instantie de crossmediale redactievoering van het online magazine Indisch3.nl en alle (sociale) mediakanalen. Hierbij hoort bijvoorbeeld de hoofdredactie, maar ook video editing en onderwerpkeuze voor het magazine.

Projecten
Indisch 3.0 organiseert ook evenementen. In het verleden hebben we bijvoorbeeld een schrijfwedstrijd, Indische bladzijde, en een kookwedstrijd georganiseerd, De Gouden Rijstkom. Tot nu toe hebben we zelf deze evenementen georganiseerd, vanaf dit jaar willen we hiervoor commissies inschakelen.

Interesse?
We hebben per project en activiteit een opdracht geformuleerd. Laat je gegevens achter in dit contactformulier, dan ontvang je de informatie over de opdracht waar je interesse in hebt. We zijn in het bijzonder geïnteresseerd in projectvoorstellen met een kostendekkende begroting die redelijk is voor een ideële instelling. In je plan zijn ook je eigen (on-) kosten opgenomen. We vragen nadrukkelijk geen vrijwilligers die voor nop werken, maar ook geen senior professionals die tonnen verwachten te verdienen.

Realisatie van je eigen plan
Met de beste voorstellen gaan wij op zoek naar financiering in en buiten ons netwerk. Krijgen we dat rond, dan mogen de winnende indieners op freelancebasis voor de stichting aan de slag met het eigen plan.

Tijdspad
Op basis van je aanmelding, maken we een inschatting voor welk project of projecten je een voorstel kan maken. Vanaf 21 januari a.s. hebben we de specificaties gereed en sturen we je die toe. We plannen nog een vragenmoment in, zodat je ons aanvullende vragen kan stellen over onze wensen en eisen. Op 21 februari a.s. sluiten we de inzendtermijn, zodat we op 1 maart 2014 een selectie hebben voor ons werkplan 2014.  Je mag je tot die tijd aanmelden voor een project, maar hoe sneller je je aanmeldt, hoe meer tijd je hebt om na te denken over je voorstel.

Ja, ik wil wel een voorstel maken voor een commissie binnen Indisch 3.0

[contact-form subject='[Indisch 3.0. Magazine %26amp; meer.’][contact-field label=’Je naam’ type=’name’ required=’1’/][contact-field label=’E-mailadres’ type=’email’ required=’1’/][contact-field label=’Telefoonnummer’ type=’text’ required=’1’/][contact-field label=’Hoeveel uur per week zou je in Indisch 3.0 willen steken?’ type=’radio’ required=’1′ options=’minder dan 8 uur,8 – 16 uur,16 – 24,24+’/][contact-field label=’Voor welk soort project wil je een voorstel maken?’ type=’radio’ required=’1′ options=’Redactievoering Indisch 3.0,Gouden Rijstkom 2014,Jaarlijks event voor Indisch 3.0,Mediawedstrijd voor studenten,Maandelijkse jongerenborrel (landelijk),Ik heb een ander idee’/][contact-field label=’Stel jezelf eens voor. Wat breng je mee om het project tot een goed einde te brengen?’ type=’textarea’ required=’1’/][contact-field label=’Ja%26#x002c; stuur mij de specificaties zodat ik een projectvoorstel kan maken.’ type=’checkbox’ required=’1’/][/contact-form]

Stichting Indisch Cultuurfonds
Stichting Indisch Cultuurfonds